Αβαρίες

Όταν άκουγα αυτή τη λέξη μικρός στο σπίτι, καταλάβαινα ότι αβαρία είναι η μεγάλη ζημιά. Ψάχνοντας τον ορισμό στα λεξικά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως και να έχει το τελευταίο διάστημα έχουν προκύψει αρκετές και το κακό είναι ότι δεν ήταν από το πουθενά. 

Για παράδειγμα ότι κάποια στιγμή θα έχανα τη βέρα μου φαινόταν. Όπως και ότι θα προξενήσω κάποια ζημιά σε αυτοκίνητο. Όπως και ότι το κινητό μου κάποια στιγμή θα πάθει ανεπανόρθωτο πρόβλημα από τα πεσίματα. 

Το θέμα είναι να προλάβω τις επερχόμενες που φαίνεται ότι θα συμβούν τελικά και να μην θεωρώ ότι τελικά θα τη γλιτώσω. 

Ανδαλουσία

Φέτος μας δόθηκε η δυνατότητα (από όλες τις απόψεις) για ένα τέτοιο ταξίδι και δεν την αφήσαμε ανεκμετάλλευτη. 

Η Ανδαλουσία συνδυάζει το ευρωπαϊκό με το αράβικο. Γεγονός που την κάνει ξεχωριστή και διαφορετική από όσα έχουμε πάει όλα αυτά τα χρόνια. Νοικιάσαμε αμάξι και το roadtrip ήταν γεγονός: 10 μέρη σε 7 μέρες γεμάτες. Ξεκινάμε λοιπόν!

Σεβίλλη: Μεγάλο και πεζοδρομημένο το κέντρο που έφτανες από την πολύ εντυπωσιακή Plaza de Espana μέχρι την Αρένα Ταυρομαχιών. Χάνεσαι μέσα στον καθεδρικό και βλέπεις όλη την πόλη ανεβαίνοντας την Giralda. Η λέξη αραβούργημα απογειώνεται στο Alcazar ενώ μια βόλτα στον Γουαδαλκιβίρ σε αποζημιώνει. Φοβερά τα tapas bar της.

Κόρδοβα: Μικρή αλλά θαυματουργή. Η Mezquita με τις αψίδες της απλά μοναδική. Αλλά και απέξω, σε συνδυασμό με την πύλη και τη γέφυρα και τα τείχη σε έκαναν να περπατάς μέχρι τελικής πτώσης.

Γρανάδα: Ίσον Alhambra. Τρομερά προσεγμένοι οι κήποι με τα νερά. Το Albaicin σε κέρδιζε λόγω θέσης και γραφικότητας. Πήγαμε και σε παράσταση flamenco στο Sacromonte.

Ρόντα: Εντυπωσιακή η γέφυρα Puente Nuevo. Κολλάς να την χαζεύεις. Το σαγόνι σου πέφτει όταν βλέπεις το φαράγγι και την πεδιάδα από ψηλά. Σα να πετάς. Η παλιά πόλη για να χάνεσαι τη νύχτα μέσα στα ρομαντικά στενά της.

Λευκά Χωριά: Η Olveda ίσως το λιγότερο εντυπωσιακό σε αντίθεση με το Setenil de las Bodegas με το βράχο πάνω από το κεφάλι μας. Το Arcos de la Frontera με τη μεσαιωνική πόλη σε κέρδιζε ενώ η Zahara πολύ όμορφη με το κάστρο της.

Παραλίες: Ωραίο παραλιακό μέρος η Nerja και πολύ εντυπωσιακή η Victoria στην Καδίθ. Κολύμπι στον Ατλαντικό! Η ίδια η πόλη με πολύ μεγάλο πεζοδρομημένο κέντρο και γεμάτα τα στενά της.

ΥΓ Σκεφτόμουν πολύ πως θα ναι με τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Τελικά δε μας δυσκόλεψε καθόλου και ήταν καλύτερα από Ελλάδα αφού δεν είχε υγρασία.

ΥΓ 2. Σχεδόν κάθε βράδυ έκλεινε μουσικά ♫

ΥΓ 3. Τους λες και λίγο σωβινιστές που με το δίκανο έψαχνες επεξήγηση στα Αγγλικά ή λίγο να συνεννοηθείς της προκοπής

ΥΓ 4. Επιστρέψαμε με μια ηρεμία και χαλαρότητα. Μας επηρέασε φαίνεται η ισπανική σιέστα :)

ΥΓ 5. ¡Hola!

Athens Rocks Festival - Ghost, Rotting Christ, Candlemass, Typhus

Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που μπήκα σε λεωφορείο για εκδρομή σε συναυλία και πολλά παραπάνω για Αθήνα. Μετά από σχεδόν 8 ώρες και με δροσιστική νότα τις ατάκες του διοργανωτή φτάσαμε. Μερικά πιτόγυρα γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και μέσα στον συναυλιακό χώρο.

Οι Candlemass ήταν καλοί και σωστοί. Στα αυτιά μου πάντα θα ηχούν ως μια μπάντα θεμέλιος λίθος στο doom και βλέποντας τους, μπορώ να πω ότι δεν κουνήθηκε αυτός ο βράχος. Θα βρίσκονται πάντα στη θέση που τους πρέπει.

Οι Rotting Christ είναι δικοί μας όσο είναι και όλης της διεθνής σκηνής. Μια ακόμα δυναμική και συμπυκνωμένη εμφάνιση από τον Σάκη και τους δικούς του που επέλεξαν ένα όχι best of setlist. Μαγκιά τους. Όσο και αν φαντάζει για μικρό κοινό ο ήχος τους πάντα καταφέρνουν να τον περάσουν στο μεγάλο.

Και ήρθε η ώρα των Ghost. Ναι θα μπορούσαν να παίξουν τουλάχιστον άλλα 3 τραγούδια. Ναι ο ήχος κάποιες στιγμές ή μπούκωνε ή αποδυναμωνόταν σε βάθος. Αλλά το show ήταν αντάξιο του θορύβου που έχουν κάνει αυτά τα χρόνια. Ο κόσμος κάθε ηλικίας το καταδιασκέδασε και δεν υπήρχε στιγμή που να μην τραγουδήθηκε. Μεγάλη εμφάνιση από ένα γκρουπ που μας αξίζει και με έναν τέτοιον mastermind, sky is the limit. 

ΥΓ Τέλειος καιρός με λίγη συννεφιά και αεράκι

ΥΓ 2. Άπλα ο συναυλιακός χώρος, τον γύρισα απ' άκρη σ' άκρη

ΥΓ 3. Η θάλασσα από metal t-shirt δε συγκρίνεται με καμία θάλασσα \m/

Ευσυγκίνηση

Κάποιες λέξεις όπως του τίτλου δεν υπάρχουν. Η κατάσταση αυτή ισχύει όταν θεωρούμε ότι κάποιος συγκινείται λίγο πιο εύκολα/συχνά από το συνηθισμένο. Και ποιος καθορίζει το συνηθισμένο;...

Σε ένα βαθμό η συχνότητα της μεγαλώνει με το πέρας της ηλικίας. Το πιο εντυπωσιακό είναι όταν διαπιστώνεις ότι πας να συγκινηθείς ενώ δεν είχες σκεφτεί ότι αυτό μπορεί σου συμβεί εκείνη τη στιγμή. Γι αυτό και αντανακλαστικά συγκρατείσαι. Το όμορφο είναι ότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου που πας να συγκινηθείς. Νοιώθεις τυχερός. Και ας μπορεί να οφείλεται ότι μπορεί να έχει να κάνει με το ότι μεγαλώνεις :) 

Πάσχα στη Λέρο

Αυτό το ταξίδι δεν είχε το glamour και την προσμονή. Δύσκολα θα δεις φωτογραφία του νησιού και θα το αναγνωρίσεις. Άσε που κουβαλάει πίσω του ότι ήταν τόπος εξορίας και φιλοξενίας του ψυχιατρείου. Κανονίστηκε με παρέα και μας περίμενε παρέα. Και τα πάντα εξελίχθηκαν φοβερά.

Ο καιρός σύμμαχος, όπως φαντάζεσαι να είναι πασχαλιάτικα. Η πρόσβαση με το αεροπλάνο γρήγορη. Οι μετακινήσεις εντός με το αυτοκίνητο στο δεκάλεπτο. Και όπου και να βρισκόσουν είχες την αίσθηση ότι βρισκόσουν σε νησί και η θάλασσα είναι δίπλα σου.

Το γυρίσαμε πολύ, ενώ στο κάστρο του επιστρέψαμε ξανά και ξανά. Τα εκκλησάκια του και τα λιμανάκια του άξιζαν επίσκεψης ενώ τα ωραία σπιτάκια έδεναν με το πράσινο τοπίο. Οι παραλίες μικρές και λαχταριστές όπως λαχταριστά ήταν και τα φαγητά όπου φάγαμε, αν και λόγω μεγάλης εβδομάδας ήμασταν στα ψαρικά. Σου έβγαζε μια ηρεμία και ομορφιά με εξαίρεση τη φασαρία στον Επιτάφιο και την Ανάσταση :)

Μπόνους η μονοήμερη στην Πάτμο, με την άσπρη χώρα και το επιβλητικό μοναστήρι. Ωραίο μέρος και αυτό.

Ίσως ήμασταν τυχεροί και μας πήγε ιδανικά από όλες τις απόψεις, ίσως τελικά υπάρχουν πολλοί κρυμμένοι θησαυροί.

Beast in Black - Live in Principal

Η συγκεκριμένη μπάντα είναι αυτό που λένε ένοχη απόλαυση. Όταν τους είχα πρωτοακούσει δεν ήμουν σίγουρος αν είναι κωμική φάση ή αν έχουν και γυναίκα τραγουδίστρια. Αλλά ο συνδυασμός ήταν επιτυχημένος και τα τραγούδια κολλητικά. Φάση disco party στο Eightball, το μεταλλάδικο.

Προς θετική έκπληξη είχε πολύ κόσμο όταν έφτασα στο Principal. Και πάντα αξίζει να παρατηρείς τους άλλους μεταλλάδες, άλλωστε σε αυτούς ανήκεις και όχι σε αυτούς που βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο εργασίας. Στην ώρα του το συγκρότημα έπαιξε ένα μίγμα από τα τρία άλμπουμ του, με τα πιο cheesy-κολλητικά τραγούδια τους να ξεσηκώνουν περισσότερο τον κόσμο. Μια πιο πάρτι κατάσταση, με ένα κολλημένο χαμόγελο στο πρόσωπο δεν είναι διόλου συνηθισμένο σε metal live. Αλλά αυτό θέλαμε. 

Ο Γιάννης ήταν πολύ δυνατός φωνητικά και πολύ to the point επικοινωνιακά. Το συγκρότημα δεμένο με χορογραφίες και τον Anton να παίρνει συχνά το μικρόφωνο. Η εμφάνιση τους μεταλλική, τα synth ποπ και ακόμα απορώ γιατί τα έχουν προηχογραφημένα και δεν έχουν ένα ακόμα μέλος... (δεν θα το άντεχαν οι true μεταλλάδες;).

Ωραίο live, Τρίτη βράδυ στην πόλη και καλώς να ξανάρθετε.

Αρνητικές προσλαμβάνουσες

 Βγήκαμε χθες βράδυ για χαλαρό ποτό. Η συζήτηση όμως κατακλύστηκε από τις αρνητικές προσλαμβάνουσες των ημερών. Από το γεγονός των ημερών με τη σύγκρουση των τρένων και τον άδικο χαμό τόσου κόσμου. Από το άσχημο γεγονός που οδήγησε το γείτονα να πάρει την οικογένεια του και να μετακομίσει. Από την ψυχοπαθή από κάτω που θέλει να ασχοληθούμε μαζί της. Από τους χρυσαυγίτες καθηγητές που υπάρχουν στο σχολείο (δεν τους αποκαλώ συναδέλφους). Από τόσα και τόσα. Πρέπει να υψώσω ένα τείχος προστασίας αλλά η γκριμάτσα στο πρόσωπο παραμένει. Υπάρχουν θετικά. Υπάρχει τρόπος να προετοιμαστείς για τα αρνητικά γύρω σου.