Movies for nothing

Έπιασαν οι ζέστες και μόνο για θέαση ταινιών στο σπίτι δεν είναι. Πάντως μέχρι τώρα είδαμε αρκετές, όπως προκύπτει από τη δεξιά στήλη του blog. Επειδή μπορεί κάποιος να ενδιαφέρεται για κάποια από αυτές και να ντρέπεται να ρωτήσει :Ρ ας αναφέρω δυο λόγια για καθεμία. Βαθιά ανάσα...

• The Double Life of Veronique: δεν κατάλαβα τίποτα καθώς την έβλεπα αλλά αυτό που κατάλαβα όταν τελείωσε ήταν ότι θα πρεπε να έβγαινα καμιά βόλτα εκείνο το βράδυ.
  
• The Shining: ήθελα από καιρό να την δω, δε με απογοήτευσε αλλά το στοιχείο του Stephen King ήταν καταφανέστατο
  
• The Departed: δε βρήκα κάτι ιδιαίτερο, άσε που το τέλος ήταν της πλάκας. Πήρε και όσκαρ πανάθεμα το.
  
• Rocky Balboa: ήταν έκπληξη καθώς δεν είχε καμιά σχέση πχ με εκείνο το Rocky που έδερνε τον Ρώσο. Νοσταλγικό και μετρημένο. Δείτε το.
  
• Scarface: πολύ σφαγή αλλά και πολύ καλή ταινία.
  
• The Painted Veil: αργή μεν και χωρίς κάτι συγκλονιστικό αλλά όμορφη ταινία.
  
• Hostel: πολύ σφαγή στην κυριολεξία! Για το είδος της πολύ καλή αλλά το τέλος βρωμούσε Tarantino από χιλιόμετρα.
  
• The Wind That Shakes The Barley: όχι κάποιο πρωτότυπο σενάριο αλλά το θέμα της είναι διαχρονικό και εδώ είναι που κολλάει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το αντίστοιχο που γινόταν τότε στην Ιρλανδία γίνεται τώρα στην Παλαιστίνη.
  
• Little Miss Sunshine: πολύ looserιά. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δώσανε όσκαρ στον παππού.
  
• Straight Story: καλή η ιδέα και περνούσε ευχάριστα η ώρα. Δεν ήταν από αυτές που βασίζεται στις ατάκες.
  
• Perfume: πολύ καλή ταινία. Ίσως η καλύτερη της περσινής χρονιάς
  
• The Silence of The Lambs: κλασσικό. Ήρθε η ώρα να το δω και γω. Δεν συγκλονίστηκα κιόλας.
  
• 5 Λεπτά Ακόμα: ωραία κωμωδία. Άξιζε να κάτσεις μέχρι το τέλος.
  
• Tenacious D: The Pick of Destiny: αφελές το θέμα αλλά είχε πολλά κωμικά περιστατικά. Δείτε και τους τίτλους τέλους.
  
• The Fountain: άλλους τους ενθουσίασε, άλλους τους άφησε αδιάφορους. Περισσότερο στους δεύτερους ανήκω αν και είχε συγκηνιτικές στιγμές.
  
• Natural Born Forward: ντοκυμαντέρ που λέει πολλά για το "άθλημα" του ποδοσφαίρου.
  
• 300: το φετινό blockbaster και όχι άδικα. Πολύ καλή η ατμόσφαιρα και πολύ δυνατή η ροή του.
  
• Out of Time: κι όμως είδα ταινία του Ντένζελ Γουάσιγκτον. No comment.
  
• Diarios de Motocicleta: με αυτά που είχα ακούσει την περίμενα καλύτερη. Πέρασε και δεν ακούμπησε.
  
• El Laberinto del Fauno: μια από τα ίδια. Ανούσιο το σενάριο, με το ζόρι δεν περνάνε αντιφασιστικά μηνύματα.
  
• Nightmare Before Christmas: ωραίο και όχι μόνο χριστουγεννιάτικο.
  
• Batman Begins: απρόσμενα καλό. Αν και δεν είμαι φαν των υπερηρώων πραγματικά με ενθουσίασε.
  
• Requiem for a Dream: δυνατή, παρακμιακή, παρανοική.
  
• Z: φοβερή ταινία. Ακόμα και να μη σας αρέσουν οι πολιτικές ταινίες αυτή να καθήσετε να τη δείτε.
  
• Saw III: το Ι ήταν ξάφνιασε αλλά ήταν και καλό, το ΙΙ παλευτόταν, το ΙΙΙ είναι για πέταμα.

Καλές προβολές σε όλους.

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

1) Η ψυχική ηρεμία είναι κάτι διαφορετικό από την απλή ηρεμία, η οποία μπορεί να συγγενεύει και με την ανία, την βαρεμάρα. Με την ψυχική ηρεμία μπορείς να σκεφτείς καθαρά και πιο σωστά.
2) Ο συναγωνισμός είναι κάτι καλό. Απλά πρέπει να συμμετέχουν τα διάφορα μέρη ενσυνείδητα. Διαφορετικά πάμε περισσότερο προς τον ανταγωνισμό. Και αυτός καλός είναι...
3) Δυο παροιμίες: Αν η ζήλια ήταν ψώρα θα κολλούσε όλη η χώρα & Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες
4) Περίπτωση 1: Το να σκέφτεται κάποιος να αγοράσει σπίτι όταν έχει τα λεφτά μου φαίνεται φυσιολογικό. Περίπτωση 2: Το να μιλάει κάποιος με άνεση για γάμο όταν σύνολο δεν έχει 2 μήνες σχέση με άτομο του άλλου φύλου μέχρι σήμερα, μου φαίνεται τραγικό. Σε ποια εποχή ζούμε;

People are looking but they don't know what to do
it's the time of the season for the people like you

«Εκδηλώσεις»

Αυτή η λέξη με παραπέμπει 6-7 χρόνια πίσω όταν τέτοιο καιρό στο πανεπιστήμιο μαζευόμασταν και καλά για να διαβάσουμε για την εξεταστική. «Εκδηλώσεις» σήμαινε καφέδες, πλάκες, παρακολούθηση αγώνων, γνωριμίες στο φουαγιέ κλπ δηλαδή οτιδήποτε άλλο πλην του διαβάσματος. Αυτό το αυθόρμητο που έσπαγε τη ρουτίνα με άλλα λόγια. Σήμερα πολύ δύσκολα να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει όρεξη και ο αυθορμητισμός που έχει απομείνει (αν έχει απομείνει) είναι ελάχιστος. Μας πήραν τα χρόνια από τώρα; Τους πήραν τα χρόνια από τώρα!

Σάββατο

Όχι δεν έχει να κάνει με τους Black Sabbath το post (παρά την παραπλανητική εικόνα) ούτε με τίποτα περίεργο. Το Σάββατο από μόνο του είναι λίγο περίεργο σαν μέρα γιατί για άλλους είναι μέρα εργάσιμη, για τους περισσότερους η πρώτη από δυο μέρες αργίας και για όλους (σχεδόν) ημέρα που το ρίχνουν έξω. Μέχρι στιγμής για μένα ήταν λίγο από όλα αλλά από σήμερα μόνο το δεύτερο. Τέλειωσαν τα μαθήματα που είχα το πρωί ενώ ταυτόχρονα δε βρίσκω άνθρωπο για ένα καφέ. Πωπω πρόβλημα ε; Που να ήθελα και κάτι παραπάνω όμως. Ο ένας βγήκε το πρωί και δεν ξαναβγαίνει. Ο άλλος παει με κάτι συναδέλφους. Άλλος έφυγε για μπάνια, άλλος για δουλειά, άλλος δεν ήρθε το ΣΚ. Με μια πρόταση άλλος για Χίο τράβηξε άλλος για Μυτιλήνη. Η απορία μου σε παρόμοιες καταστάσεις ήταν από πάντα η ίδια: τι θα γίνει όταν όλοι αυτοί/αυτές αποκτήσουν (σταθερή) δουλειά και (σταθερή) σχέση. Θα τους θυμόμαστε πάντως :)

Κάθε εμπόριο για καλό

Λέμε εμείς που ακούμε κάποια είδη μουσικής που δεν είναι και τα πιο εμπορικά ούτε trendy, ότι δεν έχουμε το ξεπούλημα και το μαύρο χάλι που υπάρχει πχ στα ελληνικά pop λαϊκά. Ένα σωρό περιπτώσεις θα βρει κανείς από συγκροτήματα που συμπεριφέρονται περισσότερο σαν έμποροι παρά σαν μουσικοί. Άνε αυτοί είναι και λίγο μουσικοί. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που βγάζουν λεφά και δεν είναι καν μουσικοί. Σε τοπικό επίπεδο υπάρχουν μερικοί "αλτουιστρές" που το παίζουν καταρχήν μεταλλοπατέρες ενώ σε δεύτερο επίπεδο είναι έμποροι. Πχ κάποιος Σίφης παλαιότερα αλλά και ένας που βγαίνει σε τοπικό κανάλι της Θεσσαλονίκης και έχει μια rock/metal, από ότι είχαμε καταλάβει τόσο καιρό, εκπομπή. Λάθος καταλάβαμε. Διαφημιστικό χρόνο έχει ο άνθρωπος. Κλείνει συναυλίες για γκρουπ και μέσω της εκπομπής του τα προβάλλει μέχρι αηδίας για να προσελκύσει κόσμο. Πως αλλιώς μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος που κολλάνε κάποιοι electro Covenant με το rock/metal. Και που σαι ακόμα.

Σκύρος calling

Τελικά αξιώθηκα να πάω στη Σκύρο. Και λέω αξιώθηκα γατί είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια κάποιους μήνες πριν αλλά και γιατί η αναχώρηση μου έγινε εν μέσω στοιχημάτων και υπενθύμισης του γνωστού ρητού για καράβια και βουνά. Τα προσπέρασα και μέσα σε 40' λεπτά ήμουν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι με είχαν προκαταβάλλει αρνητικά για το νησί: αέρας, ερημιά, όχι πολύ φιλικός κόσμος. Όντως ίσχυαν αυτά αλλά το θέμα είναι πως βλέπει ο καθένας το ποτήρι: μισογεμάτο ή μισοάδειο. Μου άρεσε το περιβάλλον, η αισθητική του νησιού, τα κλασσικά στενά δρομάκια που προσφέρονται για περιπλανήσεις, η ησυχία, τα αρκετά μέρη του νησιού. Ξεχωρίζει η κορυφή της Χώρας με το μοναστήρι και το κάστρο του Λυκομήδη. Ο ηγούμενος έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και φιλοξενούνται πραγματικοί θησαυροί, από τον 10ο αιώνα και μετά. Δυστυχώς η πρόσβαση στο κάστρο έχει απαγορευτεί λόγω του καταστροφικού σεισμού. Να είσαι ένα κλικ από εκεί και να μην μπορείς να περάσεις...
Στους υπόλοιπους τομείς (καιρός κλπ) τα συνηθισμένα. Μια κρύο-μια ζέστη και όποιος αντέξει. Καταλήγοντας θα πρότεινα μαι επίσκεψη στη Σκύρο αεροπορικώς αν όχι για καλοκαιρινές διακοπές τουλάχιστον για ένα τριήμερο. Δε θα το μετανοιώσετε.

Το ξένο είναι πιο γλυκό

Υπάρχουν δεκάδες εφημερίδες αλλά και ραδιοφωνικοί σταθμοί που ασχολούνται με τα αθλητικά. Σιγά το επίπεδο που έχει το ελλληνικό ποδόσφαιρο θα πει κανείς και είναι αλήθεια ότι το παραδέχονται και αυτοί. Είμαστε μαζόχες. Από την άλλη όλοι τους εκθειάζουν το επίπεδο του ευρωπαικού ποδοσφαίρου. Πάντως αυτό το επίπεδο δε φάνηκε στον τελικό του Champions League, όπου η κατά τα άλλα συμπαθής Milan έπαιζε σαν ομάδα Β' Εθνικής. Ούτε δυο μπαλιές δεν μπορούσαν να αλλάξουν, σερνόταν κυριολεκτικά. Και η Liverpool δεν εδειξε κάτι φοβερό. Μερικά μέσα όμως είδαν διαφορετικά το ματς (δες φώτο δίπλα). Το ξένο είναι πιο γλυκό φαίνεται.

ΥΓ Μου φαίνεται στην Αρειανάρα η διοίκηση εκτελεί και χρέη προπονητή. Δεν εξηγείται αλλιώς που έδιωξε μέσα σε ένα χρόνο δύο προπονητές επειδή δεν συμμορφώνονταν απόλυτα με τις απαιτήσεις της.