Μελένικο

Πέρυσι ήταν να πάμε αλλά λόγω άσχημων προβλέψεων, επιλέξαμε να πάμε στα Μετέωρα (μόλις διαπίστωσα ότι δεν έκανα ανάρτηση...). Φέτος ήταν να πάμε στο Καρπενήσι αλλά λόγω άσχημων προβλέψεων, επιλέξαμε να πάμε επιτέλους στο Μελένικο. Τόσο κοντά από τα σύνορα.

Πανέμορφο χωριό μες τα πλατάνια, με παραδοσιακά αρχοντικά και πετρόστρωτα δρομάκια. Ωραίες εκκλησίτσες και ανακάλυψη τα ερείπια του οικήματος του 13ου αιώνα. Δε χορταίνεις να ανακαλύπτεις πράγματα σε ένα σχεδόν μη αξιοποιημένο μέρος. Επιλογές μόνο για φαγητό, πολλά δρομάκια με χώμα και η οι δρόμοι ερημώνουν με το που πέφτει το βράδυ. Ο ορισμός της απόδρασης.

Η περιοχή φημίζεται για το κρασί της και επισκεφθήκαμε ένα πανέμορφο οινοποιείο. Χαμένη στο χρόνο ήταν και η μονή Ροζινού ενώ οι φυσικές πυραμίδες άξιζαν περισσότερο περπάτημα. Τέλος, ένα πέταγμα στο Σαντάνσκι, με το μεγάλο πάρκο και το χώρο με τα σπάνια ζώα, ικανοποίησε όλη την οικογένεια.

ΥΓ Στον πηγαιμό πήγαμε στο Ρούπελ, όπου χαθήκαμε στις στοές του.

ΥΓ 2. Στην επιστροφή, για βαρκάδα στην λίμνη Κερκίνη και στη Νιβιάστα στα Άνω Πορόια. Πόσο καλύτερα να κλείσει το τριήμερο;

If I close my eyes for...

Κατά τη διάρκεια της ημέρας και μέσα στα πολλά ερεθίσματα και πράγματα που συμβαίνουν (μπορεί όχι συναρπαστικά) διαπίστωσα κάτι "συναρπαστικό": αρκεί το κλείσιμο των ματιών για ένα δευτερόλεπτο για να προκύψει μια καλή καθαρή ιδέα. Σα να λειτουργείς αλλού.

Και για την προσγείωση του θέματος, αρκεί η ακρόαση ακόμα και με κλειστά μάτια της ραδιοφωνικής εκπομπής του Φανή Λαμπρόπουλου για να περάσεις τις πιο αστείες στιγμές της μέρας σου. Δεν παίζεται. 

Βαρκελώνη ++

Βαρκελώνη λοιπόν. Θελκτική και πολλά υποσχόμενη από χρόνια. Αποδείχθηκε οργανωμένη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, με τόσο διαφορετικές περιοχές μεταξύ τους λες και βρισκόσουν σε διαφορετικές πόλεις. Τα εκατοντάδες ξεχωριστά ερεθίσματα σε συνδυασμό με τους ασταμάτητους ρυθμούς, απαιτούν μέρες για να κάτσει η εμπειρία μέσα σου.

Διαμονή
Ιστορικό ρεκόρ στα ποσά που δώσαμε. Το κατάλυμα στην Eixample ήταν το καλύτερο που έχουμε μείνει ποτέ ενώ το ακριβό στη Γοτθική Συνοικία ήταν στην καλύτερη θέση. 

Μετακινήσεις
Πέρα από τα ποδαράκια μας χρησιμοποιήσαμε μετρό, λεωφορεία, τρένα ακόμα και τελεφερίκ (για το Μοντζουίκ). Στην πόλη μας βόλεψε η κάρτα T casual.

Φαγητό
Καταλανική κουζίνα, tapas, παέγια και churros, παγωτά κλπ. Πολύ ικανοποιητική η κουζίνα τους.

Άνθρωποι
Πολύς ο κόσμος (ειδικά το ΣΚ) αλλά όχι σε αποπνικτικό βαθμό. Τουρίστες, πολλοί Ισπανοί αλλά και πάρα πολλοί μετανάστες. Πλανόδιοι μουσικοί στη γοτθική συνοικία και άσχημες μυρωδιές σε κάθε γειτονιά :S

Περιοχές

Πέντε πολύ διαφορετικές πόλεις μεταξύ τους μας κάνουν μία Βαρκελώνη.

• Γοτθική συνοικία: Και μόνο αυτή να ήταν όλη η Βαρκελώνη θα ήμουν ευτυχισμένος και θα περιπλανιόμουν ακόμα στα στενά της. Η αρχιτεκτονική, η ατμόσφαιρα, το ότι σε κάθε γωνία έβρισκες κάτι διαφορετικό.
• Born: Στα χνάρια της Γοτθικής με μασκότ τα παπαγαλάκια του πάρκου Ciutadella
• Eixample: Η πιο νορμάλ περιοχή της πόλης, η οποία πέρα από τα στολίδια της είχε και φοβερούς πεζόδρομους. 
• Gracia: Η πιο elegant συνοικία, αυτό που έχεις στο μυαλό σου για ευρωπαϊκή πόλη.
• Montjuic: Ωραία φάση τα τελεφερίκ που σε ανεβάζουν στην κορυφή του λόφου που είναι το κάστρο. Και μετά εντυπωσιακό το σκηνικό από το Museu Nacional d'Art de Catalunya ως τους πύργους της Βενετίας. Η παράσταση το βράδυ με τα χρώματα και τις μουσικές στο συντριβάνι απλά φοβερή.

Αξιοθέατα / Μουσεία
Και όμως είδαμε όλα τα παρακάτω:

• Sagrada Familia: Τι να πρωτογράψεις; Για τους φοβερούς πύργους και τα γλυπτά εξωτερικά; Ή για το εκπληκτικό εσωτερικό που μόνο εκκλησία δε θυμίζει και τα εντυπωσιακά χρώματα το απόγευμα; 
• Πάρκο Guell: Ταξίδι στη φύση με αρχιτεκτονική εμπνευσμένη από αυτή. Δε σου πέφτει και το σαγόνι, ούτε και τα παιδιά το λάτρεψαν, αλλά η ποικιλία έκανε τη διαφορά. 
• Dalí Theatre-Museum: πιστεύω ότι αυτό που ξεχώριζε ήταν περισσότερο το ίδιο κτίριο - στήσιμο παρά τα έργα του Νταλί που περιείχε. 
• Fundació Joan Miró: ενδιαφέροντα και όμορφα ορισμένα έργα του, τραβηγμένα από τα μαλλιά κάποια άλλα. 
• Casa Batlló: φοβερά οργανωμένη εμπειρία και δε μπορείς να αντιληφθείς πόσο φοβερή θα ήταν η καθημερινότητα αυτών που ζούσαν εκεί.
• Casa Vicens, Casa de les Punxes: τόσο διαφορετικά κτίρια μεταξύ τους και ταυτόχρονα τόσο εντυπωσιακά 
• Aquarium: οταν περπατάς ένα τούνελ με καρχαρίες πάνω σου και δίπλα σου, τι άλλο να δεις; 

Καλοκαίρι και μια δροσερή βουτιά είναι καλοδεχούμενη. Barceloneta χωρίς beach bar και φάση περασμένων δεκαετιών. 

Περπάτημα στη La Rambla με δυσκολία καθώς ήταν γιαπί. Κατέληγε στην Catalunya, απλά μια μεγάλη πλατεία με τα συντριβάνια της. Η σκεπαστή αγορά Boqueria ήταν γεμάτη από έντονη κίνηση και πολλά χρώματα. Από γεύση όμως υστερούσε. 

+ Girona: με το τρένο φτάνεις εύκολα. Και μετά χάνεσαι στη μεσαιωνική ομορφιά της. Πανέμορφη θέα στο ποτάμι, στενά δρομάκια που δεν ξέρεις που καταλήγουν και ένας καθεδρικός έτοιμος να σε πλακώσει. Την ερωτεύθηκα. 

++ Como: στην επιστροφή κάναμε μια επίσκεψη σε αυτή την παραλίμνια πολύ όμορφη ιταλική πόλη. Το κερασάκι στην τούρτα. 

Μουντιάλ

Είδα λίγα ολόκληρα ματς. Πέρα από ότι δε με κρατάει το ίδιο το άθλημα, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι.

Στη Βαρκελώνη έτυχε να είμαστε για 2 αγώνες της εθνικής Ισπανίας. Πέρα από πολλές φανέλες, δεν πέτυχα καμιά συγκέντρωση οπαδών.

Ξεχωριστή εμπειρία να βλέπεις τον τελικό με τις κόρες σου. Ειδικά αν είναι κάποια τόσο ποδοσφαιρόφιλη που αντέχει να δει την απονομή ως τις 2 παρά :)

Η οργάνωση, αποτελεσματικότητα, μεθοδικότητα των Ισπανών θα ταίριαζε σε γερμανική λογική. Την εφαρμόζουν δεκαετίες σε πολλά αθλήματα με πολλές επιτυχίες.

Ποια αποκαθήλωση ήταν μεγαλύτερη; Του Zidane με την κεφαλιά στον Materazzi ή του Messi που πήγε να καρφώσει τον Cucuregia; 

Αυτός ο Paredes εκφράζει όλα τα αρνητικά της κατά τα άλλα συμπαθούς Αργεντινής.

Η φώτο από τις σημειώσεις που κρατούσα για τις μεγάλες διοργανώσεις 🥲 

Iron Maiden - Live in Sofia

Το setlist της συναυλίας στη Βουλγαρία, φώτο και βίντεο μπορεί κάποιος να τα βρει στο νετ ακόμα και μετά από χρόνια. Μπλούζες, αναμνηστικά, εικόνες, συνεντεύξεις, ιστορία από την μπάντα πολύ εύκολα .

Όταν πριν από 30 χρόνια ήρθα σε επαφή με τη μουσική των Iron Maiden, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και περιορισμένα. Αναφορές σε περιοδικά, ούτε καν ίντερνετ. Και ήταν το μυστήριο και το κυνήγι του κρυμμένου θυσαυρου που απογείωσε την ήδη εξαιρετική μουσική τους.

Αυτή η μαγεία δεν υπάρχει στη σημερινή τεχνολογική εποχή. Και ίσως έχει επηρεάσει και το δέσιμο μαζί τους. Δεν σταμάτησε όμως το σκουπιδακι που μπήκε στα μάτια στο ρεφραίν του τελευταίου τραγουδιού που έπαιξαν.

So understand

Don't waste your time always searching for those wasted years

Face up, make your stand

And realize you're living in the golden years

Maiden + Metallica = LFE

Το 2008 είδα τους Maiden στην Αθήνα και τους Metallica στη Σόφια. Το 2026 είδα τους Metallica στην Αθήνα και (θα δω) τους Maiden στη Σόφια. Τόσα χρόνια πέρασαν, η αγάπη για τα συγκροτήματα παρέμεινε. Ίσως σε διαφορετική μορφή, ίσως όχι.

Μετά το live των Metallica πέρασα όλη τη δισκογραφία τους ένα χέρι και τους είδα από μια ακόμα οπτική. Πριν το live των Maiden έχω ανασύρει όλα τα CD, video, υλικό που έχω και είναι σα να έχω μεταφερθεί somewhere back in time.

Από Ιούνιο θα προσγειωθώ στα εγκόσμια. 

Metallica - Live in Athens

Πέρασε ένας χρόνος που πήραμε τα εισιτήρια. 

Ώρες πολλές στο δρόμο με πολύ ξενύχτι. 

Χιλιάδες άνθρωποι να κυκλοφορούν με έναν προορισμό. 

Η ίδια διαδρομή για τα "τυλιχτά" πριν το live. 

Στις κερκίδες με τα καλά τους και τα άσχημα τους (μας σηκωναν για να είναι στην αριθμημένη θέση τους...). 

Χιλιάδες μα χιλιάδες άνθρωποι να γίνονται ένα.

Μια λέξη: Ανατριχίλα 

ΥΓ Τι δισκάρα το Load... (άργησα πάνω από 20 χρόνια να το παραδεχθώ) 

Khirki - Live at Eightball

 Κράτησα την υπόσχεση και ήμουν πιστός στο ραντεβού με τους τρομερούς Khirki. Αν είχε και τη φανέλα από τον Κυκεώνα θα έπαιρνα και merchandise! 

Ο κόσμος πολύς δεν ήταν αλλά εκλεκτός ήταν: από μορφές, ενθουσιώδεις προσωπικότητες μέχρι ένα μικρό παιδάκι. Και στα κατάλληλα σημεία του έδινε και καταλάβαινε. Και το συγκρότημα ανάμεσα στον κόσμο και μετά να ανέβει στη σκηνή και μέσα σε 80 λεπτά να δώσει το τελειωτικό χτύπημα της περιοδείας τους.

ΥΓ Ενθουσιώδεις οι Liptards με το βρώμικο ήχο τους.

ΥΓ 2 Τα 2 καινούργια που έπαιξαν δε με ενθουσίασαν μουσικά και θεματικά. Ελπίζω ο νέος δίσκος να είναι στα ίδια ψηλά στάνταρ με τους προηγούμενους. 

Πάσχα στη Ρουμανία

Μεγάλη Παρασκευή με Τετάρτη του Πάσχα μακριά από το Πάσχα Ελλήνων Πάσχα; Και βέβαια! 

Βουκουρέστι: Μας φτάσαν 2 μέρες για να δούμε όσα θέλαμε και πιστεύαμε ότι αξίζουν. Μεγάλοι δρόμοι, μεγάλα πάρκα, επιβλητικά κτίρια. Την παράσταση έκλεβαν οι πανέμορφες μικρές εκκλησίες που ξεφύτρωναν παντού. Έκπληξη το λαογραφικό χωριό με κτίσματα από όλη τη Ρουμανία. Πολλές επιλογές τόσο για ενήλικους όσο για ανήλικους.

Peles και Bran: Δυο ώρες από την πρωτεύουσα, το πανέμορφο Peles σε εντυπωσιάζει τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Από τα καλύτερα παλάτια που έχω επισκεφθεί. Και μετά στο πολύ ζωντανό Bran όπου βρίσκεσαι σε φάση μεσαιωνικό κάστρο και με vibes Vlad Tepes - Δράκουλα.

Brasov: Πανέμορφη πόλη στις πύλες της Τρανσυλβανίας που σε μεταφέρει σε άλλη φάση. Κτίρια και πλακόστρωτα, ατμόσφαιρα και κόσμος σε βάζουν σε διαφορετικό κλίμα. 

Sibiu: Πόλη έκπληξη τόσο για την ομορφιά της όσο γιατί σε μεταφέρει στην κεντρική Ευρώπη. Μακάρι να το ξέραμε να κάναμε μια διανυκτέρευση.

Therme: Τρεις ώρες δε μας έφτασαν. Προλάβαμε 3 πισίνες και 3-4 νεροτσουλήθρες αλλά είχε άλλα τόσα για μας και άλλα τόσα για τις μικρές. 

ΥΓ. Από τη μια εντυπωσιάστηκα από την ομορφιά των πόλεων αλλά από την άλλη στεναχωριόμουν που εδώ δεν έχουμε τέτοιες πόλεις. Και άμα είσαι ζευγάρι αλλάζεις και χώρο. Στο επόμενο city break ;)

ΥΓ 2. Με τις σούπερ παιδικές χαρές, τις φιλικές πόλεις για μετακίνηση, τις εύκολες διαδρομές και φυσικά τις νεροτσουλήθρες πέρασαν καλά και οι μικρές της οικογένειας.

ΥΓ 3. Φαΐ μια χαρά, άνθρωποι ευγενικοί και πολιτισμένοι

ΥΓ 4. Επιτάφιος λιτός σχεδόν κατανυκτικός - καμιά σχέση με Ελλάδα. Ανάσταση χωρίς καμπάνες, πυροτεχνήματα, σχεδόν υποτονική - καμιά σχέση με Ελλάδα.

Ταινιοθήκη

Σκονισμένες ταινίες, ήρθε η ώρα να τις βγάλω από τα ράφια.

• Amnet 
  Πολύ δυνατό, βαρύ και πραγματικό. Πραγματεύεται την ζωή της οικογένειας του Σαίξπηρ και την επερχόμενη κάθαρση. 
• Σπασμένη Φλέβα 
  Ωραίο, βρώμικο, οικονομιδικό. Ίσως η πιο βατή ταινία του. 
• Bugonia
  Βασίζεται σε γιουχου κορεάτικη ταινία κι όμως το δίνει πολύ καλά με την Emma Stone να είναι σημείο αναφοράς. 
• Anora 
  Δεν πόνταρα ούτε μισό ευρώ ότι αυτή η ταινία θα έπαιρνε ποτέ έστω μισό βραβείο. Και πήρε 5 Oscar. ΓΤΠ 
• I m Still here 
  Αργή, ρεαλιστική, βασισμένη στην απαγωγή ενός οικογενειάρχη από την βραζιλιάνικη δικτατορία του 70
• Rite Here - Rite Now
  Η ταινία που έβγαλαν οι Ghost ήταν ουσιαστικά μια συναυλία από την τελευταία περιοδεία. Θυμήθηκα την προπερσινη που είχα περάσει πολύ καλά 
• Αυτή η νύχτα μένει 
  Περιμενα να δω μια χαρακτηριστική ταινία για την εποχή και τον ντόρο που έχει κάνει. Είδα μια ταινία λες και την είχε γράψει έφηβος εκείνης της εποχής. Σχεδόν σαν φάρσα 
• Rock n Roll 
  Γαλλική ταινία του άντρα της Cotiyard. Αν την κρατούσαν ως home video θα ταν καλή. Περίμενες ότι όσοι προχωρούσε θα είχε κάτι αλλά τελικά γινόταν ακόμα χειρότερη. 
• Das Lehrerzimmer
  Τα πράγματα εξελίσσονται πολύ γρήγορα δύσκολα και ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον ενός σχολείου. Τρομακτικό ότι μπορεί να συμβεί και σε σένα.
• Tar
  Με είχε ιντριγκάρει το τρέιλερ του. Την είδα σε δόσεις και ενώ προσπάθησα λίγο δεν μπόρεσα να συνδεθώ. Πολλά άλματα και ασύνδετα σημεία. 

The White Lotus

Μετά από πολύ καιρό κάθισα να δω μια σειρά και μπορω να πω ότι η συγκεκριμένη, ήταν καλή επιλογή. Τουλάχιστον κατά το ήμισυ.

Παρακολουθούμε τη διαμονή πλούσιων Αμερικανών σε πενταστερα ξενοδοχεία σε ωραίους προορισμούς. Αλλά το ενδιαφέρον είναι η κουλτούρα τους, η προσέγγιση τους στις καταστάσεις, ο αλλιώτικος τρόπος ζωής. Και πως αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο κόσμο. Με ωραία κινηματοφράφιση, δόσεις μαύρου χιούμορ βλέπεις πολλές οπτικές.

Αυτά για την πρώτη σεζόν. Γιατί η 2η είναι χωρίς νόημα, με σενάριο στο πόδι και επίπεδη όσο δεν πάει. Και έτσι θα φάει η μαρμάγκα την 3η σεζόν και δεν θα καθίσω να τη δω. 

Rock n Roll Children - Live at Eightball (again)

Δεν πέρασαν 7 μήνες και έχοντας κλείσει το εισιτήριο καιρό πριν, κατηφόρισα για να ακούσω τους ύμνους του μεγάλου Dio. Χαμός από κόσμο και πόρωση τόσο από νέα παιδιά όσο και από μπαρμπάδες: τους χαίρεσαι και τους δύο.

Ανέβηκαν πολλοί μουσικοί στη σκηνή σε αυτή τη γιορτή και μπορώ να πω ότι η επιλογή των τραγουδιών ήταν ακόμα καλύτερη σε σχέση με την προηγούμενη φορά. Φοβεροί όλοι τους. 4 ώρες ορθοστασία άξιζαν ως το τελευταίο λεπτό.

ΥΓ Στο επόμενο ραντεβού παίξτε και το Sign of the Southern Cross, που το χω απωθημένο \m/

All the fools sailed away

Βρίσκομαι στον ενδέκατο χρόνο στον ίδιο χώρο εργασίας. Ο χρόνος κυλάει απρόσκοπτα αλλά τα πράγματα δεν έχουν σχέση στο πως ήταν όταν είχα πρωτοπάει. Πλέον έχει εξισωθει με τον εργασιακό χώρο που ήμουν πιο πριν και έκανα αμάν για να φύγω.

Η διαφορά της διοίκησης είναι ότι τότε διοικητής ήταν ο Μητσοτάκης ο μεγάλος. Αντιπαθητικος, δεξιός, χωρίς να προσφέρει τίποτα στα παιδιά και στην εκπαιδευση. Οι εργαζόμενοι ήταν είτε δυσαρεστημένο είτε κλικαδοροι.

Τώρα η διοικητής είναι ο Μητσοτάκης ο υιός. Αδιάφορη, δεξιά, χωρίς να προσφέρει τίποτα στα παιδιά και στην εκπαιδευση. Πλέον μεσολαβεί και το δεξί της χέρι. Οι εργαζόμενοι είναι είτε σκασμενοι και την κάνουν από το καράβι είτε χειραγωγημενοι.

Έφτασε η ώρα;

ΥΓ Θυμάμαι στο στρατό που δεν την πάλευα στο τέλος, και έτρωγα τις καμπάνες... 

Blind Guardian/Ashes of Ares - Live στη Μονή Λαζαριστών

Πέρασαν 23 χρόνια (ολογράφως εικοσιτρία) από τότε που είχα δει τους Blind Guardian. Η αλήθεια είναι ότι από τότε με δυσκολία με κράτησε κάποια κυκλοφορία τους και έμεινα στα παλιά. Και αποζημιώθηκα με ένα επικό live.

Μπαίνοντας στο χώρο εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ κόσμο είχε (κα από πόσοι φορούσαν καινούργιες μπλούζες Iced Earth). Οι Ashes of Ares με υποδέχθηκαν με το Dark Saga και η συνέχεια περιελάμβανε ολόκληρο το δίσκο. Πολύ δυνατός ο Barlow που τον είχα δει με τους Iced Earth to '99 στην Υδρόγειο. Ακόμα θυμάμαι το στριμωξίδι και την ασφυξία, που βγήκα να πιο 2 κανάτες νερό μετά τα πρώτα τραγούδια. Δε μου έλειψαν εκείνες οι συνθήκες αλλά όταν στα 15 μέτρα από τη σκηνή που βρισκόμουν, δίπλα μου έπιναν χαλαρά μπύρα, ε σε πιάνει μια απογοήτευση. Ωραία απόδοση, νοσταλγική και με μια εμφάνιση του Gus G, που έχει γίνει λίγο μαϊντανός (τι breaking the law).

Στην ώρα τους και οι Guardian και έκαναν έμπα με τραγούδια από την πρόσφατη δισκογραφία τους, τα οποία αν και δε μου είπαν κάτι, σε μέρος του κοινού μίλησαν. Όταν άρχισαν όμως τα 90s απογειώθηκε η φάση. Και κάπου εκεί άρχισε η ψιχάλα που στο Bard Song έγινε βροχή. Ούτε σκηνοθετημένο να το είχαν :) Έλα που όμως το PA τα τίναξε και ξεκινήσαμε το Valhalla ακαπέλα! Επανήλθε όμως γρήγορα και έκλεισαν με Mirror Mirror και Lord of the Rings. Τι άλλο να ζητήσεις σε ένα γεμάτο δίωρο σετ;

Τόσο ο Barlow όσο και ο Hansi ήταν πολύ επικοινωνιακοί και σε συνδυασμό με τις συνθήκες, συνέβαλαν στο να θυμόμαστε αυτό το live μετά από καιρό. Now you all know the bards and their songs

Καζανάκι

Ως γνωστόν το Καζανάκι είναι μια πόλη στο κεντρικό τμήμα της Ιαπωνίας. Δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο το Τόκιο και η Οσάκα αλλά κατάφερε με τον τρόπο της να βρίσκεται στην καθημερινότητα μας.

Εκ πρώτης όψεως, θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για μια απλή και εύκολα κατανοητή πόλη χωρίς ιδιαίτερα σημεία αναφοράς. Και όμως, ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περιοχή Φλοτέρ, που πήρε το όνομα της από τους Γάλλους αποικιοκράτες του 19ου αιώνα. Το άνω τμήμα της, μέσα στην απλότητα του, μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία ολόκληρης της πόλης. Για το κάτω τμήμα της και το σημείο σύνδεσης όσο και το κρυφό περιεχόμενο του, τι να πει κανείς; Χρειάζονται κυριολεκτικά ώρες για να ανακαλύψει τη χρυσή ισορροπία, χωρίς βέβαια να είναι σίγουρος ότι την έχει βρει ή απλά στάθηκε τυχερός.

Εκεί που το μυστήριο απλώνεται ακόμα περισσότερο είναι στο νότιο κομμάτι της πόλης. Αν προσπαθήσεις να το κατανοήσεις με τη λογική θα βγεις χαμένος, οπότε αφήνεσαι και απλά περιμένεις ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα λειτουργήσουν από μόνα τους. Όλα τα άλλα είναι απλά ταλαιπωρία.

Για όσους σκεφτούν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν το Καζανάκι, είναι γελασμένοι. Και η επόμενη εμπειρία δεν θα ξεφύγει από το ίδιο ύφος και ατμόσφαιρα.

Ozzy

Τι να πει κανείς; Όλος ο ντουνιάς έχει μια μικρή έως τεράστια σχέση με αυτή την larger than life προσωπικότητα. Και ήρθε τόσο αναπάντεχα η είδηση του θανάτου του, λίγες μέρες μετά την κυριολεκτική αποθέωση του στην αποχαιρετιστήρια συναυλία του. 

Αυτό που θέλω να κρατήσω είναι η εικόνα μακριά από τη μουσική βιομηχανία που βρισκόταν δίπλα του. Η μυθική ζωή του, οι τρομερές μουσικές, η γοητεία της προσωπικότητας του. Ήταν το μακρινό 1997 που σαν teaser για το βίντεο κλιπ του Back on Earth, βγήκε ότι πέθανε ο Ozzy. Όπως και πολλές άλλες φορές πιο πριν που έφτασε κοντά, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Τώρα όμως, στην κορυφή του κόσμου, το αποφάσισε. 

Εμείς οι ρομαντικοί θα συνεχίσουμε να ακούμε αδιάλειπτα τη μουσική του και, γιατί όχι, κάποια στιγμή να δούμε και μια ταινία που θα ακουμπάει στο μύθο του. 

Death is so final, for only the living
The spirit will always remain

Αινιγματικές Παραλλαγές

Καλοκαιρινή παράσταση σε ανοιχτό θέατρο. Αν δεν είναι αρχαία τραγωδία, ίσως περιμένεις κάτι ανάλαφρο. Όχι ότι δεν είχε τις στιγμές γέλιου αλλά ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Η πολύπλοκη δομή της, οι ανατροπές και κυρίως το περιεχόμενο της, καθιστούν τη συγκεκριμένη παράσταση κάτι πολύ δυνατό. Που σου δίνει ευκαιρίες να τη συζητήσεις και να την ψάξεις. Που πρέπει να την αφήσεις να καθίσει μέσα σου. Πρέπει να ψάξω έργα του συγγραφέα. 

Zagreb και Ljubljana και Plitvice

3 μέρη χώρεσαν μέσα σε 4 μέρες και με 2 παιδιά. Δύσκολα μαθηματικά αλλά με καλή οργάνωση και διάθεση, όλα πήγαν περίφημα. 

Zagreb: Συνδυασμός Βαλκάνια με Κεντρική Ευρώπη. Άνθρωποι φιλικοί και εξυπηρετικοί*. Μια πόλη με πολλά κομμάτια στις σκαλωσιές και εύκολες συγκοινωνίες/δρόμους, πράγματα που δείχνουν ότι είναι σε καλό δρόμο. Μέσα σε 2 μέρες είδαμε όσα θέλαμε να δούμε, τόσο στο πάνω κομμάτι με τις αγορές και το τούνελ όσο στο κάτω όπου ήταν τα επιβλητικά κτίρια και τα πάρκα.

Ljubljana: Μονοήμερη εκδρομή στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας για να δούμε ακόμα πιο όμορφα κτίρια στο κουκλίστικο κέντρο της. Γύρω από το ποτάμι μπορείς να βολτάρεις στις γέφυρες ακόμα και να παρακολουθήσεις αγώνες πλωτού βόλεϊ. Το κάστρο ήταν πάντα ορατό από κάθε σημείο.

Plitvice: Το εθνικό πάρκο της Κροατίας είναι μια τεράστια έκταση με 16 λίμνες που ενώνονται μεταξύ τους με καταρράκτες. Αν το περπατήσεις θα νοιώσεις τη δύναμη και την καθαρότητα του νερού. Η φύση στο μεγαλείο της.

*αλλά με μια ροπή στο εθνικιστικό όπως αποδείχθηκε

ΥΓ. Ότι φάγαμε ήταν από ικανοποιητικό ως πολύ καλό. 

ΥΓ 2. Ταξίδι με παιδιά = το ένα μάτι στις ομορφιές και το άλλο στις ζαβολιές.

Savatage - Live at Rockwave

Τεράστια η προσμονή για την επιστροφή μετά από 23 χρόνια, των αγαπημένων Savatage. Μιλάμε για εκείνη τη μερίδα του κόσμου που κουβαλάει εκείνο το ρομαντισμό για τη συγκεκριμένη μουσική. Έτσι βρεθήκαμε στο Terra Republic στα πλαίσια του Rockwave.

Λίγο μετά τις 8 ανέβηκαν στη σκηνή ο Michael Schenker παίζοντας τραγούδια από την θητεία του στους UFO. Μας μετέφερε σε 70s ακούσματα και ανέβασε τη hard rock διάθεση. (πως τα γράφω έτσι..) 

Το σκοτάδι έπεσε και Welcome to the Show. Οι Savatage με τον Zak Stevens στα φωνητικά και τους υπόλοιπους των 90s μπήκαν εντυπωσιακά. Jesus saves και καπάκι το Sirens για απογείωση και ανατριχίλα. Η συνέχεια συναρπαστική και ο κόσμος να ξελαρυγγιαζεται.

Ακολούθησαν 7 τραγούδια μέσα στα οποία υπήρχαν χτυπητές στιγμες αλλά τα πράγματα κινήθηκαν σχετικά πιο ήρεμα. Πάλι καλά ήρθε το Believe που είδαμε τον Mountain King και ξεσηκωμός με Gutter Ballet, Edge of Thorns. Στον έβδομο ουρανό αδέρφια.

Το encore είχε Taunting Cobras αντί για Power of the Night, που κάθισε στραβά. Κλείσαμε τραγουδώντας το Hall of the Mountain King, προσδοκώντας την επόμενη φορά που θα τους δούμε.

Νεοφιλελέ

Πριν από αρκετά χρόνια ήταν δεδομένο ότι οι υπηρεσίες υγείας προσφερόταν από δημόσιες δομές: γιατροί, αιμοληψίες κλπ. Σήμερα ελάχιστοι δεν πηγαίνουν ιδιωτικά. 

Πριν από χρόνια ήταν δεδομένο ότι η δημόσια εκπαίδευση επιλεγοταν από τη συντριπτική πλειοψηφία πλην των πλούσιων. Σήμερα ιδιωτικοί παιδικοι σταθμοι και στη συνέχεια δημοτικά και δευτεροβάθμια έχουν διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό. Που να αναρωτιέσαι αν στερείς τα παιδιά σου από αυτό το αγαθό.

Πριν χρόνια η πρόσβαση σε υπηρεσίες του διαδικτύου ήταν δωρεάν. Εδώ και καιρό ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να πληρώνει για όλα αυτά μέσω ακριβών συνδρομών. Και το κερασάκι στην τούρτα ο νόμος της κυβέρνησης για να παρακολουθεί τα IP και να επιβάλει πρόστιμα. Δύσκολο για την ώρα να λειτουργήσει αλλά τα πληρωμένα εκφοβιστικα ποστ δίνουν και παίρνουν.

Αν δεν είναι όλα αυτά νεοφιλελεύθερα, τι είναι;