Τώρα που γυρίζει

Η σκηνοθεσία έξυπνη. Οι ηθοιποιοί να στέκονται στο ύψος τους και να το έχουν πολύ δουλεμένο. Το έργο το χειρότερο που έχω παρακολουθήσει.
Καταιγιστικοί και ανούσιοι διάλογοι. Στιγμές που σκέφτεσαι τι έχεις να κάνεις τη Δευτέρα. Στιγμές που παραδέχεσαι ότι ο Σουλεϊμάρκ ο Μεγαλοπρεπής θα ήταν καλύτερος. 1,5 ώρα που λυπάσαι τους ηθοποιούς, τα λεφτά σου και κυρίως το χρόνο σου.
Έβαλα αυτή την εικόνα έτσι ώστε να μην κάνει κάποιος το λάθος και πάει να δει παράσταση του συγκεκριμένου συγγραφέα. Τραγικός.

Gypsy's Kiss

Ακούγοντας το εν λόγω τραγούδι των Deep Purple, μου ρθε στο μυαλό η λεγόμενη γυφτιά. Πας σε μια γιορτή, σε κερνάνε και δεν προθυμοποιήσε να πάρεις κάτι. Ντάξει ρε φίλε, μπορεί να είσαι δύσκολα οικονομικά. Μπα, βγάζεις παραπάνω. Μπορεί να έχεις έξοδα. Μπα, ούτε ενοίκια ούτε δόσεις. Μπορεί να τα πάρεις μαζί σου. Μπρρ
Σε καλούν να πας σε ένα σπίτι, δεν είχατε ξαναπάει. Και πας σαν τον γύφτο, επειδή "δεν πρόλαβες να πάρεις κάτι". Τόσες μπίζνες που μυαλό για τέτοια, ε;
Αυτό που φταίει είναι ότι οι δικοί μας μας μάθανε να μην είμαστε κακομοίρηδες, και σε εποχές που δεν τους περίσσευαν. Γιατί δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά νοοτροπίας. Αλλά αν έχεις τη γυφτιά μέσα σου, πάνω σου, σου βγαίνει στο παραμικρό.

Chaos A.D.

Ήταν Οκτώβριος και περίμενα απόσπαση για άλλο σχολείο. Εν τω μεταξύ οι λιγοστοί καθηγητές κάναμε τετράωρα και μοιραζόμασταν τα πολλά εξωδιδακτικά καθήκοντα. Σήμερα αυτά τα καθήκοντα ουσιαστικά εκμηδενίζουν τα διδακτικά, καθώς ασχολούμαι με εφημερίες, το παλιό hardware των εργαστηρίων, τα καινούργια PC που ήρθαν, τα χαρτιά για τις απουσίες, τα χαρτιά αδειών κλπ.
Από τότε έχουμε γίνει πάρα πολλοί. Πέρα από καθηγητές έχουν έρθει βοηθητικό προσωπικό, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, γενικών καθηκόντων, επιστάτες, νοσοκόμες και όλο κάποιον θα ξεχνάω. Τα καθήκοντα τους είναι συγκεχυμένα και ουσιαστικά αυτό που γίνεται είναι εγώ να κάνω ότι έκανα (και παραπάνω), μέσα σε ένα χάος. Δε φταίνε οι άνθρωποι φυσικά που οι περισσότεροι δουλεύουν για τρεις και εξήντα και θέλουν να βοηθήσουν. Τόσο κόσμο, να μην έχεις τοίχο να ακουμπήσεις, δεν θα τον ξαναδούμε. Μέχρι τις επόμενες εκλογές σίγουρα...

 

Σημείωση: Το ανησυχητικό είναι ότι το διασκεδάζω λίγο με το χάος.

Motley Crue - Shout At The Devil

Υπάρχουν δίσκοι που κλείνεις τα μάτια και τους απολαμβάνεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση καλύτερα να κλείσεις τα μάτια γιατί από πλευράς image οι Motley Crue δεν βλεπόταν :O
Από μουσικής άποψης ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ο ορισμός του πιασάρικου σκληρού ροκ. Η glam φάση είναι στην αρχή της με τους στίχους να είναι για τα γνωστά θέματα. Η ρινική-σπαστική φωνή του Vince Neil είναι σήμα κατατεθέν πλέον ενώ το κοπάνημα του Tommy Lee κάνει τον ήχο πιο ωμό.
Και έτσι δημιουργούνται τραγούδια που φωνάζεις το χορωδιακό ρεφραίν:

• Shout-shout-shout, Shout at the devil! 
• She's got the looks that kill! She's got the looks that kill!
• Bastard! Consider that bastard dead. 
• I'm too young, too young to fall in love. 
• Ten seconds lo love! Pull my trigger, 
• Dangeeer, You're in danger and this is my town. This is hollywood 

Θες-δε θες σου κολλάνε. Σ' αρέσουν-δε σ' αρέσουν οι φάτσες τους σιγοτραγουδάς το ρυθμό τους.

Κωνσταντινούπολη

Από χρόνια το λέγαμε να πάμε. Μας φάνταζε προσβάσιμη αλλά πάντα κάτι δεν καθόταν. Τελικά την πήραμε την Πόλη :)

Στην περιοχή του Γαλατά και του Πέρα ζεις στους ρυθμούς μιας πόλης-γίγαντα 15 εκατομμυρίων. Η λαοθάλασσα στον πεζόδρομο της Istiklal είναι συνεχής μέρα και νύχτα. Οι επιλογές σε φαΐ, ποτό, ψώνια απεριόριστες. Θέλει μέρες να ψάξεις τις κάθετες οδούς, πόσο μάλλον να επεκταθείς παραπέρα.

Ο Βόσπορος και ο Κεράτιος σε μεταφέρουν τη μια στιγμή στην παλιά πόλη και την άλλη στη νεότερη: από την ευρωπαϊκή στην ασιατική. Πύργοι του 15ου αιώνα, παλάτια των σουλτάνων, τζαμιά, πλωτές γέφυρες και ξένοιαστοι διαβάτες στις ακτές.

Στην παλιά πόλη δεσπόζουν τα τζαμιά και οι εκκλησίες που τις έκαναν τζαμιά. Εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά με την Αγιασοφιά να ξεχωρίζει. Σε πιάνει μια θλίψη πως θα ήταν εσωτερικά αν δεν την είχαν αλλάξει. Το Τοπ Καπί σε μεταφέρει 500 χρόνια πίσω, ενώ το Αρχαιολογικό μουσείο χιλιάδες πιο πίσω.

Αν τυχόν κάτσεις κάποιες περισσότερες μέρες το σίγουρο είναι ότι θα γυρίσεις και με κάποια κιλά περισσότερα. Εκεί καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

...και όλη η Πόλη ένα παζάρι.

Walking in the shadows

Περπατώντας βραδάκι με βροχή στα ανατολικά της πόλης, προσέχεις να αποφύγεις εκείνα τα πλακάκια στο πεζοδρόμιο που θα σε κάνουν μούσκεμα. Αν είσαι τυχερός δεν θα έχει μαζευτεί καμιά στοίβα από σκουπίδια για να μυρίζει η ατμόσφαιρα και έχεις μόνο την αιθαλομίχλη. Παρόλαυτα το να χάνεσαι σε γνωστές-άγνωστες περιοχές της πόλης είναι κάτι που σ' αρέσει.
Σε αυτές τις πυκνοκατοικημένες και χωρίς κάποιο αξιοθέατο (ανάλογο του κέντρου) περιοχές όπως η Ανάληψη, το Ιπποκράτειο και η Παρασκευοπούλου, οι δρόμοι είναι στενοί. Και τα αυτοκίνητα λες και δεν μετακινούνται ποτέ. Εκεί τέτοιες ώρες συχνά θα διασταυρωθείς στο πεζοδρόμιο με κάποιον μυστήριο άνθρωπο. Ίσως είναι άστεγος, ίσως εξαρτημένος σχεδόν πάντα θα παραμιλάει για τα θέματα που τον απασχολούν. Όταν υπάρχει πολυκοσμία και ανοιχτωσιά τον χάνει το μάτι σου. Αλλά σε εκείνους τους στενούς δρόμους είναι που ανήκει.
Και μετά θα χρειαστεί να πατήσεις στην άσφαλτο και πρέπει να διαλέξεις ένα σημείο με μπόλικο φωτισμό γιατί αλλιώς θα βουλιάξεις. Αν δεν έχεις βουλιάξει στις σκέψεις.

Σκατοψυχιά

Εκτός από κάτι λαζογερμανούς που κάθε δεύτερη κουβέντα τους είναι "στη Γερμανία έτσι, στη Γερμανία αλλιώς" οι περισσότεροι δεν τους πολυγουστάρουμε. Εμείς είμαστε πιο ζεστοί, πιο φιλικοί, πιο ανοιχτόκαρδοι. Αυτοί είναι πιο ρατσιστές και σκατόψυχοι.
Και τότε θυμάμαι εκείνη την είδηση που η Bayern Μονάχου έδωσε δάνειο στην αντίπαλη της Dortmund για να μη διαλυθεί. Φανταστείτε στην Ελλάδα μια αντίστοιχη περίπτωση. Πχ ο Ολυμπιακός να έδινε πέρυσι στην ΑΕΚ ή ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ στον ετοιμόρροπο Άρη. Την επόμενη στιγμή οπαδοί και φίλαθλοι των δανειστών θα σπάγανε την περιουσία των ομάδων τους.

Μάλλον εμείς είμαστε σκατόψυχοι στους δικούς μας. Στο γείτονα.