Σεπτέμβρης

Κοιτάω το post που είχα κάνει πριν σχεδόν έναν χρόνο για τον Σεπτέμβρη, τον χειρότερο μήνα. Τέλειωσαν οι διακοπές, τα μπάνια, το καλοκαίρι και ότι αυτό κουβαλάει. Μένει η ζέστη του καλοκαιριού, φεύγουν όλοι στις δουλειές τους, ρουτίνα ξανά, τα κεφάλια μέσα. Αλλά τα πάντα είναι όπως τα βλέπεις. Δεν ξέρω αν εσείς είστε ικανοποιημένοι που παίρνετε έναν σταθερό μισθό και βλέπετε Ειδήσεις και Μαρία η άσχημη αλλά εγώ λέω να κάτσω να σκεφτώ τι καινούργιο θα κάνω φέτος. Τώρα πόσα από αυτά που λέμε γίνονται είναι άλλο. Το θέμα είναι να μην επαφίεσαι στα δεδομένα και σαπίζεις.

ΥΓ Επειδή δεν παίζει φράγκο τελευταία, λέω να βάλω το λογαριασμό μου στο blog για οικονομική ενίσχυση!
ΥΓ 2 Από το 2003 είχα να πάω σε μπουζούκια, δε μπορώ να πω καλά πέρασα την Πέμπτη.

Λίγη τσίπα

Έχω την εντύπωση ότι παλιότερα κάποιος περηφανευόταν ή κέρδιζε τον σεβασμό στον επαγγελματικό τομέα τουλάχιστον, όταν είχε μια καλή δουλειά, ήταν εργατικός, προσέφερε μέσα από την εργασία του, ήταν δημιουργικός. Σήμερα έρχονται κάτι άτομα και περηφανεύονται γιατί πληρώνονται δουλεύοντας ελάχιστες ώρες τη βδομάδα. Και να ήταν τίποτα εισοδηματίες πάει και έρχεται (αν και σε αυτή την περίπτωση είναι ξεφτίλα να χαίρεσαι που είσαι τεμπέλης). Αλλά να χώθηκες στο δημόσιο και να το λες αυτό δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ξεφτίλα; Αλλά φαίνεται έτσι τους μεγάλωσαν αυτούς, να είναι δηλαδή παράσιτα. Ή μήπως άλλαξαν τα πράγματα;

Τι να πω και γω

Σε τηλεοράσεις, εφημερίδες, ραδιόφωνα, blog, στο δρόμο όλοι αναφέρονται στη λεγόμενη εθνική καταστροφή. Όπως κάθε μεγάλο άσχημο γεγονός θα το εκμεταλλευτούν αυτοί που μπορούν και θα το υποστούν αυτοί που δεν μπορούν. Το ποιος φταίει, τα γιατί κλπ αναζητούνται αλλά δε βρίσκονται. Ένα κουράγιο στην stacy που δοκιμάζεται κι αυτή στην περιοχή της Ηλείας.

ΠΣΚ (Πάμε Στην Κασσάνδρα)

Τελευταίο ΠΣΚ του Αυγούστου, τελευταία ευκαιρία για καλοκαιρινή απόδραση. Όσοι με ψάχνουν θα με βρουν προς Κασσάνδρα μεριά. Τα λέμε από Δευτέρα dudes

No more Bark at the moon

Για τους κλασσικομέταλλους ο τίτλος βρωμάει δίσκους του Ozzy. Δεν έχει όμως να κάνει με κάτι τέτοιο. Όποιος θυμάται εκείνο το post για τους "αναρχικούς" που έχουν κάνει κατάληψη σε κοντινό κτίριο, χθες είχαμε μια εξέλιξη. Την ίδια ώρα που τα παιδιά είχαν δουλειά στο κέντρο της πόλης, η αγέλη από σκυλιά που έχουν μαζέψει επιτέθηκε και δάγκωσε 6 άτομα. Το θετικό είναι ότι δεν έπαθαν τίποτα ιδιαίτερο και ότι ο μπόγιας μάζεψε κάποια από αυτά. Παράλληλους βίους βλέπω για τους σκύλους και τα αφεντικά τους...

Σύρος (αλλά και Μύκονος και Τήνος)

Έξι μέρες στις Κυκλάδες μπορεί να μην ήταν πολλές αλλά σίγουρα ήταν γεμάτες. Είδαμε σχεδόν όλα όσα θέλαμε να δούμε, γυρίσαμε σε τρία νησιά, δοκιμάσαμε τις σπεσιαλιτέ τους, κάναμε μπάνιο στις παραλίες τους, περπατήσαμε στα καλντερίμια τους και ούτω καθεξής. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ή να βάλω και αρκετές φώτο αλλά δεν είναι αυτό το νόημα. Ακολουθούν μερικές σύντομες εντυπώσεις.
Ημέρα 2η: Πρώτη μέρα στην Σύρο και συγκεκριμένα στην Ερμούπολη. Πολύ όμορφη πόλη που θυμίζει περισσότερο Κέρκυρα παρά Κυκλάδες. Από το λιμάνι διακρίνονται δύο λόφοι, ο ένας των Καθολικών και ο άλλος τον Ορθόδοξων (όπως κατάλαβα). Επειδή ήταν νωρίς όμως αφήσαμε τις περιηγήσεις για αργότερα και κατευθυνθήκαμε προς την παραλία της Αζόλιμνου. Όχι κάτι ιδιαίτερο. Κοινό χαρακτηριστικό των παραλιών της Σύρου είναι ότι είναι μικρές και ως συνέπεια δύσκολο να βρεις ξαπλώστρα. Καλό το δωμάτιο. Το βράδυ είχε συναυλία Raining Pleasure στην κεντρική πλατεία.
Ημέρα 3η: Από το πρωί πήραμε τους δρόμους για να δούμε τα ωραία της Ερμούπολης. Περιποιημένα κτίρια ως επί το πλείστον, με τα παραδοσιακά και τους ναούς να ξεχωρίζουν. Από τιμές μου φάνηκαν φυσιολογικές τόσο για φαΐ όσο για όλα τα υπόλοιπα. Εξυπηρετικές και οι συγκοινωνίες με δωρεάν αστικό κάθε 20 λεπτά. Μπάνιο στις Αγκαθωπές (με περπάτημα μες τον ήλιο) οι οποίες είναι αξιοπρεπής.
Ημέρα 4η: Την τιμητική της είχε σήμερα η Άνω Σύρος, ο πρώτος λόφος που λέγαμε. Σαν την παλιά πόλη της Ερμούπολης μου έκανε. Γραφικά σοκάκια, καθολικές εκκλησίες (όχι τεράστιες σαν τις ορθόδοξες), όμορφη θέα.Πιείτε τον καφέ σας σε ένα από τα δύο καφέ, σιγοτραγουδήστε την Φραγκοσυριανή και κατηφορείστε για μπανάκι (στο Κίκι αυτή τη φορά). Το βράδυ έχει καλές ταβερνούλες μέσα για αναπλήρωση των χαμένων θερμίδων.
Ημέρα 5η: Δεκαπενταύγουστος σήμερα και δε λέει να κινηθούμε προς Τήνο. Καλύτερα Μύκονο λοιπόν! Όμορφη η χώρα της με τα παραδοσιακά σπιτάκια και καλντερίμια. Πολύς κόσμος με 9 στους 10 ξένους. Πανάκριβο το φαγητό και οι ξαπλώστρες αλλά τι να κάνεις Μύκονος είναι. Φτάσαμε κοντά στο Super Paradise αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι ψυχολογικά για το υπέρτατο ξεφάντωμα :P Παράπονο: ούτε έναν επώνυμο δεν είδαμε :@
Ημέρα 6η: Μία μέρα μετά η Τήνος είναι μια χαρά. Επιβλητική η εκκλησία και ωραία από μουσειακής άποψης. Χαιρέτισα την εικόνα αλλά η αλήθεια ήταν ότι δε φαινόταν από τα κοσμήματα. Γενικά δε μου έκανε πολύ καλή εντύπωση το νησί καθώς δεν έχει κανένα φοβερό αξιοθέατο, ενώ είναι και αδικαιολόγητα ακριβό. Όλη η Τήνος από την εκκλησία ζει.
Ημέρα 7η: Ένα πέρασμα από το αρχαιολογικό μουσείο πριν τη μεγάλη ανάβαση στο δεύτερο λόφο. Πάλι καλά μας αποζημίωσε η θέα από το ναό της Αναστάσεως. Το τελευταίο μπάνιο ήταν στη Βάρη. Ένας μικρός κολπίσκος με αρκετή νεολαία. Επιστροφή για τσιμπολόγημα (σαν τα πουλάκια φάγαμε :P) και επιβίβαση στο πλοίο της επιστροφής. Εις το επανιδείν!

ΥΓ Η πρώτη και η τελευταία μέρα ήταν ταξίδι
ΥΓ 2 Μου φαίνεται τελικά πολλά έγραψα

Bye Bye

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, αύριο τέτοια ώρα θα πίνω τον καφέ μου στο λιμάνι της Ερμούπολης. Έξι μέρες και βάλε μακριά από την πόλη και τη σχετική ρουτίνα δεν είναι λίγες. Ελπίζω ο προορισμός να είναι καλός αλλά πάντα πολύ μεγάλο ρόλο παίζει η παρέα. Εντυπώσεις και κάποιες φωτογραφίες μετά την επιστροφή. Όλο αυτό το διάστημα, όσοι διαβάζετε αυτό το blog, να περνάτε καλά και θα τα ξαναπούμε μετά από καμιά βδομάδα. Κουράγιο μέχρι τότε :P