Photos: road edition

Μια ζωή μέσα στους δρόμους, κάτι έχουν να σου πουν τα αυτοκίνητα. Από το να σώσουν την ψυχή σου από τον αντίχριστο μέχρι να είναι το μυστήριο με ρόδες. Και πάντα θα υπάρχει ο κάφρος που αν μπορούσε να παρκάρει πάνω στο κρεβάτι σου θα το έκανε.

Κωφοί αλλά όχι άλαλοι

Σε μια συνέντευξη για δουλειά, η μετέπειτα εργοδότης μου είπε ότι εντόπισε ως προσόν ότι είμαι καλός ακροατής. Αν ρωτήσεις κάποιους κοντινούς μου θα σου πουν ότι ώρες-ώρες καταλαβαίνουν ότι το μυαλό μου πετάει μέσα στη συζήτηση. Τελικά τι ισχύει;
Συμβαίνει κάποιες φορές να σου λένε πράγματα που σου χουν ξαναπεί. Πέρα από την κακή μνήμη, είναι δείγμα ότι ούτε οι ίδιοι ακούνε σε ποιον μιλάνε. Αυτή η περίπτωση είναι το αντίθετο από το καλός ακροατής. Σε αντιδιαστολή με αυτούς λοιπόν, όταν ο ίδιος ακούς τι λες τότε "διαλέγεις" τι ακούς. Έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλος σου και δεν κάθεσαι σα να ακούς κήρυγμα αλλά ξεσκαρτάρεις τα σημαντικά και ενδιαφέροντα. Αντίστοιχα και συ προσπαθείς να πεις σημαντικά και ενδιαφέροντα. Είναι λογικό κάποιος να μην ακούει όταν του μιλάς πχ για ομάδες ενώ δεν ασχολείται με αθλητικά. Αλλά όταν αναφέρεσαι σε θέματα με τα οποία ο ίδιος σε έχει απασχολήσει και πετάει τη μπάλα στην κερκίδα τότε έχουμε να κάνουμε με μια κατηγορία που είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Είναι αυτοί που δεν ακούνε καθόλου. Αυτοί που είναι "κωφοί" αλλά όχι άλαλοι.

Slayer - Live in Sofia

Τσεκάρω στο blog και διαπιστώνω ότι έχω 3 χρόνια να πάω σε metal live. Τι μου συμβαίνει;! Γρήγορα να πάω με εκδρομικό σε άλλη γη σ' άλλα μέρη!
Σε ένα μουσικό λεξικό δίπλα στον όρο thrash metal θα έχει τη φωτογραφία των Slayer. Δεν υπάρχει συγκρότημα που να συνοψίζει και να ορίζει όλα τα καλά και περίεργα του ιδιώματος. Τώρα που αποσύρονται, δύσκολα να βρεθεί αντικαταστάτης των κορυφαίων.
Κλείσιμο συναυλίας: επί ένα τέταρτο ο Araya επί σκηνής, απλά να χαζεύει τον κόσμο και αυτός να αποθεώνει το συγκρότημα. Είναι αυτή η σχέση ανάμεσα στον κόσμο και τα συγκροτήματα αυτής της μουσικής που χρειάζεται ειδική ανάλυση. Όλο το βράδυ να έπαιζαν, ξανά σήμερα να έπαιζαν όλοι θα ταν εκεί: χτυπημένοι, μικρά παιδάκια, 50ρηδες, έγκυες.
Από τις 10 που βγήκαν στη σκηνή, έπαιξαν μονοκόμματα, χωρίς encore όλα σχεδόν τα καλά τους. Αλλά ούτε η διάρκεια ούτε αν ήταν όλα τα τραγούδια ήταν το θέμα. Η πώρωση, το headbanging, τα mosh pit, τα αθάνατα riff. Όποιος ίδρωσε τη φανέλα, όποιος έχασε λίγη από την ακοή του, όποιος κοιμόταν με ένα χαμόγελο στο πούλμαν. Αυτοί νοιώσανε.

ΥΓ Μέχρι το live βρήκα τη χαρά μου και έφαγα τα πόδια μου γυρνώντας την αγαπημένη Σόφια. Αφού μετά χρειάστηκαν ώρες να ρθω στα ίσια μου.
ΥΓ 2. Αγαπάμε Βούλγαρους. Χωρίς ίχνος καφρίλας, αυθεντικοί, έδειξαν την αφοσίωση τους φορώντας η συντριπτική πλειοψηφία μπλούζες της μπάντας.
ΥΓ 3. Οι μεταλλάδικες καταστάσεις στο λεωφορείο και πριν το live μου είχαν λήψει πολύ. Μπορεί να μην έχω περίγυρο που να ακούει αυτή τη μουσική αλλά αυτό δεν είναι τροχοπέδη.

Ποια είναι η λέξη

"Η ελληνική γλώσσα είναι τεράστια" κλπ. Αυτό που ισχύει είναι ότι κάθε γλώσσα ανάλογα ποιοι τη χρησιμοποιούν έχει πολλές λέξεις για τα αντικείμενα που είναι συνέχεια στην καθημερινότητα τους. Πχ οι Εσκιμώοι έχουν πολλές λέξεις για το χιόνι.

Ποια είναι η λέξη και σε ποιον πολιτισμό που περιγράφει την προσπάθεια να πνίξεις το γέλιο σου όταν βλέπεις ένα μωρό που προσπαθείς να κοιμήσεις από εκεί που είναι φουλ στην ενέργεια, να γλαρώνει, να βαραίνουν τα μάτια του και να αποκοιμιέται; :)

Δουλειά

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη. Άλλο δουλειά και άλλο δουλεία. Και άλλα τσιτάτα σε τοίχους ή σε ανακοινώσεις ¨φιλοσόφων". Είναι σπαστικό να ακούς για δουλειά από κάποιους που η μόνη τους δουλειά είναι να το ξύνουν στα καφέ και να το παίζουν επαναστάτες. Δε θα πω για τους άλλους που με τα λεφτά και τις γνωριμίες του μπαμπά κάνουν ζωάρα και προβάλουν/νται σε τιβί και social media.
Μεγάλωσα σε μια εποχή και ένα περιβάλλον που κυριαρχούσε η δουλειά. Εργατική τάξη γαρ. Ακόμη και κάτι θείοι δημόσιοι υπάλληλοι το έπαιζαν κουρασμένοι για να έχουν μούτρα. Σήμερα όντας μέσα στο εργατικό δυναμικό, ανάθεμα αν βλέπω κάποιον να δουλεύει. Είναι τόσο πρόστυχη η αεργία κάποιων, η τεμπελιά άλλων και η προβολή του ξυσίματος που μου προκαλεί αηδία.
Θα μουν πουν ότι είμαι υπερβολικός, ότι αρπάζομαι με το παραμικρό, ότι ο αναμάρτητος το λίθο βαλέττω. Ναι ρε φίλε, δε συγκρίνομαι με τους ανθρώπους που δούλευαν για να μας μεγαλώσουν. Αλλά λίγη τσίπα ρε παιδιά. Κουνήστε ρε το δαχτυλάκι σας. Κάντε κάτι δημιουργικό και όχι μόνο χαβαλέ και χαχαχα.

Δια βίας διαφήμιση

Διάβαζα δεύτερο άρθρο μέσα σε λίγες βδομάδες (πολύ δέλτα...) ότι η Ελλάδα είναι η πιο ακριβή στην Ευρώπη στην κινητή τηλεφωνία και στα δεδομένα. Πιο ακριβή και από την Ελβετία! Και λίγους μήνες πιο πριν είχα πέσει σε ένα πληρωμένο άρθρο που ισχυριζόταν το ακριβώς αντίθετο. Το οποίο δε βασιζόταν σε στοιχεία αλλά στα λεγόμενα των εταιριών...
Λίγες μέρες πριν είχα διαβάσει και ένα άρθρο ότι torrent is dead. Αυτό έλεγαν οι εταιρίες για να προωθήσουν τις πλατφόρμες τους και φυσικά δε βασίζεται πουθενά αλλού.
Οι έμμεσες διαφημίσεις είναι οι πιο ύπουλες. Οι πιο ενοχλητικές είναι οι τηλεφωνικές. Και οι πιο κοροϊδία οι τηλεοπτικές, που μας περνούν για ούγκανους. Το χειρότερο είναι ότι όλες αυτές τις πληρώνουμε εμείς από ότι φαίνεται και χωρίς να μας ρωτήσουν μάλιστα. Τζάμπα μάγκες.
Αντίστοιχη περίπτωση είναι και με τα Super Market που βομβαρδιζόμαστε για τις "καταπληκτικές προσφορές" τους σε 3-4 προϊόντα. Για τα άλλα 1000 προϊόντα κιχ. Αν συγκρίνεις τις τιμές τους με τις αντίστοιχες ενός Super Market που δεν κάνει διαφήμιση (ένα είναι) τότε καταλαβαίνεις ποιος πληρώνει την προβολή τους...

Να είσαι αλλά να μην έχεις

Μέρα του πατέρα η χθεσινή...