Οι σχεδιασμοί για το αύριο γίνονται σε πολλά επίπεδα. Το μέλλον μας ανήκει.
Πάμε στο σήμερα όπου οι μικροϊώσεις δε λένε να φύγουν με αποκορύφωμα ένα κοπάνημα στο δόξα πατρι που κυκλοφορώ σαν τραυματίας πολέμου.
Συνεχίζουμε ατενίζοντας το μέλλον.
Οι σχεδιασμοί για το αύριο γίνονται σε πολλά επίπεδα. Το μέλλον μας ανήκει.
Πάμε στο σήμερα όπου οι μικροϊώσεις δε λένε να φύγουν με αποκορύφωμα ένα κοπάνημα στο δόξα πατρι που κυκλοφορώ σαν τραυματίας πολέμου.
Συνεχίζουμε ατενίζοντας το μέλλον.
Κάθισα να κάνω ανασκόπηση στα φετινά ακούσματα και άνοιξα τους φακέλους: άδειοι. Ούτε ένας δίσκος! Και διαπιστώνεις ότι όλα τα άκουσες μέσω streaming ή όσα κατέβασες δεν τα κράτησες. Αποτέλεσμα; Τη στιγμή που όλα καταγράφονται και ανακτώνται, σα να βρίσκεσαι μπροστά σε μια τρύπα του συστήματος.
Μετά από αναζήτηση προέκυψαν δύο διαπιστώσεις:
Αναρτήθηκε από τον
Anton
at
10:39
0
Σχόλια
Labels: Νέες κυκλοφορίες, Metal
Δυστυχώς πέρασε πάρα πολύς καιρός για να δω καμιά δεκαριά ταινίες. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να επανορθώσω.
Μπορεί να μου πάρει αιώνες να τελειώσω κάτι που δε με κρατάει ή με αγχώνει. Με τη μουσική που μ' αρέσει όμως ισχύει το αντίθετο. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας μου και με μεταφέρει νοερά κάπου αλλού. Μέσα από τις αυτοβιογραφίες των δύο Sabs και με τα τραγούδια τους στο playlist, ταξίδεψα από τα late 60s ως το σήμερα.
Ο μπασίστας τους Geezer Butler γράφει με έναν άμεσο και απλό τρόπο. Δίνει μεγάλο βάρος στην ιστορία του γκρουπ από τότε που δεν είχαν λεφτά να φάνε μέχρι το rockstarιλίκι. Μαθαίνεις λεπτομέρειες που ενδιαφέρουν τους fan και γιγαντώνουν το θρυλικό status των Black Sabbath. Από αστεία ως τραγικά γεγονότα, μπορείς να πάρεις πράγματα.
O Ozzy Osbourne από την άλλη σε ξεκινάει από την δύσκολη ενηλικίωση του. Εξελίσσεται, όπως είναι αναμενόμενο, με πολύ ενδιαφέρον αλλά κάνει μπαμ ότι είναι γραμμένο από κάποιον επαγγελματία που μεταμορφώνει τις ιστορίες του Ozzy. Όσο κυλάει δεν αναφέρονται ούτε καν οι δίσκοι που κυκλοφόρησε παρά επικεντρώνεται στην προσωπική του ζωή. Πολύ πιώμα και χάπια.
Από τη φύση μας ίσως, όταν γνωρίζεις κάποιον θεωρείς αληθή αυτά που σου λέει και τον βλέπεις θετικά. Η συνέχεια πολλές φορές είναι διαφορετική. Το σημαντικό είναι να διαπιστώσεις την πραγματικότητα το συντομότερο.
Πολύ συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να θεωρεί ότι επειδή εσύ σκέφτεσαι κάπως ή είσαι καλοπροαίρετος, έτσι είναι και ο συνομιλητής σου. Επειδή εσύ έχεις θετικές προθέσεις και καλή άποψη για αυτόν, έτσι είναι και ο άλλος. Καλό είναι να προσέχεις τα σημάδια και ακόμα καλύτερα αν του ξεφεύγει κάτι. Γιατί πρέπει να είναι πολύ επαγγελματίας (υπάρχουν τέτοιοι) που να μην του ξεφύγει κάτι.
Καλός ακροατής είναι αυτός που δείχνει ενδιαφέρον για τον συνομιλητή του και δεν ακούει μόνο τον εαυτό του. Ακόμα καλύτερος είναι αυτός που του δίνει χώρο για να δείξει τι πραγματικά σκέφτεται. Έτσι θα ξέρει με τι έχει να κάνει και αν αξίζει να του συμπεριφερθεί όπως θέλει να του συμπεριφέρονται. Δεν είναι πολύ αυτοί...
Αναρτήθηκε από τον
Anton
at
23:08
0
Σχόλια
Labels: Μου τη δίνουν τα στρουμφάκια
Όχι δεν είναι σημαντική ημερομηνία γιατί είναι δυο μέρες μετά τις 3 Σεπτέμβρη, πρασινοφρουρέ που διαβάζεις το blog. Δεν είναι σημαντική ημερομηνία γενικά, αλλά πριν από 25 ολόκληρα χρόνια την περίμενα πως και πως. Είχε ανακοινωθεί βλέπετε ότι στις 5 Σεπτεμβρίου 1998 θα έπαιζαν οι Maiden στο Θέατρο Δάσους. Πρώτη συναυλία και μάλιστα με την αγαπημένη μου μπάντα. Οι μέρες περνούσαν σε αντίστροφη μέτρηση. Οι στίχοι για κάθε τράγουδι τους απομνημονεύονταν.
Λογικό τότε να ήταν το σημαντικότερο γεγονός στη ζωή μου. Οι εποχές άλλαξαν όμως δεν άλλαξε ότι ακόμα τραβιεμαι για συναυλίες μακριά. Κομμάτι της ζωής μου.
Όταν άκουγα αυτή τη λέξη μικρός στο σπίτι, καταλάβαινα ότι αβαρία είναι η μεγάλη ζημιά. Ψάχνοντας τον ορισμό στα λεξικά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως και να έχει το τελευταίο διάστημα έχουν προκύψει αρκετές και το κακό είναι ότι δεν ήταν από το πουθενά.
Για παράδειγμα ότι κάποια στιγμή θα έχανα τη βέρα μου φαινόταν. Όπως και ότι θα προξενήσω κάποια ζημιά σε αυτοκίνητο. Όπως και ότι το κινητό μου κάποια στιγμή θα πάθει ανεπανόρθωτο πρόβλημα από τα πεσίματα.
Το θέμα είναι να προλάβω τις επερχόμενες που φαίνεται ότι θα συμβούν τελικά και να μην θεωρώ ότι τελικά θα τη γλιτώσω.