Η ρουτίνα

Έχω την εντύπωση ότι γράφω με μεγαλύτερη συχνότητα όταν είμαι οργισμένος παρά όταν τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. Αλλά τι εννοούμε όταν λέμε παίρνουν το δρόμο τους; Μήπως ότι πετύχαμε να μπούμε σε μια ρουτίνα; Από τι μια όλοι απεύχονται να γίνει η ζωή τους ρουτίνα και από την άλλη πασχίζουν να κάνουν μια δουλειά με νορμάλ ωράριο, σχετικά σταθερή που μετά θα τη βαριούνται και θα ψάχνουν είτε να κάνουν κάτι περισσότερο είτε κάτι καλύτερο. Η ρουτίνα συμπληρώνεται και με το χρόνο εκτός δουλειάς, τον οποίο ενώ τον θεωρούμε τόσο σημαντικό συχνά δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε. Καφέδες που σκοτώνουμε την ώρα μας, οι ίδιοι τρόποι διασκέδασης, τα ίδια άτομα, όλα επαναλαμβάνονται γιατί δε μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε κάτι ή γιατί δεν έχουμε εναλλακτικές. Απ’ το ολότελα θα πει κανείς. Ένας καλός τρόπος για να διαπιστώσουμε ότι όντως αυτά που κάνουμε είναι έστω και λίγο αξιοσημείωτα είναι να σκεφτούμε τι κάναμε τις τελευταίες βδομάδες. Για θυμηθείτε…

Χριστούγεννα με το ζόρι

Πριν μια βδομάδα έλεγα να ανεβάσω ένα αρθράκι αλλά επειδή στο προηγούμενο post υπήρχε ζωηρή κίνηση το άφησα. Αυτή τη βδομάδα έπεσε πολύ δουλειά και όχι να γράψω κάτι δεν πρόλαβα αλλά ούτε να δω κανέναν άνθρωπο. Και η επόμενη μια από τα ίδια φαίνεται. Πολλές ώρες δουλειά, χαρτιά για κάτι προκυρήξεις, ένα μεγάλο μπέρδεμα με τα ασφαλιστικά, τι ωραία που κυλάει ο χρόνος :@
Μέσα σε όλα αυτά έρχονται με το ζόρι τα Χριστούγεννα. Από το Νοέμβρη άρχισαν να στολίζουν. Για να ξεχωρίζει και να έχει αξία κάτι ρε παιδιά καλό είναι να μην το ξεχειλώνουμε. Ωραία θέλετε να κονομίσετε αλλά μην το ξεφτυλίζουμε. Αυτό που αξίζει εκείνη την εποχή, η οποία θα έρθει σε καμιά 15αριά μέρες, είναι το χριστουγεννιάτικο κλίμα. Ούτε τα λαμπιόνια ούτε και τα εμπορεύματα φτάνουν να τα δημιουργήσουν. Απλά η αίσθηση ότι οι δίπλα σου χαμογελάνε λίγο περισσότερο, ότι έχεις κάποιον άνθρωπο που αγαπάς κοντά σου. Λίγη υπομονή ακόμα

Καλή Πρωτομαγιά

Ένα από τα πρώτα θέματα της επικαιρότητας είναι η αύξηση που θα δοθεί στους δικαστικούς. Η περίπτωση είναι της ίδιας κατηγορίας με αυτή των δασκάλων πριν από λίγο καιρό. Η κατηγορία αυτή ονομάζεται κοινωνική πρόκληση. Σε αυτή την περίπτωση όμως υπάρχει και κερασάκι στην τούρτα και αυτό είναι ότι αυτοί νομοθετούν και αποφασίζουν για το ποσό με το οποίο θα αμείβονται. Και όμως συμβαίνει. Και μετά λέμε ότι η δικαιοσύνη λειτουργεί. (Σας παραπέμπω σε προηγούμενο post μου). Βρίσκουν και τα κάνουν. Όπως και οι βουλευτές που πήγαν να περάσουν κάτι ωραίες ρυθμίσεις για αύξηση στο μισθό τους και δυνατότητα συνταξιοδότησης σε όποιον έχει κάνει έστω 3 χρόνια βουλευτής. Μπορεί να πεινάνε οι άνθρωποι. Εδώ τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να παραδεχθούμε ότι κάτι προσέφεραν.
Για μένα όμως το θέμα δεν είναι ότι ο φετινός προϋπολογισμός δεν αντέχει αυτές τις αυξήσεις. Δηλαδή αν τις άντεχε θα ήταν λογικές; Αυτές οι περιπτώσεις φέρνουν στην επιφάνεια επαγγελματικές ομάδες που έχουν καταφέρει να αμείβονται με περισσότερα από αυτά που λογικά θα περίμενε κανείς. Βέβαια αυτό είναι υποκειμενικό, αλλά υπάρχουν άτομα που έχουν πιάσει διοικητικά πόστα σε επιχειρήσεις του δημοσίου και παίρνουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Επιχειρηματίες που κερδοσκοπούν μόλις πιάσει το κρύο, δημόσιοι υπάλληλοι που παίρνουν επίδομα παραγωγικότητας (πως;) κτλ. Όποιος έχει πρόσβαση στο βάζο με το μέλι το απλώνει βαθιά. Για τους υπόλοιπους αυτό που πρέπει να τους απασχολεί είναι το επερχόμενο 65ωρο! Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως μπορεί να χωρέσουν τόσες ώρες σε 6 μέρες και να μιλάμε για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας*. Μια νέα Πρωτομαγιά μας χρειάζεται.

ΥΓ istikoglou ως φιλελεύθερος ίσως με διαφωτίσεις

Radio Ga Ga

Εδώ και αρκετά χρόνια (πάνω από 4) έχω εγκαταλήψει το κουτί της τηλεόρασης. Θα κάτσω μόνο να δω κανέναν καλό αγώνα ή ταινία. Από εκεί και μετά ότι παίρνει το μάτι μου επειδή την έχουν ανοιχτή οι υπόλοιποι του σπιτιού. Προτιμώ το ραδιόφωνο και θα σας προτείνω κάποιες ραδιοφωνικές εκπομπές που ακούω και τις γουστάρω (και κάποιες που δεν παλεύονται με τίποτα)

Must
10-12 Η πίπα της Ειρήνης (Libero 104.7)
Κόλκας και Πλιάκος για καλή καζούρα
12-2 Σερβετάς και η παρέα του (Ράδιο Θεσ/κη 94.5)
Η καλύτερη εκπομπή

Καμιά φορά
8-10:30 Κοκταίλ (Extra Sport 103)
7-10 Με Ραγκάτση και ότι κάτσει (Libero 104.7)
13-15 Σκύλος (1055 Rock)
14:30-15:00 Σχόλιο Γεωργίου στην εκπομπή στο Πέναλντι (Libero 104.7)
18-20 Οι σπεσιαλίστες (Extra Sport 103)
22-24 Midnight Express (Ράδιο Σπορ 98.7)

Με τίποτα
όλες τις εκπομπές του Metropolis
τις στοιχηματικές εκπομπές
τις εκπομπές με σπαστικές trendy φωνές
τις χριστιανικές

Welcome to the jungle ή που είναι η τροχαία οεό;

Μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη πρωί ή απόγευμα φτάνει να επισκεφτείτε και εσείς τη ζούγκλα. Τι να μας πει ο Αμαζόνιος. Διπλοπαρκάρισμα παντού από το κάθε "παλικάρι" και τη χθεσινή θείτσα με το ξυνισμένο ύφος. Παρατάμε το αμάξι όπου μας έρθει, με ή χωρίς αλάρμ, το ξεχνάμε για καμιά ώρα, κλείνουμε διασταυρώσεις, φρακάρουμε ρεύματα κυκλοφορίας κλπ. Στα φρύδια μας. Πήραμε αμάξι με 666 δόσεις σε τιμή ευκαιρίας, δεν θα το περπατήσουμε; Να δούμε που θα πάει η κατάσταση.
Παλιά υπήρχε μια υπηρεσία που ήταν υπεύθυνη για την κυκλοφορία στους δρόμους, για την διευκόλυνση των οδηγών, για τη σωστή λειτουργία του οδικού συστήματος τέλος πάντων. Καμιά φορά βλέπω κανέναν ξεχασμένο σε κάποιο φανάρι από αυτούς. Μόνο εκείνο το παλικαράκι στο Βαρδάρη δίνει συνεχές παρόν. Τι έγινε αυτή η υπηρεσία ρε παιδί μου; Ή την έκλεισαν ή κάθονται όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί της και πίνουν καφέ στα γραφεία.

Waiting for Darkness

Όλοι μας λέμε για το δημόσιο και τις κακές υπηρεσίες που προσφέρει. Δεν διαφωνεί κανείς. Δεν διαφωνούν οι ίδιοι υπάλληλοι του! Για τον ιδιωτικό τομέα; Ας πάρουμε ιστορία που διαδραματίζεται τώρα. Έστειλα με γράμμα τα απαραίτητα χαρτιά για σύνδεση φοιτητικού DSL στην εταιρία Forthnet. Βρήκα καλή την προσφορά της και πήγα και την αγόρασα. Από τις 21/10 μέχρι σήμερα ουδέν. Μπαίνω στη σελίδα τους και λέει ότι δεν έχουν στοιχεία για το τηλεφωνικό νούμερο. Άντε στην αρχή λες δεν έφτασε ακόμα το γράμμα (με δικό τους φάκελο). Άντε μετά λες ότι ίσως υπάρχει πρόβλημα με το ταχυδρομείο αλλά διαπιστώνεις ότι η πιθανότητα να χαθεί είναι όπως κάθε άλλο γράμμα. Στη συνέχεια παίρνεις τηλέφωνο στη γραμμή υποστήριξης. Και εδώ αρχίζουν τα γλέντια. Σε βάζουν στην αναμονή ό,τι ώρα και να πάρεις τηλέφωνο. Και περιμένεις και περιμένεις και κανείς δε βγαίνει στη γραμμή. Και μετά τους στέλνεις e-mail. Και κανείς δεν σου απαντάει. Τι μένει; Ή να πεις περιμένω και ότι βγει ή ότι είμαι μαλάκας ή να πας και να εφαρμόσεις τον greek way. Επέλεξα τον τρίτο δρόμο και Τετάρτη θα περάσω μια βόλτα να πούμε δυο λογάκια με τους «επαγγελματίες» της Forthnet.
Τον πρώτο δρόμο (που ίσως οδηγεί στον δεύτερο) αναγκαστικά θα ακολουθήσω όσον αφορά τις προσλήψεις ωρομισθίων. Αν με φωνάξουν θα έχω σίγουρα μια ασφάλιση, μια προοπτική ίσως και ένα εισόδημα όχι τόσο. Αλλά δεν το πολυκόβω.

Children of Men

Σαν το V for Vendetta έτσι και γι αυτή την ταινία, κάθομαι και γράφω μερικά λεπτά αφότου την έχω δει. Με μια λέξη θα την χαρακτήριζα σκληρή. Όχι όμως όπως μια ταινία για ποπ κορν με πιστολίδια και βία χωρίς λόγο και αιτία. Αιματοβαμμένη, ωμή, με έμφαση όμως στις ανθρώπινες σχέσεις και τον ανθρώπινο παράγοντα. Ενός παράγοντα που ενώ μας μαθαίνανε στο σχολείο ότι είναι το δημιούργημα του Θεού, στην πράξη βλέπουμε ότι έχει βάλει το χεράκι του και κάποιος άλλος…Η ταινία μας μεταφέρει 21 χρόνια μετά σε ένα δυσοίωνο μέλλον. Και ενώ όλοι προσβλέπουμε σε κάτι καλύτερο μελλοντικά, αν το σκεφτούμε παραπέρα θα δούμε ότι μάλλον θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Πάντα όμως υπάρχει η ελπίδα της νέας γενιάς. Το 2027 όμως δεν υπάρχει ούτε αυτή. Ένα 2027 που μοιάζει πολύ με το σήμερα, με την άσχημη πλευρά του σήμερα που απλώνεται παντού.
Μπορεί η αφετηρία να είναι η αποδοχή της μη αναπαραγωγής του ανθρώπινου γένους, όμως η ταινία δε μένει εκεί. Παρουσιάζει καταστάσεις που υπήρχαν και που θα ξαναυπάρξουν. Αυτό τρομάζει και την καθιστά ρεαλιστική. Στην ταινία δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι ή άγιοι που θα σώσουν τον κόσμο αλλά άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας. Ελευθερωτές που γίνονται φονιάδες, στρατιώτες που η εξουσία τους κάνει τέρατα, εξαθλιωμένοι, ηλικιωμένοι, αμόρφωτοι, άρχουσα τάξη, ένας πρώην ακτιβιστής. Όσο και αν η μαυρίλα έχει κατακλείσει τα πάντα, κάποιος θα έχει μέσα του κάτι καλό.