Kreator - Enemy of God

Εν όψει της επερχόμενης συναυλίας των Γερμανών thrasher στη Θεσσαλονίκη είπα να γράψω ένα review για τον πρόσφατο δίσκο τους, ονόματι Enemy of God . Η αλήθεια είναι ότι τον είχα ακούσει καιρό πριν κυκλοφορήσει αλλά είτε λόγω έλλειψης χρόνου είτε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος δεν έγραψα κάτι. Να διευκρινίσω ότι όταν λέω έλλειψη ενδιαφέροντος δεν εννοώ ότι είναι χάλια ο δίσκος. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά.


Οι Kreator είναι ένα από τα συγκροτήματα της Αγίας Τριάδας του γερμανικού thrash. Αν μη τι άλλο οξύμωρος ο όρος :P Ενημερωτικά τα άλλα δύο είναι οι Sodom και οι Destruction (ακόμα παραμιλάει ο Στάθαρος που του χα πει ότι έψαχνα στο ίντερνετ για αυτούς). Οι Kreator έχουν κυκλοφορήσει αρκετούς καλούς δίσκους μερικοί από τους οποίους θεωρούνται κλασσικοί του ιδιώματος. Προσωπικά πιο πολύ μ’ αρέσουν οι κυκλοφορίες τους της τελευταίας δεκαετίας παρά της χρυσής εποχής του thrash.


Πάμε και στο Enemy of God. Μονολεκτικά καλούτσικος δίσκος. Δεν έχει την τραγουδάρα όπως ο προηγούμενος (για το Violent Revolution ο λόγος) αλλά κάποιες πολύ καλές στιγμές. Το Ancient Plague προκαλεί το ενδιαφέρον με τις επικές διαστάσεις του, το Impossible Brutality για το ξεσηκωτικό riff του κοκ. Από την άλλη όμως μερικά τραγούδια βρωμάνε thrashιλα. Κάτι από Slayer των μέσων 80s, κάτι το τρέξιμο χωρίς αιτία, ουρλιαχτά και κοπάνημα άλλων εποχών μάλλον με αφήνουν αδιάφορο. Σε άλλους μπορεί αυτό να ακούγεται εξαιρετικό αλλά σε μένα το αντίθετο.


Δεν το κόβω να πηγαίνω στη συναυλία γιατί 2 ώρες thrash χωρίς σταματημό, δεν αντέχεται. (καλά αυτό είναι μαλακεία δικαιολογία αφού στις 22 του Μάρτη θα δώσουμε βροντερό παρόν στους Sepultura, Arise!!). Όσοι έχουν σχέση με το χώρο ας προτιμήσουν προηγούμενους δίσκους τους και μετά ας περάσουν σε αυτόν. Σιγά μη ξέρει κανένας αναγνώστης του Blaze τι εστί thrash αλλά λέμε τώρα…

U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb

Να και ένας δίσκος που δεν είναι metal, αλλά αφορά τους πάντες: Rockers, popers, lovers and sinners. Πρόκειται για μια μπάντα που έχει βγάλει τραγουδάρες και δισκάρες και αντικειμενικά είναι μία από τις μεγαλύτερες του rock σήμερα (τουλάχιστον). :)


Όλων το αυτί θα έχει πάρει σε κάποιο σταθμό το Vertigo που είναι και το πρώτο κομμάτι αυτού του δίσκου. Καλό και πιασάρικο. Κάτι σαν Beautiful Day ας πούμε. Αυτό που ακολουθεί όμως δεν είναι το ίδιο. Ακόμα ψάχνω να βρω ένα δυνατό τραγούδι.


Γενικά ο δίσκος κινείται σε χαλαρά, ήσυχα επίπεδα. Για κάποιον που έχει μάθει σε συνεχές «χτύπημα» και κανά δυο χαλαρές στιγμές σε ένα δίσκο (εμένα δηλαδή Razz) και γνωρίζοντας το παρελθόν των U2, του κάνει λίγο εντύπωση.


Βασικά δυσκολεύομαι να προσεγγίσω βαθμολογικά τον δίσκο. Όσο τον ακούω τόσο μεγαλώνει μέσα μου. Απλά δεν έχει την τραγουδάρα που μας έχουν καλομάθει αλλά από την άλλη όλα τα τραγούδια έχουν μια σταθερή ποιότητα. Η ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα που ξέρουν τόσο καλά να δημιουργούν οι Ιρλανδοί είναι και εδώ παρόντα. Επομένως μην είμαστε και πλεονέκτες..

Motorhead - Inferno

Τι ήχο θα έχουν ή που θα κινηθούν σε κάθε άλμπουμ τους οι Motorhead το γνωρίζουμε όλοι: σ’ αυτό που κινούνται από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα! Για τους άσχετους και μόνο το Ace of Spades ή το Killed by Death να έχετε ακούσει θα καταλάβετε τι εννοώ. Μόνο που όσο να ναι έχει και τη δύναμη του σήμερα. Κατά συνέπεια αυτό που μένει είναι αν γράφουν καλά τραγούδια. Μα αυτό δεν πρέπει να είναι και το ζητούμενο για κάθε συγκρότημα;!


Προσωπικά δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του συγκροτήματος αλλά γουστάρω πολλά τραγούδια τους. Ούτε και προσκυνώ τον Lemmy (ο ηγέτης του γκρουπ) όπως πολλοί εκεί έξω αλλά γουστάρω τη μαγκιά του.


Στο κυρίως πιάτο τώρα. Καλός δίσκος το Inferno αλλά όχι και δισκάρα. Από το γαμάτο In the Name of Tragedy, που ακούω ξανά και ξανά, μέχρι το αλλιώτικο Whorehouse Blues (ο τίτλος τα λέει όλα ;) μπορώ να πω ότι ο δίσκος ακούγεται στρωτά. Φυσικά υπάρχουν και κάποια τραγούδια που απλά είναι Motorhead και όχι κάτι παραπάνω. Μια ακόμα δουλειά υψηλού επιπέδου για τους θρύλους του ιδιώματος που κινείται κοντά στο..

Within Temptation - Silent Force

Πάω στοίχημα ότι κανένας εδώ, πλην του στρατευμένου Bullard που του χα πασάρει ένα DVD, δεν γνωρίζει τους Within Temptation. Και; θα πουν οι περισσότεροι. Και, θα πω εγώ ότι αξίζει να τους ακούσει κανείς, αν του αρέσουν οι Nightwish, ή ακόμα και τα γρουπ με γυναικεία φωνητικά στυλ Evanescence. Σαφώς ο ήχος τους είναι πιο μεταλλικός, αν και στο Silent Force δεν είναι τόσο γεμάτος.


Με μόλις δυο δίσκους έχουν καταφέρει να σημειώσουν επιτυχία στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Ειδικά στην πατρίδα τους την Ολλανδία συγκεντρώνουν πάρα πολύ κόσμο. Νομίζω ότι με την καινούργια κυκλοφορία τους θα κερδίσουν ακόμα περισσότερο κόσμο για τρεις λόγους: 1) είναι γρουπ με γυναικεία φωνητικά Confused 2) η εταιρεία τους, τους προωθεί αρκετά Rolling Eyes 3) ο δίσκος έιναι αξιόλογος.


Η προηγούμενη κυκλοφορία τους, το Mother Earth, ήταν πραγματικά δισκάρα. Εμπνευσμένες μελωδίες, υπέροχη μουσική που παρέπεμπε σε soundtrack. Το Silent Force διατηρεί την ταυτότητα του γρουπ αλλά είναι κάπως διαφοροποιημένο. Θεμιτό αν μη τι άλλο. Ο ήχος του είναι πιο "ήσυχος", δεν βαράει τόσο και δεν είναι τόσο γεμάτος. Αυτό δεν το κάνει κακό απλά πιο εμπορικό. Ωραίες στιγμές που σου κολλάνε υπάρχουν σε όλον το δίσκο. Και ένα ακόμη θετικό: η φωνή της τραγουδίστριας είναι εμφανώς πιο βελτιωμένη, μοιάζει αιθέρια.


Αυτά. Όσοι μέσα από αυτή την κριτική, νομίζουν ότι μπορούν να βρουν ένα όμορφο άκουσμα σε αυτό το δίσκο, ας δοκιμάσουν.

Saxon - Lionheart

Στον απόηχο ενός ακόμα live της βρετανικής μπάντας στη Θεσσαλονίκη που άφησε ιστορία, η ακόλουθη δισκοκριτική προσπαθεί να σκιαγραφήσει το τελευταίο πόνημα τους. Ο λόγος για το Lionheart.


Ας αρχίσουμε από τα άσχημα: ο δίσκος αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει την ιστορία της μουσικής. Κουράγιο παιδιά Razz Στα ευχάριστα τώρα, πρόκειται για ένα πολύ καλό δίσκο Μετά από 25 χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, οι Saxon δίνουν για ακόμα μια φορά βροντερό παρόν. Επικό εξώφυλλο, επικός τίτλος αλλά και επικά κάποια από τα τραγούδια. Ξεχωρίζουν το ομώνυμο, το Justice, Die by the Sword, Searching for Atlantis και κανένα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως filler. Ο ήχος είναι πολύ δυναμικός στο ύφος μιας σειράς καλών δίσκων που άρχισε από το Unleash the Beast του 1997. Αυτό που είναι απορίας άξιο είναι που βρίσκουν τόσα αποθέματα έμπνευσης η «μάγισσα» και η παρέα της (όπου μάγισσα ο frontman Biff Byford).

Masterplan - Aeronautics

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτό που κάνει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρουσα αυτή την κριτική είναι ότι πρόκειται για έναν δίσκο που θα κυκλοφορήσει πολύ αργότερα και συγκεριμένα τέλη Γενάρη του 2005. Σας έχουμε και αποκλειστικότητα δηλαδή!



Το Aeronautics είναι η δεύτερη κυκλοφορία του γκρουπ που ιδρύθηκε από δύο πρώην μέλη των Helloween, του Ronald Grapow και του Uli Husch. Το ομώμυμο ντεπούτο τους έκανε μεγάλη αίσθηση καθώς επρόκειτο για καλοπαιγμένο και εμπνευσμένο power metal, πράγμα που είναι πλέον δυσεύρετο στο συγκεκριμένο ιδίωμα. Ίσως θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν μια πρόταση για το power των '00s.



Και ας έρθουμε στο σήμερα. Το Aeronautics κινέιται και αυτό σε παρόμοια μονοπάτια. Ο ήχος του είναι μοντερνος (μη πάει το μυαλό σας στο nu metal!) και δυναμικός. Η διαφοροποίση του είναι ότι κινείται σε ελαφρά πιο progressive ρυθμούς, κάτι πολύ θετικό για τον γράφοντα. Ίσως σε αυτό να έχει βάλει το χεράκι του ο Jorn Lande, τραγουδιστής του γκρουπ, με σχετικό παρελθον. Ένα ακόμη θετικό έιναι ότι ο δίσκος είναι non-stop, το ένα τραγούδι δένει με το επόμενο. Αυτό το ακαταπαυστο άκουσμα του δίνει μια ώθηση έτσι ώστε να ακούγεται από την αρχή ως το τέλος χωρίς να κουράζει σε καμιά στιγμη!



Αλλά ώρα να αναφέρουμε και το μειονεκτημα του δίσκου, το οποίο έιναι αρκετά σημαντικό. Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του δεν έχει τόσο καλές στιγμές ή τραγουδάρες. Δε μιλάμε για καμιά χαοτική διαφορά αλλά έιναι κάτι που μόνο αμελητέο δε μπορεί να είναι. Αλλά εδώ αφήνω ένα περιθώριο να μεγαλώνει ο δίσκος μέσα μου καθώς τον ακούω. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να του αφιερώσεις χρόνο, χρόνος που είναι δυσεύρετος. Σήμερα ίσως είμαι λίγο αυστηρός.

Dio - Master of the Moon

Το 2000 είχε κυκλοφορήσει το Magica, μια καλή δουλειά με κανά δυο τραγουδάρες, ενδιαφέρον concept και ωραίο εξώφυλλο (γιατί στο metal όλα έχουν σημασία). Μόνο κάποια αργά κομμάτια χαλούσαν το σύνολο.


Το 2002 βγαίνει βγάζει τον καλύτερο δίσκο του από τη δεκαετία του 80, το Killing the Dragon. Ωραίος, φρέσκος ήχος με πολύ καλές στιγμές. Και φτάνουμε στο 2004 και το Master of the Moon. Δυστυχώς δεν συνεχίστηκε η ανοδική πορεία. Θα μπορούσα να πω ότι είναι το Magica χωρίς το καλό εξώφυλλο, το concept και τα καλά τραγούδια Shocked Mid-tempo κομμάτια μέχρι αηδίας. Ωραίες μελωδιούλες και καλούτσικο ύφος θα βρει κανείς αλλά από εκεί και μετά τίποτα το ιδιαίτερο.

Όχι ότι είναι πατάτα αλλά μας είχε ανοίξει η όρεξη με τον προηγούμενο δίσκο και μας φάνηκε σαν κρυάδα. Δεν πειράζει ρε Ronnie σχηματίζουμε με τα δάχτυλα το |..| και τα ξεχνάμε όλα.