Stratovarius - Stratovarius

Η επιλογή των Stratovarius να αποτελέσει ο δίσκος αυτός και τον ομώνυμο του γκρουπ (τον τελευταίο καιρό πολλοί το έχουν κάνει αυτό, πχ Paradise Lost, Candlemass) έχει να κάνει περισσότερο με τις καταστασεις που πέρασαν πριν από κάποιο διάστημα. Τότε ο κιθαρίστας και mainman του γκρουπ, Timo Tolkki, ένας ακόμα ψωνισμένος (γέμισε ο τόπος), αποφάσισε να διώξει τους πάντες και να προσλάβει γυναίκα τραγουδίστρια. Λίγο πριν γίνει αυτό και κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιοδείας τους, συνέβησαν τραγελαφικά γεγονότα κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας τους στην Ισπανία. Όσο για την τραγουδίστρια, αν θυμαμαι καλά, αυτή δεν είχε εμφανιστεί ποτέ, μόνο ο Tolkki έλεγε ότι είναι η καλύτερη! Αν ήταν μόνο αυτές οι γραφικότητες της όλης ιστορίας θα μασταν καλά. Ο Tolkki μια μέρα "άκουσε" τον Ιησού να βγει φωτογραφία μες τα αίματα, τον μαχαίρωσε ένας άγνωστος στη Γρανάδα και κατέληξε στο νοσοκομείο. Κάποιες φωνές ακούστηκαν ότι όλα αυτά γινόταν για διασημότητα... Στο νοσοκομείο o "ήρωας" μας μετανόησε και ζήτησε από τα άλλα μέλη του γκρουπ συγγνώμη και μια καινούργια αρχή. Σε μια πολύ συγκινιτική ατμόσφαιρα :P τον συγχώρεσαν και προχώρησαν United. Μετά από λίγο καιρό καθησε και έγραψε όλο το δίσκο μόνος του, εμπνεόμενος σε μεγάλο βαθμό από αυτή την περιπέτεια, με αποτέλεσμα να του δώσει και το όνομα του συγκροτήματος και they just carried on. Rock ιστορίες...

Πάμε και στον δίσκο. Μετά από την ακρόαση του, δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη σας για τους Stratovarius. Βαδίζει στα χνάρια των προηγούμενων δουλειών τους χωρίς να επαναλαμβάνεται ενοχλητικά. Ούτε συμφωνικά σημεία όπως στα Elements αλλά ούτε και η σπαστική power δίκαση. Δεν μπορώ να πω ότι ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι αλλά κάποιες ωραίες στιγμές σε πολλά από αυτά. Το Just Carry On, Back to Madness και το αναμενόμενο χιτάκι Maniac Dance (αν και σε καμιά περίπτωση επιπέδου Hunting High and Low) είναι αυτά που τραβούν την προσοχή από την αρχή. Αν μπορούσαν να λήψουν κάποια στιχουργικά κλισέ (land of ice and snow, in union we stand-divided we fall :@) θα μασταν καλύτερα. Οι fan τους μπορούν να αναμένουν με ενδιαφέρον ενώ οι υπόλοιποι σίγουρα θα βρούμε κάτι καλύτερο να κάνουμε.

N.I.B. (=Nativity In Blaze?)

Blazatorial όχι από τον Radikal; Ανησυχείτε μήπως του την έδωσε και παράτησε το Blaze; Πέσατε έξω. Ο Rad πιο πιθανό είναι να παρατούσε την Pamela Anderson παρά το Blaze :P Απλά ο άνθρωπος είπε να αράξει λίγο και εγώ επωφελήθηκα της περίστασης για να αυξήσω το μετοχικό κεφάλαιο μου στην Blaze ΑΕ. Μεγάλη εταιρία! Λέω να ασχοληθούμε με πιο χαλαρά πράγματα αφού και η διάθεση του γράφοντα είναι και αυτή χαλαρή. ‘Η καλύτερα να δούμε κάποια πράγματα από μια πιο χαλαρή σκοπιά.
Ας αρχίσουμε με το γεγονός των γεγονότων. Αυτό που μόνο η Δευτέρα Παρουσία μπορεί να επισκιάσει: την παρουσία των Black Sabbath στην Ελλάδα. Οι πατέρες του heavy metal και μία από τις μεγαλύτερες και επιδραστικότερες μπάντες του ροκ, 35 χρόνια μετά το ντεμπούτο της, θα είναι headliner στο φετινό Rockwave. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε πλέον είναι να προσευχόμαστε να ναι καλά ο Ozzy, μη πάθει τίποτα μέχρι τότε. Δεν θα προτρέψω, ως άλλος Radikal, να παραστείτε. Πρώτον γιατί πολύ πιθανόν να μη ξέρετε τι εστί Black Sabbath και δεύτερον θέλω να βρω εισιτήριο!
Αφού πιάσαμε «μαύρα» θέματα να αναφερθώ λίγο και στην Εκκλησία. Στο Ιερατείο καλύτερα. Από εκκαθαριστής ο Αρχιεπίσκοπος έχει γίνει αντικείμενο εκκαθάρισης. Πληθαίνουν οι φωνές εναντίον του που τον καλούν σε παραίτηση. Το σημαντικό σε αυτό είναι ότι προέρχονται από διάφορες πλευρές, ανεξαρτήτου χρώματος. Μια ματιά να ρίξει κανείς στις εφημερίδες θα ξαφνιαστεί με την αντιμετώπιση στον Χριστόδουλο. Αλλά ακόμα και να παραιτηθεί, που ΔΕΝ θα παραιτηθεί, δε θα ξεκολλήσει η διαφθορά από την Εκκλησία. Το μόνο καλό θα ναι ότι θα φύγει ένας αλαζόνας από μια σημαντική θέση.
Και μια ματιά στα αθλητικά, πριν κλείσει το Blazatorial. Για την 20η αγωνιστική δεσπόζει το τοπικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ. Το γήπεδο αναμένεται να έχει πολύ κόσμο καθώς στη χθεσινή προπόνηση των γηπεδούχων έδωσαν το παρόν 1000 με 1500 οπαδοί τους, εμψυχώνοντας την ομάδα. Στο στρατόπεδο των φιλοξενούμενων, ο προπονητής Γ. Καραγεωργίου έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Με νίκη στο προσεχές ντέρμπι, θα έχουμε εκπληρώσει το φετινό σκοπό μας, ο οποίος είναι ρίξουμε τον αντίπαλο μας κατηγορία και να ευχαριστήσουμε τα 10 εκατομμύρια οπαδούς μας, που αποτελούν το 98% της Μακεδονίας. Όχι δεν είμαστε κομπλεξικοί και προπαγανδιστές. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί ανήκουν στους αντιπάλους μας»
ΥΓ. Καλά ρε Joachim “Katsiba” Kaparos ξέρουμε ότι είσαι αντιαθηναίος αλλά πέταξες δυο γκολάκια στους βάζελους και μάλιστα στις καθυστερήσεις; :)
ΥΓ 2. Και κάτι από Sabbath και συγκεκριμένα το N.I.B. (Nativity In Black)

Some people say my love cannot be true
Please believe me, my love, and I'll show you
I will give you those things you thought unreal
The sun, the moon, the stars all bear my seal

Follow me now and you will not regret
Leaving the life you led before we met
You are the first to have this love of mine
Forever with me 'till the end of time

Your love for me has just got to be real
Before you know the way I'm going to feel
I'm going to feel
I'm going to feel

Now I have you with me, under my power
Our love grows stronger now with every hour
Look into my eyes, you will see who I am
My name is Lucifer, please take my hand

Follow me now and you will not regret
leaving the life you led before we met
You are the first to have this love of mine
Forever with me 'till the end of time

Your love for me has just got to be real
Before you know the way I'm going to feel
I'm going to feel
I'm going to feel

Now I have you with me, under my power
Our love grows stronger now with every hour
Look into my eyes, you will see who I am
My name is Lucifer, please take my hand

TV Crimes

Ενώ όταν γραφόταν αυτό το άρθρο γινόταν ένας κατακλυσμός από αποκαλύψεις, που αφορούν κυρίως την Εκκλησία (λες και ο Μούσιας άνοιξε το κουτί της Πανδώρας), εγώ είπα να πιάσω μια άλλη πτυχή του θέματος. Μια πτυχή που δεν εξαντλείται στο συγκεκριμένο αλλά στην όλη πολιτική των σταθμών.
Βασικά για τηλεοπτικά προϊόντα θα μιλήσουμε, τα οποία στην πορεία γίνονται εγκλήματα. Όπως ένα προϊόν έχει ημερομηνία λήξης και όταν αυτή παρέλθει γίνεται επικίνδυνο, έτσι και τα σημερινά τηλεοπτικά ειδησεογραφικά προϊόντα και σύντομη ημερομηνία λήξης και άσχημα αποτελέσματα έχουν. Κάθε βδομάδα θα προκύψει και ένα θέμα, σοβαρό ή του στυλ «έρχεται ο Αρμαγεδδών» γιατί θα χιονίσει, «πολιτική κρίση» γιατί αντιπαρατίθεται κυβέρνηση-αντιπολίτευση.
Όχι ότι δε γνωρίζαμε ή υποπτευόμασταν ότι υπάρχει διαφθορά στη Δικαιοσύνη και στην Εκκλησία. Ίσως η πρώτη να είναι από τους πιο καθαρούς κλάδους στην Ελλάδα αλλά όπως όλοι οι άλλοι, έτσι και αυτός έχει τα παράσιτά του. Όταν το συνώνυμο της Ελλάδας είναι η διαφθορά, τότε τι να περιμένει κανείς; Όσο για την Εκκλησία τα ξέραμε και από παλιά. Τι σχέση έχει αυτή η δομή, οι άνθρωποι που είναι υψηλά ιστάμενοι σε αυτόν τον οργανισμό με την εκκλησία του Χριστού; Ελάχιστη. Θα την έκαναν και ΑΕ αλλά θα χτυπούσε πολύ. Γι αυτό το σκοπό έχουν τις θυγατρικές. Αλλά σας παραπέμπω στα γραφόμενα του Radikal, που το έχει θίξει επανειλλημένα το θέμα.
Έγινε μια αποκάλυψη και άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Κάθε κανάλι έχει ξαμολύσει τους δημοσιογράφους του για να ξετρυπώσουν ένα διεφθαρμένο από τους προαναφερόμενους κλάδους. Το κυνήγι της αλεπούς ξεκίνησε και όσοι πιαστούν τώρα θα εκμηδενιστούν αμέσως. Όποιος ανακαλυφθεί ένα μήνα μετά, την έχει πιο καλά…
Εκεί που θέλω να επικεντρωθώ είναι στο πως τα κανάλια μεταφέρουν τέτοιους είδους υποθέσεις στο κοινό και πως στο τέλος διαμορφώνουν απόψεις. Πιάνουν ένα θέμα, το τραβάνε, το ξεχειλώνουν, το ξεσκίζουν με συνέπεια το κοινό να κορέζεται γρήγορα, να μπουχτίζει και να το ξερνάει. Σύντομα μειώνουν τη «δόση» και εντός ολίγου το εξαφανίζουν εντελώς. Η δουλειά τους έγινε. Είτε κατασκευάζοντας ανύπαρκτα θέματα (είπαμε παραπάνω για χιόνια-Αρμαγεδδώνες) είτε με σοβαρά ζητήματα, κάνουν τα νούμερα τους και πουλάνε τα, με σύντομη ημερομηνία λήξης, προϊόντα τους.
Αν ήταν μόνο αυτές οι παρενέργειες, το πρόβλημα δεν θα ήταν τόσο μεγάλο, δε θα μιλούσαμε για TV crimes. Έλα όμως που δεν είναι. Γιατί με αυτή την τακτική το κοινό συνηθίζει σε μια τέτοια λογική – πρακτική. Μια λογική που λέει ότι κάτι είναι πρόβλημα για μερικές μόνο μέρες. Μετά χάνεται ή δε μας απασχολεί. Ο κόσμος το σιχαίνεται, το βαριέται, το συνηθίζει, το αποδέχεται. «Αυτός τα παίρνει, ο άλλος κλέβει, ο δίπλα είναι παιδεραστής, ο Κόκαλης ξεβρακώνει τους μεγαλόστομους πολιτικούς κλπ. ΟΚ…» Αυτό το ΟΚ, αυτή η ανοχή-αποδοχή είναι το χειρότερο. Γίνεται κομμάτι της νοοτροπίας σου. Αν και σου βρωμάει, σιγά-σιγά συνηθίζεις τη μυρωδιά του. Δεν το βλέπεις μπροστά σου αλλά ξέρεις ότι υπάρχει.
Κάπως έτσι διαιωνίζεται η κατάσταση και ενισχύεται το «υπέροχο» κλίμα. Οι δημοσιογράφοι θα πουν ότι δεν φταίνε ή ότι φταίνε λιγότερο από τους άλλους. Οι βουλευτές ότι δεν κυβερνούν, οι κυβερνώντες ότι κάνουν ότι μπορούν, οι εργοδότες ότι είναι νόμιμοι και ενισχύουν την ελληνική παραγωγή (…) κλπ. Το ρεζουμέ είναι ότι όποιος αποκτά λίγη εξουσία κοιτάει να την ενισχύσει με κάθε τρόπο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεων του. Και η κατάσταση χειροτερεύει, και η κοινωνία όλο και διαβρώνεται, και η ηθική ατονεί και η έννοια κοινωνική δικαιοσύνη είναι πια σαν το τέρας του Λοχ Νες…Welcome to the fall

ΥΓ. Τώρα που το ξαναδιαβάζω, πολύ μαυρίλα ρε παιδί μου..:| Και όμως εγώ περνάω καλά! Ίσως και σεις. Πως γίνεται αυτό; Ένας θεός ή μάλλον μόνο ο Θεός ξέρει. Καλά να περνάτε :)

Είσαι Έλληνας όταν...

1. Κάνεις φραπέ πριν φύγεις απ' το σπίτι, όταν φτάνεις στο γραφείο, μετά το φαγητό, όταν έχεις καλεσμένους, πριν φύγουν οι καλεσμένοι, αφού φύγουν οι καλεσμένοι και πριν πέσεις για ύπνο.
2. Έχεις ακόμα ρούχα, από τότε που ήσουν 5 χρονών, φυλαγμένα σε βαλίτσες.
3. Αποκαλείς κάθε μεγαλύτερο πρόσωπο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ "θείο" ή "θεία".
4.Δεν λες τίποτα στους γονείς σου, αλλά πάλι αυτοί νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα, και σε κάνουν να πιστεύεις ότι όντως τα ξέρουν.
5. Όταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα να σε περιμένουν στο αεροδρόμιο.
6. Κάθε καλοκαίρι "πρέπει να πας στο χωριό".
7. Κάθε φορά που πας στο χωριό, γνωρίζεις συγγενείς που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν, και δεν μοιάζουν καθόλου με την οικογένειά σου.
8. Πάντα καταριέσαι τους Έλληνες, και όταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό κάνεις φίλους μόνο Έλληνες.
9. Όλοι οι συγγενείς σου μαζί μπορούν να αποτελέσουν μια μικρή πόλη.
10. Μαθαίνεις στους Ευρωπαίους/Αμερικανούς να βρίζουν στη γλώσσα σου.
11. Όταν βγαίνεις ραντεβού, αρχίζεις να σκέφτεσαι τα πιο απίθανα μέρη για να αποφύγεις συγγενείς ή οικογενειακούς φίλους.
12. Νομίζεις ότι απελευθερώνεσαι, αν και δεν μπορείς ούτε να καπνίσεις δημόσια.
13. Αν φτάσεις τα 25 και δεν έχεις παντρευτεί, οι γονείς σου σε κάνουν να αισθάνεσαι πολύ γέρος.
14. Το να παντρευτείς είναι ο μόνος τρόπος να γλιτώσεις απ' τους γονείς σου.
15. Λες πάντα "Άνοιξε το φως", αντί "Άναψε το φως".
16. Ρωτάς τον πατέρα μια απλή ερώτηση κι εκείνος σου λέει μια ιστορία για το πώς περπατούσε χιλιόμετρα ολόκληρα για να πάει σχολείο, χωρίς παπούτσια.

Σκοτεινό Xωριό

Τώρα που σφίγγουν τα κρύα (μέχρι να βγει το άρθρο από τη λίστα, που θα πάει θα σφίξουν!) ο κινηματογράφος ανεβαίνει ως επιλογή για ψυχαγωγία. Και για να μη πλατειάζουμε, με μια απόφαση της στιγμής πήγα και είδα το “Σκοτεινό Χωριό” του Σιαμαλανγκ (ή όπως λέγεται!).
Στην ουρά για να κόψουμε εισιτήριο σε αρκετά πηγαδάκια ακουγόταν ότι η ταινία είναι μαλακία. Αλλά τι άλλες επιλογές υπήρχαν; Η Catwoman? :P Δεν θα προχωρήσω σε αναλυτική παρουσίαση της ιστορίας, των σκηνικών, των ηθοποιών κλπ. Θα σταθώ στο ότι όσοι είδαν την ταινία δεν τους φάνηκε αδιάφορη: είτε τους άρεσε είτε δεν τους άρεσε καθόλου. Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία και θα υπερθεματίσω υπέρ της, αλλά θα θελα και τον αντίλογο. Όπως καταλαβαίνετε η κριτική που ακολουθεί αφορά, ίσως περιέργως, περισσότερο αυτούς που την έχουν δει παρά όσους δεν την είδαν.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν τη θεωρώ και την καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου (!) αλλά μπορώ να πω ότι είχε κάποια στοιχεία που την κάνουν μια αξιόλογη πρόταση. Η σκηνοθεσία αλλά και οι ερμηνείες κινούνται σε καλά επίπεδα. Το ίδιο και τα άλλα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας παραγωγής. Η ταινία διαθέτει μια ενδιαφέρουσα και αρκετά πρωτότυπη ιστορία, η οποία ξεδιπλώνεται από την αρχή μέχρι το τέλος της. Δηλαδή αν κάποιος δει τα πρώτα 15 λεπτά και μετά πάει τουαλέτα και ίσα ίσα προλάβει τα τελευταία 15 (ρωτήστε τον mousel για ανάλογες περιπτώσεις :P) θα δει κάτι εντελώς διαφορετικό. Από το παραμύθι στο ρεαλιστικό (ή καλύτερα το πιο πιθανό). Νομίζω ότι εκεί βασίζεται και η ταινία. Όχι να παρουσιάσει κάτι το καινοφανές αλλά να επιδείξει μια ιστορία που ξεδιπλώνεται πολύ ωραία και που προσπαθεί να αφήσει και ένα επιμύθιο (όχι ότι το καταφέρνει απόλυτα). Η αίσθηση του διαφορετικού είναι στα συν της. Όπως και ότι σε σύγκριση με την γνωστότερη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη (ο λόγος για τη “6η Αίσθηση”) έχει πολύ ανώτερη πλοκή. Τέλος θέλω να τονίσω ότι η ταινία ΕΙΝΑΙ θρίλερ. Γιατί θρίλερ δεν σημαίνει μόνο αίμα και τρόμαγμα! Αυτά για όσους περιμένουν φθηνούς εντυπωσιασμούς. Κλείνω γιατί πλησιάζουν οι Ακατανόμαστοι…

LOTD – The true story Part II

Μετά από χιλιάδες τηλεφωνήματα, απειλητικά mail και ερωτικά ραβασάκια παραθέτουμε το δεύτερο και τελευταίο μέρος του Lord of the Demos....
Συγκλονισμένοι από το χαμό του Μέρλιν, ο Σύλλογος Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη έπαιξε συμβολικά το τραγούδι «Δυο Πόρτες έχει η Ζωή» γύρω από τη φωτιά. Το δυνατό rhythm section του τραγουδιού τους έκανε άμεσα αντιληπτούς από τα Κουκουρουκου-Χάι, τα οποία έκαναν την λυσσαλέα επίθεση τους. Στον πανικό που ακολούθησε ο σύλλογος διασπάστηκε με τα Χόμπι να ανοίγουν μια από τις δυο πόρτες και να μπαίνουν.
Στην πορεία τους για τη Mordor συνάντησαν ένα μικρό πλάσμα που παλιότερα είχε στην κατοχή του το μαγικό demo και γνώριζε απίστευτη επιτυχία. Το μικρό πλάσμα δεν ήταν άλλο από τον Γιάννη Φλωρινιώτη που μεσουράνησε στα 80s με την αξέχαστη επιτυχία «Είμαι και Μεγάλη Φίρμα» (πειράζει, πειράζει;). Υποσχέθηκε στα Χόμπι ότι θα τα βοηθήσει ενώ ταυτόχρονα είχε στο μυαλό της («του» ήθελα να πω) να αποκτήσει πάση θυσία το demo.
Ο μάγος Μπάρομαν ήταν πλέον έτοιμος να επιτεθεί σε ένα από τα τελευταία προπύργια της ανθρωπότητας. Τα αναρίθμητα και πανάσχημα Κουκουρουκου-Χάι φαινόταν ανίκητα. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό. Τότε ο Άραχτον θυμήθηκε τα λόγια του Μέρλιν: «Στις δυο ώρες γυρνάς το κατσικάκι και το αφήνεις να ροδίσει. Μετά κοίτα προς τη Δύση». Έτσι κι έγινε. Η απαστράπτουσα μορφή του Μέρλιν φάνηκε στη Δύση μαζί με εξοργισμένους αγρότες του θεσσαλικού κάμπου που είχε φέρει μαζί του. Τρακτέρ, αξίνες, φρέζες και γιγάντια μπεκ κατέβηκαν την πλαγιά και έπεσαν πάνω στα Κουκουρουκου-Χάι σαν τον sleepless στο φαί. Η νίκη ήταν γεγονός.
Στο μεταξύ τα δύο Χόμπι ακολουθούσαν τον μικρό ανώμαλο Γιάννη Φλωρινιώτη. Αυτός είχε ως σκοπό να οδηγήσει, πέρα από μια Mustang του ’65, τα Χόμπι σε μια τεράστια αράχνη. Αυτή δεν ήταν άλλη από τον Παναγιώτη «Αράχνη» Φασούλα, ο οποίος θα τα σκότωνε και μετά το demo θα γύριζε στον προκάτοχό του. Όμως δεν υπολόγισε ότι ο Freddo ήξερε ήδη τον Φασούλα από τότε που παίζανε μαζί στο παιδικό του Πλατυποδιακού και όταν βρέθηκαν μαζί ξέσπασαν σε κλάματα νοσταλγίας. Έριξαν μερικές ραβέρσες, δυο άστοχες βολές και είδαν το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Τα Χόμπι μπορούσαν να συνεχίσουν ακάθεκτα το δρόμο τους προς τα στούντιο της Mordor, όπου εκείνη την ώρα ηχογραφούσαν Τα Κακά Κορίτσια.
Εδώ φτάνει στο τέλος το βιβλίο, όπου όπως και η Ιλιάδα, δεν εξιστορείται το τέλος,. Ο μύθος αναφέρει ότι η ιστορία ολοκληρώνεται με ένα απόκρυφο βιβλίο που πωλείται μόνο από τον Λιακόπουλο μόνο με 30 ευρώ (πακέτο με το best seller «Και οι Πακιστανοί είναι Έλληνες»). Το απόκρυφο αυτό βιβλίο ονόματι «Η Επιστροφή του Βασιλιά» εξιστορεί την επιστροφή του βασιλιά του Memphis, του μοναδικού Elvis Presley. Μέσα στον ορυμαγδό των συγκρούσεων εμφανίζεται με μία ροζ Cadillac και τραγουδάει το καταπληκτικό “Love me Tender”. Άνθρωποι, ξωτικά, νάνοι, Χόμπι, αγρότες, τρολ, Κουκουρουκου-Χάι αγκαλιάζονται και ξεσπάνε σε λυγμούς, Όλοι μαζί συμφωνούν πως το demo πρέπει να καταστραφεί γιατί, μη κοροϊδευόμαστε, η disco είναι η μουσική του Σατανά και περνάει λάθος μηνύματα στη νεολαία. Προτρέπει τα παιδιά να ντύνονται κακόγουστα. Και έτσι ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα …

LOTD – The true story

Μια όχι συνηθισμένη διασκευή στον πασίγνωστο μύθο του Tolkien. Μην μπερδεύστε από τα αρχικά. Δεν είναι Lord Of The Rings αλλά Lord Of The Demos :P
"Πριν από χιλιάδες χρόνια στη Μέση Γη ο σατανικός άρχοντας Saron (Stone) έφτιαξε πέντε demo κασέτες (και για να λέμε για κασέτες, καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για πολλές χιλιάδες χρόνια πριν :P) και τις μοίρασε στους πιο φιλόδοξους τότε μουσικούς, υποσχόμενος ότι αυτές θα τους οδηγήσουν στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Όμως καμία από αυτές δεν ήταν αληθινή, παρά μόνο μία, αυτή που περιείχε disco και την οποία κράτησε για το studio του, μακριά στη Mordor. Και για να μη σας κουράζουμε εσάς, ναι εσάς τους χιλιάδες φίλους του Blaze το demo αυτό κατέληξε μετά από πολλές περιπέτειες στο μικρό χωριό των Χόμπι (δεν ξέχασα το τ!)...

Στην ετήσια γιορτή της πλατυποδίας που λάμβανε χώρα στο χωριό των Χόμπι καλεσμένος ήταν και ο μάγος Gandalf αλλά τελευταία στιγμή προτιμήθηκε ο μέγας αστέρας Μέρλιν, καθώς θα πουλούσε πολλές φανέλες στην μπουτίκ. Αυτός λοιπόν παρατήρησε ότι ένα μικρό Χόμπι, ο Freddo που λεγόταν έτσι γιατί έμοιαζε σαν ποτήρι καφέ freddo με πόδια (o freddo είναι πιο υγιεινός), χόρευε με χαρακτηριστική άνεση disco αλά Travolta. Αυτό μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα: είχε στη κατοχή του κάτι που είχε ξεχαστεί για πολλά χρόνια… το demo “Disco Apocalypse: Καμπάνα και Ιδρώτας”.
Το demo έπρεπε να καταστραφεί. Αν έπεφτε στα χέρια του Saron όλη η Μέση Γη θα μεταμορφωνόταν σε ένα ξέφρενο disco party γεμάτο από κακοντυμένους αφανοφόρους να παραληρούν κάτω από τις ντισκομπάλες (παρεμπιπτόντως δισκομπάλα είχε σε ένα σημείο και στο live των Priest στο Rockwave :@). Ο Μέρλιν μάζεψε δυο ξέμπαρκους Χόμπι και τον Freddo και τους είπε ότι το demo πρέπει να καταστραφεί εκεί που φτιάχτηκε: στα studio της Mordor.
Όσο η αποστολή αυτοκτονίας έφτανε στη Mordor μεγάλοι (σε ηλικία πολεμιστές) ενώθηκαν μαζί τους. Οι σπουδαιότεροι ήταν ο Araxton, τεμπέλης διάδοχος του θρόνου, ο Legoland, ξωτικό από σπινοτουβλάκια lego και ο νάνος Βαγγέλης (το πραγματικό του όνομα αγνοείται). Πάνω από όλους αυτούς ο υπέρτατος πολεμιστής Vin Diesel, κουβαλώντας μαζί του το πολυμηχάνημα γυμναστικής “Muscle Burn 3000 Space Fitness Ultima Pro”. Όλοι αυτοί σχημάτισαν τον “Σύλλογο Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη”.
Στο μεταξύ ο κακός μάγος Μπάρομαν, γνωστός στα τοπικά μπαράκια, ετοίμαζε στρατό αποτελούμενο από πλάσματα απίστευτης αηδίας και αποστροφής, τα Κουκουρουκου-Χάι τα οποία έφεραν τη μακάβρια μορφή του Βασίλειου Κωστέτσου. Οι ήρωες μας είχαν φτάσει στα ορυχεία του Λαυρίου, μέσα από τα οποία έπρεπε να περάσουν για να κερδίσουν χρόνο. Έπρεπε να προλάβουν το «Κλείσε τα Μάτια» του Παπακαλιάτη. Στο διάβα τους συνάντησαν μαύρους που μοίραζαν cd , τύπους που ήθελαν να πλύνουν το παρμπρίζ τους, αλλά και το χειρότερο από όλα, τον ίδιο τον Βασίλειο Κωστέτσο. Στη μάχη ανάμεσα σε Κωστέτσο και Μέρλιν επικράτησε ο πρώτος όταν φόρεσε όλα τα στρινγκ της collection ’05.
Θα αντέξει ο Σύλλογος τον χαμό του Μέρλιν; Θα προλάβουν οι ήρωες μας το αγαπημένο τους σήριαλ; Οι απαντήσεις στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του LOTD!