Roadtrip στη Βουλγαρία

Λόγω εύκολης πρόσβασης και μικρής πολυπλοκότητας, το κανονίσαμε 3-4 μέρες πριν ξεκινήσουμε. Παρέα 4 ατόμων, φορτώσαμε στο αμάξι τα μπογαλάκια και φύγαμε.
Πρώτη στάση μετά τα σύνορα στο Μελένικο. Όμορφο, γραφικό χωριουδάκι μέσα στη φύση που σου δίνει μια πρόγευση τι είναι η Βουλγαρία. Αξίζει και για μια ημερήσια από τη Θεσσαλονίκη.

Σόφια η υποτιμημένη. Μεγάλες ανοιχτωσιές, πολύ πράσινο, ωραία κτίρια. Εδώ θα περιηγηθείς πολύ στις εκκλησίες τους και καθώς βρισκόμασταν εκεί Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή, ήταν ιδανική φάση. Όπως και στο Βελιγράδι δεν έχει πολλά μουσεία να επισκεφθείς (πλην του Ιστορίας) και έτσι γυμνάζεις τα ποδαράκια σου από το περπάτημα.

Φιλιππούπολη.  Μακάρι να ήταν πιο κοντά μας γιατί μιλάμε για μια από τις ομορφότερες πόλεις στη περιοχή. Τόσο η παλιά πόλη με τα πετρόστρωτα δρομάκια και τα πανέμορφα αρχοντικά όσο και η νεότερη με τον πεζόδρομο της και τις όμορφες επιλογές για καφέ. Ακόμα και το ποτάμι (ο Έβρος) κάτι δίνει.

Και μετά κατηφορίσαμε προς τη Ροδόπη. Εκεί δε σε κερδίζουν τόσο οι πόλεις και τα χωριά όσο η πυκνή ορεινή βλάστηση, τα ποτάμια και πως δένουν όλα αυτά. Στον πηγαιμό συναντάς απομεινάρια από φρούρια και ζωντανά μοναστήρια. Και από τη δική μας πλευρά, στα πομακοχώρια το τοπίο συνεχίζει ενώ προστίθεται και αυτή η αμηχανία για τα αλλιώτικα μέρη.

ΥΓ. Ελάχιστο κόστος σε σχέση με αντίστοιχες μέρες σε Ελλάδα τόσο για φαί, βενζίνη όσο για διαμονή.
ΤΓ 2. Καμιά σχέση η σεμνότητα των ανθρώπων, για παράδειγμα στην Ανάσταση.
ΥΓ 3. Δεν είναι ταξίδι ζωής αλλά αν δεν το κάνεις χάνεις πολλά.
ΥΓ 4. Ωραία φάση το roadtrip. Άντε την επόμενη φορά πιο μακριά και να μην οδηγεί μόνο ο γράφοντας...

Shinny happy people

Όταν κυκλοφορείς στο κέντρο της πόλης, ειδικά ηλιόλουστες μέρες, βλέπεις να σφύζει από ζωή, από ευημερία και ομορφιά. Σα να είσαι σε ένα πανηγύρι χωρίς προβλήματα και αβεβαιότητα. Από τη στιγμή που βρίσκεσαι εκεί, κάθε άλλη συμπεριφορά είναι παράταιρη και γκρινιάρικη. Ας κουβαλάμε αυτά τα χαμόγελα και ας θαμπωνόμαστε από τον εκτυφλωτικό ήλιο.

This is footlball

Το να γράψω για το χάλι του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι πρώτον μίζερο και δεύτερον αναντίστοιχο με την ύπαρξη των δεκάδων αθλητικών ραδιοφώνων, εφημερίδων και σάιτ. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα παίζουν το ίδιο άθλημα με άλλες χώρες. Και φυσικά δεν είναι όλες οι χώρες αθλητικές και σωστές και μεις χάλια.
Μεσημέρι Κυριακής και έχει στην κρατική Καλλονή - Άρης. Λόγω Άρη κάθομαι και το βλέπω. Αναγκαστικά παράλληλα χαζεύω στο κινητό κλπ κλπ. Φτάνει το τελευταίο δεκάλεπτο και πιστεύω ότι και οι 100 τύποι που πήγαν στη μια κερκίδα του γηπέδου, χόρτασαν από θέατρο, ανυπαρξία φάσεων-ρυθμού και ψευτοτσαμπουκάδων.
Απόγευμα Κυριακής και βρίσκομαι στον σύνδεσμο της Λίβερπουλ για το ματς με την Μάντσεστερ Σίτυ. Τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις γιατί σ' άρεσε το ποδόσφαιρο. Όχι για τα πολλά γκολ και τις επικές προκρίσεις αλλά για τον καταιγιστικό, αθλητικό ρυθμό. Που δεν βρήκες χρόνο να κοιτάξεις ούτε τι ώρα είναι. 

Καφέ γενιά

Δεν είμαστε μικροί αν και υπάρχει μια συνέχεια στη συμπεριφορά μας από τότε που ήμασταν μικροί. Ίσως δεν ωριμάσαμε τόσο. Τότε ήταν επίτευγμα να βγούμε για καφέ και εκείνος ο σκούρος, πικρός φραπές που έπιναν ξεχώριζε τους μικρούς από τους "φτασμένους".
Χιλιάδες καφέδες μετά και πολλά χρόνια αργότερα, ο καφές έχει γίνει σαν το νερό. Έχει πάψει να είναι σημαντικός σημασιολογικά ενώ από την άλλη πολλές φορές έχει υποκαταστήσει την έννοια της επικοινωνίας. Η συνάντηση με φίλους νοείται μόνο αν πας για καφέ ενώ και η αξία των λεγομένων έχει τη "βαρύτητα του". Μάλλον πρέπει να τον αφήσουμε λίγο στην άκρη...

Sabbath riff

Κάπου διάβασα ότι η 13 Φλεβάρη είναι η Παγκόσμια Μέρα heavy metal. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια Παγκόσμια Μέρα αλλά αν υπήρχε έπρεπε να ήταν στις 13 Φλεβάρη. Αν ρωτήσεις γιατί, σταμάτα να διαβάζεις και μπες στο popjustice.com ή το thisisrnb.com :@
47 χρόνια πριν ξεκίνησε να χτυπάει το ρολόι αυτής της μουσικής. Και πριν λίγες μέρες η μπάντα που το έβαλε μπροστά σταμάτησε την καριέρα της. Κάποια στιγμή θα συνέβαινε γιατί αποτελείται από ανθρώπους και η ανθρώπινη φύση φθίνει. Αλλά ο ήχος και τα riff θα μείνουν για πάντα. Ακόμα και σε αυτούς που δεν θα το γνωρίζουν, η μουσική κατεύθυνση που ορίστηκε από τους Black Sabbath, θα υπάρχει σε όποιον σκληραίνει τον ήχο του. Σε όποιου το αυτί δεν χάνεται στο θόρυβο αλλά παίρνει τη μελωδία και την πηγαίνει σε άλλα επίπεδα δυναμικής.

ΥΓ Ο Iommi είναι ο αιώνιος riffmaster. Άλλοι έγιναν διάσημοι χάρις σε άλλες ικανότητες αλλά οι εμπνεύσεις του, που αποτυπώθηκαν στα τραγούδια των Sabbath είναι και η ουσία και το νόημα της μουσικής. Αυτό που ξεχωρίζει τη μουσική από τον απλό ρυθμό και την ατμόσφαιρα.
ΥΓ 2. Εμείς riff δεν βγάζουμε παρά (εφήμερες) ατάκες.

Χιονάει

Εδώ και χρόνια γκρινιάζαμε που δεν έκανε δυνατούς χειμώνες στη Θεσσαλονίκη. Που παντού χιόνιζε εκτός από εδώ. Πλέον το βουλώσαμε.
Είτε λόγω ασθενειών είτε λόγω τριτοκοσμικού κράτους δεν το χαρήκαμε τόσο. Ίσως επειδή εδώ και πολύ καιρό οι πολικές θερμοκρασίες μας δυσκολεύουν. Ίσως επειδή δεν είμαστε παιδιά να βγούμε απλά έξω και να παίξουμε χιονοπόλεμο.

Φωτοσοπόστ

 

Αγαπημένη κατηγορία που επανέρχεται όταν έχει κάτι να πει.

1. Το αυτοκίνητο στο κέντρο ΑΠΛΑ έχει παρκάρει στη διασταύρωση των δύο δρόμων.
2. Η κυρία στο μηχανάκι με το εντυπωσιακό μαλλί, ροζ τσαντάκι, εφαρμοστό κίτρινο μπλουζάκι και κολλάν μας αποσπά την προσοχή από τον ΟΑΣΘ και τα προβλήματά του.
3. Μία από τις ινκόγκνιτο εμφανίσεις του Κώστα Καραμανλή, αυτή τη φορά σε θεατρική παράσταση στην πόλη μας.
4. Οι εκπτώσεις ξεκίνησαν και είναι πραγματικές.