Overachiever

Βρίσκεσαι σε έναν εργασιακό χώρο που η χαρά και η ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να ήταν στην ημερήσια διάταξη. Γιατί πέρα από τα αρκετά ανάποδα, έχει και πολλά θετικά. Αντιθέτως πιάνεις τον εαυτό σου να είναι χαλασμένο από την αναλγησία, κωλοβάρεμα, δυσλειτουργία, λάθος συμπεριφορών των περισσοτέρων. Η λύση σε αυτά μπορεί να είναι και εύκολη...

Αντίστοιχα και στη ζωή σου, πιάνεις τον εαυτό σου να χαλιέται με τα πολλά στραβά που συμβαίνουν. Από την άλλη περνάς σα δεδομένα τα καλά και ακόμα περισσότερο δεν αναλογίζεσαι πως τα έχεις αποκτήσει. Πολύ εύκολα θα μπορούσες να μην είχες πολλά από αυτά. Τα πιο σημαντικά. 

Μπορεί να μην είχες/έχεις τις καλύτερες προοπτικές αλλά πέτυχες πολλά παραπάνω από ότι αντικειμενικά θα μπορούσες.

Αυτοβιογραφίες

Το τελευταίο (μεγάλο) χρονικό διάστημα έχω διαβάσει 3 αυτοβιογραφίες μέταλ καλλιτεχνών. Εκκρεμεί μία ακόμη αλλά δε νομίζω να την πιάσω. Ο λόγος για τον KK Downing των Priest, που έχει ένα στράβωμα και είναι ο λιγότερο ενδιαφέρων από τους υπόλοιπους.

Ξεκινάω με τον Rob Halford. Γεμάτη και με πολλά ενδιαφέροντα θέματα και περιπέτειες στη ζωή του. Δίνει μεγάλο βάρος στη σεξουαλική του ζωή και πως ζούσε κρυμμένος: η αντιδιαστολή της καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας με την προσωπική αποτυχία. Γνωρίζοντας και την ιστορία των Priest, αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια πράγματα τα περνάει πάνω-πάνω. Πάντως σου δίνει αυτόν τον θετικό τόνο για τη ζωή.

Επόμενη η αυτοβιογραφία του μεγάλου Iommi. Σταματάει το 2010 άρα δεν περιλαμβάνει το τελικό reunion. Βλέπουμε τη ζωή ενός σπουδαίου καλλιτέχνη ακόμα και μέσα από τις λάθος επιλογές και τις φάρσες, που ήταν χαρακτηριστικό του. Κάθε περίοδος έχει τρομακτικό ενδιαφέρον αλλά και αυτός αποσιωπά κάποια θέματα στις σχέσεις του.

Τέλος του γίναντα Ronnie James Dio. Διάλεξα να αφήσω την περίοδο πριν τους Rainbow. Δε μαθαίνεις πολλά περισσότερα από όσα γνώριζες αν είσαι χωμένος-καμένος αλλά σε βάζει στην εποχή και σου ανοίγει την όρεξη να δεις πιο καλά τη δισκογραφία του. Σταματάει το 1986 που ήταν στο πικ του. Ένα μεγάλο μείον είναι ότι η ανάμιξη της χήρας του είναι εξόφθαλμη και η αγιοποίηση της χτυπάει άσχημα. Τεράστιο σφάλμα που με το ζόρι αναφέρει την πρώτη του σύζυγο και μητέρα του παιδιού του. 

Δεν υπάρχει καλύτερη και χειρότερη. Αντικειμενικά κάποιες υστερούν, όπως ανέφερα παραπάνω. Θα βάλεις την κατάλληλη μουσική και θα απολαύσεις την γεμάτη σκαμπανεβάσματα ζωή του αγαπημένου metal icon σου.

Ποιος Ερντογάν και ποιος Κιμ Γιονγκ Ουν

Η "ενημέρωση" για τις μεθόδους και την έλλειψη δημοκρατίας σε χώρες όπως η Τουρκία και η Βόρεια Κορέα είναι συνεχής. Κουνάμε το κεφάλι μας και λέμε τι χαζοί που είναι. 

Όσο μπλέκεις με τα κοινά και κοιτάς από μέσα τι γίνεται, καταλαβαίνεις ότι και εδώ το πράγμα ακολουθεί στη γραμμή του αυταρχισμού και της παραπληροφόρησης. Τα μέσα ταΐστηκαν με εκατομμύρια και παρουσιάζουν αλλιώτικα την πραγματικότητα. 

Στην εκπαίδευση η υπουργός χρησιμοποιώντας τη λέξη Αξιολόγηση περάνει ένα σωρό αντιεκπαιδευτικά και τραβηγμένα πράγματα: από τους χορηγούς που πρέπει να βρει κάθε σχολείο ως τη μετατροπή του σε γραφειοκρατικό κέντρο και ελεγχόμενο από άσχετους με την εκπαιδευτική διαδικασία. Για να τγιατί ο επιβάλλει σέρνει στα δικαστήρια τις αντιδράσεις και για να μην φανούν κλειστά σχολεία αναγκάζει τους ελάχιστους μη απεργούς να κρατάνε ανοιχτά ολόκληρα σχολεία με εκατοντάδες μαθητές.

Κερασάκι στη τούρτα να απαιτεί τη συγχώνευση τμημάτων για να καλύψει τα χιλιάδες κενά. 10 παιδιά σε ένα τμήμα ειδικής αγωγής... Τι τους νοιάζει;

cancel_μονοπώλιο

Έχει περάσει στο ελληνικό dna ότι όλοι θα βγούμε για καφέ και πλέον ότι όλοι παραγγέλνουμε απέξω. Τέλος πάντων.

Εδώ και χρόνια επιβλήθηκε η efood με όλα τα ακόλουθα ενός μονοπωλίου. Εδώ και καιρό υπάρχουν εναλλακτικές. Και προσφέρουν κάτι διαφορετικό και δεν κοροϊδεύουν με τυχερές πινιάτες κλπ. Μετά την αναταραχή με τις συμβάσεις των διανομέων είναι ευκαιρία να δοθεί ένα μάθημα στις εταιρίες που βγάζουν εκατομμύρια και δεν επιστρέφουν τίποτα.

Επόμενο βήμα να σβήσω το app τους.

Iron Maiden - Senjutsu

Συνεχίζοντας στο ίδιο retro mood, ήταν σαν σήμερα πριν από 23 χρόνια που είδα τους θεούς ζωντανά. Και όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, έτσι ήταν τότε καθώς περίμενα μήνες μέχρι να έρθουν στο Θέατρο Δάσους να τους δω. Τα αυτιά μου βούιζαν για μέρες, ο Bayley δεν είχε τα ψηλά, εγώ χοροπηδουσα αγκαλιά με άγνωστους.

Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρχε αυτή η αναμονή για την τωρινη κυκλοφορία δίσκου. Για πολλούς και προφανής λόγους. Και από τη μία αυτό είναι καλό γιατί είσαι προσγειωμένος και κρατάς μικρό καλάθι. Αλλά κάθε καινούργιο κομμάτι τους είναι σα να έρχεται από την πηγή της έμπνευσης. 

Είδα δεκάδες κριτικές. Διθυραμβικές από ξένα έντυπα, γεγονός που με ξένισε αλλά ταυτόχρονα με χαροποιούσε γιατί δεν τους έθαβαν. Μετά ακραίες γνώμες για χάλια ήχο, βαρετό κλπ. Δεν υπάρχουν απαιτήσεις να βγάλουν τα απίστευτα που έβγαζαν απλά να κρατάνε ψηλά τη σημαία. Μέχρι στιγμής δεν είμαι πολύ ενθουσιασμενος. Σίγουρα την χιλιοστή φορά που θα το ακούσω θα πορωθώ. Μέχρι τότε με χαλάνε τα τζαμαρισματα με το μπάσο του Harris που αργούν το κομμάτι να ξεκινήσει και οι στάνταρ δομές. 

Το σίγουρο είναι ότι το βρήκα κατάλληλο για συνοδεία σε μεγάλες διαδρομές. Το ακούς ταξιδεύοντας αλλά από μόνο του δε σε ταξιδεύει ακούγοντας το. Το σίγουρο είναι ότι θα μεγαλώσει μέσα μου όπως και εγώ μεγάλωσα μαζί τους. Maiden δε ξαναβγαίνουν. 

Kids of the century

Όπως τα περισσότερα σημαντικά πράγματα, αν δεν τα ζήσεις δεν πρόκειται να τα καταλάβεις.

Από το πόσο ζωηρό, ανεξέλεγκτο και όμορφο είναι ένα παιδί, μέχρι τι σημαίνει η καθημερινότητα μαζί του. Επειδή είναι τόσο δεδομένη η ύπαρξη τους δίπλα μας δεν πάει να πει ότι γνωρίζουν όλοι την ανατροφή τους. 

Οι παλιότερες γενιές είχαν αυτό σαν προορισμό και όχι άλλες επιλογές πέρα από το να δουλεύουν νυχθημερόν. Οι σημερινές δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί πρέπει να αφήσουν τις δραστηριότητες και το Instagram και να μπλέξουν μεγαλώνοντας ένα μωρό. Επειδή δε γίνεται να νοιώσεις κάτι που δεν το έχεις ζήσει, ας απολαμβάνουμε το σήμερα και οι μεν και οι δε. Και ισχύει ότι καλύτερα να μετανιώνουμε για κάτι που κάναμε παρά για κάτι που δεν κάναμε.

Ένα τέταρτο του αιώνα

Τέτοια εποχή πριν από 25(!) χρόνια μου δωσαν με το "στανιό" να ακούσω μια κασέτα metal. Στην μια πλευρά το X Factor και στην άλλη το Fear of the Dark. Χωρίς τίτλους, χωρίς διευκρινήσεις. Με πολύ φαντασία με τα ακουστικά να ταξιδεύω.

Πως θα μουν αν δεν ερχόμουν τότε και ποτέ σε επαφή; Ίσως και καλύτερος ίσως και χειρότερος, πάντως πολύ διαφορετικός. Ένα γεγονός που δεν θα το καταλάβουν ποτέ όσοι απορούν πως ακούς ακόμα μεταλ και ότι δε σου φαίνεται.

ΥΓ Αυτή τη βδομάδα βγαίνει και το καινούργιο Maiden. Η πρώτη και παντοτινή αγάπη δεν αλλάζει.
ΥΓ 2 Αντε και στα υπόλοιπα τέταρτα του αιώνα.