Καλοκαιρινή παράσταση σε ανοιχτό θέατρο. Αν δεν είναι αρχαία τραγωδία, ίσως περιμένεις κάτι ανάλαφρο. Όχι ότι δεν είχε τις στιγμές γέλιου αλλά ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Η πολύπλοκη δομή της, οι ανατροπές και κυρίως το περιεχόμενο της, καθιστούν τη συγκεκριμένη παράσταση κάτι πολύ δυνατό. Που σου δίνει ευκαιρίες να τη συζητήσεις και να την ψάξεις. Που πρέπει να την αφήσεις να καθίσει μέσα σου. Πρέπει να ψάξω έργα του συγγραφέα.
3 μέρη χώρεσαν μέσα σε 4 μέρες και με 2 παιδιά. Δύσκολα μαθηματικά αλλά με καλή οργάνωση και διάθεση, όλα πήγαν περίφημα.
Zagreb: Συνδυασμός Βαλκάνια με Κεντρική Ευρώπη. Άνθρωποι φιλικοί και εξυπηρετικοί*. Μια πόλη με πολλά κομμάτια στις σκαλωσιές και εύκολες συγκοινωνίες/δρόμους, πράγματα που δείχνουν ότι είναι σε καλό δρόμο. Μέσα σε 2 μέρες είδαμε όσα θέλαμε να δούμε, τόσο στο πάνω κομμάτι με τις αγορές και το τούνελ όσο στο κάτω όπου ήταν τα επιβλητικά κτίρια και τα πάρκα.
Ljubljana: Μονοήμερη εκδρομή στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας για να δούμε ακόμα πιο όμορφα κτίρια στο κουκλίστικο κέντρο της. Γύρω από το ποτάμι μπορείς να βολτάρεις στις γέφυρες ακόμα και να παρακολουθήσεις αγώνες πλωτού βόλεϊ. Το κάστρο ήταν πάντα ορατό από κάθε σημείο.
*αλλά με μια ροπή στο εθνικιστικό όπως αποδείχθηκε
ΥΓ. Ότι φάγαμε ήταν από ικανοποιητικό ως πολύ καλό.
ΥΓ 2. Ταξίδι με παιδιά = το ένα μάτι στις ομορφιές και το άλλο στις ζαβολιές.
Τεράστια η προσμονή για την επιστροφή μετά από 23 χρόνια, των αγαπημένων Savatage. Μιλάμε για εκείνη τη μερίδα του κόσμου που κουβαλάει εκείνο το ρομαντισμό για τη συγκεκριμένη μουσική. Έτσι βρεθήκαμε στο Terra Republic στα πλαίσια του Rockwave.
Λίγο μετά τις 8 ανέβηκαν στη σκηνή ο Michael Schenker παίζοντας τραγούδια από την θητεία του στους UFO. Μας μετέφερε σε 70s ακούσματα και ανέβασε τη hard rock διάθεση. (πως τα γράφω έτσι..)
Το σκοτάδι έπεσε και Welcome to the Show. Οι Savatage με τον Zak Stevens στα φωνητικά και τους υπόλοιπους των 90s μπήκαν εντυπωσιακά. Jesus saves και καπάκι το Sirens για απογείωση και ανατριχίλα. Η συνέχεια συναρπαστική και ο κόσμος να ξελαρυγγιαζεται.
Ακολούθησαν 7 τραγούδια μέσα στα οποία υπήρχαν χτυπητές στιγμες αλλά τα πράγματα κινήθηκαν σχετικά πιο ήρεμα. Πάλι καλά ήρθε το Believe που είδαμε τον Mountain King και ξεσηκωμός με Gutter Ballet, Edge of Thorns. Στον έβδομο ουρανό αδέρφια.
Το encore είχε Taunting Cobras αντί για Power of the Night, που κάθισε στραβά. Κλείσαμε τραγουδώντας το Hall of the Mountain King, προσδοκώντας την επόμενη φορά που θα τους δούμε.
Πριν από αρκετά χρόνια ήταν δεδομένο ότι οι υπηρεσίες υγείας προσφερόταν από δημόσιες δομές: γιατροί, αιμοληψίες κλπ. Σήμερα ελάχιστοι δεν πηγαίνουν ιδιωτικά.
Πριν από χρόνια ήταν δεδομένο ότι η δημόσια εκπαίδευση επιλεγοταν από τη συντριπτική πλειοψηφία πλην των πλούσιων. Σήμερα ιδιωτικοί παιδικοι σταθμοι και στη συνέχεια δημοτικά και δευτεροβάθμια έχουν διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό. Που να αναρωτιέσαι αν στερείς τα παιδιά σου από αυτό το αγαθό.
Πριν χρόνια η πρόσβαση σε υπηρεσίες του διαδικτύου ήταν δωρεάν. Εδώ και καιρό ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να πληρώνει για όλα αυτά μέσω ακριβών συνδρομών. Και το κερασάκι στην τούρτα ο νόμος της κυβέρνησης για να παρακολουθεί τα IP και να επιβάλει πρόστιμα. Δύσκολο για την ώρα να λειτουργήσει αλλά τα πληρωμένα εκφοβιστικα ποστ δίνουν και παίρνουν.
Αν δεν είναι όλα αυτά νεοφιλελεύθερα, τι είναι;
Πλέον το Eightball έχει γίνει δεύτερο σπίτι μου. Αυτή τη φορά ήρθε η ώρα να παρακολουθήσω το γνωστό tribute band στον Dio.
Σε ένα γεμάτο club, τη βραδιά άνοιξαν οι Firefly, μια tribute μπάντα στους Uriah Heep. Ούτε θυμάμαι πριν πόσα χρόνια είχα δει τους αυθεντικούς στην Υδρόγειο αλλά το πάθος των παιδιών, μου τους ξαναθυμισε. Ωραίες εκτελέσεις σε όμορφα τραγούδια. Return to fantasy.
Με τον ίδιο κιθαρίστα (που τα έσπαγε) βγήκαν οι Rock n Roll Children. Πέρα από τον βασικό τραγουδιστή, ανέβηκαν στη σκηνή και άλλοι. Τόσο αυτό, όσο και η πόρωση των μελών του γκρουπ έκαναν το συγκρότημα ένα με τον κόσμο. Ουσιαστικά όλοι μαζί να τραγουδάμε όσα φοβερά μας χάρισε αυτή η τεράστια προσωπικότητα: ο Ronnie James Dio.
Εδώ ανήκουμε, έτσι τα έφερε η ζωή ώστε να είναι ένα μέρος του εαυτού μας. Τα λέμε στο επόμενο live.
Στο Φαργκανη για μια κωμωδία με καλές συστάσεις. Μου έκανε εντύπωση που είχε πινελιές από χιούμορ προηγούμενων δεκαετιών και όχι στη λογική του πολιτικά ορθού. Γελάσαμε και ξαναγελασαμε. Φοβεροί και οι 2 ηθοποιοί.
Μου είπαν καλά λόγια και ήθελα να δω τον Σερβεταλη. Πολύ δυνατή παραγωγή, συνδυασμός με κινηματογραφική ματιά και ατάκες λες και ήταν μονταρισμενες. Καταιγιστικες στιχομυθιες και παρουσίες στη σκηνή. Αν το άπλωναν λίγο, θα ήταν πιο ουσιαστικό και θα ανάπνεε. Τώρα δε μπορώ να πω ότι μου άφησε κάτι δυνατό - ενώ θα μπορούσε.
Την προηγούμενη φορά με είχαν κλείσει το πάρκινγκ και δεν μπόρεσα να πάω. Αυτή τη φορά ενώθηκα με τους υπόλοιπους, φαινομενικά, νορμάλ μεταλλαδες για να δούμε τις παλιοσειρες από τη Γερμανία.
Πολύ επικοινωνιακός o Boltendal ήταν η ψυχή του πάρτυ. Γιατί έτσι εξελίχθηκε με τις αντιδράσεις εκατέρωθεν. Στα επικά κομμάτια έβλεπες μια αναπάντεχη πόρωση από το κοινό. Στα old school το διασκεδάσαμε όσο γινόταν. Και στα κομμάτια από το Tunes of War το τερματίσαμε.
The clans are still marching
