Είσαι Έλληνας όταν...

1. Κάνεις φραπέ πριν φύγεις απ' το σπίτι, όταν φτάνεις στο γραφείο, μετά το φαγητό, όταν έχεις καλεσμένους, πριν φύγουν οι καλεσμένοι, αφού φύγουν οι καλεσμένοι και πριν πέσεις για ύπνο.
2. Έχεις ακόμα ρούχα, από τότε που ήσουν 5 χρονών, φυλαγμένα σε βαλίτσες.
3. Αποκαλείς κάθε μεγαλύτερο πρόσωπο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ "θείο" ή "θεία".
4.Δεν λες τίποτα στους γονείς σου, αλλά πάλι αυτοί νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα, και σε κάνουν να πιστεύεις ότι όντως τα ξέρουν.
5. Όταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα να σε περιμένουν στο αεροδρόμιο.
6. Κάθε καλοκαίρι "πρέπει να πας στο χωριό".
7. Κάθε φορά που πας στο χωριό, γνωρίζεις συγγενείς που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν, και δεν μοιάζουν καθόλου με την οικογένειά σου.
8. Πάντα καταριέσαι τους Έλληνες, και όταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό κάνεις φίλους μόνο Έλληνες.
9. Όλοι οι συγγενείς σου μαζί μπορούν να αποτελέσουν μια μικρή πόλη.
10. Μαθαίνεις στους Ευρωπαίους/Αμερικανούς να βρίζουν στη γλώσσα σου.
11. Όταν βγαίνεις ραντεβού, αρχίζεις να σκέφτεσαι τα πιο απίθανα μέρη για να αποφύγεις συγγενείς ή οικογενειακούς φίλους.
12. Νομίζεις ότι απελευθερώνεσαι, αν και δεν μπορείς ούτε να καπνίσεις δημόσια.
13. Αν φτάσεις τα 25 και δεν έχεις παντρευτεί, οι γονείς σου σε κάνουν να αισθάνεσαι πολύ γέρος.
14. Το να παντρευτείς είναι ο μόνος τρόπος να γλιτώσεις απ' τους γονείς σου.
15. Λες πάντα "Άνοιξε το φως", αντί "Άναψε το φως".
16. Ρωτάς τον πατέρα μια απλή ερώτηση κι εκείνος σου λέει μια ιστορία για το πώς περπατούσε χιλιόμετρα ολόκληρα για να πάει σχολείο, χωρίς παπούτσια.

Σκοτεινό Xωριό

Τώρα που σφίγγουν τα κρύα (μέχρι να βγει το άρθρο από τη λίστα, που θα πάει θα σφίξουν!) ο κινηματογράφος ανεβαίνει ως επιλογή για ψυχαγωγία. Και για να μη πλατειάζουμε, με μια απόφαση της στιγμής πήγα και είδα το “Σκοτεινό Χωριό” του Σιαμαλανγκ (ή όπως λέγεται!).
Στην ουρά για να κόψουμε εισιτήριο σε αρκετά πηγαδάκια ακουγόταν ότι η ταινία είναι μαλακία. Αλλά τι άλλες επιλογές υπήρχαν; Η Catwoman? :P Δεν θα προχωρήσω σε αναλυτική παρουσίαση της ιστορίας, των σκηνικών, των ηθοποιών κλπ. Θα σταθώ στο ότι όσοι είδαν την ταινία δεν τους φάνηκε αδιάφορη: είτε τους άρεσε είτε δεν τους άρεσε καθόλου. Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία και θα υπερθεματίσω υπέρ της, αλλά θα θελα και τον αντίλογο. Όπως καταλαβαίνετε η κριτική που ακολουθεί αφορά, ίσως περιέργως, περισσότερο αυτούς που την έχουν δει παρά όσους δεν την είδαν.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν τη θεωρώ και την καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου (!) αλλά μπορώ να πω ότι είχε κάποια στοιχεία που την κάνουν μια αξιόλογη πρόταση. Η σκηνοθεσία αλλά και οι ερμηνείες κινούνται σε καλά επίπεδα. Το ίδιο και τα άλλα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας παραγωγής. Η ταινία διαθέτει μια ενδιαφέρουσα και αρκετά πρωτότυπη ιστορία, η οποία ξεδιπλώνεται από την αρχή μέχρι το τέλος της. Δηλαδή αν κάποιος δει τα πρώτα 15 λεπτά και μετά πάει τουαλέτα και ίσα ίσα προλάβει τα τελευταία 15 (ρωτήστε τον mousel για ανάλογες περιπτώσεις :P) θα δει κάτι εντελώς διαφορετικό. Από το παραμύθι στο ρεαλιστικό (ή καλύτερα το πιο πιθανό). Νομίζω ότι εκεί βασίζεται και η ταινία. Όχι να παρουσιάσει κάτι το καινοφανές αλλά να επιδείξει μια ιστορία που ξεδιπλώνεται πολύ ωραία και που προσπαθεί να αφήσει και ένα επιμύθιο (όχι ότι το καταφέρνει απόλυτα). Η αίσθηση του διαφορετικού είναι στα συν της. Όπως και ότι σε σύγκριση με την γνωστότερη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη (ο λόγος για τη “6η Αίσθηση”) έχει πολύ ανώτερη πλοκή. Τέλος θέλω να τονίσω ότι η ταινία ΕΙΝΑΙ θρίλερ. Γιατί θρίλερ δεν σημαίνει μόνο αίμα και τρόμαγμα! Αυτά για όσους περιμένουν φθηνούς εντυπωσιασμούς. Κλείνω γιατί πλησιάζουν οι Ακατανόμαστοι…

LOTD – The true story Part II

Μετά από χιλιάδες τηλεφωνήματα, απειλητικά mail και ερωτικά ραβασάκια παραθέτουμε το δεύτερο και τελευταίο μέρος του Lord of the Demos....
Συγκλονισμένοι από το χαμό του Μέρλιν, ο Σύλλογος Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη έπαιξε συμβολικά το τραγούδι «Δυο Πόρτες έχει η Ζωή» γύρω από τη φωτιά. Το δυνατό rhythm section του τραγουδιού τους έκανε άμεσα αντιληπτούς από τα Κουκουρουκου-Χάι, τα οποία έκαναν την λυσσαλέα επίθεση τους. Στον πανικό που ακολούθησε ο σύλλογος διασπάστηκε με τα Χόμπι να ανοίγουν μια από τις δυο πόρτες και να μπαίνουν.
Στην πορεία τους για τη Mordor συνάντησαν ένα μικρό πλάσμα που παλιότερα είχε στην κατοχή του το μαγικό demo και γνώριζε απίστευτη επιτυχία. Το μικρό πλάσμα δεν ήταν άλλο από τον Γιάννη Φλωρινιώτη που μεσουράνησε στα 80s με την αξέχαστη επιτυχία «Είμαι και Μεγάλη Φίρμα» (πειράζει, πειράζει;). Υποσχέθηκε στα Χόμπι ότι θα τα βοηθήσει ενώ ταυτόχρονα είχε στο μυαλό της («του» ήθελα να πω) να αποκτήσει πάση θυσία το demo.
Ο μάγος Μπάρομαν ήταν πλέον έτοιμος να επιτεθεί σε ένα από τα τελευταία προπύργια της ανθρωπότητας. Τα αναρίθμητα και πανάσχημα Κουκουρουκου-Χάι φαινόταν ανίκητα. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό. Τότε ο Άραχτον θυμήθηκε τα λόγια του Μέρλιν: «Στις δυο ώρες γυρνάς το κατσικάκι και το αφήνεις να ροδίσει. Μετά κοίτα προς τη Δύση». Έτσι κι έγινε. Η απαστράπτουσα μορφή του Μέρλιν φάνηκε στη Δύση μαζί με εξοργισμένους αγρότες του θεσσαλικού κάμπου που είχε φέρει μαζί του. Τρακτέρ, αξίνες, φρέζες και γιγάντια μπεκ κατέβηκαν την πλαγιά και έπεσαν πάνω στα Κουκουρουκου-Χάι σαν τον sleepless στο φαί. Η νίκη ήταν γεγονός.
Στο μεταξύ τα δύο Χόμπι ακολουθούσαν τον μικρό ανώμαλο Γιάννη Φλωρινιώτη. Αυτός είχε ως σκοπό να οδηγήσει, πέρα από μια Mustang του ’65, τα Χόμπι σε μια τεράστια αράχνη. Αυτή δεν ήταν άλλη από τον Παναγιώτη «Αράχνη» Φασούλα, ο οποίος θα τα σκότωνε και μετά το demo θα γύριζε στον προκάτοχό του. Όμως δεν υπολόγισε ότι ο Freddo ήξερε ήδη τον Φασούλα από τότε που παίζανε μαζί στο παιδικό του Πλατυποδιακού και όταν βρέθηκαν μαζί ξέσπασαν σε κλάματα νοσταλγίας. Έριξαν μερικές ραβέρσες, δυο άστοχες βολές και είδαν το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Τα Χόμπι μπορούσαν να συνεχίσουν ακάθεκτα το δρόμο τους προς τα στούντιο της Mordor, όπου εκείνη την ώρα ηχογραφούσαν Τα Κακά Κορίτσια.
Εδώ φτάνει στο τέλος το βιβλίο, όπου όπως και η Ιλιάδα, δεν εξιστορείται το τέλος,. Ο μύθος αναφέρει ότι η ιστορία ολοκληρώνεται με ένα απόκρυφο βιβλίο που πωλείται μόνο από τον Λιακόπουλο μόνο με 30 ευρώ (πακέτο με το best seller «Και οι Πακιστανοί είναι Έλληνες»). Το απόκρυφο αυτό βιβλίο ονόματι «Η Επιστροφή του Βασιλιά» εξιστορεί την επιστροφή του βασιλιά του Memphis, του μοναδικού Elvis Presley. Μέσα στον ορυμαγδό των συγκρούσεων εμφανίζεται με μία ροζ Cadillac και τραγουδάει το καταπληκτικό “Love me Tender”. Άνθρωποι, ξωτικά, νάνοι, Χόμπι, αγρότες, τρολ, Κουκουρουκου-Χάι αγκαλιάζονται και ξεσπάνε σε λυγμούς, Όλοι μαζί συμφωνούν πως το demo πρέπει να καταστραφεί γιατί, μη κοροϊδευόμαστε, η disco είναι η μουσική του Σατανά και περνάει λάθος μηνύματα στη νεολαία. Προτρέπει τα παιδιά να ντύνονται κακόγουστα. Και έτσι ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα …

LOTD – The true story

Μια όχι συνηθισμένη διασκευή στον πασίγνωστο μύθο του Tolkien. Μην μπερδεύστε από τα αρχικά. Δεν είναι Lord Of The Rings αλλά Lord Of The Demos :P
"Πριν από χιλιάδες χρόνια στη Μέση Γη ο σατανικός άρχοντας Saron (Stone) έφτιαξε πέντε demo κασέτες (και για να λέμε για κασέτες, καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για πολλές χιλιάδες χρόνια πριν :P) και τις μοίρασε στους πιο φιλόδοξους τότε μουσικούς, υποσχόμενος ότι αυτές θα τους οδηγήσουν στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Όμως καμία από αυτές δεν ήταν αληθινή, παρά μόνο μία, αυτή που περιείχε disco και την οποία κράτησε για το studio του, μακριά στη Mordor. Και για να μη σας κουράζουμε εσάς, ναι εσάς τους χιλιάδες φίλους του Blaze το demo αυτό κατέληξε μετά από πολλές περιπέτειες στο μικρό χωριό των Χόμπι (δεν ξέχασα το τ!)...

Στην ετήσια γιορτή της πλατυποδίας που λάμβανε χώρα στο χωριό των Χόμπι καλεσμένος ήταν και ο μάγος Gandalf αλλά τελευταία στιγμή προτιμήθηκε ο μέγας αστέρας Μέρλιν, καθώς θα πουλούσε πολλές φανέλες στην μπουτίκ. Αυτός λοιπόν παρατήρησε ότι ένα μικρό Χόμπι, ο Freddo που λεγόταν έτσι γιατί έμοιαζε σαν ποτήρι καφέ freddo με πόδια (o freddo είναι πιο υγιεινός), χόρευε με χαρακτηριστική άνεση disco αλά Travolta. Αυτό μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα: είχε στη κατοχή του κάτι που είχε ξεχαστεί για πολλά χρόνια… το demo “Disco Apocalypse: Καμπάνα και Ιδρώτας”.
Το demo έπρεπε να καταστραφεί. Αν έπεφτε στα χέρια του Saron όλη η Μέση Γη θα μεταμορφωνόταν σε ένα ξέφρενο disco party γεμάτο από κακοντυμένους αφανοφόρους να παραληρούν κάτω από τις ντισκομπάλες (παρεμπιπτόντως δισκομπάλα είχε σε ένα σημείο και στο live των Priest στο Rockwave :@). Ο Μέρλιν μάζεψε δυο ξέμπαρκους Χόμπι και τον Freddo και τους είπε ότι το demo πρέπει να καταστραφεί εκεί που φτιάχτηκε: στα studio της Mordor.
Όσο η αποστολή αυτοκτονίας έφτανε στη Mordor μεγάλοι (σε ηλικία πολεμιστές) ενώθηκαν μαζί τους. Οι σπουδαιότεροι ήταν ο Araxton, τεμπέλης διάδοχος του θρόνου, ο Legoland, ξωτικό από σπινοτουβλάκια lego και ο νάνος Βαγγέλης (το πραγματικό του όνομα αγνοείται). Πάνω από όλους αυτούς ο υπέρτατος πολεμιστής Vin Diesel, κουβαλώντας μαζί του το πολυμηχάνημα γυμναστικής “Muscle Burn 3000 Space Fitness Ultima Pro”. Όλοι αυτοί σχημάτισαν τον “Σύλλογο Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη”.
Στο μεταξύ ο κακός μάγος Μπάρομαν, γνωστός στα τοπικά μπαράκια, ετοίμαζε στρατό αποτελούμενο από πλάσματα απίστευτης αηδίας και αποστροφής, τα Κουκουρουκου-Χάι τα οποία έφεραν τη μακάβρια μορφή του Βασίλειου Κωστέτσου. Οι ήρωες μας είχαν φτάσει στα ορυχεία του Λαυρίου, μέσα από τα οποία έπρεπε να περάσουν για να κερδίσουν χρόνο. Έπρεπε να προλάβουν το «Κλείσε τα Μάτια» του Παπακαλιάτη. Στο διάβα τους συνάντησαν μαύρους που μοίραζαν cd , τύπους που ήθελαν να πλύνουν το παρμπρίζ τους, αλλά και το χειρότερο από όλα, τον ίδιο τον Βασίλειο Κωστέτσο. Στη μάχη ανάμεσα σε Κωστέτσο και Μέρλιν επικράτησε ο πρώτος όταν φόρεσε όλα τα στρινγκ της collection ’05.
Θα αντέξει ο Σύλλογος τον χαμό του Μέρλιν; Θα προλάβουν οι ήρωες μας το αγαπημένο τους σήριαλ; Οι απαντήσεις στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του LOTD!

Τρομοκράτες ή Επαναστάτες

Συνεχώς σημειώνονται, σε διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη, πράξεις βίας από οργανώσεις που μάχονται για την αυτονομία ή την ανεξαρτητοποίηση των λαών τους. Ο IRA, η PLO, η ΕΤΑ, το PKK και οι τσετσένοι αυτονομιστές είναι οι πιο γνωστές. Όλες αυτές εξαιτίας των μεθόδων που χρησιμοποιούν χαρακτηρίζονται συλλήβδην από την διεθνή κοινότητα ως τρομοκράτες. Πραγματικά, τα όρια είναι πολύ λεπτά και δεν μπορεί να ισχύει και εδώ το μακιαβελικό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δηλαδή το ότι επειδή επιδιώκουμε κάτι καλό, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα για να το αποκτήσουμε.

Ήδη από τον 19ο αιώνα άρχισε η διαμόρφωση των εθνικών κρατών. Είμαστε όμως στον 21ο και υπάρχουν ακόμα κάποια έθνη που καταδυναστεύονται. Και ως Έλληνες δεν μπορούμε να μπούμε και εμείς στη λογική ότι όποιος προσπαθεί να ξεσηκωθεί είναι τρομοκράτης. Γιατί και όταν ξεσηκωθήκαμε εμείς το 1821, τρομοκράτες μας χαρακτήριζαν. Και τότε χρησιμοποιούσαμε μεθόδους που έμοιαζαν τρομοκρατικές.
Αν πάρει κάποιος κάθε μία από τις προαναφερόμενες οργανώσεις που μάχονται για κάποιους σκοπούς, μπορεί να τις κατηγοριοποιήσει σε τρομοκρατικές και επαναστατικές. Αλλά τα κριτήρια είναι περισσότερο υποκειμενικά παρά αντικειμενικά. Όταν για παράδειγμα οι Παλαιστίνιοι μαχόνταν με πέτρες απέναντι στα όπλα των Ισραηλινών, κέρδιζαν τη συμπαράσταση όλων. Όταν όμως οι επιχειρήσεις αυτοκτονίας έγιναν μέθοδος, προβλημάτισαν και τους πιο ένθερμους υποστηρικτές τους.
Και φτάνουμε στο τελευταίο περιστατικό (μέχρι το επόμενο): την σφαγή στο Μπεσλάν. Η καταπίεση και οι διωγμοί στους Τσετσένους από το ρωσικό κράτος είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Όπως και καλοδεχούμενη είναι η προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους. Όμως αυτό που έγινε στο σχολείο της Ρωσίας αφαιρεί και το τελευταίο ίχνος δίκιου που έχουν. Αναφέρω ένα περιστατικό από τα πολλά που συνέβησαν εκεί και το οποίο προκαλεί την ανατριχίλα: δόθηκε η δυνατότητα σε κάποιες από τις μητέρες που ήταν μέσα να πάρουν ένα παιδί τους και να αφεθούν ελεύθεροι. Όμως μια από αυτές που είχε δύο παιδιά, παρακάλεσε να αφήσουν ελεύθερα τα δυο παιδιά της και να κρατήσουν αυτή. Οι αυτονομιστές δεν το συζήτησαν καν και την ανάγκασαν μπει στο δίλημμα να διαλέξει…Η μητέρα διάλεξε τη μικρότερη κόρη της, αφήνοντας τη μεγαλύτερη μέσα στο σχολείο…
Για ποια προσπάθεια για αυτονομία μπορούμε να μιλήσουμε μετά, αν υπάρχει τέτοια διαστροφή και θηριωδία; Και πάνω σε τι είδους νόμους θα κυβερνήσουν άνθρωποι με τέτοια μυαλά; Τρομοκράτες ή επαναστάτες; Κάτι χειρότερο από το πρώτο…

Στο βασίλειο της Δανμαρκίας όλα βαίνουν καλώς

Καλοκαιράκι σημαίνει χαλαρότητα , ξενοιασιά, πιο καλή διάθεση. Ωραία όλα αυτά και ακόμη καλύτερες και οι διακοπές. Διακοπές εμπεριέχουν όλα αυτά και σημαίνουν ακόμα απόδραση από την ρουτίνα και ίσως την πραγματικότητα. Αλλά όπως φαίνεται όλοι είμαστε σε διακοπές από τις 7 του Μάρτη (αιδώς Αργείοι, τότε έγιναν οι εκλογές!).
Ίσως αυτή είναι μια εξήγηση γιατί υπάρχει αυτή η μαλθακότητα και η ανεκτικότητα απέναντι στην καινούργια κυβέρνηση. Έχουν περάσει 4 μήνες και δεν κουνιέται φύλο. Ή για να μην είμαστε απόλυτοι υπάρχει ένα θρόισμα. Οι όποιες προεκλογικές εξαγγελίες έχουν ξεχαστεί τόσο από τους υποψηφίους όσο και από τους ψηφοφόρους. Όσον αφορά την βασική δέσμευση για εκ βάθρου αναδόμηση του κράτους όσο μεγαλόστομη ακουγόταν προεκλογικά τόσο αστεία φαίνεται σήμερα που προτεραιότητα είναι οι κουμπαριές και οι βραβεύσεις.
Ίσως εξήγηση για την αδιαφορία του κόσμου είναι ότι η αντιπολίτευση είναι ανύπαρκτη. Με ένα ΠΑΣΟΚ να ψάχνεται, προσπαθώντας να βρει μια κατεύθυνση μετά την πολυετή διακυβέρνηση που αλλοίωσαν το πρόσωπό του. Εκσυγχρονιστικό, ανανεωτικό, ευέλικτο ή ότι άλλο χαρακτηριστικό θέλει να αποκτήσει, πρέπει καταρχήν να αποδεσμευτεί από τις νοοτροπίες που το ακολουθούσαν εδώ και χρόνια. Με μια Αριστερά που είτε κατατρώγεται (δες Συνασπισμός) είτε διαλύεται (δες ΔΗΚΚΙ) είτε είναι στον κόσμο της (δες ΚΚΕ). Εύκολο το έργο της νέας κυβέρνησης. Αλλά αντί να βάλει γκολ με το έργο της, προτιμά να ανταλλάσσει πασούλες στο κέντρο…
Μάλλον η εξήγηση είναι η κούραση του κόσμου. Κανείς δεν έχει όρεξη να ασχολείται με προβλήματα που δεν του είναι ακόμη αισθητά (αλλά θα του βγουν μεγεθυσμένα στη συνέχεια) αλλά και σε τόσα που σε όλη τη μακρά προεκλογική περίοδο τα έβλεπε υπερτονισμένα. Τώρα ως δια μαγείας όλα λύθηκαν. Ακρίβεια, ασφαλιστικό, διαφθορά, εθνικά θέματα και τόσα άλλα δεν υπάρχουν πια. Μακάρι να ίσχυε.
Καλοκαίρι είναι. Ας πάρουμε δυο (δικαιολογημένες) ανάσες και μετά προς τη δόξα τραβάμε. Μέχρι τότε όλα βαίνουν καλώς στο βασίλειο της Δανμαρκίας…

Final Countdown

Υπό τους ήχους του γνωστού άσματος, που μας θυμίζει παλιές και νέες δόξες και που κακώς δεν το ψηφίσατε όλοι στο poll για το soundtrack του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος :P, να αναφερθούμε σε μια κρίσιμη αντίστροφη μέτρηση. Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (και λιγότερο της Ελλάδας), κάτι που έχει κουράσει καθώς περιστρέφεται γύρω από το ίδιο πράγμα. Δε μας έφταναν οι εγχώριοι εξυπνάκηδες, αλλά κατά καιρούς προκύπτουν και εισαγόμενοι.

Εφημερίδες της Αυστραλίας έχουν χριστεί προστάτες του ολυμπιακού πνεύματος (ίσως λόγω Σίδνευ), οι Αμερικάνοι φοβούνται ότι τους παραμονεύουν παντού ενώ και οι «λεβέντες» εξ Αγγλίας σκέφτονται αν θα στείλουν τους αθλητές τους. Φταίει το κλίμα τρομολαγνείας, φταίει ότι δεν μας έχουν και σε μεγάλη εκτίμηση (εκτός των αρχαίους και του musaka :P) αλλά φταίμε και μεις. Γιατί η νοοτροπία μας είναι της τελευταίας στιγμής, αλλά τι να κάνουμε έτσι μάθαμε, έτσι μας πάει καλύτερα. Ωχ αδερφέ τι να κάθομαι να σκέφτομαι και να οργανώνομαι από πριν; Όταν έρθει η ώρα τότε με το ελληνικό μου δαιμόνιο θα τα βγάλω πέρα. Τσουλάει έτσι το πράγμα άλλα μόνο τσουλάει. Για μεγάλα πράγματα χρειάζονται και ανάλογοι προγραμματισμοί.
Τώρα, θα αναρωτηθεί κανείς, τι μπορεί να γίνει; Πλέον ότι προλάβουμε να κάνουμε μέχρι την έναρξη των αγώνων μη ξεφτυλιστούμε. Με την ψυχή στο στόμα. Δηλαδή την οργάνωση και την διαφορετική αντιμετώπιση να την αφήσουμε στην άκρη για την άλλη φορά; Έτσι δε θα αλλάξουμε ποτέ. Προσπαθούμε να γίνουμε Ευρώπη αλλά δε φτάνει που ανήκουμε εκεί. Βήματα γίνονται, αλλά απαιτούνται και άλματα. Και επειδή είμαστε φυλή που ενθουσιάζεται εύκολα και αποκτά γρήγορα δυναμική, μια καλή ευκαιρία είναι και η κατάκτηση του ευρωπαϊκού. Μια τόνωση ηθικού, μια ώθηση, ένα παράδειγμα όπως αναφέρθηκε και σε άλλο άρθρο του Blaze.
Σ’ αυτό το άρθρο δεν πωλείται μυαλό. Απλά τονίζεται ότι δεν μπορούμε να μείνουμε στον ίδιο τρόπο σκέψης και δράσης. Τα εναύσματα δεν προκύπτουν κάθε μέρα γι αυτό ας τα πιάσουμε από τα μαλλιά. Τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε.