Οκτώβρη φεύγα - Νοέμβρη rise

Ο Οκτώβρης είχε τα πάνω και τα κάτω του. Είχε τόσα πολλά και έντονα που δεν το αντέχει ο οργανισμός μας να είμαστε σε τέτοια φάση τρίτο σερί μήνα. Το Νοέμβρη ελπίζω αυτά που αναμένονται να είναι πιο ελεγχόμενα. Και σε ευχάριστα πλαίσια. Έτσι θετικά αναμένω τις μουσικές κυκλοφορίες, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το Open House. Και να πιάσουμε αγαπημένες και δημιουργικές συνήθειες. Ακόμα και μια έξοδος με φίλους μετράει.

Έχω έγκλημα, λέγετε

Το έγκλημα εξίταρε πάντα. Από τον Ρωχάμη στην Ελλάδα μέχρι τη Mafia, οι άνθρωποι του εγκλήματος παρουσιάζονται ελκυστικοί, περιπετειώδης. Σήμερα ο Escobar είναι στο  προσκήνιο. Ναι ξέρω, στις ταινίες και τις σειρές δείχνουν τα εγκλήματα και το χαρακτήρα τους. Αλλά αυτό μου θυμίζει ένα τραγούδι για το οποίο οι Slayer είχαν κατηγορηθεί ότι προωθούσαν το ναζισμό. Το είχαν αρνηθεί λέγοντας ότι απλά αναφερόταν σε αυτά που κουβαλούσε. Όπως και να χει όμως εκμεταλλευόταν τα στοιχεία του για να προκαλέσουν και να πουλήσουν.
Μια έμμεση συνέπεια είναι ότι επιβάλλεται στις συνειδήσεις του κόσμου ότι οι εγκληματίες είναι τουλάχιστον αποδεκτοί, αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Είναι φυσικό να βλέπεις κάποιον να εκβιάζει, βασανίζει κάποιον άλλον ενώ είναι αφύσικο να βλέπεις δύο άτομα του ίδιου φίλου να φιλιούνται. Το έγκλημα είναι παντού και η αποδοχή των οικονομικών εγκληματιών (φοροφυγάδων) όπως και των κλασσικών εγκληματιών (Χρυσαυγίτες) δεδομένη.

Dirt people

Όπως έγραφα πριν σχεδόν 2 χρόνια: "Στη "μάχη" των οικονομικών είμαστε χαμένοι. Σαν την Ελλάδα ένα πράγμα. Όσο και να δουλέψεις-μαζέψεις, αν δεν κάνεις καμιά μπάζα της προκοπής, μέσα θα είσαι με επερχόμενα έξοδα." Έτσι σήμερα με του σπιτιού που βγαίνουν από παντού, κάποια στιγμή θα δεις το λογαριασμό σου και θα χρωστάς.
Από της εκπαίδευσης έχω μεταμορφωθεί σε της οικοδομής. Όλοι οι μάστορες που υπάρχουν, πρέπει να συνδυαστούν και να κάνουν αυτό που χρειάζεται. Εργοδηγός κατ ανάγκη. Σκόνη, τσιμέντο, μάρμαρα, καλώδια, πλακάκια, βαφές, σοβάδες και πάει λέγοντας. Εύχομαι αυτή η περίοδος που είναι γεμάτη πίεση και τρέξιμο να αποδειχθεί δημιουργική. Άντε μπαίνουμε στην τρίτη βδομάδα.

Mr Robot και Vinyl

Ένα καλοκαίρι, δυο σειρές. 

Με καλές συστάσεις είδαμε την πρώτη σεζόν και αφού μας άρεσε θα συνεχίσουμε και στη δεύτερη. Μέσα από τα μάτια του αντικοινωνικού χάκερ αντιλαμβανόμαστε τις αθέατες πλευρές τη σημερινής ψηφιακής κοινωνίας. Σε κρατάει και δε σε αφήνει ο Mr Robot.

Θέλγητρο το rock της δεκαετίας του 70 και οι μπάντες που σχετίζονται με τη δισκογραφική του Ρίτσι Φινέστρα. Το γνωστό τρίπτυχο sex, drugs and rock n roll μένει κατά κύριο λόγω στο σνιφάρισμα κόκας με συνέπεια το Vinyl να μην πάει κάπου και σπάνια να ροκάρει. Τελείωσε άδοξα αλλά ίσως κάποιοι πρωταγωνιστές να συνεχίσουν. 

Αμμουλιανή

Την είχαμε ακουστά και σκοπεύαμε να πάμε κάποια στιγμή για τριήμερο. Αλλά καλοκαίρι στην Χαλκιδική πάντα μέναμε στο πρώτο πόδι και πουθενά παραπέρα. Φέτος με μια απόφαση της στιγμής και αφού πιο μακρινές διακοπές δεν θα χε, το αποφασίσαμε.
Είναι ιδανική για 3-4 μέρες για κάποιον που θέλει φαγητό άνω του μέσου όρου και πολύ καλές παραλίες. Ειδικά το δεύτερο που είναι βασικός λόγος για να πας να μείνεις κάπου, σε αποζημιώνει με μερικές από τις καλύτερες στην Χαλκιδική: Αλυκές, Άγιος Γεώργιος, Καραγάτσια.
Για διαμονή πήγαμε στο κάμπινγκ όπου ισχύει ότι και γενικά στο νησί: πολύς κόσμος και οικογένεια. Θέλει πολύ προσπάθεια όπως και σε όλο το νομό για να βρεις ένα χαλαρό μέρος χωρίς τη φασαρία της οικογένειας Χωραφά.
Την επόμενη φορά με φίλους με σκάφος για να πάμε και στα Γαϊδουρονήσια :P

Top μαθητών

Σίγουρα δεν έχω διανύσει τόσα χρόνια στην εκπαίδευση όπως πολλοί άλλοι καθηγητές. Αλλά αυτά τα χρόνια έχω τύχει σε πολλά και διαφορετικά ακροατήρια. Σε κάποια τμήματα συνάντησα και ιδιαίτερες περιπτώσεις. Ας θυμηθώ κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις (για να μην τις ξεχάσω περισσότερο):

• κυρία 70 ετών και βάλε, που ήθελε να μάθει Office (ταλαιπωρώντας εμάς)
  
• πωρωμένος fan των Manowar
• σε τμήμα Expert Office, μαθήτρια που στο μεσοδιάστημα πεταγόταν στην Ευρώπη για interviews, ενώ ήξερε να περνάει και scriptάκια στο Word
• μαθητής στο ΕΠΑΛ που είχε έρθει να μου διαμαρτυρηθεί γιατί του είχα βάλει 7άρια στο τετράμηνο αλλά όταν τον ρώτησα τι μαθήματα του κάνω, δεν ήξερε
  
• μαθήτρια σε ιδιαίτερο που όπως αποδείχθηκε στο τέλος έμενε σε έπαυλη με πισίνα και Φιλιππινέζα. Τα τριπλάσια έπρεπε να τις παίρναμε ρε!
• έτυχε να χω μαθήτρια σε τμήμα Ήρων, τη διευθύντρια μου (από Δημοτικό)
• σε εταιρική εκπαίδευση τμήματα με 40 γυναίκες
• κοπελίτσα σε τμήμα ECDL που με αντιμετώπιζε σαν τον δάσκαλο
• η τρίτη Λυκείου στη Μεγαλόπολη, που ήταν όλοι παιδιά ένα και ένα!
  

Σίγουρα είναι άλλοι τόσοι που ξεχνάω. Κι όπως με όλες τις επαφές είναι το feedback που παίρνεις. Στον τωρινό εργασιακό χώρο είναι μικρό ενώ όσο ανεβαίνεις ηλικιακά μεγαλώνει. Ως γνωστόν στην εκπαίδευση δε δουλεύεις για τα λεφτά (έτσι λέμε για να μη χαλιόμαστε) η ανατροφοδότηση είναι αυτή που μετράει. 

Amon Amarth - Deceiver of the Gods

Μόλις 3 χρόνια πριν οι Amon Amarth κυκλοφόρησαν έναν δίσκο στα γνωστά τους νερά: θεματολογία Vikings και epic/death metal. Δεν κατέπληξε το Rolling Stones και το NME (εδώ γελάμε) αλλά πλέον μπορούμε να το θεωρούμε κορυφαίο δίσκο.
Ο ήχος είναι σφιχτοδεμένος, αν και ίσως σε κάποιες φάσεις θα τον ήθελα πιο διακριτό. Ίσως έτσι όμως γινόταν πιο καλογυαλισμένος/ενισχυμένος και λιγότερο death. Όπως και να χει τα τραγούδια σε πιάνουν από το λαιμό. Επικές μελωδίες που σε κοπανάνε, δεν είναι τραλαλά αλλά σα να σε χτυπάει στο κεφάλι το σφυρί του Thor (sic).
Στα 10s να βρεις τραγούδια που σε πωρώνουν, σε περικυκλώνουν, σε φτιάχνουν: δύσκολο κι όμως εδώ συμβαίνει. Κοπάνημα και soundtrack σε αντίστοιχες σειρές.