2020 μΧ

Στενεύουν τα περάσματα 

οι φίλοι μου φαντάσματα 

κι η πόλη μοιάζει γενικώς 

τάφος οικογενειακός

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και εμείς οι ίδιοι μένουμε

Ήρθε η ώρα να παίξουμε και μεις σε ταινία. Να γίνουμε πρωταγωνιστές σε reality. Αναίμακτα από τον καναπέ μας. Όσο τραγικό είναι ότι αφορά όλο τον πλανήτη (χεσμένα έχει η φύση τα σύνορα και τους κανόνες) τόσο ύπουλος είναι ο ιός. Αν ήταν με τη μία θανατηφόρος θα είχαμε κλειδαμπαρωθεί. Αλλά είναι τέτοια η φύση του που σε ξεγελάει και σε βάζει σε ηθικό δίλημμα. Όταν περάσουν βδομάδες, εδώ στην Ελλάδα δεν θα αντέξουν πολλοί και θα κυκλοφορούν κανονικά. Και τότε ο Χάρος θα βγει κανονικά παγανιά. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Η εξέλιξη είναι σαν χιονοστιβάδα: την Τρίτη λέγαμε για τους χαβαλέδες εκπαιδευτικούς που θα κάθονται (είναι) και σήμερα ο Ιατρικός Σύλλογος λέει να αλλάζουμε εσώρουχα όταν γυρνάμε από έξω. Μάλλον επειδή θα τα κάνουμε πάνω μας...Θα αντέξουμε τόσες προφυλάξεις στην καθημερινότητα μας; Θα γλιτώσουν όλοι στο περιβάλλον μας; Εμένα δε μ αρέσουν τα reality!

:S

Μπορείς το πιο σπουδαίο πράγμα να σου δημιουργεί μπερδεμένα συναισθήματα; Αντί να σου προκαλεί χαρά, να είσαι με έναν προβληματισμό; Και δε λέω να ζηλεύεις. Γιατί άνθρωπος είσαι, μπορεί να ζηλεύεις με την επιτυχία, με την ευτυχία του άλλου. Κακώς. Αλλά μιλάω για περιπτώσεις που αν δεν ήξερες καλά τα εσωτερικά των ζευγαριών θα έλεγες "τι ωραία που θα τους συμβεί κάτι τόσο σημαντικό;!"
Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από ότι νομίζουμε. Ίσως όμως στην τελική αυτό που έχει σημασία είναι η νέα ζωή που θα έρθει. Κι αυτό που εύχομαι εγώ, είναι να είναι καλύτερη από τους προγόνους της. Όπως και να χει, αυτοί οι άνθρωποι μου φαίνονται ανάξιοι σε αυτή τη φάση. Ίσως είμαι υπερβολικός. Ίσως θέλω οι άλλοι να είναι σωστοί και ισορροπημένοι. Τρώγομαι με τα ρούχα μου(;)

Deal with the devil

Από τη δουλειά μου δεν πρόκειται να γίνω πλούσιος ούτε να ανέλθω στην ιεραρχία ούτε να αναγνωριστώ αν κάνω κάτι ούτε να μου κόψουν το μισθό αν δεν κάνω τίποτα. Το μόνο που μου έχει κολλήσει στο μυαλό εδώ και 9 χρόνια είναι να φύγω από το σχολείο που είναι η οργανική μου. Σαν το Σίσυφο όμως αυτό δεν έχει γίνει. Πάντα με άλλες καταστάσεις και εξελίξεις. Είναι τόσο γραφική η φάση πλέον που πάει στη φάση του μεταφυσικού. Αφού λέω ότι ίσως για κάποιον σκοπό δε γίνεται.
Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα γυρνάει ξανά στο μυαλό μου πως θα τα καταφέρω. Πρόσεξα ημερομηνίες και έκανα συμφωνία με το διάβολο. Η εξέλιξη θα είναι η γνωστή. Ο διάβολος δε χαρίζει. Πλέον πρέπει το αύριο να είναι διαφορετικό και η στάση μου αλλιώτικη. Και το μυαλό μου θα καθαρίσει και οι άλλοι θα με αντιμετωπίσουν αλλιώς. Ακόμα και ο Σίσυφος θα το χε πάρει απόφαση. Άντε.

40++

Με το που πιάνεις κάποια ηλικιακά όρια σου έρχεται στο μυαλό ότι κάτι αλλάζει στη ζωή σου. Άμα δεν αλλάξει κάτι στην υγεία σου, δεν τρέχει κάστανο. Αλλά κάποια στιγμή είναι αναπόφευκτο, απλά όσο αργήσει τόσο το καλύτερο. Το θέμα είναι να μπορείς εσύ να λειτουργήσεις όσο καλύτερα γίνεται και να μην αποδιοργανώνεσαι με έναν απλό πόνο. Ας εξοικειωθούμε με τα μαλακά για να μαστε προετοιμασμένοι και για τα σκληρά. Άσε που δεν είναι στο DNA μας να είμαστε drama queens και attention whores.

Χαζοί > χαζοί

Όλοι είμαστε πιο χαζοί συγκριτικά με κάποιους άλλους. Δεν το παραδεχόμαστε αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι η στιγμή που το συνειδητοποιούμε όχι μόνο βλέποντας κάποιους άλλους αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μας. Και τι κάνουμε.
Καταρχάς πρέπει να το δεχθούμε και όχι να εθελοτυφλούμε. Μερικούς μπορεί να τους αρέσει και να ναι μαζόχες. Συνήθως δεν ισχύει. Επομένως πρέπει να κινηθούμε με τρόπο να μη μας εκμεταλλευτούνε. Γιατί βλέποντας πως κοροϊδεύουν και εκμεταλλεύονται κάποιους άλλους χαζούς, δε θα θέλαμε να είμαστε στη θέση τους. Φανταστείτε πόσο λυπηρό είναι να βλέπουμε να κοροϊδεύουν κάποιους που τους θεωρούμε εύστροφους (αλλά είναι μέχρι ενός σημείου) μέχρι να το παθαίνουμε και μεις. Στην καλύτερη το παίζουμε χαζοί και τους εκμεταλλευόμαστε εμείς.

Σημείωση: ουδεμία σχέση έχουν οι παραπάνω διαπιστώσεις με το εργασιακό μου περιβάλλον. Αν είναι δυνατόν...

Beast in Black - From Hell with Love

Στο τέλος του 2019 έπεσα πάνω σε αυτό το δίσκο. Οι μελωδίες των πιο χτυπητών στιγμών του είναι φάση συμμετοχή rock τραγουδιού στη Eurovision: πολύ ανάλαφρο, χαζοποπ. Είναι όμως κολλητικό και αυτό είναι κάτι που λείπει εδώ και χρόνια από τον σκληρό ήχο και ειδικά από τους λάτρεις του hair metal των 80s.
Έχω αμαρτάνει πάτερ και μάλιστα κατ' εξακολουθηση. Έχω λιώσει σε ακροάσεις τόσο τα σχεδόν χορευτικά τραγούδια τους όσο και τα πιο στομφωδη (φάση Edguy, Virgin Steele). Μην πω για τη διασκευή στο No Way Out. Στα video clip φαίνεται να παίρνουν σοβαρά τις ανάλαφρες μελωδίες τους ενώ ο Έλληνας τραγουδιστής τους έχει φωνάρα.
Τι να πω; Παίζει να περνάω καμιά ανάλαφρη φάση αφού και το top άκουσμα των γιορτών ήταν το Valhalleluja!
Πάω να κουνηθω στους ρυθμούς του ομώνυμου, του Die by the Blade, του Sweet Little Lies...