Whitesnake - Restless Heart

Οι Whitesnake μόνο άγνωστη μπάντα δεν είναι.Από τα τέλη της δεκαετίας του 70 και με σκαμπανεβάσματα εξαιτίας του ιδρυτή-mainman-φωνάρα David Coverdale έφτασαν το 1997 να κυκλοφορούν το Restless Heart. Εκείνη τη χρονιά απορώ αν κάποιος ασχολιόταν με hard rock. Επομένως και κάτι τρομερό να κυκλοφορούσε χαμπάρι δεν θα έδινε ο τύπος.
Το Restless Heart επομένως δεν είναι εμπορικός δίσκος. Ούτε ο καλύτερος του συγκροτήματος. Απλά είναι αναπάντεχα καλός γιατί κανείς δεν υπολόγιζε τότε ότι η μπάντα μπορεί ακόμα να βγάλει κάτι αξιόλογο. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος το Don't Fade Away είναι ένα μαγευτικό τραγούδι. Το ομώνυμο ξεσπάει. Το Crying παραπέμπει στο Mistreated των Deep Purple. Από κει και μετά γυρνάμε στα γνωστά αγαπησιάρικα λημέρια του γκρουπ και κυρίως σε blues νόρμες. Όποιος περιμένει hard rock ύμνους όπως στο 1987 θα προσπεράσει. Όποιος βαδίζει στη σκιά των blues (όπως τραγούδησε κάποτε ο Coverdale) θα γουστάρει.

Scenes from a Memory

Μπαίνεις στο λεωφορείο και συνωστίζεσαι με (άλλους) φοιτητές
Μαθαίνεις ότι ο Καλυβάτσης κάνει παραστάσεις
Ακούς AC/DC
Λένε "δικηγόρους" αυτούς που πετάγονται για να υπερασπιστούν κάποιον
Μερικοί είναι ακόμα σε φάση "με πήραν στο 131 στον ΟΤΕ"

Όλα αυτά (μαζί με πολλά άλλα) συμβαίνουν σήμερα αλλά συνέβησαν και στο παρελθόν...

Artillery - By Inheritance

Ο δεύτερος δίσκος που θα αναφερθώ είναι και αυτός από ένα συγκρότημα που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Πρόκειται για τους Artillery από τη Δανία και το By Inheritance.
Δραστηριοποιήθηκαν στο χώρο του thrash στο δεύτερο μισό των 80s, την χρυσή εποχή του ιδιώματος. Αυτό που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους, εκτός από τη χώρα προέλευσής τους, είναι το τεχνικό thrash που έπαιζαν. Έτσι χαρακτηρίζονται οι ιδέες τους, που παρουσιάζονται πιο καλοπαιγμένες και πιο μελωδικές σε σχέση με τα τότε δεδομένα. Ακόμα εντύπωση μου προκάλεσε που η δανέζικη κυβέρνηση τους είχε επιχορηγήσει να κάνουν περιοδείες και ειδικά στην ΕΣΣΔ.
Στον ίδιο το δίσκο τώρα, ένα πολύ θετικό είναι ότι δεν είναι μονοκόμματος. Όπως και τα φωνητικά δεν είναι ουρλιαχτά. Μπορώ να πω θυμίζουν ένα πιο ήρεμο Bobby Ellsworth (Overkill). Και φυσικά υπάρχουν οι top στιγμές που δεν είναι άλλες από το Khomaniac (για ένα διάστημα το είχα σαν ringtone στο κινητό) και το ομώνυμο. Στα λίγα αρνητικά για μένα το εξώφυλλο. Khomaniac, your holy war is a tragedy...

Chinese Democracy

Πριν από δέκα και βάλε χρόνια ήταν να κυκλοφορήσει δίσκο ο Axl Rose για τους Guns n' Roses. To 1999 βγαίνει εκείνη η ταινία που ο Schwarzenegger νικάει το διάβολο :@, στης οποίας το soundtrack υπήρχε το Oh My God από τον επερχόμενο δίσκο. Ο καιρός περνούσε και οι Guns εμφανίστηκαν στο Rock in Rio του 2001 παίζοντας και άλλα κομμάτια (πχ το Madagaskar). Κάπου εκεί η ιστορία με το Chinese Democracy έγινε αστείο. Κάθε χρόνο έβγαιναν φήμες που γρήγορα διαψευδόταν. Εδώ και ένα μήνα ανακοινώθηκε ότι στις 23 Νοέμβρη τελικά θα κυκλοφορήσει. Αλλά αν δεν το δούμε ή το ακούσουμε* καλύτερα δεν θα το πιστέψουμε. Τότε ο καμμένος ο Axl ειρωνεύτηκε την ύπαρξη δημοκρατίας στην Κίνα αλλά τόσα χρόνια μετά η τραγική ειρωνία είναι η έλλειψη δημοκρατίας και στην ίδια του τη χώρα.*το 2006 είχαν διαρρεύσει υποτίθεται κάποια κομμάτια. Από ότι βλέπω σήμερα όντως πρόκειται για τα κανονικά κομμάτια του δίσκου. Με λίγα λόγια είχε κυκλοφορήσει πριν 2 χρόνια και δεν το χαμε καταλάβει :@

My name is Bond

Σχετικά σύντομα βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες ο διάδοχος του Casino Royal, της τελευταίας ταινίας του James Bond. Και της μοναδικής της σειράς που έχω δει ολόκληρη. Όλοι έλεγαν ότι ήταν καλή και έκανα το λάθος και την είδα. Δεν θα το επαναλάβω, το μόνο σίγουρο.
Οι ταινίες του James Bond είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που κάτι χωρίς να είναι πραγματικά καλό έχει γίνει διαχρονικό και τραβάει την προσοχή εκατομμυρίων θεατών. Όταν πρωτοβγήκε ήταν κάτι ξεχωριστό και ίσως θεαματικό. Ανάλογη περίπτωση είναι και το σημερινό ποδόσφαιρο που αποτελεί ένα παιχνίδι σκοπιμότητας και όχι θεάματος όπως θα πρεπε να ήταν. Και όπως στην πρεμιέρα της νέας ταινάς παρεβρέθηκε η Βασίλισσα της Αγγλίας έτσι και σε μεγάλα παιχνίδια πρέπει να έχεις βασιλικό πορτοφόλι για να παρακολουθήσεις τον αγώνα.
ΥΓ Ένας ήταν ο πραγματικός μυστικός πράκτορας

Kit Kat

Εδώ και μήνες και όχι καν βδομάδες, το πρόγραμμα είναι φουλ. Όχι τόσο από δουλειά (το μεροκάματο το βγάζουμε πάντως) αλλά από βόλτες, εκδρομές, γεγονότα τέλος πάντων. Ευχάριστο και δημιουργικό σε ένα βαθμό αλλά και εξαντλητικό ώρες-ώρες. Ειδικά αυτή η ταβερνοφαγία έχει παραγίνει (μέσα σε 4 μέρες πήγα 3 φορές με 3 διαφορετικές παρέες!). Και επειδή αν πάμε έτσι το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα κλατάρουμε με όσα προκύπτουν, χρειάζεται ένα διάλειμμα. Έτσι η επόμενη βδομάδα θα είναι κάπως διαφορετική. Δηλαδή μείωση των εξόδων, αλλαγή της διατροφής, ξεκούραση. Και δε λέω μεγάλες κουβέντες, για μια βδομάδα μιλάμε μόνο. Κάνουμε ένα διάλειμμα, ένα Kit Kat.ΥΓ Από την παύση της αγρανάπαυσης πηγαίνω με φουλ ρυθμούς. Να προσέχουν όσοι μπαίνουν σε αυτή τη φάση λοιπόν :P

Back in Black

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε ο μάλλον τελευταίος δίσκος της καριέρας των AC/DC. Παππούδες θα πουν κάποιοι αλλά αυτοί οι παππούδες γεμίζουν αρένες και κάνουν αστρονομικές πωλήσεις: No 1 σε 29 χώρες και 780 χιλιάδες πωλήσεις την πρώτη βδομάδα μόνο στις ΗΠΑ!
Πριν ένα μήνα κυκλοφόρησε ως γνωστόν και ο νέος δίσκος της love to hate μπάντας στο metal, των Metallica. Από πλευράς αποδοχής και αυτός έσκισε πραγματικά, ενώ και η πρόσφατη περιοδεία τους (στην οποία παρεβρεθήκαμε) είχε μεγάλη επιτυχία. Όπως τρομερή επιτυχία είχε και η Back in Time Tour των θεών Iron Maiden (στην οποία παρεβρεθήκαμε επίσης).
Αν τα βάλουμε αυτά κάτω ίσως κάποιος καταλήξει ότι metal is back. Τα πράγματα όμως δε μπορούν να συγκριθούν με τη δεκαετία του 80. Ούτε όμως και είναι όπως το 97-98 που ξεκινήσαμε να ακούμε και μερικοί ντρεπόταν να πουν τι μουσική ακούνε. Τα άκρα δε βοηθάνε στην πορεία μιας μουσικής γι αυτό θεωρώ ότι η σημερινή κατάσταση, όπου το ιδίωμα είναι δημοφιλές αλλά όχι mainstream ίσως είναι η καλύτερη. Ας διασκεδάζουμε με τα μεγαθήρια, ας στηρίζουμε τους νέους ήχους, ας τραβιόμαστε σε καμιά συναυλία και τα πράγματα θα πάνε ακόμα καλύτερα για τα αυτιά μας.

ΥΓ Ωραίο το ντοκιμαντέρ Global Metal και ξεφεύγει από τα κλασσικά