Wake me up when September ends

Εγκατέστησα ένα πρόγραμμα για να κάνω πιο εύκολα και άνετα post στο blog. Είναι ένα κίνητρο να γράφω πιο συχνά. Για πέταμα είναι. Όποιος θέλει πληροφορίες για να μη κάνει το λάθος να το βάλει εδώ είμαστε. Λοιπόν επειδή μου φαίνεται όλα μαύρα τα βλέπω γύρω μου (ακόμα και το χρώμα του blog μου να φανταστείτε :P) και επειδή επηρεάστηκα από το πολιτικό περιβάλλον, είπα να κάνω προγραμματικές δηλώσεις. Μετά από σκέψη λίγων δευτερολέπτων αποφάσισα τα εξής:
1. Φτάνει όσο βιογραφικά έστειλα. Αν συνεχίσω έτσι θα με καταγγείλουν ότι στέλνω spam mail.
2. Τέλος η ακρόαση αθλητικών ραδιοφωνικών εκπομπών (εντάξει με εξαίρεση την Πίπα της Ειρήνης). Θα ασπαστώ πλήρως την άποψη του Eco περί αθλητισμού και θα ησυχάσουν τα αυτιά μου.
3. Τέλος οι σπατάλες. Το ταμείο είναι μείον και αν δεν περιορίσουμε τους καφέδες αξίας 4€ και τα ουζερί αξίας 11€ και βάλε μόνο με με αμερικανική βοήθεια θα την παλέψουμε. Το έπιασες το υπονοούμενο, ε;
4. Πολλά τέλος είπα. Το project μετατροπής σημαντικού μερους της δισκοθήκης μου σε μορφή mp3 (με ταυτόχρονη εύρεση των εξώφυλλων) είναι σε καλό σημείο. Άντε να πάρω και ηχεία.
5. Το 4. οδηγεί στην παλιά καλή συνήθεια να γράφω καμιά δισκοκριτική. Έτσι είτε θα κάτσω να γράψω για φρέσκιες ενδιαφερουσες κυκλοφορίες ή για δίσκους (από το 1970 και μετά) που κάτι λένε. Όσοι πιστοί ρίξτε μια ματιά. Οι υπόλοιποι προσπεράστε
Αυτά. Τα υπόλοιπα στην πορεία. Α και wake me up when September ends!

Ποιος Παλαιοκώστας

Δε νομίζω να μένει κανείς έκπληκτος για τη διαφθορά στο δημόσιο βίο. Πιο πιθανό το βρίσκω να βαριέται αυτά τα θέματα των ειδήσεων και να γυρνάει στο Star κ τις κατινιές του. Ούτε από την έκταση που φαίνεται ότι έχουν: από τον απλό υπάλληλο στην εφορία μέχρι του υπουργούς-σωτήρες του έθνους. Αυτό όμως που εκπλήσει εμένα είναι πότε πρόλαβαν να δημιουργήσουν αυτό το δίκτυο και ειδικά για αυτόν τον άνθρωπο του λαού, που πάλι οι μαλάκες της Θεσσαλονίκης θα τον ψηφίσουν.
Και μετά ασχολούμαστε με τον Παλαιοκώστα

Brighter than a thousand suns

Είναι ο καινούργιος δίσκος των Maiden μια από τα ίδια; Είναι ο καινούργιος δίσκος των Maiden ο δίσκος της χρονιάς; Ο καθένας απαντά από τη σκοπιά του. Εγώ από τη δική μου μπορώ να πω ότι ικανοποίησε τις προσδοκίες μου. Η αναμονή και ο πήχης βέβαια δεν ήταν εκεί που ήταν πριν από 8 χρόνια όταν περίμενα με αγωνία να κυκλοφορήσει το Virtual XI, ούτε και ο δίσκος της επανένωσης 2 χρόνια αργότερα. Το Dance of Death είχε μεγάλη επιτυχία αλλά ήταν ένας άνισος δίσκος, με μερικά τραγούδια να είναι μέτρια, ενώ η επανάληψη ήταν εξόφθαλμη αυτή τη φορά. Τώρα το A Matter of Life and Death μας συστήθηκε με το single Benjamin Breeg στο ύφος (της επανάληψης) του προηγούμενου δίσκου τους δίνοντας κακή εντύπωση. Ίσως αυτό να έπαιξε και κάποιο ρόλο, έστω μικρό, μετά την ακρόαση όλου του δίσκου η ικανοποίηση να είναι μεγαλύτερη.
Όποιος θα ψάξει hit μάλλον δεν θα βρει αυτό που θέλει. Νομίζω ότι δεν έχει πια νόημα να περιμένει κανείς από τους Maiden να γράψουν ένα νέο Two Minutes to Midnight ή Hallowed be thy Name. Η διάρκεια των περισσοτέρων τραγουδιών τους είναι πιο μεγάλη, χωρίς όμως να πλατειάζουν. Το περιεχόμενο τους είναι ώριμο, η δομή τους αξιοζήλευτη, ο όγκος μεγαλύτερος παρά ποτέ, τα φωνητικά στο ύψος τους όπως σχεδόν πάντα. Με την πρώτη ακρόαση δεν βρήκα κάποιο μέτριο τραγούδι, δεν απογοητεύτηκα από τη φωνή, δεν βρήκα αφελής κάποιους στίχους. Θετικά όλα αυτά αλλά φτάνουν για να κάνουν ένα δίσκο καλό και ειδικά όταν μιλάμε για τους Maiden; Μετά από μερικές ακροάσεις έχω την αίσθηση ότι είναι από εκείνους τους δίσκους που όσο τους ακούς τόσο μεγαλώνουν μέσα σου. Και είναι εκείνοι οι δίσκοι που ξεχωρίζουν από όλους τους υπόλοιπους. Τώρα μετά από μερικές ακροάσεις μπορώ να πω ότι όντως το A Matter of Life and Death είναι brighter than a thousand suns

Crossroads

Το καλοκαίρι από άποψη καιρικών συνθηκών δεν τελείωσε και αυτό είναι καλό, μήπως κάνουμε κανένα μπάνιο ακόμα. Από πρακτική άποψη όμως είναι στα τελευταία του. Κι αυτό φαίνεται στους δρόμους που έχουν γεμίσει πάλι από αμάξια (λες και γύρισαν περισσότεροι από όσους έφυγαν!) αλλά και από την ξενοιασιά που φεύγει. Ώρα να επανέλθουμε στους γνωστούς ρυθμούς ή να επιλέξουμε το δρόμο που θα πάρουμε. Το καλό είναι ότι επιλογές υπάρχουν και με προσπάθεια και λίγη τύχη κάτι θα γίνει. Ίσως δεν είναι αυτές που ονειρευόμαστε ενώ και υπάρχει μια πίεση από το περιβάλλον. Έμμεση μεν αλλά παραμένει πίεση. Όταν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο οι άλλοι βρίσκουν το δρόμο τους, έστω και αν δεν είναι ο ιδανικός, όταν τελείωσε το φανταρικό, όταν βλέπεις ότι δεν μπορείς να επιβαρύνεις τους δικούς σου ακόμα.
Το καλοκαίρι φεύγει και μαζί του μερικοί δικοί μας άνθρωποι για επαγγελματικούς λόγους. Καλά να περνάνε εκεί που θα πάνε και αν κάτι αξίζει θα κρατήσει. Ο νοών νοείτω...

Metal: A Headbanger‘s Journey

Το DSL επανήλθε στη ζωή μας. Αυτό σημαίνει κυρίως καινούργιοι δίσκοι και ταινίες που αλλιώς δεν θα άκουγες ή έβλεπες αντίστοιχα. Όπως και το ντοκιμαντέρ Metal: A Headbanger‘s Journey. Όχι αγαπητοί μου φίλοι δεν θα σας πω ότι είναι η καλύτερη μουσική κλπ όπως κάτι τέτοιο δεν λέει και το ντοκιμαντέρ. Ο τίτλος περιγράφει απόλυτα αυτό που περιέχει: το ταξίδι ενός ανθρωπολόγου και ταυτόχρονα μεταλλά, με σκοπό να προσεγγίσει την κουλτούρα αυτού του ιδιώματος, που το κάνει τόσο ξεχωριστό.
Ο τύπος συναντιέται με προσωπικότητες του χώρου, από τον Iommi μέχρι και νέες μπάντες, πηγαίνει από τη μια πλευρά του Ατλαντικού στην άλλη, ακούει τη γνώμη επιστημόνων και παρεβρίσκεται σε φεστιβάλ. Όλο το ντοκιμαντέρ είναι διανθισμένο από αποσπάσματα από το μακρινό μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, μουσικάρες από όλο τα φάσμα του metal, ενώ δε λείπει και το χιούμορ. Το δυνατότερο σημείο του όμως είναι ότι μπορεί άνετα να το παρακολουθήσει κάποιος που ακούει 10 χρόνια αυτή τη μουσική (πότε πέρασε ο καιρός…) αλλά και κάποιος που νομίζει ότι το metal είναι κάτι κακοί μαλλιάδες. Προχωρήστε άφοβα λοιπόν. Your journeyman’s day has began

Κέρκυρα

Χρόνια και ζαμάνια έχω να γράψω. Δεν χάλασε και ο κόσμος αλλά δεν πάει να πει ότι δεν έγινε και τίποτα. Διακοπές! Τι καλύτερο. Διακοπές στην Κέρκυρα. Ακόμα καλύτερα. Και τι μας το λες τώρα θα πει κάποιος, αφού όσοι ήταν να πάνε πήγαν. Κι όμως υπάρχουν μερικοί που προτιμάνε να πάνε τέλη Αυγούστου ή και Σεπτέμβρη. Και καλά κάνουν αφού ο καιρός περισσότερο ζεστός είναι (λες και μετατοπίστηκε το καλοκαίρι) και οι τιμές πιο λογικές. Λοιπόν εν συντομία οι εντυπώσεις μου από το νησί των Φαιάκων είναι οι παρακάτω:
Αν θέλεις να πας σε ένα μέρος και να μη δεις μόνο παραλίες και beach bar είναι μια σωστή επιλογή. Η Κέρκυρα υπάρχει και μετά το καλοκαίρι. Πράσινο περιβάλλον, όμορφες τοποθεσίες, περιοχές με ιστορία και ενδιαφέροντα.
Αν θες να κάνεις μόνο μπάνια και να ξεσαλώσεις προτίμησε το άλλο πέλαγος (το Αιγαίο ντε!). Εδώ τα πράγματα δεν εστιάζονται σε αυτό ενώ και οι παραλίες δεν συγκρίνονται με της Χαλκιδικής (όπως πάντα).
Αν σε τρώνε ματζιριές (γιατί όλοι βγάζουν λεφτά από δω και από εκεί απ ότι βλέπω) μην την προτιμήσεις. Οι καφετέριες και τα μπαράκια είναι πιο φθηνά από της Θεσσαλονίκης αλλά το φαγητό σε ταβέρνες και εστιατόρια καίει και τσουρουφλάει. Δε θα μιλήσω για ξενοδοχεία και άλλα τουριστικά γιατί εκεί είναι χειρότερα τα πράγματα.
Για να μην πολυλογώ, την προτείνω χωρίς επιφυλάξεις. Δύσκολα δε θα βρεις κάτι που να σου αρέσει, ενώ και το όλο κλίμα (ρυθμοί, ομιλία των Κερκυραίων, τα καντούνια) σε κάνει κάτατι πιο ξένοιαστο.
Περιμένω όσοι πιστοί να γράψουνε τις εντυπώσεις από τα μέρη που πήγανε (γιατί όλοι κάπου πήγανε). Άντε και του χρόνου!

Θαυμάστε τους

Σκεφτόμουν να ονομάσω αυτό το αρθράκι "Εμπορευματοποίηση". Τι πρωτότυπος τίτλος, τι πρωτότυπο θέμα θα λέγατε. Να όμως που έχει χωθεί σε μέρη και σε βαθμό που μόνο αποστροφή προκαλεί. Δυο περιπτώσεις διαφορετικές.
Η πρώτη αφορά βιντεο κλιπ ελλήνων καλλιτεχνών. Από την Καλομοίρα μέχρι τη Βανδή και το Ρέμο αν πέσει το μάτι σας στα βίντεο κλιπ τους θα δείτε ότι διαφημίζουν τους χορηγούς τους. Προσωπικά δεν έπεσα από τα σύννεφα καθώς αυτό το είδος της μουσικής είναι καθαρά εμπορικό κατασκεύασμα. Αλλά ούτε τα προσχήματα ρε παιδιά; Να πετάνε πεταλούδες με το σήμα της ΤΙΜ και να ηχογραφούν με πανό της Cosmote; Θαυμάστε καλλιτέχνες!
Η δεύτερη και σημαντικότερη αφορά τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση της υπόθεσης Άλεξ. Αυτό το γαμημένο κανάλι πρέπει να αλλάξει το όνομα του σε Άλτεξ! Το θέμα έχει αναχθεί σε σήριαλ, με "και καλά" καθημερινές εξελίξεις, ανατροπές, νέα στοιχεία και τις γνωστές παπαρολογίες. Ήμαρτον! Σα να πεθαίνει το παιδάκι κάθε μέρα είναι. Ξεφτυλισμένοι. Θαυμάστε δημοσιογράφους!