Demons & Wizards - Touched by the Crimson King

Πριν από μερικά χρόνια ο Jon Schaffer των Iced Earth και ο Hansi Kursch των Blind Guardian, όντας φίλοι (καλά υπάρχει άνθρωπος που να ανέχεται τον Schaffer :P) είπαν να κάνουν ένa project. Έδωσαν ένα όνομα που ταιριάζει πολύ με τα κανονικά γκρουπ τους (το Demons με τους Iced Earth και το Wizards με τους Blind Guardian) και κυκλοφόρησαν τον ομώνυμο δίσκο. Για κάποιον του χώρου αυτά είναι γνωστά καθώς ο δίσκος είχε κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Κι αυτό κυρίως λόγω του ότι και τα δυο γκρουπ τότε είχαν βγάλει τις καλύτερες (μάλλον) δουλειές τους.

Φυσικό ήταν λοιπόν μια τέτοια κίνηση να τραβήξει τα ενδιαφέρον. Πέρα όμως από αυτό και το άλμπουμ καθε αυτό πήρε καλές κριτικές και είχε καλό αντίκτυπο. Σε μένα πάλι δεν πολυάρεσε. Ο ήχος του δεν ήταν τόσο μίξη Iced Earth με Blind Guardian αλλά Iced Earth με τον Kursch στα φωνητικά. Αλλά κι αυτό δε θα με χαλούσε αν τα τραγούδια ήταν επιπέδου Dark Saga και Somehing Wicked... το οποίο όμως προφανώς δεν ίσχυε.

Αφού λοιπόν αναφερθήκαμε στο πριν αλλά και στην αποδοχή του πρώτου δίσκου ας πάμε και στο σήμερα και στο νέο δίσκο. Από τη μια ήταν αναπάντεχη κυκλοφορία αλλά ταυτόχρονα και καλοδεχούμενη. Ο ήχος γέρνει καθαρά προς τους Earth με τη ρυθμική του Schaffer να είναι παρούσα αλλά και τα φωνητικά του Kursch να χρωματίζουν ιδιαίτερα τον ήχο. Έναν ήχο που δεν μπορείς να πεις ότι διαφέρει πολύ από το ντεπούτο τους. Οι πιο "ήσυχες" στιγμές είναι και εδώ αρκετές και είναι σαφώς προτιμότερες από ένα ανελέητο κοπάνημα χωρίς νόημα. Ποιοτικά πιστεύω ότι το Touched by the Crimson King είναι ανώτερο του πρώτου δίσκου: πιο συμπαγής ήχος, καλύτερες συνθέσεις και δομές τραγουδιών. Οι δύο φίλοι φαίνεται ότι συνεργάζονται καλύτερα πλέον με θετικότερα αποτελέσματα.

Ο δίσκος ανοίγει ισοπεδωτικά με το Crimson King, το οποίο είναι πιο Iced Earth από ότι ήταν όλος ο τελευταίος τους δίσκος! Και ενώ περιμένεις το επόμενο κομμάτι να συνεχίζει στο ίδιο ύφος, ο πιο Guardian ρυθμός το κάνει πολύ ενδιαφέρον. Οι "'ήσυχες" στιγμές ακολουθούν ενώ ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι και η διασκευή που κλείνει τον δίσκο, στο Immigrant Song (τι "ποιων είναι;"; Για να σοβαρευτούμε λίγο :@).

Κλείνοντας και την κριτική να πω ότι το Touched by... τελικά ήταν αναπάντεχα καλό. Τόσο ο ήχος των Iced Earth όσο και των Blind Guardian, συνεχίζει να μ' αρέσει περισσότερο αλλά οι Demons & Wizards δείχνουν ότι μπορούν να αφήσουν το δικό τους στίγμα. Νομίζω ότι η τελευταία τους προσπάθεια θα βρίσκεται ανάμεσα στις σκέψεις μου όταν έρθει η ώρα να γράψω το Τοp 10 του 2005.

Spiritual Beggars - Demons

Σαν να μου φάνηκε ότι πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία τους κυκλοφορία, το On Fire του 2002. Ένας δίσκος όνομα και πράγμα για το συγκρότημα, που το έμπασε σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Όχι ότι το Ad Astra υστερούσε. Κάθε άλλο. Απλά ο ήχος του ίσως ήταν λίγο πιο βατός, με πιασάρικα τραγούδια. Από το βαρύ και πολύ καλό Ad Astra, στο πιο μελωδικό και ευθύ On Fire και τώρα στο πιο hard rock Demons.


Πριν γράψω δύο λόγια για τον δίσκο που αναμένεται τέλη Ιούνη, να πω ότι οι Spiritual Beggars είναι από τα γκρουπ που με κερδίζουν με τον ήχο τους. Ακόμα και αν ένα τραγούδι δεν είναι από τα καλύτερα τους ενισχύεται σημαντικά από τον χαρακτηριστικό τους ήχο. (το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με γκρουπ όπως οι Dark Tranquillity – σκύλιασε Radi :P).


Ο Michael Amott και η παρέα του είναι σε μεγάλα κέφια. Κι αυτό φαίνεται τόσο από την ποιότητα των τραγουδιών αλλά και από ένα γενικά εύθυμο κλίμα. Και λέω «εύθυμο» γιατί αν συγκρίνεις το Demons με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, παρατηρείς ότι το μουντό ύφος έχει υποχωρήσει . Τα πλήκτρα έχουν (σχεδόν) εξαφανιστεί ενώ και η ψυχεδελική διάθεση έχει δώσει την θέση της στην ευθύτητα. Γενικά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο δίσκος είναι η εξέλιξη των προσπαθειών του γκρουπ, δυο βήματα παραπέρα από το On Fire. Πολλοί, θεωρώντας το Ad Astra ως την καλύτερη στιγμή τους, περιμένουν ανάλογες κυκλοφορίες. Όχι ότι ο ήχος τους έχει διαφοροποιηθεί τόσο πολύ στο Demons αλλά είναι σαφώς διαφοροποιημένος ως προς το ύφος του. Στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως η καλώς εννοούμενη εξέλιξη. Δεν ξέρω στα δικά σας..

Candlemass - Candlemass

Επανεσυνδέθηκαν πριν λίγα χρόνια όταν οι επανενώσεις ήταν μόδα και έκαναν μια περιοδεία. Αποτέλεσμα της ήταν ένα πολύ καλό live album. Δεν υποσχέθηκαν σε κανέναν δίσκους και μεγαλεία. Μέχρι που ξαφνικά μαζεύτηκαν και έβγαλαν, μετά από 20 χρόνια καριέρας, τον ομώνυμο δίσκο τους. Αυτό από μόνο του τραβάει την προσοχή αλλά ας ήταν μόνο αυτό…


Το 1986 μια ακόμα μπάντα που έπαιζε metal αποκτά δισκογραφικό συμβόλαιο. Τα μεγαθήρια ενός ήχου που ζει την χρυσή του περίοδο, δημιουργούν αριστουργήματα και κάθε νέος φαντάζεται τον εαυτό του στη θέση τους. Οι Candlemass όμως δεν θα παίξουν το metal της εποχής τους αλλά θα μείνουν τιμητές των πατέρων Sabbath. Ένας ήχος που σε γυρίζει στην αρχή των πάντων, στις 13/2/1970 και το Black Sabbath, στίχοι που στοιχειώνουν τα πάντα στο άκουσμα τους. Ο τίτλος, ο πιο εύστοχος, καθώς ονόμασε ένα ολόκληρο ιδίωμα που δημιουργούνταν και υπάρχει ως σήμερα: Epicus Doomicus Metallicus.


Σήμερα, βασισμένοι στα riff του Edling και τη φωνή του Marcolin, οι Candlemass δίνουν βροντερό παρόν. Όχι απλά παρόν αλλά ταρακουνάνε τα νερά με έναν δίσκο αντάξιο των καλύτερων στιγμών τους. Σπάνια ένας δίσκος επανένωσης στέκεται δίπλα στις κορυφαίες στιγμές ενός γκρουπ, να όμως που αυτό συμβαίνει με τους Candlemass. Από το καταιγιστικό Black Dwarf ως το υπέροχο ορχηστρικό The Man who Fell from the Sky και το The Day and the Night ο δίσκος είναι heavy όσο δεν πάει. Υπομονή ως τον Μάιο!


Πρόσφατα ο Ozzy δήλωσε (μας έχει πρήξει με τις δηλώσεις :@) ότι οι Sabbath δεν κυκλοφόρησαν δίσκο αφού ήθελαν τα κομμάτια τους να είναι αντάξια του παρελθόντος. Σεβαστό. Από τη μεριά τους οι Candlemass νομίζω πως έκαναν το καλύτερο τους για να καλύψουν μέρος αυτού του κενού.


Welcome Assassins of the Light…

Bruce Dickinson - Tyranny of Souls

Ήταν 1998 όταν ο Bruce Dickinson κυκλοφόρησε το Chemical Wedding, έναν πολύ καλό δίσκο στα χνάρια του Accident of Birth. Τότε ήθελε να κατοχυρώσει τη θέση του ως ισχυρής persona του ξανά ανερχόμενου μεταλλικού ήχου, καθώς τα προηγούμενα χρόνια ήταν δύσκολα τόσο γι αυτόν αλλά και για το ιδίωμα. Σήμερα, 7 χρόνια μετά, είναι ξανά ο frontman των Iron Maiden, όπως και πιλότος Boeing, όπως και ραδιοφωνικός παραγωγός στο BBC. Ποιος ο λόγος να κυκλοφορήσει έναν ακόμα προσωπικό δίσκο λοιπόν;


Μετά την πρώτη ακρόαση του Tyranny of Souls η απορία γιγαντώνεται. Ένας δίσκος ηχητικά ανάμεσα στο Accident και το Chemical, χωρίς κάποια τραγουδάρα, Η φωνή του Bruce στα ίδια υψηλά επίπεδα. Υψηλά μεν αλλά ίδια. Πειραματισμοί ή κάτι διαφορετικό από ότι ξέρουμε τόσα χρόνια, δεν υπάρχει. Με προσεκτικότερα ακούσματα όμως, ανακαλύπτεις την αξία αυτού του δίσκου. Ανακαλύπτεις όμορφα και δυνατά τραγούδια, καθαρά heavy metal. Μερικά στοιχεία από τον προηγούμενο δίσκο είναι ακόμα παρόντα, ενώ την όλη ατμόσφαιρα ενισχύουν οι πάντα εύγλωττοι στίχοι του Bruce Bruce (που το θυμήθηκα αυτό τώρα; :P) καθώς και το ενδιαφέρον εξώφυλλο (παρμένο από πίνακα). Δύσκολα μπορείς να βρεις μια στιγμή που ο δίσκος κάνει κοιλιά, που είναι μέτρια. Πραγματικά όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν με τον ρυθμό και τη μελωδία που τα διακρίνει.


Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω ακούσει χίλιους δυο δίσκους, από punk μέχρι death, αλλά έχω την αίσθηση ότι αυτός ο δίσκος θα κάτσει για καιρό στο cd-player μου. Scream for us Bruce!



ΥΓ Ο δίσκος αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο Μάιο. Ακολουθεί η tracklist.

1. Mars Within

2. Abduction

3. Soul Intruders

4. Kill Devil Hill

5. Navigate the Seas of the Sun

6. River of no Return

7. Power of the Sun

8. Devil on a Hog

9. Believil

10. A Tyranny of Souls

Seps in Salonica

Αυτό το Dirty Deed δεν είναι ένα review δίσκου αλλά μια αναφορά σε ένα συγκρότημα εν όψει της επερχόμενης συναυλίας του. Ίσως μάλιστα να έχει και συνέχεια με την ανασκόπηση της συναυλίας. Στις 22 του Μάρτη έρχονται στην πόλη της Θεσσαλονίκης οι Sepultura. Ούτε το σπουδαιότερο συγκρότημα του πλανήτη είναι ούτε και το πιο hot της εποχής. Αλλά έιναι ένα πολύ σημαντικό γκρούπ εκ Βραζιλίας ορμώμενο. Μια σύντομη αναφορά στην πορεία του για να μας ανοίξει η όρεξη εν όψει του live.



Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80 κάτι παλικάρια στις ζούγκλες του Αμαζονίου άρχισαν να αφουγκράζονται τον ανερχόμενο μεταλλικό ήχο. Αλλά ζώντας σε ένα πιο primitive περιβάλλον οδηγήθηκαν και σε αντίστοιχες μουσικές εκφράσεις. Έτσι κυκλοφορούν το Morbid Visions και το 1987 το Schizoprenia. Την εποχή που το thrash μεσουρανούσε οι Sepultura έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Καλούτσικες προσπάθειες αλλά μέχρι εκεί. Οι δύο επόμενοι δίσκοι (Beneath... και Arise) κινούνται στην ίδια thrash λογική με τους προκατόχους τους αλλά δείχνουν ένα γκρουπ πολύ βελτιωμένο, πιο κατασταλαγμένο και ικανό να αποτελέσει ηγέτη της σκηνής. Και πραγματικά το Arise θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος δίσκος τους καθώς περιέχει πολύ καλά κομμάτια. Αυτό όμως που τους έκανε εκτός από ένα εμπνευσμένο γκρουπ και μια μεγάλη επιρροή ήταν οι επόμενοι δύο δίσκοι τους. Το Chaos AD κυκλοφόρησε το 1993 και με τον groovάτο, βαρύ και με στοιχέια tribal ήχο τους όχι μόνο τους ξεχώρισε αλλά και έγινε σημείο αναφοράς. Στην ίδια κατεύθυνση, με περισσότερα στοιχεία tribal αλλά όχι τόσο καλό, ήταν το Roots. Από αυτόν το δίσκο, περισσότερο από κάθε άλλον, επηρεάστηκε μια ολόκληρη σκηνή, το nu metal. Δύσκολα γκρουπ που σήμερα μεσουρανούν (πχ Korn) θα ήχαν αυτόν τον ήχο.



Αυτή ήταν η πιο σημαντική περίοδος στην ιστορία των Seps. Μετά από αλλαγές στη σύνθεση τους και κάποιες όχι τόσο επιτυχημένες προσπάθειες φτάνουμε στο σήμερα. Αλλά επειδή όταν ακούγεται η μουσική, τα λόγια περιττεύουν... Roots bloody roooooots



Μετά

Αν βαριόμασταν θα λέγαμε απλά ότι "μετά από 12 χρόνια οι Sepultura ξαναήρθαν στην Θεσσαλονίκη και έδωσαν ένα live αντάξιο του ονόματος τους" και θα τελειώναμε. Αλλά επειδή το γεγονός χρίζει περισσότερης αναφοράς ας επεκταθούμε λίγο.


Και χρίζει γιατί κατάφεραν να γεμίσουν την Αποθήκη του Μύλου. Δεν ξέρω πόσο ακριβώς χωράει αλλά κοντά στα 1500 άτομα θα ναι. Δεν ήμασταν βέβαια ο ένας πάνω στον άλλον αλλά OK. Γρήγορα στο ψητό αφού περί του γκρουπ τα παμε. Μετά από 20λεπτή καθυστέρηση βγήκαν τελικά στη σκηνή παίζοντας το ... Χμμ ο ήχος ήταν τόσο κακός που για τα πρώτα 2-3 τραγούδια δεν υποφερόταν. Μετά έστρωσε ενώ και οι αντιδράσεις του κοινού ήταν οι αναμενόμενες: ξύλο μπροστά και headbanging πιο πίσω. Το setlist τους ήταν γεμάτο. Κορυφαίες στιγμές το Territory και το Arise αλλά έφτασαν μέχρι και τον πρώτο δίσκο τους παίζοντας την επιτομή της καφρίλας, Necromancer. Πάντως το τιμήσαμε κι αυτό με headbanging :P


Γενικά και χωρίς να θέλω να φανώ μεμψίμηρος, το live δεν ήταν τόσο καταιγιστικό όσο το περίμενα. Ίσως φταίει ότι έπαιξαν λιγότερο από 1 1/2 ώρα, ίσως ότι δεν έπαιξαν κανά δυο must τραγούδια (Orgasmattron, Slaves of Pain). Μετά από τόσα live που έχω παρακολουθήσει, θα λεγα ότι περισσότερο ήταν η διάρθρωση του setlist παρά τα δύο παραπάνω. Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι με το πέρας της συναυλίας σου έμενε μια ευχάριστη και δυναμική αίσθηση ενώ ακόμα και τώρα (στη δουλειά!), σιγοτραγουδάω τους στίχους του Propaganda... Don't, don't believe what you see. Don't, don't believe what you read!




ΥΓ Το να πας στους Sepultura και να τρως έξω από το συναυλιακό χώρο Ιον Αμυγδάλου μάλλον δεν πολυκολλάει. Έτσι δεν είναι ρε sleepless; :P :P

Judas Priest - Angel of Retribution

Δύο λόγοι κάνουν αυτήν την κριτική εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ίσως την πιο σημαντική των Dirty Deeds, μέχρι στιγμής: η κυκλοφορία αυτή είναι μεγάλο γεγονός για το μεταλλικό χώρο καθώς είναι η πρώτη ηχογράφηση της μπάντας με τον Rob Halford μετά από δεκαπέντε χρόνια και γιατί η κριτική προηγείται σχεδόν ενός μηνός της κυκλοφορίας.


Ακούγοντας τον δίσκο, έπιασα τον εαυτό μου να βρίσκει ένα σωρό τρωτά σημεία: το εξώφυλλο, οι στίχοι, ο λόγος που επανενώθηκαν, η μουσική. Αυτό είναι το νόημα; Η κριτική για την κριτική; Η γκρίνια; (Απεχθάνομαι την γκρίνια!) Ναι, όλα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά μη βγάζουμε τη μιζέρια μας, τη μιζέρια της ζωής μας σε αυτά που ασχολούμαστε μαζί τους γιατί μας δίνουν ευχαρίστηση.


Ο δίσκος λοιπόν είναι καλός, πολύ καλός. Ή καλύτερα είναι Priest ;) Τόσο καλός ώστε θα προτιμούσα στην επερχόμενη περιοδεία τους να έπαιζαν όλο το δίσκο παρά ακόμα μια best of setlist. Πάντως αυτό που προκύπτει από την εμπειρία για τους δίσκους που ακολουθούν της επανένωσης μεγαθηρίων, είναι ότι δεν εκπληρώνουν απόλυτα τις προσδοκίες μας. Όταν ο Bruce και ο Smith επέστρεψαν στους Maiden, κυκλοφόρησαν το Brave New World (με το οποίο έχει φάει κόλλημα ο Radikal ;)). Πάρα πολύ καλός και μεστός δίσκος. Αλλά δεν ήταν η δισκάρα του παρελθόντος. Όταν ο Dio γύρισε στους Sabbath το 1992, το αποτέλεσμα ήταν αδιάφορο (αλλά η υπόθεση Sabbath είχε εκφυλιστεί καιρό πριν). Γεγονός είναι ότι τα προηγούμενα παραδείγματα μετριάζουν τις προσδοκίες μας από έναν reunion δίσκο.


Αλλά αν κάποιος διαβάζει την κριτική θα ήθελε να κατατοπιστεί στο ύφος του δίσκου. Το να έχεις ακούσει ένα δίσκο 4 συνεχόμενες φορές σε ένα βράδυ λέει κάτι. Το να κουνάς το κεφάλι σου στο ρυθμό λέει κάτι. Το να σιγοτραγουδάς τα refrain… μια από τα ίδια. Λοιπόν, καμιά σχέση με την περίοδο Owens. Ούτε είναι το Painkiller II. Ούτε είναι παλιομοδίτικος, ούτε nu-metal. Τότε τι είναι; Μα το είπαμε: Priest.


Τα φωνητικά του Halford άψογα. Ο ήχος γεμάτος, μεστός, όπως τον θες. Αν έπρεπε να τον προσεγγίσω με κάποια περίοδο, θα τον έβαζα ανάμεσα στο Ram It Down και Painkiller, με πιο κοντά στο τελευταίο. Μελωδίες που σου μένουν, δυναμικός αλλά και με πιο «χαλαρές» στιγμές ήχος. Το εκτίμησα ότι δεν έγραψαν 12-13 τραγούδια για να είναι εντός μόδας. 10 και αν σας αρέσει! Judas Rising: πολύ καλό εισαγωγικό, με τον τίτλο να τα λέει όλα. Deal with the Devil: πιασάρικο, το σιγοτραγουδάς από την αρχή. Revolution: στο ίδιο ύφος. Priest ρε! Worth Fighting for: μ’ άρεσε πολύ ο ήχος του. Από τα αγαπημένα μου. Demonizer και Hellrider: τα πιο Painkillerίστικα του δίσκου. Lochness: Το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι που έχουν γράψει οι Priest και πραγματικά ενδιαφέρον.


Συμπερασματικά, οι Judas Priest βγάζουν έναν δίσκο αντάξιο του ονόματος τους. Όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει το όνομα τους και δεν ακούνε με τα μάτια θα σπεύσουν. Οι υπόλοιποι δε με ενδιαφέρουν.



Judas is Rising |..|

Kreator - Enemy of God

Εν όψει της επερχόμενης συναυλίας των Γερμανών thrasher στη Θεσσαλονίκη είπα να γράψω ένα review για τον πρόσφατο δίσκο τους, ονόματι Enemy of God . Η αλήθεια είναι ότι τον είχα ακούσει καιρό πριν κυκλοφορήσει αλλά είτε λόγω έλλειψης χρόνου είτε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος δεν έγραψα κάτι. Να διευκρινίσω ότι όταν λέω έλλειψη ενδιαφέροντος δεν εννοώ ότι είναι χάλια ο δίσκος. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά.


Οι Kreator είναι ένα από τα συγκροτήματα της Αγίας Τριάδας του γερμανικού thrash. Αν μη τι άλλο οξύμωρος ο όρος :P Ενημερωτικά τα άλλα δύο είναι οι Sodom και οι Destruction (ακόμα παραμιλάει ο Στάθαρος που του χα πει ότι έψαχνα στο ίντερνετ για αυτούς). Οι Kreator έχουν κυκλοφορήσει αρκετούς καλούς δίσκους μερικοί από τους οποίους θεωρούνται κλασσικοί του ιδιώματος. Προσωπικά πιο πολύ μ’ αρέσουν οι κυκλοφορίες τους της τελευταίας δεκαετίας παρά της χρυσής εποχής του thrash.


Πάμε και στο Enemy of God. Μονολεκτικά καλούτσικος δίσκος. Δεν έχει την τραγουδάρα όπως ο προηγούμενος (για το Violent Revolution ο λόγος) αλλά κάποιες πολύ καλές στιγμές. Το Ancient Plague προκαλεί το ενδιαφέρον με τις επικές διαστάσεις του, το Impossible Brutality για το ξεσηκωτικό riff του κοκ. Από την άλλη όμως μερικά τραγούδια βρωμάνε thrashιλα. Κάτι από Slayer των μέσων 80s, κάτι το τρέξιμο χωρίς αιτία, ουρλιαχτά και κοπάνημα άλλων εποχών μάλλον με αφήνουν αδιάφορο. Σε άλλους μπορεί αυτό να ακούγεται εξαιρετικό αλλά σε μένα το αντίθετο.


Δεν το κόβω να πηγαίνω στη συναυλία γιατί 2 ώρες thrash χωρίς σταματημό, δεν αντέχεται. (καλά αυτό είναι μαλακεία δικαιολογία αφού στις 22 του Μάρτη θα δώσουμε βροντερό παρόν στους Sepultura, Arise!!). Όσοι έχουν σχέση με το χώρο ας προτιμήσουν προηγούμενους δίσκους τους και μετά ας περάσουν σε αυτόν. Σιγά μη ξέρει κανένας αναγνώστης του Blaze τι εστί thrash αλλά λέμε τώρα…