All is dust in the wind (2023 edition)

Κάθισα να κάνω ανασκόπηση στα φετινά ακούσματα και άνοιξα τους φακέλους: άδειοι. Ούτε ένας δίσκος! Και διαπιστώνεις ότι όλα τα άκουσες μέσω streaming ή όσα κατέβασες δεν τα κράτησες. Αποτέλεσμα; Τη στιγμή που όλα καταγράφονται και ανακτώνται, σα να βρίσκεσαι μπροστά σε μια τρύπα του συστήματος.

Μετά από αναζήτηση προέκυψαν δύο διαπιστώσεις:

1. Δοκίμασα πολλές νέες κυκλοφορίες
2. Άκουσα παλιές - κλασσικές κυκλοφορίες

Ελαφρύς προβληματισμός που η μουσική είναι στον αέρα και τα ίδια τα ακούσματα διάσπαρτα και όχι συμπαγή αλλά προχωράμε με πολύ μουσική και live αν γίνεται.

22 top avenue

Το 22 πήρε μπρος η μηχανή συναυλιακά και βγήκαν δίσκοι που ήταν απόρροια του προηγούμενου διαστήματος. Πολλές οι κυκλοφορίες αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έδωσα πολλές ευκαιρίες σε ιδιώματα όπως το death, metalcore κλπ. Θέλει φιλτράρισμα και όχι νύχτα-μέρα ακούσματα, για να απολαύσεις καλύτερα.

Amon Amarth - The Great Heathen Army

Οι πρωτοπόροι του Viking metal επέστρεψαν μετά από μερικές όχι τρομερές κυκλοφορίες. Μας έλειψε το χτύπημα και η επικότητα τους.

DAMPF - The Arrival

Από το πουθενά με παραγωγάρα, φωνή πρωτάκουστη, πολύ δουλεμένη και επαγγελματική προσέγγιση. Τα περισσότερα τραγούδια κόλλησαν στο playlist μου για καιρό.

Ghost - Impera
Πανέξυπνος o Tobias Forge και πανάξια βρέθηκε εκεί που βρέθηκε το Impera. Αριστοτεχνικά φτιαγμένο, άρτιο καλλιτεχνικά και εμπορικά.

Muse - Will of the People
Τι δουλειά έχουν αυτοί στο Top μου; Η μελωδία τους έδεσε με τα όμορφα τραγούδια τους και έβγαλαν έναν πραγματικά καλό δίσκο. (Λες και οι προηγούμενοι τους να είναι τόσο καλοί; Καλύτερα να μην τους ακούσω μην το γυρίσω :Ρ)

ΝΙΤΕ - Voices Of The Kronian Moon
Το blackened heavy metal από το πατριωτάκι, κάθισε καλά στα αυτιά μου και ήταν κάτι που δεν είχα ξανακούσει. Δυνατό και ολίγον τι ξεχωριστό.

Ozzy Osbourne - Patient Number 9
Ποιος να φανταζόταν ότι ο Ozzy θα έβγαζε ακόμα δίσκους και μάλιστα τόσο καλούς; Σίγουρα αξιοπερίεργο όπως και όλη η ζωή του. Τον απολαμβάνουμε όσο μπορούμε και μπορεί.

Rammstein - Zeit
Η συνταγή η γνωστή και πετυχημένη: παραγωγάρα με επικά, χορευτικά, κολλητικά τραγούδια. Πότε θα τους δω επιτέλους;

Να τα νε το '21

Όπως το 2021 ήταν λίγο καλύτερη σαν χρονιά από το 2020, έτσι και μουσικά. Απέχουμε πολύ από την κανονικότητα αλλά δε μπορούμε να κάνουμε πολλά. Έτσι και ως ακροατές ψάχνουμε αυτόν τον ήχο και τα ακούσματα που θα μας κάνουν το κλικ. Σπάνιο πράγμα πλέον αφού τα περισσότερα μας ακούγονται γνωστά και αναμενόμενα. Έτσι όταν ήρθαν από εκεί που δεν το περίμενες κάποιοι ωραίοι δίσκοι, τότε λες κάτι γίνεται.

Cargo Lift - THEN

Από την άγνωστη εγχώρια σκηνή, με παραπομπές σε παλιούς καλούς Queensryche, θα περιμένω να τους δω σε κάποιο live (αμήν και πότε)

Kenn Nardi - Trauma

Από το πουθενά ήρθε και κόλλησε στο Playlist. Δεν τον γνώριζα, ούτε και τους Anacrusis. Ήχος που σε παραπέμπει στην αρχή των 90s αλλά συνθέσεις και ήχοι που σε κρατάνε για πολλές ακροάσεις. Διαμαντάκι.

The Quill - Earthrise

Κολλητικό stoner/doom από μια παλιά και όχι mainstream μπάντα.

Running Wild - Blood on Blood

Τα τραγούδια είναι στο ίδιο στυλ, το εξώφυλλο generic, τα τύμπανα drum machine και άλλες ντροπιαστικές διαπιστώσεις. Έχει όμως 3-4 τραγούδια που σου κολλάνε ρε γαμώτο.

Subterranean Masquerade - Mountain Fever

Γεμάτο χρώματα και ενδιαφέρουσες στιγμές, αρκετά progressive αυτοί οι Ισραηλινοί.

Volbeat - Servant of the Mind

Αυτό και αν ήταν αναπάντεχο από ένα γνωστό ραδιοφωνικό συγκρότημα. Αναφορές από Metallica, Sabbath ως Motorhead, μέχρι και death!

Υστερόγραφο:

Iron Maiden - Senjutsu

Τελικά δε μεγάλωσε ιδιαίτερα μέσα μου...

Iron Maiden - Senjutsu

Συνεχίζοντας στο ίδιο retro mood, ήταν σαν σήμερα πριν από 23 χρόνια που είδα τους θεούς ζωντανά. Και όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, έτσι ήταν τότε καθώς περίμενα μήνες μέχρι να έρθουν στο Θέατρο Δάσους να τους δω. Τα αυτιά μου βούιζαν για μέρες, ο Bayley δεν είχε τα ψηλά, εγώ χοροπηδουσα αγκαλιά με άγνωστους.

Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρχε αυτή η αναμονή για την τωρινη κυκλοφορία δίσκου. Για πολλούς και προφανής λόγους. Και από τη μία αυτό είναι καλό γιατί είσαι προσγειωμένος και κρατάς μικρό καλάθι. Αλλά κάθε καινούργιο κομμάτι τους είναι σα να έρχεται από την πηγή της έμπνευσης. 

Είδα δεκάδες κριτικές. Διθυραμβικές από ξένα έντυπα, γεγονός που με ξένισε αλλά ταυτόχρονα με χαροποιούσε γιατί δεν τους έθαβαν. Μετά ακραίες γνώμες για χάλια ήχο, βαρετό κλπ. Δεν υπάρχουν απαιτήσεις να βγάλουν τα απίστευτα που έβγαζαν απλά να κρατάνε ψηλά τη σημαία. Μέχρι στιγμής δεν είμαι πολύ ενθουσιασμενος. Σίγουρα την χιλιοστή φορά που θα το ακούσω θα πορωθώ. Μέχρι τότε με χαλάνε τα τζαμαρισματα με το μπάσο του Harris που αργούν το κομμάτι να ξεκινήσει και οι στάνταρ δομές. 

Το σίγουρο είναι ότι το βρήκα κατάλληλο για συνοδεία σε μεγάλες διαδρομές. Το ακούς ταξιδεύοντας αλλά από μόνο του δε σε ταξιδεύει ακούγοντας το. Το σίγουρο είναι ότι θα μεγαλώσει μέσα μου όπως και εγώ μεγάλωσα μαζί τους. Maiden δε ξαναβγαίνουν. 

Bolts of lightning of 2020

Τη δεκαετία του 90 γράφαμε και γράφαμε κασέτες. Δύσκολα να βρούμε φρέσκους δίσκους και η ακρόαση απαιτούσε υπομονή και rewind.
Με το γύρισμα της χιλιετίας (sic) ψάξιμο στα κρυμμένα μαγαζιά για σιντί και ο χρόνος που αφιέρωνα στην ακρόαση, μειώθηκε λιγάκι. Μέσα της δεκαετίας του 2000 και πλέον mp3 στον υπολογιστή και μόνο. Εκατοντάδες GB και κάπου το χάναμε με την ποσότητα αλλά πλέον δεν ξέφευγε κυκλοφορία. Τα λίγα τελευταία χρόνια στο κινητό. Γρήγορη και εύκολη η πρόσβαση αλλά χάθηκε η αποθήκευση στην ψηφιακή δισκοθήκη. Κι αυτό γιατί αν δεν είναι σούπερ ο δίσκος γιατί να τον κρατήσω; Λες και όλοι οι προηγούμενοι είναι σούπερ...
Έτσι ανατρέχοντας στα φετινά, δε μπορώ να δω τι έχω κρατημένο στο Winamp (ναι το χρησιμοποιώ ακόμα!). Ποιοι δίσκοι τελικά μου έκαναν εντύπωση; 

• Από τους γνωστούς ο δίσκος του Ozzy ήταν αναπάντεχα καλός. Αφού βρήκε τόσο καλή ομάδα ας τους κρατήσει να γράψουν και άλλον όσο προλαβαίνει. Οι AC/DC έβγαλαν δίσκο AC/DC και οι Nightwish με υπερπαραγωγή και στόχο έβγαλαν κυκλοφορία με υψηλά στάνταρ. Οι Lamb of God σταθερά αξιοπρεπής.
• Από κει και ύστερα ιδιαίτερο κλικ μου έκαναν ελληνικές κυκλοφορίες. Το ζήτω-οι-Kamelot Ithaca των Black Fate και το ποιοτικό epic των Sacred Outcry είναι διεθνούς επιπέδου. Κόλλημα το Dysfunctional των Bombing the Avenue.
• Από το πουθενά το De Ecclesiæ Universalis των Ecclesia ενώ από την άλλη το φετινό άλμπουμ των Thy Catafalque αποτελεί συνέχεια του Geometria του 2018 (για avant gard καταστάσεις) . Για hard rock της χρυσής poser περιόδου οι Ινδοί(!) Girish & The Chronicles με το Rock the Highway σε ταξιδεύουν αλλού. 

Beast in Black - From Hell with Love

Στο τέλος του 2019 έπεσα πάνω σε αυτό το δίσκο. Οι μελωδίες των πιο χτυπητών στιγμών του είναι φάση συμμετοχή rock τραγουδιού στη Eurovision: πολύ ανάλαφρο, χαζοποπ. Είναι όμως κολλητικό και αυτό είναι κάτι που λείπει εδώ και χρόνια από τον σκληρό ήχο και ειδικά από τους λάτρεις του hair metal των 80s.
Έχω αμαρτάνει πάτερ και μάλιστα κατ' εξακολουθηση. Έχω λιώσει σε ακροάσεις τόσο τα σχεδόν χορευτικά τραγούδια τους όσο και τα πιο στομφωδη (φάση Edguy, Virgin Steele). Μην πω για τη διασκευή στο No Way Out. Στα video clip φαίνεται να παίρνουν σοβαρά τις ανάλαφρες μελωδίες τους ενώ ο Έλληνας τραγουδιστής τους έχει φωνάρα.
Τι να πω; Παίζει να περνάω καμιά ανάλαφρη φάση αφού και το top άκουσμα των γιορτών ήταν το Valhalleluja!
Πάω να κουνηθω στους ρυθμούς του ομώνυμου, του Die by the Blade, του Sweet Little Lies... 

2019 AD

Φέτος γυρίσαμε στα γνωστά: πολύ φιλτράρισμα. Αξιοπρεπείς προσπάθειες από τα γνωστά ονόματα αλλά όχι κάτι αξιομνημόνευτο. Κάθε βδομάδα μέσα από το Weekly Injection έψαχνα τις νέες κυκλοφορίες, και έτσι δοκίμασα πολλούς ήχους. Μέχρι και κάποια ακούσματα στους Sabaton έδωσα και δεν τους βρήκα τόσο γραφικούς. Μέχρι και σε "αμαρτωλές" καταστάσεις έφτασα όπως οι Beast in Black. M' αυτούς η χρονιά θα κλείσει πανηγυρικά (sic). Το θέμα είναι ότι εκεί που περίμενες κάτι να σε πιάσει από το λαιμό, τις περισσότερες έμεινες με την όρεξη. Τι να κάνουμε; Όπως και να χει, με λίγο από τα καινούργια και περισσότερο από τα παλιά, η χρονιά ήταν γεμάτη metal.

Το παρελθόν και το μέλλον του metal σε μια εικόνα \m/

Seven demons heed the call

Αναπάντεχα, μετά από χρόνια, βρήκα δίσκους που όχι απλά μ' άρεσαν αλλά κόλλησα. Να πεις ότι έκανα κάτι ενσυνείδητα για να προσεγγίσω άλλα ιδιώματα; (αν και φέτος μπήκε περισσότερο death στην playlist μου). Όχι. Metal is back!

Axel Rudi Pell - Knights Call

Τρομερό κόλλημα. Λες και βγήκε από άλλη εποχή, λες και το αστέρι του Blackmore λάμπει και σήμερα. Δεν κρατήθηκα και τα είπα πιο νωρίς.

Bloodbath - The Arrow of Satan is Drawn

Deathιά από αυτές που μ αρέσουν: groove οδοστρωτήρας, φωνητικά γεμάτα, τίτλοι ένα κλικ από τα κλισέ του Death.

Daron Malakian and Scars On Broadway - Dictator

Σκέφτεσαι πόσο καλύτερος θα ταν ο δίσκος άμα τραγουδούσε άλλος. Τι α κανς, α κάτσεις α μαλώς; Ποικιλία και εναλλαγές, από το πουθενά να μας θυμίσει ότι οι μουσικοί των SOAD δεν ήταν μόνο για πριν από 15 χρόνια. 

Dimmu Borgir - Eonian

Συμφωνικό black metal=Αγαπημένος ήχος. Άνισος ο δίσκος και μεγάλη η αναμονή αλλά χαλάλι.

Ghost - Prequelle

Με το γαμημένο το Rats να ναι συνέχεια στο replay και χιτάκια για το μεγάλο κοινό, δίκαια γιγαντώνονται. Αποτέλεσε αφορμή να ψάξω όλη τη δισκογραφία τους.

 Judas Priest - Firepower

Μπορεί να χουν χάσει τους κιθαρίστες τους αλλά η φωνή είναι εδώ. Τα κουράγια είναι μπόλικα για να περιοδεύουν ενώ και η έμπνευση παραμένει ψηλά. There 's no surrender

Parkway Drive - Reverence

Τα σπάνε οι Αυστραλοί με τον αγαπημένο αμερικάνικο ήχο. Δεν ξεφεύγουν να πάνε προς πιο soft κιθάρες ενώ με πιασάρικα τραγούδια, σε πιάνουν και δε σε αφήνουν.

Warrel Dane - Shadow Work

Τιμής ένεκεν για τον αγαπημένο μουσικό. Δεν είναι καλύτερος από τον προηγούμενο αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι κυκλοφόρησε μετά θάνατον χωρίς να έχει ολοκληρωθεί.

Heavy Metal or no metal at all

Το κλείσιμο της χρονιάς φέρνει παραδοσιακά σ αυτό το blog την ανάγκη να κάνει ανασκόπηση στα καινούργια ακούσματα. Για να θυμάμαι μετά από χρόνια τι άκουγα και πως το καταλάβαινα.
Στο metal εκείνο το συγκρότημα που λέγεται Manowar είναι η ευχή και η κατάρα του. Γιατί από τη μια προσωποποιεί τις σπουδαίες μουσικές που υπάρχουν και από την άλλη τη βλακεία που δέρνει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τους μεταλλάδες. Από ένα τραγούδι τους δανείζομαι τον τίτλο για να καταλήξω ότι και φέτος τα ακούσματά μου ήταν μεταλλικά μεν αλλά όχι φρέσκα. Οι Kreator δε σώζουν την παρτίδα ενώ οι Mastodon παίζουν κάτι δικό τους που το λες metal. Για να είμαι ειλικρινής η κυκλοφορία που ξεχώρισα φέτος είναι ακόμη λιγότερο metal αλλά ενέχει στοιχεία που αγαπάμε σ αυτή τη μουσική: τα riff, τις αλλαγές, τα ωραία φωνητικά, τα ξεσπάσματα. Ο λόγος για το In Droves των Black Map.

Metal meltdown '16

Είχα πολλές δουλειές και δεν βρήκα χρόνο να γράψω για τους δίσκους που θεωρώ καλύτερους για το 2016. Αυτό είναι... και όχι πως όταν είδα τι κυκλοφόρησε φέτος μου ήρθε ζαλάδα. Ότι και να πω θα μου φαίνεται σα να μειώνω μπάντες που έγραψαν τραγουδάρες και μας επηρέασαν. Και για τους πιο πρόσφατους ότι τους υποτιμώ και ότι μετά από χρόνια θα τους εκτιμήσω. Δε το λέει η καρδιά μου να κάνω top με ολίγη από Hardwired…to Self-Destruct, το ΕΡ των Candlemass, τη σταθερότητα των Testament και σκόρπια τραγούδια από δω κι από κει. 

Μας ζώσαν τα φίδια για τα καλά και αν δεν γίνει επιτέλους κάτι (να βγει ένας σπουδαίος δίσκος, και γω ο ίδιος να το δω αλλιώς κοκ) δύσκολα τα πράγματα.

Everything I love is dead

Παράφραση του γνωστού "χαρούμενου" τραγουδιού των Type O Negative. Και για να μην πανικοβληθεί κανείς έχει να κάνει με την έλλειψη νέων κυκλοφοριών στη μουσική που ακούω. 

Μπορεί να φταίει ότι περιμένω μουσικές από όσα γκρουπ ξέρω μόνο, μπορεί και παλιότερα τόσοι δίσκοι να κυκλοφορούσαν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα. Με μια γρήγορη αναζήτηση βρίσκεις ότι έχουν κυκλοφορήσει διάφορα αλλά σε κάθε περίπτωση, περνάει πολύς καιρός για να ακούσεις κάτι που να σ' αρέσει. Για παράδειγμα μέχρι στιγμής έχω κρατήσει μόνο 4 δίσκους αυτούς τους 4 μήνες και δε μπορώ να πω ότι ξεχωρίζω κάποιον.

Καλή η επιστροφή στις παλιές κυκλοφορίες αλλά ζούμε στο σήμερα. Στο κλίμα των ημερών προσδοκώ ανάσταση νεκρών και μουσική του μέλλοντος. Αμήν.

Iron Maiden - The Book of Souls

5 χρόνια μετά το απογοητευτικό Final Frontier, οι Maiden τελικά κυκλοφόρησαν και άλλο δίσκο μετά τον 15ο. Απογοητευτικό για εμάς που μεγαλώσαμε μουσικά μαζί τους και δεν περιμέναμε ότι μια μέρα θα κυκλοφορούσαν κάτι τόσο αδιάφορο. Και ο αρχηγός Steve Harris είχε αναφέρει ότι πάντα νόμιζε ότι θα έβγαζαν 15 δίσκους και θα σταματούσαν.
Όπως το εξώφυλλο έτσι και ο δίσκος. Χρειάζεται χρόνος να δεχτείς αυτή τη μορφή του Eddie και περισσότερος χρόνος ότι πρόκειται για ένα απλό πορτρέτο όπως τότε στον πρώτο δίσκο. Με την πρώτη μουσική επαφή με το Book of Souls βρίσκεσαι μπροστά σε ένα μεγάλο συμπαγές σύνολο χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο πεταχτό riff. Έτσι του αφιερώνεις ώρες και το περιεργάζεσαι. Γιατί είναι οι αγαπημένοι σου, γιατί και τότε στις αρχές έτσι άρχισες να ακούς.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που περίμενα(με) να βγάλουν το νέο Seventh Son και να απογειώσουν το metal. Δεν γίνεται και θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου (δυστυχώς). Μέσα από μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις σε κρατάνε μέχρι το τέλος. Ίσως γιατί συνήθισες ίσως γιατί καταφέρνουν να γράφουν μεγάλα τραγούδια που είναι πολύ καλά. Μεγάλωσαν και με τον τρόπο τους σου λένε να μεγαλώσεις κι εσύ. Το εκπληκτικό riff και το anthemικό τραγούδι πάντα θα είναι top αλλά δεν βρίσκεται μόνο εκεί η ουσία. Όμορφες μελωδίες, ωραίες ενορχηστρώσεις, νέες προσεγγίσεις δίπλα στις κλασσικές και μια διαδικασία που ξεκίνησε με το A Matter of Life and Death και βρίσκει την καλύτερη έκφανση της σε αυτή την κυκλοφορία.
Up the Irons ξανά!

Metal Vol '14

Από το hard rock ως groove/nu metal. Δε το λες και μικρό το εύρος των καλών κυκλοφοριών για φέτος. Μπορεί να μην υπήρχε και πάλι δίσκος-σταθμός αλλά αυτό είναι το νόημα των τόσων που άκουσα φέτος;

 
Grand Magus - Triumph and Power
Άμα είσαι ειλικρινά επικός και cult, σου βγαίνει ο δίσκος χωρίς να ζοριστείς. Ψηλά η σημαία και άντε από τα μέρη μας.

Grave Digger - Return Of The Reaper
Τελευταία στιγμή έβγαλα τον δίσκο των Black Label Society για να βάλω τους powerάδες και σχεδόν cult Grave Digger. Οι άνθρωποι γράφουν καλό power metal και αυτή είναι η ουσία του πράγματος: να αφήσεις το φαίνεσθαι και να ακούς ξανά και ξανά τραγούδια που κάτι σου λένε.

Judas Priest - Redeemer of Souls
Μετά από 40 χρόνια δισκογραφίας, δεν το χουν χάσει. Και από τον τάφο riff θα γράφει ο Tipton. Ωραία και κολλητικά τραγούδια, ο δίσκος που άκουσα περισσότερο φέτος.

Machine Head - Bloodstone & Diamonds

Ο Robb Flynn είναι metal. Είκοσι χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο, είναι λες και το γκρουπ είναι ακόμα στις αρχές και ανεβαίνει. Δε γίνεται να τους χάσεις στα ντουζένια τους και να μη σε πατήσει ο ήχος οδοστρωτήρας.

 Sanctuary - The Year the Sun Died

Συγκρότημα σημείο αναφοράς για τους παλαιολάγνους. Μίξη εκείνης της ταυτότητας με το χαρακτήρα των Nevermore και το αποτέλεσμα μια πραγματικά πολύ αξιόλογη δουλειά.


Slash - World On Fire
Δε φανταζόμουν ότι ο Slash έχει θέση στη μουσική αυτής της δεκαετίας και ο προ τετραετίας δίσκος ήταν best of συνεργασίες. Κι όμως η κιθάρα του σε κάνει να νομίζεις ότι κάθε τραγούδι είναι από άλλο δίσκο του!

Slipknot - .5: The Gray Chapter
Ίσως οι δομές των τραγουδιών είναι πιο βατές και όχι χαοτικές, ίσως το αυτί είναι πλέον πιο φιλικό στο ολίγον nu metal τους. Έτσι 15 χρόνια μετά το αδιάφορο για μένα ντεμπούτο τους, κόλλησα και τους ξανάψαξα. Ευχάριστη είσοδος.

Judas Priest - Redeemer of Souls

Όταν βγάζουν δίσκο οι Priest είναι γεγονός για το metal. Τουλάχιστον για μένα που μεγάλωσα σε αυτή τη μουσική με ήρωες και θρύλους. Πάμε λοιπόν στον καινούργιο δίσκο, δυστυχώς χωρίς τον Κ.Κ. Downing.
Δεν περίμενα κάτι τρομερό και ούτε φυσικά μετρούσα τις μέρες πότε θα κυκλοφορήσει. Άλλες εποχές, άλλες ηλικίες αυτά. Όμως η λογική και ο ήχος είναι από άλλη εποχή: ούτε ο μοντέρνος με τον Tipton, ούτε ο μεταλλικός των Painkiller, Ram it Down, Angel of Retribution. Με το που τελείωσε η πρώτη ακρόαση, έβαλα το Victim of Changes, You 've got Another Thing Coming. Αυτό χαρακτηρίζει και το ύφος του που είναι ένα επιμεταλλωμένο hard rock. Και το οποίο είναι κολλητικό και θελκτικό για όσους γουστάρουν τις μελωδίες και εκείνο τον ήχο. Στους υπόλοιποι μάλλον δεν θα πει κάτι.
Από γαμηστεροσύνη δεν πιάνει τις κορυφαίες στιγμές κάτι που θα ταν αφύσικο (εξηντάρισαν). Θα τον τοποθετούσα σαν το διάδοχο του Defenders of the Faith, στη θέση του ανεμικού Turbo Lover. Και για να μην ξεχνιόμαστε: Priest, Priest, Priest

Top of '13

Μετά το περσινό που κατέληξα να βάλω και τι δε μου άρεσε, φέτος γυρνάμε στα κανονικά: είχαμε κυκλοφορίες από πολύ καλές ως ενδιαφέρουσες - σημαντικές. Πάντα τέτοια

Amon Amarth - Deceiver of the Gods
Κοιτούσα τα προηγούμενα Top και πάντα είναι μέσα οι Amon Amarth. Το έχουν πιάσει και δεν το αφήνουν. Πολύ καλό με σωστές δόσεις επιθετικότητας και επικότητας.

Amorphis  - Circle 
 Επιστρέφουν μετά από χρόνια στο top. Δεν πρόκειται για το δίσκο που θα μπει στο tag Δίσκοι διαμάντια αλλά έχει εκείνα τα συστατικά που τον κάνουν που τον κάνουν γαμάτα επιθετικό και folk ταυτόχρονα.

Black Sabbath - 13
Έβγαλαν δίσκο οι Sabbath με τον Ozzy στα φωνητικά. Και παπαριά να ήταν (που δεν είναι) εννοείται ότι θα βρισκόταν στο Top, γατάκια.

Motorhead - Aftershock
Οι θεούληδες βγάζουν σχεδόν κάθε 2 χρόνια δίσκο. Τα τσουτσέκια να τα ακούνε αυτά. Αναπάντεχα (για τους μυρωδιάδες) γαμάτα τραγούδια που σου κολλάνε. Άντε ρε Lemmy κάνε ένα κουράγιο και έλα προς τα δω.

Rob Zombie - Venomous Rat Regeneration Vendor

Από το πουθενά ο Rob Zombie βγάζει ένα δίσκο με πολλά διαμαντάκια μέσα. Είναι heavy, έχει γαμάτο ήχο και πιασάρικα τραγούδια, τον λες ακόμα και mainstream (που λέει ο λόγος).

 Rotting Christ - Κατά τον Δαίμονα Εαυτού
Απτόητος συνεχίζει ο Σάκης αλλά και λίγο μόνος του. Ποικιλία στα τραγούδια καθώς έχουν επιρροές από πολλές κουλτούρες ανά τον κόσμο. Πολύ καλή η ιδέα του.

Warlord - The Holy Empire

Συγκρότημα εικονοστάσι. Επικότητα και λυρισμός που σε μεταφέρουν χρόνια πίσω, σε cult περιόδους.

Black Sabbath - 13

Ευτυχώς δεν πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο της τελευταίας 35ετίας γιατί αν ήταν έτσι θα έπρεπε να πάμε να πνιγούμε. Ο ήχος είναι Sabbath και όσο το ακούω τόσο μεγαλώνει μέσα μου. Μόνο το γεγονός ότι η αυθεντική σύνθεση κυκλοφορεί δίσκο σήμερα, είναι ένα τεράστιο respect και στην άκρη η λογική.

Be(a)st of 2012

Έφτασε η ώρα να μάθετε ποια ήταν τα καλύτερα του σκληρού ήχου για φέτος, γατάκια... Νιάου.
Φέτος ξεκίνησα να τα βρω άλλα δε μου έβγαιναν 7. Με την καμία. Κάθε χρονιά και χειρότερα :@

1. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω για τις μούφες της χρονιάς. Αλλά μου φάνηκε πολύ μίζερο.
2. Μετά σκέφτηκα να αναφέρω τα 7 τραγούδια που γούσταρα πολύ. Αλλά πρώτον έπρεπε να ακούσω όλους τους δίσκους ξανά μήπως μου ξέφυγε κάτι και μετά θα ήταν σαν hit list στο ραδιόφωνο.
3. Τελικά κατέληξα σε μια μίξη των τριών. Enjoy \m/

Δυνατές στιγμές

Accept - Stalingrad

Δοκιμασμένες συνταγές για οπαδούς. Αυτός ο ήχος είναι κόλλημα.

Candlemass - Psalms For The Dead

Άλλη μια μπάντα εγγύηση. Ο ήχος ο αναμενόμενος αλλά τα riff, riff. 

Grand Magus - The Hunt

Old school ήχος, καλές αλλά όχι τρομερές συνθέσεις. Παρόλαυτα είναι πολύ καλοί για epic.

Stone Sour - House of Gold & Bones Part 1

Ζήτημα να έχω ακούσει δυο φορές τον προηγούμενο. Πολύ ραδιοφωνικός, λίγο ακόμα και θα γινόταν Nickelback. Αυτός έχει πιο δυνατές κιθάρες και πιο μεταλλικές στιγμές. Ωραίος.

Fail

 Manowar - Lord of Steel

Όσοι περιμένετε να σώσουν οι Manowar το metal, φορέστε άλλο γούνινο βρακάκι. Ένα τραγούδι κόλλημα (Touch the Sky) και μετά το χάος. 

Running Wild - Shadowmaker

Μια λέξη: ξεφτίλα 

Steve Harris - British Lion

Προσωπικός δίσκος από τον Harris μοιάζει με ανέκδοτο. Δυστυχώς για μας που ανδρωθήκαμε με τα riff του αρχηγού, αν τον ακούσεις κιόλας θα διαπιστώσεις ότι η χαίτη του λιονταριού άσπρισε.