Πέρασε ένας χρόνος που πήραμε τα εισιτήρια.
Ώρες πολλές στο δρόμο με πολύ ξενύχτι.
Χιλιάδες άνθρωποι να κυκλοφορούν με έναν προορισμό.
Η ίδια διαδρομή για τα "τυλιχτά" πριν το live.
Στις κερκίδες με τα καλά τους και τα άσχημα τους (μας σηκωναν για να είναι στην αριθμημένη θέση τους...).
Χιλιάδες μα χιλιάδες άνθρωποι να γίνονται ένα.
Μια λέξη: Ανατριχίλα
ΥΓ Τι δισκάρα το Load... (άργησα πάνω από 20 χρόνια να το παραδεχθώ)
Κράτησα την υπόσχεση και ήμουν πιστός στο ραντεβού με τους τρομερούς Khirki. Αν είχε και τη φανέλα από τον Κυκεώνα θα έπαιρνα και merchandise!
Ο κόσμος πολύς δεν ήταν αλλά εκλεκτός ήταν: από μορφές, ενθουσιώδεις προσωπικότητες μέχρι ένα μικρό παιδάκι. Και στα κατάλληλα σημεία του έδινε και καταλάβαινε. Και το συγκρότημα ανάμεσα στον κόσμο και μετά να ανέβει στη σκηνή και μέσα σε 80 λεπτά να δώσει το τελειωτικό χτύπημα της περιοδείας τους.
ΥΓ Ενθουσιώδεις οι Liptards με το βρώμικο ήχο τους.
ΥΓ 2 Τα 2 καινούργια που έπαιξαν δε με ενθουσίασαν μουσικά και θεματικά. Ελπίζω ο νέος δίσκος να είναι στα ίδια ψηλά στάνταρ με τους προηγούμενους.
Μεγάλη Παρασκευή με Τετάρτη του Πάσχα μακριά από το Πάσχα Ελλήνων Πάσχα; Και βέβαια!
Βουκουρέστι: Μας φτάσαν 2 μέρες για να δούμε όσα θέλαμε και πιστεύαμε ότι αξίζουν. Μεγάλοι δρόμοι, μεγάλα πάρκα, επιβλητικά κτίρια. Την παράσταση έκλεβαν οι πανέμορφες μικρές εκκλησίες που ξεφύτρωναν παντού. Έκπληξη το λαογραφικό χωριό με κτίσματα από όλη τη Ρουμανία. Πολλές επιλογές τόσο για ενήλικους όσο για ανήλικους.
Peles και Bran: Δυο ώρες από την πρωτεύουσα, το πανέμορφο Peles σε εντυπωσιάζει τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Από τα καλύτερα παλάτια που έχω επισκεφθεί. Και μετά στο πολύ ζωντανό Bran όπου βρίσκεσαι σε φάση μεσαιωνικό κάστρο και με vibes Vlad Tepes - Δράκουλα.
ΥΓ. Από τη μια εντυπωσιάστηκα από την ομορφιά των πόλεων αλλά από την άλλη στεναχωριόμουν που εδώ δεν έχουμε τέτοιες πόλεις. Και άμα είσαι ζευγάρι αλλάζεις και χώρο. Στο επόμενο city break ;)
ΥΓ 2. Με τις σούπερ παιδικές χαρές, τις φιλικές πόλεις για μετακίνηση, τις εύκολες διαδρομές και φυσικά τις νεροτσουλήθρες πέρασαν καλά και οι μικρές της οικογένειας.
ΥΓ 3. Φαΐ μια χαρά, άνθρωποι ευγενικοί και πολιτισμένοι
ΥΓ 4. Επιτάφιος λιτός σχεδόν κατανυκτικός - καμιά σχέση με Ελλάδα. Ανάσταση χωρίς καμπάνες, πυροτεχνήματα, σχεδόν υποτονική - καμιά σχέση με Ελλάδα.
Σκονισμένες ταινίες, ήρθε η ώρα να τις βγάλω από τα ράφια.
Παρακολουθούμε τη διαμονή πλούσιων Αμερικανών σε πενταστερα ξενοδοχεία σε ωραίους προορισμούς. Αλλά το ενδιαφέρον είναι η κουλτούρα τους, η προσέγγιση τους στις καταστάσεις, ο αλλιώτικος τρόπος ζωής. Και πως αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο κόσμο. Με ωραία κινηματοφράφιση, δόσεις μαύρου χιούμορ βλέπεις πολλές οπτικές.
Αυτά για την πρώτη σεζόν. Γιατί η 2η είναι χωρίς νόημα, με σενάριο στο πόδι και επίπεδη όσο δεν πάει. Και έτσι θα φάει η μαρμάγκα την 3η σεζόν και δεν θα καθίσω να τη δω.
Δεν πέρασαν 7 μήνες και έχοντας κλείσει το εισιτήριο καιρό πριν, κατηφόρισα για να ακούσω τους ύμνους του μεγάλου Dio. Χαμός από κόσμο και πόρωση τόσο από νέα παιδιά όσο και από μπαρμπάδες: τους χαίρεσαι και τους δύο.
Βρίσκομαι στον ενδέκατο χρόνο στον ίδιο χώρο εργασίας. Ο χρόνος κυλάει απρόσκοπτα αλλά τα πράγματα δεν έχουν σχέση στο πως ήταν όταν είχα πρωτοπάει. Πλέον έχει εξισωθει με τον εργασιακό χώρο που ήμουν πιο πριν και έκανα αμάν για να φύγω.
Η διαφορά της διοίκησης είναι ότι τότε διοικητής ήταν ο Μητσοτάκης ο μεγάλος. Αντιπαθητικος, δεξιός, χωρίς να προσφέρει τίποτα στα παιδιά και στην εκπαιδευση. Οι εργαζόμενοι ήταν είτε δυσαρεστημένο είτε κλικαδοροι.
Τώρα η διοικητής είναι ο Μητσοτάκης ο υιός. Αδιάφορη, δεξιά, χωρίς να προσφέρει τίποτα στα παιδιά και στην εκπαιδευση. Πλέον μεσολαβεί και το δεξί της χέρι. Οι εργαζόμενοι είναι είτε σκασμενοι και την κάνουν από το καράβι είτε χειραγωγημενοι.
Έφτασε η ώρα;
ΥΓ Θυμάμαι στο στρατό που δεν την πάλευα στο τέλος, και έτρωγα τις καμπάνες...
