Matters of life and death

Όσο μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε και δίνουμε περισσότερη σημασία στα δύο πολύ σημαντικά γεγονότα της ζωής: τις γεννήσεις και τους θανάτους. Προχθές μου "έπεσαν" και τα δύο μαζί.
Σε όλες τις περιπτώσεις, ως άνθρωποι δε μπορούμε να τα ελέγξουμε. Μπορούμε όμως να παρέμβουμε και να πάμε προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Για να φτάσεις στη γέννηση μπορεί να είναι από πολύ εύκολο ως πολύ δύσκολο. Για να φτάσεις στο θάνατο, μπορεί να είναι πολύ εύκολο, ακόμα και αν απέξω φαίνεται ότι για σένα είναι όλα καλά.

Ας ζήσουμε το σήμερα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας και αυτά.

Summer of 20

 

Εκείνη η ψευδαίσθηση ότι το μέλλον θα είναι πάντα καλύτερο διαψεύδεται όταν το παρόν είναι σκληρό. Όσο είμαστε σωματικά καλά και δεν κοιτάμε τον καθρέφτη, τότε προχωράμε.

Διαφορετικό καλοκαίρι λόγω Covid και μικρής. Αλλά και επιλογών: ακούς εκεί καθηγητής να δουλεύει Ιούλιο-Αύγουστο πλην 2 εβδομάδων. Όταν τις επιλογές τις κάνεις έστω και έμμεσα τότε έχεις την ευθύνη.
Στο χρόνο που βρίσκω να σκεφτώ να παραθέσω κανά δυο διαπιστώσεις που έχω κάνει. Πάντα η σκέψη μου κολλάει με κάτι και περνάνε βδομάδες που κλωθογυρίζει. Αυτό που μπορώ να κάνω για την ώρα είναι να ευχηθώ απλά να είναι της προκοπής. Και μια δεύτερη, ότι μερικές φορές όταν ακούω νέα, μου έρχεται κάποια υποσυνείδητη αντίδραση. Η οποία δεν είναι θετική. Αυτό όντως πρέπει να το αλλάξω.

Καλό μας καλοκαίρι.

F day

Μια μέρα-αφορμή για να γιορτάσεις, για να νοιώσεις λίγο ξεχωριστός. Πολύ πιθανόν μια μέρα όπως οι άλλες. Ίσως μια μέρα που τον κόμπο στο λαιμό δεν τον γλιτώνεις.

Σκέψεις

Έρχονται μέσα στη νύχτα. Τότε είναι σα να μην έχει αλλάξει κάτι. Όπως στην καθημερινότητα. Δε σου κάνει εντύπωση η φωνή που ακούς. Δεν καταλαβαίνεις διαφορά.

Έρχονται σε άσχετες στιγμές μέσα στη μέρα. Κάνεις συγκρίσεις, ακολουθούν αναμνήσεις, σφίγγεσαι.

Σου λένε πως θα ήταν τα πράγματα σήμερα "αν". Είσαι σα χάρτινος πύργος τελικά.

Sound of silence

Αν διαταράξει κάποιος την ησυχία μας αναστατωνόμαστε. Σα να πετιέται ένα βότσαλο στην επιφάνεια της λίμνης και διαταράσσονται τα πάντα. Διαφορετικά είναι σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Καταρχάς, αν επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή τότε δεν είναι ότι κάτι δεν κάνουμε καλά αλλά ότι δεν κάνουμε τίποτα γενικά! Οι αναταράξεις, οι κυματισμοί, το ρίσκο, το καινούργιο είναι κομμάτια της ζωής μας. Το ζητούμενο είναι να περνάμε καλά και όμορφα με αυτές τις εναλλαγές και αν προκύψει κάποια διατάραξη να την αντιμετωπίζουμε και να τη συζητάμε. Να μην είναι λες και κάποιος μας ξυπνάει από τον αιώνιο ύπνο μας.

Ή στραβός είναι ο γυαλός...

Μετά από 2,5 μήνες που είμαι εκτός εργασίας, προσωπικά θα θελα να πάω στη δουλειά. Γιατί μ' αρέσει το αντικείμενο, το κλίμα κλπ. Στην αγορά εργασίας πολύς κόσμος πιέζει να γυρίσει στη δουλειά του γιατί αλλιώς δεν θα πληρωθεί. Λογικό. Στο ελληνικό δημόσιο ως γνωστόν δεν χρειάζεται να δουλεύεις για να πληρωθείς. Αυτούς τους 2,5 μήνες όμως, δεν χρειαζόταν καν να πας. Και τώρα που φαίνεται το ενδεχόμενο να ξαναπάμε, άρχισαν αρκετοί "σκληρά" εργαζόμενοι από το σχολείο μου, να τσινάνε. Δεν εκπλήσσομαι, ούτε περιμένω κάποια τσίπα. Είχα φτάσει στο σημείο να λέω ότι θα ταν καλύτερο να καθόταν σπίτι τους και να τους πλήρωναν. Να που έγινε. Αλλά πλέον δεν αντέχω ούτε τη θύμηση τους άρα ίσως να δοκίμαζα κανένα άλλο σχολείο του χρόνου. Είναι μια ιδέα.

Είσαι ό,τι κάνεις

Αν μπορούσα να συνοψίσω σε τρεις λέξεις πως βλέπω τον κόσμο γύρω μου θα ήταν οι εξής: Είσαι ό,τι κάνεις. Από το τι δουλειά κάνεις και τι πραγματικά κάνεις στη δουλειά σου. Από τα πράγματα που ασχολείσαι εκτός αυτής. Από την όποια δημιουργικότητα και πρακτικότητα έχεις. Από το πως αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις. Από το πως συμπεριφέρεσαι στους δικούς σου και τους φίλους σου.
Πέρα από την οπτική που ασπάζομαι εγώ υπάρχουν φυσικά κι άλλες. Οι περισσότεροι προσπαθούν να είναι αυτό που λένε. Περιγραφές, υπερβολές, εγωκεντρισμός. Άμα τυχόν συμπίπτουν λίγο με την πραγματικότητα, δύσκολα θα το καταλάβεις καθώς είναι καθαρά υποκειμενική η παρουσίαση τους. Επειδή ο άνθρωπος είναι οπτικό ον, αυτοί που κερδίζουν τις εντυπώσεις είναι αυτοί που δουλεύουν και ελέγχουν την εικόνα τους. Είσαι ό,τι φοράς και ό,τι προβάλεις. Θέλει να δώσεις προσοχή και να σκάψεις για να δεις ότι πίσω από μια επιβλητική παρουσία συνήθως κρύβεται ένας ανύπαρκτος άνθρωπος. Ίσως οι χειρότεροι είναι αυτοί που είναι ό,τι δείχνουν. Δείχνουν δηλαδή κάτι που έχουν επιλέξει αυτοί και όχι τον πραγματικό εαυτό τους. Οι διπρόσωποι θα καταφέρουν πολλά και θα επιπλεύσουν.
Τελείωσα το βιβλίο της Δύναμης. Φαινόταν τραγικό στην αρχή. Αυτό που με κράτησε είναι οι συνεχείς ιστορικές αναφορές ενώ φυσικά και δεν ταυτίστηκα με τις αρχές. Οι 48 κανόνες του δεν πιστεύω να σε κάνουν πραγματικά δυνατό και άνθρωπο της εξουσίας, Όχι γιατί δεν είναι ρεαλιστικοί αλλά γιατί μέσα μας όλοι τους γνωρίζουμε. Το θέμα είναι τι σόι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε.