Motorhead - Inferno

Τι ήχο θα έχουν ή που θα κινηθούν σε κάθε άλμπουμ τους οι Motorhead το γνωρίζουμε όλοι: σ’ αυτό που κινούνται από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα! Για τους άσχετους και μόνο το Ace of Spades ή το Killed by Death να έχετε ακούσει θα καταλάβετε τι εννοώ. Μόνο που όσο να ναι έχει και τη δύναμη του σήμερα. Κατά συνέπεια αυτό που μένει είναι αν γράφουν καλά τραγούδια. Μα αυτό δεν πρέπει να είναι και το ζητούμενο για κάθε συγκρότημα;!


Προσωπικά δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του συγκροτήματος αλλά γουστάρω πολλά τραγούδια τους. Ούτε και προσκυνώ τον Lemmy (ο ηγέτης του γκρουπ) όπως πολλοί εκεί έξω αλλά γουστάρω τη μαγκιά του.


Στο κυρίως πιάτο τώρα. Καλός δίσκος το Inferno αλλά όχι και δισκάρα. Από το γαμάτο In the Name of Tragedy, που ακούω ξανά και ξανά, μέχρι το αλλιώτικο Whorehouse Blues (ο τίτλος τα λέει όλα ;) μπορώ να πω ότι ο δίσκος ακούγεται στρωτά. Φυσικά υπάρχουν και κάποια τραγούδια που απλά είναι Motorhead και όχι κάτι παραπάνω. Μια ακόμα δουλειά υψηλού επιπέδου για τους θρύλους του ιδιώματος που κινείται κοντά στο..

Within Temptation - Silent Force

Πάω στοίχημα ότι κανένας εδώ, πλην του στρατευμένου Bullard που του χα πασάρει ένα DVD, δεν γνωρίζει τους Within Temptation. Και; θα πουν οι περισσότεροι. Και, θα πω εγώ ότι αξίζει να τους ακούσει κανείς, αν του αρέσουν οι Nightwish, ή ακόμα και τα γρουπ με γυναικεία φωνητικά στυλ Evanescence. Σαφώς ο ήχος τους είναι πιο μεταλλικός, αν και στο Silent Force δεν είναι τόσο γεμάτος.


Με μόλις δυο δίσκους έχουν καταφέρει να σημειώσουν επιτυχία στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Ειδικά στην πατρίδα τους την Ολλανδία συγκεντρώνουν πάρα πολύ κόσμο. Νομίζω ότι με την καινούργια κυκλοφορία τους θα κερδίσουν ακόμα περισσότερο κόσμο για τρεις λόγους: 1) είναι γρουπ με γυναικεία φωνητικά Confused 2) η εταιρεία τους, τους προωθεί αρκετά Rolling Eyes 3) ο δίσκος έιναι αξιόλογος.


Η προηγούμενη κυκλοφορία τους, το Mother Earth, ήταν πραγματικά δισκάρα. Εμπνευσμένες μελωδίες, υπέροχη μουσική που παρέπεμπε σε soundtrack. Το Silent Force διατηρεί την ταυτότητα του γρουπ αλλά είναι κάπως διαφοροποιημένο. Θεμιτό αν μη τι άλλο. Ο ήχος του είναι πιο "ήσυχος", δεν βαράει τόσο και δεν είναι τόσο γεμάτος. Αυτό δεν το κάνει κακό απλά πιο εμπορικό. Ωραίες στιγμές που σου κολλάνε υπάρχουν σε όλον το δίσκο. Και ένα ακόμη θετικό: η φωνή της τραγουδίστριας είναι εμφανώς πιο βελτιωμένη, μοιάζει αιθέρια.


Αυτά. Όσοι μέσα από αυτή την κριτική, νομίζουν ότι μπορούν να βρουν ένα όμορφο άκουσμα σε αυτό το δίσκο, ας δοκιμάσουν.

Saxon - Lionheart

Στον απόηχο ενός ακόμα live της βρετανικής μπάντας στη Θεσσαλονίκη που άφησε ιστορία, η ακόλουθη δισκοκριτική προσπαθεί να σκιαγραφήσει το τελευταίο πόνημα τους. Ο λόγος για το Lionheart.


Ας αρχίσουμε από τα άσχημα: ο δίσκος αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει την ιστορία της μουσικής. Κουράγιο παιδιά Razz Στα ευχάριστα τώρα, πρόκειται για ένα πολύ καλό δίσκο Μετά από 25 χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, οι Saxon δίνουν για ακόμα μια φορά βροντερό παρόν. Επικό εξώφυλλο, επικός τίτλος αλλά και επικά κάποια από τα τραγούδια. Ξεχωρίζουν το ομώνυμο, το Justice, Die by the Sword, Searching for Atlantis και κανένα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως filler. Ο ήχος είναι πολύ δυναμικός στο ύφος μιας σειράς καλών δίσκων που άρχισε από το Unleash the Beast του 1997. Αυτό που είναι απορίας άξιο είναι που βρίσκουν τόσα αποθέματα έμπνευσης η «μάγισσα» και η παρέα της (όπου μάγισσα ο frontman Biff Byford).

Masterplan - Aeronautics

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτό που κάνει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρουσα αυτή την κριτική είναι ότι πρόκειται για έναν δίσκο που θα κυκλοφορήσει πολύ αργότερα και συγκεριμένα τέλη Γενάρη του 2005. Σας έχουμε και αποκλειστικότητα δηλαδή!



Το Aeronautics είναι η δεύτερη κυκλοφορία του γκρουπ που ιδρύθηκε από δύο πρώην μέλη των Helloween, του Ronald Grapow και του Uli Husch. Το ομώμυμο ντεπούτο τους έκανε μεγάλη αίσθηση καθώς επρόκειτο για καλοπαιγμένο και εμπνευσμένο power metal, πράγμα που είναι πλέον δυσεύρετο στο συγκεκριμένο ιδίωμα. Ίσως θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν μια πρόταση για το power των '00s.



Και ας έρθουμε στο σήμερα. Το Aeronautics κινέιται και αυτό σε παρόμοια μονοπάτια. Ο ήχος του είναι μοντερνος (μη πάει το μυαλό σας στο nu metal!) και δυναμικός. Η διαφοροποίση του είναι ότι κινείται σε ελαφρά πιο progressive ρυθμούς, κάτι πολύ θετικό για τον γράφοντα. Ίσως σε αυτό να έχει βάλει το χεράκι του ο Jorn Lande, τραγουδιστής του γκρουπ, με σχετικό παρελθον. Ένα ακόμη θετικό έιναι ότι ο δίσκος είναι non-stop, το ένα τραγούδι δένει με το επόμενο. Αυτό το ακαταπαυστο άκουσμα του δίνει μια ώθηση έτσι ώστε να ακούγεται από την αρχή ως το τέλος χωρίς να κουράζει σε καμιά στιγμη!



Αλλά ώρα να αναφέρουμε και το μειονεκτημα του δίσκου, το οποίο έιναι αρκετά σημαντικό. Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του δεν έχει τόσο καλές στιγμές ή τραγουδάρες. Δε μιλάμε για καμιά χαοτική διαφορά αλλά έιναι κάτι που μόνο αμελητέο δε μπορεί να είναι. Αλλά εδώ αφήνω ένα περιθώριο να μεγαλώνει ο δίσκος μέσα μου καθώς τον ακούω. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να του αφιερώσεις χρόνο, χρόνος που είναι δυσεύρετος. Σήμερα ίσως είμαι λίγο αυστηρός.

Dio - Master of the Moon

Το 2000 είχε κυκλοφορήσει το Magica, μια καλή δουλειά με κανά δυο τραγουδάρες, ενδιαφέρον concept και ωραίο εξώφυλλο (γιατί στο metal όλα έχουν σημασία). Μόνο κάποια αργά κομμάτια χαλούσαν το σύνολο.


Το 2002 βγαίνει βγάζει τον καλύτερο δίσκο του από τη δεκαετία του 80, το Killing the Dragon. Ωραίος, φρέσκος ήχος με πολύ καλές στιγμές. Και φτάνουμε στο 2004 και το Master of the Moon. Δυστυχώς δεν συνεχίστηκε η ανοδική πορεία. Θα μπορούσα να πω ότι είναι το Magica χωρίς το καλό εξώφυλλο, το concept και τα καλά τραγούδια Shocked Mid-tempo κομμάτια μέχρι αηδίας. Ωραίες μελωδιούλες και καλούτσικο ύφος θα βρει κανείς αλλά από εκεί και μετά τίποτα το ιδιαίτερο.

Όχι ότι είναι πατάτα αλλά μας είχε ανοίξει η όρεξη με τον προηγούμενο δίσκο και μας φάνηκε σαν κρυάδα. Δεν πειράζει ρε Ronnie σχηματίζουμε με τα δάχτυλα το |..| και τα ξεχνάμε όλα.

Καλή αρχή

ΕΣ=?

Στην περίπτωση μου ισχύει το «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος». Η επιθυμητή θητεία των 3 ημερών τελικά έγινε 12 μήνη. Αλλά δε σκοπεύω να γράψω ένα χρονικό της μέχρι τώρα θητείας μου. Όλοι οι φαντάροι από ιστορίες άλλο τίποτα.
Ας δεχτούμε a priori ότι ο στρατός είναι απαραίτητος για μια χώρα. Η εποχή που δεν θα υπάρχουν στρατοί είναι πολύ μακριά, εκεί που θα τελειώσει και η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό όταν ακούει κανείς τη λέξη στρατός είναι πιθανότατα φαντάροι, χακί, όπλα, πειθαρχία, αυστηρότητα κλπ. Αυτό που καταλαβαίνει κάποιος όταν μπει σ’ αυτόν το οργανισμό είναι τα παραπάνω αλλά από μια άλλη σκοπιά.
Γιατί τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική που τα βλέπεις. Ένας οργανισμός στημένος στραβά, δυσλειτουργικός από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, μια πειθαρχία όταν βολεύει, εμμονές σε ανούσια πράγματα, επιβολή όχι κερδίζοντας το σεβασμό αλλά με απειλές κλπ κλπ. Αξιωματικοί μεγάλοι ή νέοι δεν έχουν πολύ διαφορά μεταξύ τους. Ύφος (λες και ξέρουν κάτι παραπάνω), μαγκιά εκεί που περνάει (στα μεγάλα βίσματα κάθονται προσοχή), προσπάθεια να στην πουν παντού (μέχρι γιατί ξύθηκες), κόμπλεξ. Αν η λέξη βίσμα είναι σχεδόν συνώνυμη με τον στρατό ή λέξη κόμπλεξ είναι ταυτόσημη.
Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, και πολύ λέω, είναι οι νορμάλ. Και όταν λέω νορμάλ εννοώ ανθρώπους που μιλάς και συναναστρέφεσαι έξω. Ακόμα και οι στρατιωτικές νοσοκόμες την έχουν δει. Αλλά όταν είσαι σε ένα τέτοιο γαμημένο περιβάλλον που σε γαμάνε για χρόνια οι ανώτεροι είναι επόμενο όταν αποκτάς λίγη εξουσία και όταν δεν έχεις καμιά σοβαρή παιδεία να γίνεις τα ίδια σκατά.
Μπορεί αυτά που γράφω να ακούγονται ως η απογοήτευση ενός νέου που είναι κλεισμένος σε ένα χώρο που δεν θέλει και δεν βρίσκει κάτι ενδιαφέρον. Όντως ισχύει αυτό. Αλλά δεν φταίει ο νέος που είναι λουφαδόρος αλλά ο στρατός που τον κάνει. Γιατί και άτομα που στην κανονική τους ζώη και δημιουργικά και φιλόδοξά ήταν, εδώ πέφτουν σε μια κωματώδη κατάσταση. Οι αργοί ρυθμοί, η ανουσιότητα, η τυπολατρεία, οι αξιωματικοί που σαν άνθρωποι δεν αξίζουν κανέναν σεβασμό σε οδηγούν να γίνεις υποτονικός, να λουφάρεις, να φειδιάζεις και όλα τα άλλα σχετικά ρήματα.
Για να μην πλατειάζω, θέλω να πω ότι ως προσωπικά περνάω σχετικά χαλαρά μέχρι στιγμής. Αυτό όμως δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω. Η άνεση χρόνου που έχω καταφέρει να έχω μου έδωσε απλά την ευκαιρία να γράψω τις παραπάνω σκέψεις. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι ο στρατός. Θα περάσει, θα ξεχαστεί. Είναι μην γίνω σαν αυτά που πάντα έβριζα. Να μην έχω το θάρρος της γνώμης, να σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν έχω δίκιο, να ανέχομαι την αδικία. Ήδη η λέξη βίσμα δεν ακούγεται χυδαία στα αυτιά μου…

ΕΣ= Ελληνικός Στρατός ή Ελληνικά Σκατά; Επιλέξτε