Οπτινα

Κοιτάω στην πόρτα ενός εργαστηρίου του σχολείου και είχε ένα χαρτάκι με τίτλο «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ». Συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στην οπτική ίνα και θυμήθηκα ένα άλλο χαρτάκι που έβαλαν στο ασανσέρ της πολυκατοικίας ότι θα περάσουν οπτική ίνα.

Γενικά τα περισσότερα πράγματα είναι θέμα οπτικής. Από τις τέχνες όπως η φωτογραφία και η σκηνοθεσία που ένα αντικείμενο και γεγονός παρουσιάζεται όμορφο, τρομερό, ενδιαφέρον. Μέχρι την καθημερινότητα και την πραγματικότητα και ότι προκύπτει. Αποτελεί στόχο να μπορέσουμε να αλλάξουμε αυτή την οπτική για να τα διαχειριστούμε καλύτερα και πιο ευχάριστα. Η προσέγγιση να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο είναι μια κατεύθυνση, αλλά σκοπός είναι να μπορούμε να περιστρέφουμε περισσότερο τον φακό και να τα φέρνουμε στα μέτρα μας.

Guerrilla Radio

Από έφηβος άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Τα βράδια τις μεταλλικές εκπομπές ενώ διάβαζα στο Ράδιο παρατηρητής ακόμα τις θυμάμαι. Όπως και τις μεταλλικές μέρες στον 1055. Και βεβαίως τις χιλιάδες ώρες στα αθλητικά ραδιόφωνα. Πολλές ιστορίες, πολύ κάψιμο, πολύ συντροφιά.

Και τώρα από το πρωί που σηκώνομαι ακούω ράδιο. Μετά στο αυτοκίνητο. Στο σπίτι καμιά φορά για background. Αλλά και από αυτό, που είναι κομμάτι της μέρας μου χρόνια, είναι λογικό να έχω παραπονάκια.

• Ότι σταθμό και να γυρίσεις τα τραγούδια είναι χιλιοακουσμένα. Εκτός και αν το βάλεις σε ποντιακούς σταθμούς που παίζει το ίδιο τραγούδι συνέχεια :Ρ
• Οι σταθμοί με νέες ελληνικές κυκλοφορίες δεν ακούγονται.
• Τα λαϊκά είναι για νταλκά και να θυμηθείς την παιδική σου ηλικία.
• Όταν βάζει Dire Straits και το Symphony for the Devil των Rolling Stones πάντα το γυρίζω
• Μου τη σπάει όταν ο παρουσιαστής λέει κάθε λίγο πόσος χρόνος απομένει μέχρι το τέλος της ώρας και της εκπομπής. Σα το φαντάρο που μετράει τις μέρες για να απολυθεί. Φαντάσου να το έκανα στο μάθημα μου.

22 top avenue

Το 22 πήρε μπρος η μηχανή συναυλιακά και βγήκαν δίσκοι που ήταν απόρροια του προηγούμενου διαστήματος. Πολλές οι κυκλοφορίες αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έδωσα πολλές ευκαιρίες σε ιδιώματα όπως το death, metalcore κλπ. Θέλει φιλτράρισμα και όχι νύχτα-μέρα ακούσματα, για να απολαύσεις καλύτερα.

Amon Amarth - The Great Heathen Army

Οι πρωτοπόροι του Viking metal επέστρεψαν μετά από μερικές όχι τρομερές κυκλοφορίες. Μας έλειψε το χτύπημα και η επικότητα τους.

DAMPF - The Arrival

Από το πουθενά με παραγωγάρα, φωνή πρωτάκουστη, πολύ δουλεμένη και επαγγελματική προσέγγιση. Τα περισσότερα τραγούδια κόλλησαν στο playlist μου για καιρό.

Ghost - Impera
Πανέξυπνος o Tobias Forge και πανάξια βρέθηκε εκεί που βρέθηκε το Impera. Αριστοτεχνικά φτιαγμένο, άρτιο καλλιτεχνικά και εμπορικά.

Muse - Will of the People
Τι δουλειά έχουν αυτοί στο Top μου; Η μελωδία τους έδεσε με τα όμορφα τραγούδια τους και έβγαλαν έναν πραγματικά καλό δίσκο. (Λες και οι προηγούμενοι τους να είναι τόσο καλοί; Καλύτερα να μην τους ακούσω μην το γυρίσω :Ρ)

ΝΙΤΕ - Voices Of The Kronian Moon
Το blackened heavy metal από το πατριωτάκι, κάθισε καλά στα αυτιά μου και ήταν κάτι που δεν είχα ξανακούσει. Δυνατό και ολίγον τι ξεχωριστό.

Ozzy Osbourne - Patient Number 9
Ποιος να φανταζόταν ότι ο Ozzy θα έβγαζε ακόμα δίσκους και μάλιστα τόσο καλούς; Σίγουρα αξιοπερίεργο όπως και όλη η ζωή του. Τον απολαμβάνουμε όσο μπορούμε και μπορεί.

Rammstein - Zeit
Η συνταγή η γνωστή και πετυχημένη: παραγωγάρα με επικά, χορευτικά, κολλητικά τραγούδια. Πότε θα τους δω επιτέλους;

Garage Inc.

Ολόκληρος ο μήνας εξελίχθηκε με διαδικτυακά μαθήματα από το γκαράζ του σπιτιού. Άλλοτε κυλούσαν σα νερο άλλοτε ήθελε πολύ μπλα μπλα. Πάντως τα έφερα ακριβώς στην ύλη που είχαν και διαπίστωσα ότι ο καθαρός χρόνος μαθήματος ήταν μεγαλύτερος από ότι τα διά ζώσης. 

Από τα λεφτά τα μισά θα πάνε στον ΜΤΚ ΓΜΣ. Χαλάλι να ταΐσει κανέναν δικό του ακόμα. Έτσι κι αλλιώς ακόμα δε σταματάνε να με παίρνουν τηλέφωνο για καινούργια τμήματα. Δουλειά υπάρχει, καλά να είμαστε (και) να δουλεύουμε. Σε τέτοιο περιβάλλον μεγαλώσαμε και σου βγαίνει φυσικά.

Κάθε πρωί στις δύο ραδιοφωνικές εκπομπές που ακούω, έχουν ένθετο ποιος γεννήθηκε/πέθανε σαν σήμερα. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι αδιάφοροι, βασιλιάδες κλπ οι οποίοι δεν μου/μας προσέφεραν τίποτα. Ο κάθε ένας μας έχει τους ανθρώπους που αξίζουν στη ζωή του και μόνο γι αυτούς αξίζει να θυμόμαστε τις αντίστοιχες ημερομηνίες.

Κάπως έτσι κάνω τα μαθήματα..

Οκτώβρης ο εκδρομικός

Λόγω του καλού καιρού, της καλής διάθεσης και κυρίως ότι μας αρέσουν οι εξορμήσεις, ο Οκτώβριος εξελίχθηκε σε εκδρομικό μήνα. Έχω την αίσθηση ότι τέτοιο μήνα πάντα πηγαίναμε εκδρομούλες αλλά φέτος το τερματίσαμε. Η αλήθεια είναι ότι τεντώσαμε τα νεότερα μέλη της οικογένειας αλλά πρέπει να μαθαίνουν :)

Αρναία
Από παιδί είχα να πάω και τη βρήκα πολύ όμορφη και γραφική: ωραία σπίτια, εκκλησίες, πράσινο.

Άνω Πόλη
Εσωτερική εκδρομή γιατί υπάρχουν μέρη μες την πόλη που δεν τα χεις δει. Για πρώτη φορά είδα τον Άγιο Νικόλαο Ορφανό, τον Όσιο Δαβίδ κλπ.

Γουμένισσα
Η ίδια η κωμόπολη δεν είχε πολλά αλλά η τοποθεσία Δύο Ποτάμια, το Ιερό Κοινόβιο του Οσίου Νικοδήμου και το μεσαιωνικό νεκροταφείο στη διαδρομή λέγανε πολλά.

Έδεσσα
Ωραίοι οι καταρράκτες αλλά ακόμη πιο ωραία η διαδρομή που σε οδηγεί στο Βαρόσι με τα παλιά κτίρια.

Κασσάνδρα
Στο χωράφι για ελιές. Δεν το λες αναψυχή αλλά ξεφύγαμε από τον ταβερνοτουρισμό :Ρ

Στρατώνι
Για δουλειά πήγα και το μάτι μου γέμισε πράσινο, θάλασσα, ηρεμία. Πέρασα και από Γομάτι κλπ και θα το χω στα υπόψη. Σαν τη Χαλκιδικη δεν έχει :)

Ξάνθη
Πόσα πολλά πράγματα και τι όμορφη η παλιά πόλη! Πεταχτήκαμε και στο Πόρτο Λάγος και κάναμε μια στάση στην παραλία της Καβάλας στην επιστροφή.

Geoff Tate - Live in Principal

Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που πήγα σε συναυλία. Ήταν από αυτά που μου έλειψαν πολύ εξαιτίας της κατάστασης με τον κορωνοϊό. Ίσως υπό κανονικές συνθήκες να μην πήγαινα στη συγκεκριμένη αλλά η δίψα ήταν μεγάλη.

Κόσμος μπόλικος αλλά δεν ήταν γεμάτο το Principal. Για τη φάση που είμαστε μια χαρά είναι. Ηλικίες εκεί που βρισκόμουν εγώ αλλά και γενικά, πάνω από τα 35 (από την πρόχειρη δημοσκόπηση που έκανε ο Tate :Ρ). Πολύ cool, χαρισματικός τύπος και με εμπειρία 40 χρόνων ήταν το επίκεντρο. Η μπάντα του ίδρωσε τη φανέλα και απέσπασε πολλά χειροκροτήματα, που είναι κατόρθωμα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ολόκληρο το Rage for Order: θεωρείται δίσκος-σημείο αναφοράς αλλά ποτέ, ούτε και τώρα με ξετρέλανε. Φωνάξαμε τα ρεφρέν, γουστάραμε τις εκτελέσεις.

Ολόκληρο το Empire: πιο φωτεινό, ανέδειξε ότι όλοι οι μεταλλάδες θέλουν τις εμπορικές τους στιγμές. Το χαρήκαμε.

Κλείσιμο με Queen of the Reich και δε γίνεται να μην έφυγες πορωμένος μετά από 3 ώρες στο χώρο. 

ΥΓ Μου είχε λείψει η φυλή των μεταλλάδων. Τα σχόλια, οι επισημάνσεις, οι μορφές... Μόνο σε metal live θα τους ζήσεις.

ΥΓ 2. Your soul slipped away, It belongs to the Queen of the Reeeeeeich

Lost but not forgotten

 Στη διάρκεια των ετών έχεις γνωρίσει κόσμο και κοσμάκι. Με κάποια άτομα έκανες στενή παρέα αλλά εδώ και πολλά χρόνια δεν έχεις επαφές. Είναι πιθανόν όμως όταν τους ξαναδείς να έχεις την ίδια οικειότητα. Σα να συνεχίζεις εκεί που είχες σταματήσει. Δεν χρειάζεται να ανατρέξεις για ποιο λόγο ξέκοψες- περασμένα/ξεχασμένα.

Χαρακτηριστικά, προχθές πέτυχα έναν συμμαθητή. Έχουν περάσει 24 χρόνια από τότε που κάναμε παρέα. Ολογράφως εικοσιτέσσερα. Το καμπανάκι για μένα ήταν ότι αντέδρασα λες και κάναμε παρέα μέχρι χθες. Σα να έχουν κολλήσει τα μυαλά σου, σα να μην έχεις εξελιχθεί, σα να μην έχεις ζήσει μια ολόκληρη ζωή από τότε. Γιατί με το που τελείωσε το σχολείο ξεκίνησε η ενήλικη-αυτόνομη ζωή.

ΥΓ. Δεν είμαι άνθρωπος που θα πει το κλασσικό "να τα πούμε, να βγούμε". Τόσα χρόνια δεν είχες επαφή και δύσκολα θα ξαναέχεις. Νοσταλγία back off.