Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο

Ποιος δεν ξέρει την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας; Αλλά πόσοι έχουν δει το θεατρικό του Σαίξπηρ;
Μέσα από μια νεανική, γεμάτη ενέργεια και χιούμορ προσέγγιση, το βαρύ και καρακλασσικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας γίνεται σημερινό και σπαρταριστό. Άγνωστοι οι ηθοποιοί αλλά μετά από αυτή την παράσταση, που ο κάθε ένας τους παίζει δέκα ρόλους και χύνει τόνους ιδρώτα, οι άλλοι ηθοποιοί θα μου φαίνονται δημόσιοι υπάλληλοι. Ειδικά ο πρωταγωνιστής είναι ένας θίασος μόνος του.
Πάντα μπορείς να βρεις ψεγάδια αλλά το μεγαλύτερο κατόρθωμα το οποίο πιστώνονται, είναι το δέσιμο του αστείου με την τραγική ιστορία του ζευγαριού. Και το κάνουν με τρόπο χωρίς να φαίνονται παράταιροι.

Iron Maiden - The Book of Souls

5 χρόνια μετά το απογοητευτικό Final Frontier, οι Maiden τελικά κυκλοφόρησαν και άλλο δίσκο μετά τον 15ο. Απογοητευτικό για εμάς που μεγαλώσαμε μουσικά μαζί τους και δεν περιμέναμε ότι μια μέρα θα κυκλοφορούσαν κάτι τόσο αδιάφορο. Και ο αρχηγός Steve Harris είχε αναφέρει ότι πάντα νόμιζε ότι θα έβγαζαν 15 δίσκους και θα σταματούσαν.
Όπως το εξώφυλλο έτσι και ο δίσκος. Χρειάζεται χρόνος να δεχτείς αυτή τη μορφή του Eddie και περισσότερος χρόνος ότι πρόκειται για ένα απλό πορτρέτο όπως τότε στον πρώτο δίσκο. Με την πρώτη μουσική επαφή με το Book of Souls βρίσκεσαι μπροστά σε ένα μεγάλο συμπαγές σύνολο χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο πεταχτό riff. Έτσι του αφιερώνεις ώρες και το περιεργάζεσαι. Γιατί είναι οι αγαπημένοι σου, γιατί και τότε στις αρχές έτσι άρχισες να ακούς.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που περίμενα(με) να βγάλουν το νέο Seventh Son και να απογειώσουν το metal. Δεν γίνεται και θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου (δυστυχώς). Μέσα από μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις σε κρατάνε μέχρι το τέλος. Ίσως γιατί συνήθισες ίσως γιατί καταφέρνουν να γράφουν μεγάλα τραγούδια που είναι πολύ καλά. Μεγάλωσαν και με τον τρόπο τους σου λένε να μεγαλώσεις κι εσύ. Το εκπληκτικό riff και το anthemικό τραγούδι πάντα θα είναι top αλλά δεν βρίσκεται μόνο εκεί η ουσία. Όμορφες μελωδίες, ωραίες ενορχηστρώσεις, νέες προσεγγίσεις δίπλα στις κλασσικές και μια διαδικασία που ξεκίνησε με το A Matter of Life and Death και βρίσκει την καλύτερη έκφανση της σε αυτή την κυκλοφορία.
Up the Irons ξανά!

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Δεν πρόκειται για το κίνημα που προ 4ετίας σήκωνε μπάρες. Αλλά για το γνωστό έργο από το οποίο πήρε το όνομα του και είναι του Ντάριο Φο. Μιας προσωπικότητας της αριστεράς με μεγάλη δραστηριότητα και σημαντικό έργο. Είχα δει στο θέατρο τον Τυχαίο Θάνατο ενός Αναρχικού και είχα μείνει ενθουσιασμένος με το κείμενο.
Εδώ λοιπόν απλοί εργάτες ξεσηκώνονται μια ωραία πρωία γιατί δεν μπορούν πια να καταπίνουν αυτά που τους δίνει το καπιταλιστικό σύστημα. Είναι εντυπωσιακό ότι ο τρόπος λειτουργίας, αδικίας, κοινωνικής ανισορροπίας είναι ολόιδιος 40 χρόνια μετά. Έχουν γαλουχηθεί γενιές μέσα σε αυτό το σύστημα και πλέον έχουν απομείνει μόνο τα πυροτεχνήματα όπως το κίνημα που αναφέρθηκε στην αρχή.

Τα πορτοκάλια του Μονταλμπάνο

Ο Σάλβο Μονταλμπάνο είναι αστυνομικός στη Σικελία. Ο Αντρέα Καμιλλέρι τον βάζει να βρίσκεται συνέχεια μπροστά σε αστυνομικά μυστήρια. Και λόγω κοφτερού μυαλού και φαντασίας καταφέρνει να τα εξιχνιάζει.
Πολλές αυτοτελείς ιστορίες, άλλες φορές με προφανείς δράστες και άλλες με ευφάνταστους κακοποιούς, ξεδιπλώνονται στην καλοκαιρινή σου ψάθα. Γιατί αποτελεί καλοκαιρινό και ευχάριστο αλλά όχι χαζοχαρούμενο ανάγνωσμα. Δε σε κάνει κατά τι σοφότερο αλλά σίγουρα δε γεμίζει απλά το μυαλό σου.

Οδύσσεια (Ιθάκη-Λευκάδα)

Η σκέψη για μακρινό ταξίδι υπήρχε. Η επιθυμία φούντωσε μες τον Ιούλη. Ο χρόνος όμως ήταν λιγοστός και το κόστος δυσθεώρατο.  Επιφυλασσόμαστε λοιπόν.
Επόμενη επιλογή δε θα μπορούσε παρά να είναι το μέρος συνώνυμο του προορισμού:

Κι όλους τους ξέμπαρκους θα τρώει το σαράκι
μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

Ιθάκη: με δυο λέξεις πράσινο και μπλε. Έτσι φαινόταν από τα πολλά ψηλά σημεία του. Απόλαυση και στο επίπεδο της θάλασσας με τα κρυστάλλινα νερά και την ηρεμία που σου περνούσε. Ιδανικό μέρος για καθαρό μυαλό. Σε τρεις μέρες την οργώσαμε και την αγαπήσαμε.

Και από κει στην Λευκάδα (την ομηρική Ιθάκη κατά ορισμένους), ανάμεσα στη φύση και στους ανθρώπους. Διαμονή σε camping, βουτιές στα διάσημα γαλάζια νερά του νησιού, περπάτημα σε γραφικά χωριά. Συνωστισμός σχεδόν σε όλα τα μέρη που κινείσαι είτε πρόκειται για διαδρομές είτε για το τουριστικό Νυδρί.
Γύρισα γεμάτος και αποκαμωμένος. Ένοιωσα την οδύσσεια με την έννοια της γνωριμίας των τόπων και του συνεχούς ταξιδιού. Ευχήν Οδυσσεί

Summertime madness

Κυκλοφορεί παντού από προχθές για πτώση 70% του τζίρου λόγω της κατάστασης. Κανείς δε λέει ότι είναι καλό το κλίμα αλλά όταν στο ρεπορτάζ σου βάζουν και δηλώσεις 23χρονου να λέει ότι φέτος πρώτη χρονιά μετά από 5 χρόνια δε θα πάει διακοπές, σου φεύγει ένα δάκρυ. Και μετά πας σε bar και beach bar στη Χαλκιδική και δεν έχει καρέκλα να ακουμπήσεις, ούτε μέρος να παρκάρεις.
Πτώση στις τιμές και ιδιαίτερα των ακινήτων. Ενώ όταν είχαν ρίξει τον ΦΠΑ στην εστίαση κανείς δεν είχε μειώσει τις τιμές τώρα που επανήλθε στο 23% τις ανεβάζουν. Ενώ διαβάζουμε για πτώση στις τιμές πετρελαίου στο βαρέλι εδώ στην καλύτερη δεν την ανεβάζουν. Και για τα ακίνητα παρόμοιος "επαγγελματισμός" από μεσίτες και ιδιοκτήτες. Μόνο πτώση στα έσοδα μας υπάρχει τελικά.
Όταν μετά από όλα αυτά βγεις στην παραλία για μπάνιο διαπιστώνεις ότι είτε είναι όλοι μέχρι 15 χρονών είτε πάνω από 45. Που πήγε η χαμένη γενιά; Γιατί αποκλείεται οι παραλίες να ανήκουν αποκλειστικά στην αγία ελληνική οικογένεια! Αν πας στα trendy beach bar θα βρεις τη χαμένη γενιά. Οι υπηρεσίες που σου προσφέρουν είναι τραγικές αλλά λες και ευχαριστώ που βλέπεις λίγο καλό κόσμο και όχι θειάδες και παιδάκια.
Δυο καρπούζια σε μια μασχάλη δεν τα καταφέραμε να τα κουβαλήσουμε και έτσι φέτος δύσκολο το κόβω για διακοπές (οι τιμές για έξω είναι αστρονομικές-κρίση βλέπεις). Μέσα σε αυτή την ανισόρροπη κατάσταση θα το παλέψουμε.

Όλα τριγύρω (summertime edtion)

Το τελευταίο διάστημα όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Καλό είναι να τα κοιτάς όσον αφορά εσένα γιατί αλλιώς καταλήγεις ένας θεατής ενός άσχημου σίριαλ, που όχι μόνο δε κάνεις τίποτα αλλά και χαλιέσαι συνέχεια.
Η παλιά διαπίστωση ότι οι άλλοι απομακρύνονται, επαληθεύεται με το πέρασμα του καιρού. Και δε μιλάω για περιπτώσεις υγείας, δουλειάς, υποχρεώσεων λόγω παιδιών κλπ. Απλά ο κόσμος δεν κινείται τόσο κοινωνικά όσο θα περίμενες. Το πολύ πολύ να βγει για να ξεσκάσει και σε καμιά περίπτωση να κάνει κάτι αξιοσημείωτο. Φταίει σίγουρα το πέρασμα της ηλικίας αλλά περισσότερο τι κουβαλάει ο καθένας στο κεφάλι του.
Το σοκ των Capital Controls και της δέσμευσης ουσιαστικά των καταθέσεων, είχε συνέπειες για τους περισσότερους. Αλλά όπως όλα αποτέλεσε και φθηνή δικαιολογία για να μην ανταποκριθούν πολλοί στις υποχρεώσεις τους. Αν σκεφτόμουν σαν κι αυτούς και δεν με είχαν μεγαλώσει λάθος, δηλαδή να είμαι συνεπής και αξιοπρεπής στις υποχρεώσεις μου, δε θα με χαλούσε.