Επετειάκο post

Όχι δεν έχω επέτειο με το πρόσωπο ούτε θυμήθηκα την εθνική επέτειο. Για δυο άλλους λόγους βάζω αυτό το post. Ο πρώτος είναι ότι πέρασε ένας μήνας και κάτι από τότε που έβαλα το Google Analytics και κόβω κίνηση πόσος κόσμος και από που μπαινοβγαίνει στο blog. Κατά μέσο όρο λοιπόν, δέχεται 27 επισκέψεις τη μέρα. Μια χαρά! Πλάκα έχει η χώρα προέλευσης: το 76% προέρχεται από την Ελλάδα, έπονται οι ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, ενώ μέσα στους επισκέπτες έχουμε Βραζιλιάνους, Ινδούς, ακόμα και Φιλιππινέζους. Το μεγάλο μπαμ συνέβη στις 28/10 όπου και σημειώθηκαν 116 επισκέψεις (ήταν φαν των W.A.S.P.) ενώ από την άλλη στις 7 του μηνός, μόλις 11 (δεν μπήκε φαν κανενός συγκροτήματος φαίνεται).
Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος που γράφω το post, είναι ότι με αυτό φτάνω τα 15 μέσα στον ίδιο μήνα, πράγμα που αποτελεί ρεκόρ :P Χειροκρότημα παρακαλώ!

Εξόρμηση στη Σκήτη Βεροίας

Γνώριζα ότι οι δυο παλαίμαχοι blogger Radikal και Istikoglou είχαν κάνει κάποιες εξορμήσεις στο πρόσφατο παρελθόν και μου φάνηκε ενδιαφέρον το όλο concept. Έτσι τους ξεσήκωσα και ως εθνικόφρονες που είμαστε διαλέξαμε την 28η Οκτωβρίου για να πάμε στο φράγμα του Αλιάκμονα.
Στη διαδρομή ξεκίνησε να βρέχει, κάτι που σήμαινε ότι μπορεί και να πηγαίναμε τζάμπα. Φτάσαμε εν μέσω ομίχλης αλλά όχι βροχής και η πορεία ξεκίνησε. Μέσα στο δάσος, δίπλα σε ένα ρυάκι που σε σημεία γινόταν καταρράκτης, το περπάτημα ήταν απόλαυση. Βαθιές αναπνοές! Στο ανέβασμα ήμασταν καλά αλλά στο σκαρφάλωμα σε ορισμένα σημεία ήθελε προσοχή και φάγαμε λίγο χώμα (Καταμέτρησα δυο δολοφονικές προσπάθειες εναντίον μου από τους προαναφερθέντες bloggers!). Γενικά ήταν διαδρομή που για κάποιον έμπειρο θα φαινόταν νορμάλ αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι για γυναικόπαιδα.
Τελικά φτάσαμε στη Σκήτη Βεροίας (ή Μονή Τιμίου Προδρόμου) που φαινόταν να είναι αρκετά παλιά, μεσαιωνική. Ωραίο μέρος για να ξεφύγει κανείς από τη βαβούρα της πόλης. Παραδίπλα είχε και τη σπηλιά που έμενε ο Γρηγόριος Παλαμάς. Ακολούθησε ακόμη λίγη πορεία πέρα από τη σκήτη και οι ανάλογες φωτογραφίες. Στην επιστροφή πήραμε τον εύκολο δρόμο που μας έδωσε την ευκαιρία να χαζέψουμε τον Αλιάκμονα.
Να ευχηθώ και άλλες τέτοιες εξορμήσεις. Η διάθεση και η μαχιμότητα όπως φάνηκε υπάρχει, το θέμα είναι να ανακαλύψουμε και άλλους τέτοιους προορισμούς.

ΥΓ Άλλοι πορείες στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου και άλλοι σουβλάκια στον Άγιο Πρόδρομο.

W.A.S.P. - Live in Thessaloniki

Μόλις έμαθα ότι έρχονται οι W.A.S.P στη Θεσσαλονίκη και μάλιστα ότι παίζουν ολόκληρο το Crimson Idol, δεν υπήρχε περίπτωση να μην παραστώ. Το εισιτήριο σε πολύ λογική τιμή και ο χώρος καλός. Ξεκίνησα με τον έτερο γραφικό Radikal και δεν παιζόταν ούτε στον ΟΠΑΠ η πιθανότητα να χαθούμε στο δρόμο. Τελικά καταφέραμε και βρήκαμε το Principal ενώ οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει ακόμα.
Η πρώτη ώρα ήταν αφιερωμένη στον δίσκο Crimson Idol, ίσως τον καλύτερο της καριέρας του Blackie Lawless. Πραγματικά πολύ καλή η εκτέλεση του αν και κάποιος μπορεί να μην το περίμενε, αφού είναι το πρώτο live της περιοδείας. Πίσω από την μπάντα υπήρχε μεγάλη οθόνη όπου προβαλλόταν καθ όλη τη διάρκεια σκηνές από την ταινία που είχαν ετοιμάσει το 1992 αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ. Πολύ καλή φάση. Ακολούθησε ολιγόλεπτο διάλειμμα και το συγκρότημα ξαναβγήκε δυναμικά στη σκηνή με μια έκπληξη, το Hate to Love Me από το Unholy Terror. Από το Dominator έπαιξαν μόνο ένα τραγούδι, το Take Me Up. Τα υπόλοιπα ήταν τα κλασσικά και ξεσηκωτικά τους: L.O.V.E Machine, I Wanna Be Somebody, Wild Child, Blind in Texas ("ξέχασαν" το Animal).
Γενικά οι W.A.S.P. παρουσιάστηκαν πολύ φρέσκοι και ανώτεροι από το 2004 που τους είδα τελευταία φορά. Η εκτέλεση του Crimson Idol κάνει πολύ ελκυστικό το πακέτο ενώ αν ήταν αντάξιος και ο ήχος τότε θα μιλούσαμε για καταπληκτικό live. Δυστυχώς ήταν τόσο χάλια στη μεγαλύτερη διάρκεια, που δεν άντεχαν τα αυτιά μας να πάμε σε κανένα rock bar μετά. Πάλι τα ίδια θα λέμε...

ΥΓ Το τραγούδι στο βίντεο είναι το Blind in Texas και η επιλογή έγκειται στο ότι από ότι φαίνεται είχαμε αρκετούς εκπροσώπους της πολιτείας στο live ;)

Πιστωτικές

Προχθές με πήραν (πάλι) για να βγάλω πιστωτική. Κλασσικά αρνήθηκα και θυμήθηκα τον Αρκά.
Σημείωση: Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση

Σαλονικιώτικο τριήμερο

Εμείς οι Θεσσαλονικείς έχουμε τριήμερο. Τους υπόλοιπους δε σας χάλασε :P Και τι κάνουμε το τριήμερο; Μα φυσικά καθόμαστε στην πόλη μας που γιορτάζει. Δε πάει να χει καλό καιρό, να χουμε χρήματα, παρέα; Εμείς εδώ. Για καφέ, σε καμιά ταβέρνα, κανένα ματς, χαλλλαρά λοιπόν. Γιορτάζουμε με το σαλονικιώτικο τρόπο. Το θέμα είναι: μπορούμε κι αλλιώς;

ΥΓ Τελευταία δυσκολεύομαι να βρω κάτι καλό στο ράδιο (tv γιοκ). Λέτε να γίνει τίποτα από το σταθμό που ξεκινάει την ημέρα της εθνικής εορτής;

Για το π****ο

Έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια στο χωριό μας, έχουν μαζευτεί πολλά άτομα για το π****ο. Θυμάστε να γινόταν επεισόδια σε κάθε πορεία, με κουκουλοφόρους να καίνε και να καταστρέφουν; Πριν από ματς Άρη-ΠΑΟΚ να μπαίνουν γκαζάκια σε σύνδεσμους; Μετά από ματς Άρη-ΠΑΟΚ να γίνονται συμπλοκές; Να κλέβουν μέσα στο λεωφορείο; Ή ακόμα και πιο καθημερινα πράγματα. Δηλαδή να παρατάνε το αμάξι όπου να 'ναι και να δημιουργούν πρόβλημα χωρίς να τους νοιάζει; Τα υπόλοιπα συμπληρώστε τα εσείς. Για να δούμε που θα πάει αυτή η κατάσταση.

Σημείωση: όπου **** βάλτε τα γράμματα ακέτ, πονηρόμυαλοι

_ _ _ _ φιλίες

Πάνω-κάτω γνωστά πράγματα θα πούμε σήμερα. Για το ότι άλλο είναι ο φίλος, άλλο ο φίλος/γνωστός και άλλο ο απλά γνωστός. Στο πρώτον μπορείς να βασιστείς και να πεις κάτι περισσότερο. Άντε βρες τον όμως. Με τους υπόλοιπους βγαίνεις, κάνεις παρέα, αυτά περίπου. Από κει και πέρα μεγάλο ρόλο παίζει αν έχεις πρόσβαση σε άτομα που να είναι κοντά στο δικό σου στυλ έτσι ώστε να ενταχθούν στις προηγούμενες "κατηγορίες". Όλοι βέβαια θα θέλαμε φίλους υπέροχους,καταπληκτικούς, πάντα διαθέσιμους, με γνωριμίες και διασυνδέσεις. Όπως θα θέλαμε να τα είχαμε και με καμιά θεά. Αλλά επειδή και μεις δεν είμαστε όλα αυτά, παίρνουμε αυτό που μας αντιστοιχεί περίπου. Και αν ψάχνουμε τις αδελφές ψυχές μας τότε μάλλον θα μείνουμε στην αναζήτηση. Όπως και να χει όμως, σε μια σχέση πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια. Δηλαδή ότι λέω μπροστά στον άλλον, να το λέω και από πίσω του και όχι να τον θάβω. Αλλιώς μάλλον με λάθος άτομα συναναστρεφόμαστε. Σωστά;
Αρκετά με τις φιλοσοφίες. Για να επανέλθουμε, μια καφρίλα προς όλους τους "δημόσιο η θάνατος" θιασώτες: Αν ήθελα τόσο πολύ να γίνω δημόσιος υπάλληλος, δηλαδή να με ταΐζουν χωρίς να κάνω τίποτα, τότε θα μπαινα φυλακή! Υπάρχει καλύτερα;

ΥΓ Για το Bite είδα μεγάλη ανταπόκριση :P, για το επερχόμενο τριήμερο κανείς; Βρέχει κιόλας, που να σηκωνόμαστε...