Tο πεπρωμένον φυγείν αδύνατον

Η Chelsea πήρε το Champions League. Σε αυτό το σημείο του post οι μη ποδοσφαιρόφιλοι έχουν ήδη αφήσει το blog. Αλλά εμείς συνεχίζουμε. Αν παρακολούθησε κάποιος την πορεία αυτής της ομάδας, διαπίστωσε ότι ενώ όλα ήταν εναντίον της, κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος. Τι να πρωτοθυμηθείς; Που έπαιζε με δέκα παίκτες μέσα στη Μπαρτσελόνα και πέρασε; Που χθες έπαιζε στην έδρα των Γερμανών; Ακόμα και η παράδοση εναντίον της ήταν. Είναι από τις στιγμές που ενώ δεν πιστεύεις σε πεπρωμένα κλπ, κάνεις ένα διάλειμμα. Ούτε καν το ποδόσφαιρο που έπαιζε δεν σου έδινε πάτημα να την υποστηρίξεις, αλλά χθες έγινα φαν της (που είχα καιρό να πάρω πλευρά σε ευρωπαϊκό ματς). Περίεργα πράγματα.
Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει και μετά το χθεσινό. Οι μόνο ποδοσφαιρόφιλοι έχουν έναν τελικό να θυμούνται για καιρό, οι υπόλοιποι ίσως κάτι παραπάνω. 

Μια πορνογραφική σχέση

Θεατρική παράσταση στο καζίνο; Χμμ.. Με τη Ματσούκα; Πάλι χμμ..
Αν και η θέση όσο και η ακουστική δεν ήταν οι καλύτερες, δε μας πτόησαν. Το θέμα ιντριγκαδόρικο (δύο άγνωστοι συναντιούνται μόνο για σεξ) που προχωράει παραπέρα. Πάντα εξαρτάται από ποια σκοπιά βλέπεις μια παράσταση ή προβολή. Έτσι και σε κάποιον μπορεί να φαινόταν από μακρινή μέχρι και ενδιαφέρουσα. Σίγουρα όμως το πως εξελίσσεται μια σχέση, ανεξάρτητα το πως έχει ξεκινήσει δεν σε αφήνει ασυγκίνητο.
Και να μην είχα δει ότι επρόκειτο για γαλλικό έργο, το περιεχόμενο έκανε μπαμ: σεξ, αναπάντεχα δυσάρεστη ανατροπή στο τέλος. Αυτό όμως που ήταν έκπληξη ήταν η Ματσούκα. Τη βοηθούσε ο ρόλος αλλά αν κάποιος ξεχώριζε ήταν αυτή. Ποιος να το λεγε...

ΥΓ Λεό, καλά έκανες και δε μου δωσες τα 10€ για την πρόσκληση γιατί το έργο δεν είχε καθόλου γυμνό :@ Πορνογραφική σχέση και γυμνό στην αφίσα σου λέει μετά. Θα μενες με την πρόσκληση στο χέρι :O

Crossing the Rubicon leak

Διέρρευσε απόσπασμα από το επερχόμενο κομμάτι Crossing the Rubicon των Faded Line. Τελικά διαψεύσθηκαν οι φήμες ότι θα είναι στο ρυθμό του Ruby των Kaiser Chiefs! Ή ακόμα χειρότερα ότι στην ελληνική αγορά θα κυκλοφορούσε υπό τον τίτλο Ρούβιτσον για να τραβήξει ρουβίτσες :O  Εδώ μπορείτε να το ακούσετε.

ΥΓ Αυτό θα πει πειρατεία, γατάκια.
ΥΓ 2. Bonus λάφυρο το εξώφυλλο.

Παπάρια

Λίγο πριν τις εκλογές που θα κρίνουν την πορεία της χώρας, είμαστε όλοι σε προεκλογική φάση. Παπάρια: ο καιρός χτυπάει 30άρια με ήλιο και σκεφτόμαστε που να πρωτοπάμε βόλτα.
Την Κυριακή είναι η γιορτή της δημοκρατίας. Παπάρια: άμα αυτό είναι δημοκρατία τότε ο Περικλής ζούσε σε κοινόβιο.
Μελετούσα το post για 12 blog που αξίζει να διαβάζεις και άρχισα να τα προσθέτω ένα προς ένα στο blogroll μου. Παπάρια: τόσο ο σχολιασμός όσο και οι αναρτήσεις έχουν πέσει αισθητά (σε μένα και σε αδερφό blog αντίστοιχα).
Οι κυκλοφορίες δίσκων μέχρι στιγμής είνια πολύ καλές και κάνουν τη μουσική πάλι σύντροφο. Παπάρια: με το μικροσκόπιο να βρίσκεις καλές στιγμές και να πρέπει να αλλάξεις εσύ τα στάνταρ και τον τρόπο που ακούς για να βρεις κάτι αξιόλογο.

I Will Survive

Μέσα σε 1,5 μήνα έχω πάει σε 7 παραστάσεις! Πέρα από το ότι ξεχειλίζω από ποιότητα πλέον, μάλλον δεν χρειάζεται να γράφω για όλες καθώς μόνο πρωτότυπο δεν είναι (άσε που δεν πουλάει/σχολιάζεται η ποιότητα από ότι βλέπω).
Ακόμα μια συνέπεια μπορεί να είναι ότι ίσως γίνομαι και πιο δύσκολος. Στο I Will Survive στο θέατρο Σοφούλη, το κοινό (όσο και να ήταν) φαινόταν να περνάει καλά και να διασκεδάζει. Και γω στη μεγαλύτερη διάρκεια είχα ένα χαμόγελο αλλά δεν ξεκαρδιζόμουν κιόλας. Αντικειμενικά το σενάριο δεν ήταν τίποτα της προκοπής: ο μανδύας του σουρεαλισμού και της μαύρης κωμωδίας δεν είναι αρκετός σε όλες τις περιπτώσεις. Όπως και το interactive δεν κάνει μια παράσταση γαμάτη βρέξει χιονίσει (ο παππούς που σήκωσαν στο τέλος πάντως ήταν θεός).
Εν κατακλείδι οι ηθοποιοί το πάλευαν και την παράσταση δεν τη λες χάλι. Ειδικά άμα είστε φοιτητές, νομίζω θα διασκεδάσετε. Όπως και αν σας αρέσει να χαλβαδιάζετε φοιτήτριες :@

Οι Ελαφροΐσκιωτοι

Παράσταση της πειραματικής σκηνής από σπουδαστές του Κρατικού Θεάτρου στο θέατρο Αμαλία πάνω σε όχι πολύ γνωστό έργο του Παπαδιαμάντη. Δύσκολο και περίεργο εγχείρημα. Κι όμως παρά τη χρήση της γλώσσας του συγγραφέα ήταν νεανικό! Κάτι οι ίδιοι οι ηθοποιοί, κάτι οι rock n roll σφήνες είχαν ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, η οποία για τη μία ώρα και που διήρκεσε, σε άφηνε με θετικές εντυπώσεις (πάνω σε ένα βαρύ κείμενο) και πολλά περιθώρια για σχολιασμό.

Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη

Μία παράσταση που δεν παίζεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη (αν κατάλαβα καλά) και που έχει γράψει η Δήμητρα Παπαδοπούλου. Με πρωταγωνιστή τον Ζουγανέλη. Καλοί και οι άλλοι δύο (Γρηγοριάδης, Λεκάκη) αλλά όλα τα λεφτά είναι ο Ζούγα. Όταν κάνει ένα ολόκληρο θέατρο να αγκαλιάζεται και να χορεύει τι να πεις; Άφθονο γέλιο, όχι σε σημείο υστερίας αλλά αξίζει.

ΥΓ Φαντάζομαι την αντίδραση του "προϊστάμενου" όταν διαβάζει το post :P