Offside festival

Με το να πας σε μια προβολή δε σε κάνει και φεστιβαλικό. Μου φάνηκε καλή πρωτοβουλία και με δεδομένο ότι υπάρχει κόσμος λάτρης του διεθνούς ποδοσφαίρου στην πόλη, ελπίζω να συνεχιστεί.
Αλλά ανάποδα ξεκίνησα. Η ταινία που είδα ήταν στην Αποθήκη 1, με μια ελαφριά παρουσία της διοργάνωσης Offside festival. Ίσως την επόμενη φορά να έχει πιο έντονο χρώμα και να συγκεντρώσει περισσότερους λάτρεις του αθλήματος και κολλημένους με τα ξένα πρωταθλήματα. Αντικείμενο της ήταν η αναπάντεχη και σαν πυροτέχνημα πορεία της Nottingham Forest στα τέλη της δεκαετίας του 70. Για τους περισσότερους είναι ένα θέμα για καμένους, επιπέδου σημαντικότητας της μάχης του Βαφέως το 1301. Και επειδή το άρθρο θα αναφλεγεί από το κάψιμο, σταματάω.
Οι λάτρεις της νοσταλγίας και οι αγγλόφιλοι το λάτρεψαν. Όλοι μας το αγαπήσαμε γιατί έδειχνε έναν πρωταθλητισμό που οι παίκτες πήγαιναν για μπύρες μετά την προπόνηση και όχι για αναβολικά. που οι ομάδες δεν ήξεραν τι χρώμα φοράει ο αντίπαλος στην Ευρώπη. Μας άνοιξε την όρεξη.

Κακή ανατροφή Part IV

Όταν πηγαίναμε και μεις σχολείο, ένα από τα μαθήματα που κάναμε μέχρι να το βγάλουμε, ήταν τα Θρησκευτικά. Γενικά με τους καθηγητές θυμάμαι δεν είχαμε καμιά επαφή πέρα κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Τότε δε μας απασχολούσε αλλά μας απασχολούσαν κάποιες αντιφάσεις. Η πιο χτυπητή ήταν ότι η θρησκεία και η επιστήμη όχι μόνο δε συγκρούονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Στις εφηβικές ενστάσεις μας, οι απαντήσεις ήταν θολές, μη πω του στυλ "μη μας πρήζεις μη σου ρίξω το βαθμό".
Ένα ακόμα διφορούμενο θέμα ήταν η σχέση τεχνολογίας-εργασίας. Στις εκθέσεις για τη δέσμη (=αρχαίος θεσμός για είσοδο με το σταυρό στο χέρι στο Πανεπιστήμιο) αποτελούσε χαρακτηριστικό θέμα. Και όπως όλα τα θέματα έπρεπε να καταλήξουμε ότι έχει τα καλά και τα κακά του. Ανεξάρτητα αν στο πίσω μέρος του μυαλού μας η τεχνολογία φαινόταν σιγά σιγά να σκιάζει την εργασία.

ΥΓ Σε αυτούς που πάνε τώρα σχολείο και όταν ξεθαμπωθούν από τον ηλιόλουστο καιρό και τις καφετέριες, με αυτό το αφορολόγητο, αυτόν τον ΦΠΑ, τη φορολόγηση στις επιχειρήσεις στο 29% και τις αντιφάσεις που αναφέρθηκαν δεν ξέρω τι θα γίνει.

Καφέ/Μπάρζ 2016

Δε μπορεί κάποιος να φανταστεί σήμερα που έβγαινε ο κόσμος πριν 20 χρόνια. Κι αυτό γιατί όταν υπάρχουν εκατοντάδες καφέ/μπαρ που κατακλύζονται από κόσμο, συμπεραίνεις απλά ότι τότε οι περισσότεροι καθόταν σπίτι τους.
Αυτά που έχουν πάρα πολύ κόσμο έχουν πάντα ένα υφάκι και ένα στυλάκι. Ο συνωστισμός είναι σίγουρος, σε ορισμένες περιπτώσεις έχω δει και 100 άτομα όρθια να στέκονται απέξω με ένα ποτό. Και μέσα στο μαγαζί, από γονείς με βρέφος να χορεύουν (λες και καταλαβαίνει και χωρίς να τους περνάει από το μυαλό τι ταλαιπωρία τρώει) μέχρι ο κόσμος που περιμένεις να συναντήσεις: προσεγμένος και "κάπως".
Που πάει ο κόσμος; Όχι εκεί που είναι όμορφα, βρίσκεται σε καλή τοποθεσία ή έχει καλή μουσική. Πρωτίστως εκεί που θα δει ότι έχει πολύ κόσμο. Μόνο έτσι διασκεδάζουν πολλοί γύρω μας.

ΥΓ Η αφίσα υπήρχε σε ένα bar και μία χαρακτηριστική θαμώνας του κατέληξε ότι αναφέρεται στην πεντηκοστή γυναίκα...

Everything I love is dead

Παράφραση του γνωστού "χαρούμενου" τραγουδιού των Type O Negative. Και για να μην πανικοβληθεί κανείς έχει να κάνει με την έλλειψη νέων κυκλοφοριών στη μουσική που ακούω. 

Μπορεί να φταίει ότι περιμένω μουσικές από όσα γκρουπ ξέρω μόνο, μπορεί και παλιότερα τόσοι δίσκοι να κυκλοφορούσαν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα. Με μια γρήγορη αναζήτηση βρίσκεις ότι έχουν κυκλοφορήσει διάφορα αλλά σε κάθε περίπτωση, περνάει πολύς καιρός για να ακούσεις κάτι που να σ' αρέσει. Για παράδειγμα μέχρι στιγμής έχω κρατήσει μόνο 4 δίσκους αυτούς τους 4 μήνες και δε μπορώ να πω ότι ξεχωρίζω κάποιον.

Καλή η επιστροφή στις παλιές κυκλοφορίες αλλά ζούμε στο σήμερα. Στο κλίμα των ημερών προσδοκώ ανάσταση νεκρών και μουσική του μέλλοντος. Αμήν.

Πάσχα στην Κέρκυρα

Το Πάσχα στην Κέρκυρα φαντάζει κοσμικό-τηλεοπτικό. Αυτό ισχύει αν το βλέπεις μέσα από τους celebrity και την τηλεόραση. Όπως και να το βλέπεις πάντως, είναι μαζικό με χιλιάδες κόσμου να κατακλύζουν την πόλη. 

Δε θα σταθώ στο έθιμο με τις στάμνες καθώς έχει φάση αλλά για ένα πεντάλεπτο. Ούτε για την ώρα της Ανάστασης με τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα καθώς και αυτό τόσο κρατάει. Από το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής μέχρι το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου είναι η ψυχή του εορτασμού: οι λιτανείες των επιτάφιων. Και όταν λέμε λιτανείες δεν εννοούμε όπως τις δικές μας, όπου ο επιτάφιος ακολουθείται από 4-5 θείτσες που κουτσοψέλνουν και εκατοντάδες άσχετους που μιλάνε μεταξύ τους επί παντός επιστητού. Μιλάμε για τον επιτάφιο που βγάζει η κάθε εκκλησία με το λάβαρο του Αγίου, αποσπάσματα από τις τρεις μεγάλες φιλαρμονικές, μαθητές που παρελαύνουν, πρόσκοποι, χορωδία και μετά ο επιτάφιος. 

Οι Κερκυραίοι είναι δεμένοι με τις φιλαρμονικές τους και όλο το Πάσχα χαρακτηρίζεται από την παρουσία τους. Και να μη μπεις σε εκκλησία, με το να βρίσκεσαι στους δρόμους θα νοιώσεις καλά τον εξωστρεφή εορτασμό τους. Ωρέ κουτέας είσαι και δεν καταλαβαίνεις;

Bravo 90s

Ένα από τα θέματα που απασχολεί την επικαιρότητα με σκωπτικό τρόπο, είναι η επανεμφάνιση της Ρούλας Κορομηλά με το Bravo. Τι δουλειά έχουν τα 90s στο σήμερα; Τι έχει να πει στο τώρα ένα κακό χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής; Σκέψεις, αναλύσεις, ατάκες επί του θέματος. Αλλά ρε παιδιά κοιτάξτε δίπλα σας,, κοιτάξτε μέσα σας: τα 90s ζουν.

Για κάποιους υπάρχουν γιατί λειτουργούν ακόμα όπως λειτουργούσαν όταν ήταν μαθητές (δεν το αναλύω για διάφορους λόγους). Για άλλους γιατί λειτουργούν όπως τα ζευγάρια εκείνης της εποχής. Όπως τα ζούσαμε από τους μεγαλύτερους μας ή μας τα έδειχνε η τηλεόραση. Τα προβλήματα τότε ήταν τι αμάξι θα πάρουμε και που κανόνισαν τα φιλικά ζευγάρια μας να πάμε για ΣΚ με τα παιδιά μας μετά από 2 βδομάδες. Είμαστε μοντέρνοι στα ρούχα και στα πράγματα στο σπίτι μας αλλά όπως οι γονείς μας θα παντρευτούμε και θα κάνουμε δύο παιδιά. Και θα δώσουμε τα ονόματα που πρέπει. Και θα κάνουμε πολιτικές/κομματικές συζητήσεις. Και θα υποστηρίζουμε τις ίδιες ομάδες.

Μόνο που τότε ρε παιδιά ακόμα η κοινωνία ωρίμαζε. Που ο κόσμος ήταν στα τελευταία της πόλωσης και στην αρχή της συνειδητοποίησης τι συμβαίνει. Που οι ομάδες είχαν μεγάλους παίκτες, με επιτυχίες. Που η Ρούλα ήταν νέα... 

Όσοι λοιπόν λειτουργούν με εκείνο τον τρόπο, αποτελούν ένα κακέκτυπο του τότε. Δυστυχώς

ΜΠΑΟΚ

Ως Αρειανός, με ευκολία θα έκανα πικάρισμα στον συμπολίτη. Αλλά επειδή η αρειανοσύνη μου κινείται στα χαμηλά επίπεδα που κινείται η ομάδα, το συγκεκριμένο post δεν έχει σκοπό την καζούρα.

Με αφορμή την εκδήλωση για τα γενέθλια του ΠΑΟΚ, έγινε εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής. Γεγονός που αποτέλεσε τη χαρά του κάθε Παοκτσή. Αλλά όχι για το λόγο που φαντάζεται κάποιος λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος. Οι περισσότεροι γκρίνιαξαν για τα πάντα (αυτοί που λένε ότι οι γυναίκες είναι γκρινιάρες): για τα άτομα που βραβεύτηκαν, για τη μουσική, για την καθυστέρηση κλπ. Το συγκεκριμένο αποτελεί απλά χαρακτηριστικό της καθημερινότητας. Παλαιότερα υπήρχε για να ασχοληθούν η αντιπαλότητα με τον Άρη αλλά τώρα Άρης δεν υπάρχει. Η κόντρα με τον Ολυμπιακό είναι στη φαντασία κάποιων "Μακεδονομάχων" καθώς ο Ολυμπιακός είναι 40 πρωταθλήματα και 40 εκατομμύρια ευρώ μπροστά. Τρόπαια δεν υπάρχουν εδώ και 15 χρόνια άρα πως θα συντηρηθεί στην καθημερινότητα; Με τεχνητά θέματα από τα πολλά αθλητικά ραδιόφωνα και τους δημοσιογράφους/παραγωγούς. Τρώνε πολλοί από την ομάδα άμεσα και έμμεσα. 

Αν υπάρχει καλό σε αυτή την ιστορία είναι ότι αυτή η γκρίνια είναι εκ του ασφαλούς. Γιατί ο ιδιοκτήτης έχει λεφτά και δεν θα φύγει εύκολα. Είναι αντίστοιχη των καλεσμένων ενός γάμου που κάτι δε θα τους αρέσει. Ίσως η λύση θα ήταν ο Σαββίδης μέρος από τις 300.000€ που έδωσε για την εκδήλωση να τις έδινε για να ταΐσει τους παραγωγούς και τους επαγγελματίες οπαδούς. Δύσκολα πρόκειται να θεραπευτεί. 

ΥΓ Το βρίσκω τραγικό να συνδέουν τα μωράκια με τις κωλοομάδες. Επειδή εσύ είσαι σε φάση Μπάμπη Σουγιά, δε σου φταίει το παιδάκι να το χαρακτηρίζεις Παοκτσή, Αρειανό κλπ ενώ ακόμα βυζαίνει.