Deal with the devil

Από τη δουλειά μου δεν πρόκειται να γίνω πλούσιος ούτε να ανέλθω στην ιεραρχία ούτε να αναγνωριστώ αν κάνω κάτι ούτε να μου κόψουν το μισθό αν δεν κάνω τίποτα. Το μόνο που μου έχει κολλήσει στο μυαλό εδώ και 9 χρόνια είναι να φύγω από το σχολείο που είναι η οργανική μου. Σαν το Σίσυφο όμως αυτό δεν έχει γίνει. Πάντα με άλλες καταστάσεις και εξελίξεις. Είναι τόσο γραφική η φάση πλέον που πάει στη φάση του μεταφυσικού. Αφού λέω ότι ίσως για κάποιον σκοπό δε γίνεται.
Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα γυρνάει ξανά στο μυαλό μου πως θα τα καταφέρω. Πρόσεξα ημερομηνίες και έκανα συμφωνία με το διάβολο. Η εξέλιξη θα είναι η γνωστή. Ο διάβολος δε χαρίζει. Πλέον πρέπει το αύριο να είναι διαφορετικό και η στάση μου αλλιώτικη. Και το μυαλό μου θα καθαρίσει και οι άλλοι θα με αντιμετωπίσουν αλλιώς. Ακόμα και ο Σίσυφος θα το χε πάρει απόφαση. Άντε.

40++

Με το που πιάνεις κάποια ηλικιακά όρια σου έρχεται στο μυαλό ότι κάτι αλλάζει στη ζωή σου. Άμα δεν αλλάξει κάτι στην υγεία σου, δεν τρέχει κάστανο. Αλλά κάποια στιγμή είναι αναπόφευκτο, απλά όσο αργήσει τόσο το καλύτερο. Το θέμα είναι να μπορείς εσύ να λειτουργήσεις όσο καλύτερα γίνεται και να μην αποδιοργανώνεσαι με έναν απλό πόνο. Ας εξοικειωθούμε με τα μαλακά για να μαστε προετοιμασμένοι και για τα σκληρά. Άσε που δεν είναι στο DNA μας να είμαστε drama queens και attention whores.

Χαζοί > χαζοί

Όλοι είμαστε πιο χαζοί συγκριτικά με κάποιους άλλους. Δεν το παραδεχόμαστε αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι η στιγμή που το συνειδητοποιούμε όχι μόνο βλέποντας κάποιους άλλους αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μας. Και τι κάνουμε.
Καταρχάς πρέπει να το δεχθούμε και όχι να εθελοτυφλούμε. Μερικούς μπορεί να τους αρέσει και να ναι μαζόχες. Συνήθως δεν ισχύει. Επομένως πρέπει να κινηθούμε με τρόπο να μη μας εκμεταλλευτούνε. Γιατί βλέποντας πως κοροϊδεύουν και εκμεταλλεύονται κάποιους άλλους χαζούς, δε θα θέλαμε να είμαστε στη θέση τους. Φανταστείτε πόσο λυπηρό είναι να βλέπουμε να κοροϊδεύουν κάποιους που τους θεωρούμε εύστροφους (αλλά είναι μέχρι ενός σημείου) μέχρι να το παθαίνουμε και μεις. Στην καλύτερη το παίζουμε χαζοί και τους εκμεταλλευόμαστε εμείς.

Σημείωση: ουδεμία σχέση έχουν οι παραπάνω διαπιστώσεις με το εργασιακό μου περιβάλλον. Αν είναι δυνατόν...

Beast in Black - From Hell with Love

Στο τέλος του 2019 έπεσα πάνω σε αυτό το δίσκο. Οι μελωδίες των πιο χτυπητών στιγμών του είναι φάση συμμετοχή rock τραγουδιού στη Eurovision: πολύ ανάλαφρο, χαζοποπ. Είναι όμως κολλητικό και αυτό είναι κάτι που λείπει εδώ και χρόνια από τον σκληρό ήχο και ειδικά από τους λάτρεις του hair metal των 80s.
Έχω αμαρτάνει πάτερ και μάλιστα κατ' εξακολουθηση. Έχω λιώσει σε ακροάσεις τόσο τα σχεδόν χορευτικά τραγούδια τους όσο και τα πιο στομφωδη (φάση Edguy, Virgin Steele). Μην πω για τη διασκευή στο No Way Out. Στα video clip φαίνεται να παίρνουν σοβαρά τις ανάλαφρες μελωδίες τους ενώ ο Έλληνας τραγουδιστής τους έχει φωνάρα.
Τι να πω; Παίζει να περνάω καμιά ανάλαφρη φάση αφού και το top άκουσμα των γιορτών ήταν το Valhalleluja!
Πάω να κουνηθω στους ρυθμούς του ομώνυμου, του Die by the Blade, του Sweet Little Lies... 

Μια ολιά από όλα

Η ζωή μας έχει και πρέπει να έχει από όλα. Η χρονιά που περνάει είχε γεγονότα ζωής και θανάτου. Γεγονότα που σε αλλάζουν και θα το διαπιστώσεις αργότερα. Για να τα αφομοιώσουμε και να τα κάνουμε δικά μας καλό είναι να είναι σε "μικρές ποσότητες". Ακόμα και η επαφή μας με τους γύρω, καλό είναι να είναι σε ανεκτές ποσότητες. Πόσο μάλλον για θέματα που σε υπερβαίνουν.
Καλά να μαστε και ας είμαστε πάντα γελαστοί (και γελασμένοι).

2019 AD

Φέτος γυρίσαμε στα γνωστά: πολύ φιλτράρισμα. Αξιοπρεπείς προσπάθειες από τα γνωστά ονόματα αλλά όχι κάτι αξιομνημόνευτο. Κάθε βδομάδα μέσα από το Weekly Injection έψαχνα τις νέες κυκλοφορίες, και έτσι δοκίμασα πολλούς ήχους. Μέχρι και κάποια ακούσματα στους Sabaton έδωσα και δεν τους βρήκα τόσο γραφικούς. Μέχρι και σε "αμαρτωλές" καταστάσεις έφτασα όπως οι Beast in Black. M' αυτούς η χρονιά θα κλείσει πανηγυρικά (sic). Το θέμα είναι ότι εκεί που περίμενες κάτι να σε πιάσει από το λαιμό, τις περισσότερες έμεινες με την όρεξη. Τι να κάνουμε; Όπως και να χει, με λίγο από τα καινούργια και περισσότερο από τα παλιά, η χρονιά ήταν γεμάτη metal.

Το παρελθόν και το μέλλον του metal σε μια εικόνα \m/

Η ηδονή της ματζιριάς

Σίγουρα σε κανέναν δεν περισσεύουν τα λεφτά για να τα σκορπάει. Έχω όμως την άποψη ότι πέρα από αυτούς που τα φέρνουν πέρα με το ζόρι και αυτούς που τους βγαίνει η πίστη για το μεροκάματο, όλοι οι υπόλοιποι δεν δικαιολογούνται να ματζιριάζουν. Οι εφοπλιστές και οι βιομήχανοι παρόλο που βγάζουν ένα σκασμό λεφτά, σπάνια βάζουν το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν φόρους, υποχρεώσεις, διασκεδάσεις. Στα πιο χαμηλά στρώματα ακούω και από κατά τα άλλα οκ ανθρώπους, να φτιάχνονται που κυνηγάνε προσφορές. Που μαζεύουν κουπόνια. Να ηδονίζονται ότι βρήκαν ένα πάμφθηνο εισιτήριο για το Παρίσι πχ και όχι ότι πήγαν στο Παρίσι.
Αφορμή: προχθές ένας γοβιός που του χω κόψει την καλημέρα, μου απηύθυνε το λόγο μόνο και μόνο για να ρωτήσει πόσο είναι το επίδομα παιδιού. Μέχρι και σε αυτό ρε μαλάκα είσαι ματζίρης; Στα διάλα.