Μας παρέσυρε το ρέμα

Η αντίληψη των πραγμάτων παραμένει για πολλούς η ίδια λες και είμαστε 18. Ευτυχώς από τη μια γιατί ζούμε μια παρατεταμένη νεότητα. Δυστυχώς γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι μοιάζουμε 18 ή έτσι θα μαστε πάντα. Οι απώλειες είναι καμπανάκι που ηχούν περαστικά στα αυτιά μας.
Ότι μας παρασέρνει η καθημερινότητα και ξαφνικά από Σεπτέμβρης είναι Ιούνης είναι ένα γεγονός. Ότι στο μεσοδιάστημα έχουν αλλάξει οι ζωές και βρισκόμαστε μίλια μακριά από πάλαι ποτέ κοντινούς ανθρώπους είναι άλλο γεγονός. Φταίνε οι άλλοι. Γίναμε πιο ρεαλιστές εμείς και αντιλαμβανόμαστε ότι για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Ο θησαυρισμός στις ανθρώπινες σχέσεις δε λειτουργεί. Όσο πιο γρήγορα το αποδεχθούμε τόσο καλύτερα για μας (και γι αυτούς).

They 'll never walk alone

Φέτος λόγω φίλων-συναδέλφων είδα αρκετά ματς της Liverpool και μάλιστα στο σύνδεσμο. Δεν είμαι οπαδός της όπως σιγά σιγά δεν είμαι οπαδός καμιάς ομάδας ουσιαστικά. Αλλά ο τρόπος παιχνιδιού και το ήθος της ομάδας σε κερδίζουν.
Στον τελικό που τελείωσε πριν λίγο, συνέβη ό,τι στραβό μπορούσε να συμβεί και έχασε το τρόπαιο. They 'll never walk alone όμως, όπως τραγουδάνε οι φίλαθλοι της. Αντίπαλος της η πιο πλούσια ομάδα του κόσμου που επιβραβεύεται με τίτλους. Οι Beatles (από το Λίβερπουλ) τραγουδούσαν money can 't buy me love αλλά οι οπαδοί της Ρεάλ μπορούν να τραγουδάνε money can buy me cups. Ο τρόπος που εξελίχθηκε το παιχνίδι είναι αυτό που με χαλάει περισσότερο στο άθλημα. Αθλητές εκατομμυρίων έχουν την ανάγκη να φερθούν πρόστυχα και πούστικα για να μπορέσουν να επικρατήσουν. Ίσως αυτό με χαλάει γιατί έτσι συμβαίνει και στη ζωή: οι ανήθικες συμπεριφορές εξασφαλίζουν καριέρες και το μέλλον. Ποιος θα θυμάται ότι διορίστηκες με βύσμα; Ότι έφαγες τη θέση κάποιου που άξιζε περισσότερο από σένα; Αλλά έτσι θα κερδίσεις γιατί ακόμα και ικανότητες να έχεις δε φτάνουν αν πας με το σταυρό στο χέρι.
Αυτό το κόμπλεξ το κουβαλάω και δε μπορώ να ανεχτώ αυτούς τους ανθρώπους. Πολύ ευαίσθητος είσαι, θα μου πεις. Μέχρι σήμερα, ναι. Να ευχηθώ κάποια μέρα να μην είναι; Μπα...

Η θρυλική κατηγορία επέστρεψε.

1. Στη μεγάλη φώτο, παλιά συμμαθήτρια και η μάνα της (μεγάλη περίπτωση) φιγουράρουν σε εκκλησιαστική έκδοση για το θαύμα που τους συνέβη λόγω της μονής που επισκέφθηκαν.
2. Η στάση λεωφορείου "Περίπτερο" είναι επιπέδου στάσης "Ψιλικατζίδικο", "Κουρείο", "Φανοβαφείο" κλπ
3. Αυτό θα πει ενημέρωση. Βλέποντας ειδήσεις νομίζεις ότι γίνεται πόλεμος έξω αλλά πλέον μας ενημερώνουν ότι μας χτυπάνε και εκ των έσω.

Rats

Αφορμή για αυτό το post που είχα χρόνια στο μυαλό, το τραγούδι κόλλημα των Ghost. Ο τύπος πίσω από την μπάντα είναι κατά γενική ομολογία ιδιοφυΐα. Δεν εξηγείται αλλιώς πως οι pop μελωδίες του, παιγμένες με ηλεκτρικές κιθάρες, κρυμμένες πίσω από μάσκες (το αιώνιο κόλπο) και δοσμένες με αποκρυφιστικό ύφος τους έχουν φέρει στην εμπορική καταξίωση.
Αυτό που με "ανησυχεί" είναι ότι έχουν διαδραματίσει μια πορεία και ίσως καθορίσει το πως θα μας φαίνεται ότι ήταν το metal, όταν το βλέπουμε στο μέλλον. Και μεις δεν πήραμε χαμπάρι. Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν με σπουδαίους δίσκους. Με μουσικά ρεύματα. Με ανερχόμενα συγκροτήματα. Και μετά από χρόνια τα θεωρούμε καταξιωμένα, αξιομνημόνευτα και γιατί ρε αδερφέ δεν τους είχαμε πιάσει εξ αρχής.
Ίσως είναι η φύση της μουσικής, που για να γίνει αποδεκτή η αξία σου χρειάζεται χρόνος. Που μετά από χρόνια ακόμα και οι γραφικότητες θεωρούνται ψαγμένες. Πάντως δεν ισχύει πλέον ότι δεν τους πήραμε χαμπάρι. Σαν τους αρουραίους που χρειάστηκαν αιώνες για να αντιληφθούμε το ρόλο τους στην πανούκλα...

Παρά φύση αθλητισμός

Υπάρχει πολύς κόσμος που δε θεωρεί την αθλητική δημοσιογραφία, πραγματική δημοσιογραφία. Είναι το ευτελές περιεχόμενο που φτάνει σε σημείο να αλλάζουν νούμερα στην οθόνη του υπολογιστή για να ενημερωθείς για την εξέλιξη του σκορ ενός αγώνα μπάσκετ. Δηλαδή καμιά σχέση με τον αθλητισμό τον ίδιο. Μην αναφερθώ στις ανταποκρίσεις από δεκάδες αθλητικογράφους από την προετοιμασία των ομάδων που μεταφέρουν τι έφαγαν και πως κοιμήθηκαν οι παίκτες.
Ας ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ας παραδεχτούμε ότι πλέον θεωρούμε αθλητισμό το στοίχημα και τα άγνωστα ονόματα ομάδων που ακούμε σε αθλητικές εκπομπές. Η ενημέρωση για αθλητικά γεγονότα προσφέρεται είτε από τα αθλητικά ραδιόφωνα που είναι για 50αρηδες που συχνάζουν στα καφενεία είτε από τα αθλητικά site. Δυστυχώς και εκεί η προσέγγιση είναι με clickbait και σαλιάρικα post. Πάντα θα σου πετάξουν μια ημίγυμνη άγνωστη, η οποία φυσικά δεν έχει σχέση με κάτι αθλητικό.
Και πάμε σε ένα ακόμα σημείο των καιρών. Που δεν το συναντάμε σε εμάς όπως τα παραπάνω γιατί απλά το ποδόσφαιρο εδώ διεξάγεται στα δικαστήρια και στα ραδιόφωνα. Πρόσφατα αποχώρησε από τη Barcelona o Ινιέστα. Και πριν από καιρό ο Τσάβι. Ο οργανισμός της ομάδας διοργάνωσε τελετή που φυσικά υποστηρίχθηκε από τον κόσμο και τη δημοσιογραφική αγιοποίηση. Όπως χιλιάδες σημαντικοί αθλητές, αξίζουν να τιμηθούν όταν αποχωρούν από την ενεργό δράση ή και μετά από κάποιο διάστημα με βραβεύσεις. Το θέμα είναι ότι οι συγκεκριμένοι δεν αποχωρούν από το ποδόσφαιρο απλά πάνε στην Κίνα, Κατάρ κλπ για να πάρουν ένα καράβι εκατομμύρια. Όλοι είναι ικανοποιημένοι από αυτές τις "αποχωρήσεις" και δυστυχώς και οι φτωχομπινέδες που αποθεώνουν τους εκατομμυριούχους που πάνε να γίνουν πολυεκατομμυριούχοι.

Sleep(less) nights

Μου πήρε χρόνια, μη πω δεκαετίες για να αποδεχθώ τη φωνή του King Diamond. Τσιριχτή, επιτηδευμένη, περισσότερο με ενοχλούσε παρά μ άφηνε να ακούσω τα riffs. Το Sleepless Nights ήταν τραγούδι σε κασέτα από τις πρώτες που μου είχαν δώσει και περιέργως το έβρισκα από τότε τρομερό.
Πάλι καλά αϋπνίες δεν έχουμε μέχρι στιγμής. Σαν κούτσουρο πέφτω, σαν κούτσουρο σηκώνομαι. Η συνεχής κίνηση μέσα στη μέρα; Η υγρασία της Θεσσαλονίκης; Πάλι όμως υπάρχουν πολλά θέματα που σου δημιουργούν καταστάσεις και βγαίνουν μέσα στη νύχτα. Αυτό θα κάνει τον ύπνο πιο χάλια ενώ ίσως σε ξυπνήσουν. Έτσι είναι το υποσυνείδητο έτσι είναι το άγχος που κουβαλάμε. Το χειρότερο είναι που εν τω μέσω της νυκτός κάποια πράγματα φαίνονται τεράστια και ανυπέρβλητα. Σε σκεπάζουν και σε τυλίγουν. Πάλι καλά με το που σηκώνεσαι επανέρχονται στις διαστάσεις τους.

Οχρίδα - Lady of the Lake

Αυτή τη φορά το τραβήξαμε ακόμα πιο μακριά: κλείσαμε την εκδρομή μια μέρα πριν! Μας ευνόησε η διαθεσιμότητα σε δωμάτια και έτσι η αναποφασιστικότητα και πολυπραγματοσύνη μας επιβραβεύτηκε.
Από όλες τις απόψεις μιλάμε για ένα επιτυχημένο ταξίδι. Ο καιρός ήταν τέλειος. Το δωμάτιο με φοβερή θέα. Οι τιμές στον πάτο. Η διαδρομή άνετη. Αλλά αν δεν ήταν τα μέρη σούπερ, δε θα λέγαμε για επιτυχία.

Η Οχρίδα είναι μια ιστορική πόλη που αποτέλεσε σημαντικό ορμητήριο για βασιλιάδες και ιεραπόστολους. Αυτό αποτυπώνεται στις δεκάδες καλοδιατηρημένες βυζαντινές εκκλησίες και τις φοβερές τοιχογραφίες τους. Αποτυπώνεται στο επιβλητικό κάστρο και τα σημαντικά αρχοντικά. Όλα αυτά συνδέονται μέσα από τα πλακόστρωτα ανηφορικά σοκάκια της παλιάς πόλης. Η οποία παλιά πόλη έχει την τύχη να είναι χτισμένη μέσα στη φύση. Και να απλώνεται στα πόδια της η μεγάλη πεντακάθαρη λίμνη.
Για τους λάτρεις της φύσης και της ιστορίας υπάρχουν διαδρομές κατά μήκος της λίμνης. Με αποκορύφωμα το μοναστήρι του Όσιου Ναούμ με τον ιστορικό ναό και τις διαδρομές στις πηγές της λίμνης. Κερασάκι στην τούρτα o προϊστορικός οικισμός πάνω σε πασσάλους στο νερό.

Αλλά χωρίς ευ ζειν θα στεκόμασταν μόνο στην ομορφιά. Πολλά καφέ και πολλά εστιατόρια για όλα τα γούστα. Μας έπαιρνε και κάναμε μεγάλη ζωή. Εντύπωση μου έκαναν οι νυχτερινές επιλογές της Οχρίδας και ο πολύς κόσμος παντού.
Bonus η επίσκεψη στο Μοναστήρι (νυν Bitola). Μια ζωντανή πόλη με τον πεζόδρομο της και την αγορά της σαν το δικό μας Καπάνι.

ΥΓ. Επισκεφθήκαμε τη γειτονική χώρα σε μια περίοδο που έχω διαβάσει αρκετά για την ιστορία της περιοχής. Έτσι δε μου την έδιναν στα νεύρα οι γραφικότητες με τα αναμνηστικά με το Μεγαλέξαδρο και τον ήλιο της Βεργίνας.