Dimmu Borgir - Live at Principal

Περιγραφή:

Το αναμενόμενο θα ήταν όσο περνάνε τα χρόνια να μαλακώνουν τα ακούσματα και να μην πολυασχολούμαι με τη μουσική. Έτσι κάνουν οι αθρώποι. Έλα που όμως πριν 2 μήνες πήγα σε thrash συναυλία και πριν κανά 2 σε black metal.
Οι Dimmu Borgir μπορεί να προκαλούν στους μη μυημένους αποστροφή στη θέα τους αλλά στο άκουσμα τους δεν τίθεται θέμα: είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Μπορεί πλέον το black metal στοιχείο τους να υπολείπεται του συμφωνικού αλλά αυτό δεν τους κάνει χειρότερους. Αντίθετα είναι ακόμα πιο προσβάσιμοι στο μεγάλο κοινό με αποτέλεσμα να γεμίσουν το Principal την Τρίτη το βράδυ. Μεγάλα και επικά τραγούδια και καλή επαφή με το κοινό. Το οποίο (αδικαιολόγητα) δεν κοπανιόταν ενώ (δικαιολογημένα) παραπονέθηκε για την πολύ μικρή διάρκεια. Δεν αντέχει η φωνή; Δεν αντέχει ο κόσμος πολύ ώρα αυτή τη μουσική; Είναι μεγάλοι; Δεν έχουν πολλά τραγούδια; Τίποτα από τα παραπάνω. Έτσι μείναμε με μια πίκρα αλλά η ποσότητα δεν είναι το κριτήριο. Ήταν μια όμορφη black metal συναυλία. Οξύμωρο να συνυπάρχει η λέξη όμορφος με το black metal. Το μη όμορφο είναι ότι σίγουρα όταν περάσουν οι μήνες δε θα τη μνημονεύω.

Ποσόστωση

Συχνά προκύπτει η ανάγκη να αποφασίσεις τι θα κάνεις και που να δώσεις πρώτα προσοχή. Ήμουν πάντα της ιεράρχησης: σε ανθρώπους, σε ασχολίες. Όχι της ιεραρχίας... Έτσι κάποια πρόσωπα και καταστάσεις πάντα θα είναι σε προτεραιότητα γιατί είναι οι άνθρωποι σου, η οικογένεια σου και όχι κάποιοι αμφιβόλων προθέσεων κοντινοί.
Πλέον και η βαρύτητα και τα ποσοστά αλλάζουν. Μέσα στα ιεραρχημένα από πριν πρόσωπα/ασχολίες δίνω ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά που αξίζουν. Πλέον η τραμπάλα γέρνει πάρα πολύ.

Varαβάς

Ο τίτλος είναι ένα από τα αναμενόμενα λογοπαίγνια που θα γραφούν με την εφαρμογή του VAR στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το οποίο VAR το έβαλαν για να είναι πιο δίκαιο. Και που φυσικά κάτι τέτοιο δεν παίζει και η γκρίνια που δημιουργήθηκε από την πρώτη αγωνιστική είναι τόσο εκκωφαντική που μου φαίνεται θα σταματήσω να ασχολούμαι από τώρα.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο αγωνίζονται παίκτες που χρυσοπληρώνονται και υπάρχουν παράγοντες με μεγάλα οφέλη. Ακόμα και οι μικροπαράγοντες τη βγάζουν με τα στημένα. Οι οπαδοί είναι γαλουχημένοι με τον αυτοσκοπό της νίκης. Οι δημοσιογράφοι είναι ταγμένοι σε στρατόπεδα. Με δυο λόγια κανέναν δεν τον απασχολεί αν παίζεται ποδόσφαιρο της προκοπής αφού όλα γίνονται για τη νίκη.
«Τίνα θέλετε απολύσω υμίν; Βαραββάν ή Ιησούν τον λεγόμενον Χριστόν;». Τον Varαβά για να τη λέμε ο ένας στον άλλον ότι ευνοήθηκε. Να έχουμε ένα ακόμη αντικείμενο να ασχολούμαστε πέρα από το ίδιο το άθλημα. Άμα θέλετε θέαμα κλπ να πάτε αλλού.

Update: Από τον Αύγουστο αποκλείστηκαν οι 4 από τις 5 ομάδες στην Ευρώπη... 

Δημιουργίες

Πολλές μουσικές ταινίες αυτή τη φορά και μπορώ να πω ότι όλες κάτι είχαν να πούνε.

• Lords of Chaos
  Δραματοποιημένη απεικόνιση των γεγονότων στη Νορβηγία με τα φονικά και τα καψίματα εκκλησιών από μέλη των Mayhem. Εμένα μ' άρεσε. Άμα δεν έχεις επαφή με το metal μη το δεις γιατί μετά δε θα χω επιχειρήματα να σου πω.
• The Dirt
  Βιογραφική ταινία για τους Motley Crüe. Τι να προλάβεις να δείξεις από τη ζωή τους σε μιάμιση ώρα όταν αυτοί έχουν ζήσει 10 ζωές; Μόνο sex, drugs και rock n roll.
• Cold War
  Ένας κατεστραμμένος έρωτας πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Ασπρόμαυρο αφαιρετικό νουάρ με πολύ πολωνική μουσική.
• The Favourite 
  Πολύς ντόρος και πολλές υποψηφιότητες για το πατριωτάκι τον Λάνθιμο. Ωραία σκηνοθεσία και ματιά σε μια απλοϊκή ιστορία εποχής.
• At Eternity's Gate
  Είμαστε σε Van Gogh φάση. Πλέον με αυτή την χαοτική ταινία είναι σα να μπαίνουμε και στο ξεχωριστό μα και ψυχοπαθές μυαλό του. Για φαν του ζωγράφου.
• Den Skyldige
  Είχα ακούσει καλά λόγια και δεν διαψεύστηκαν. Επί 1,5 ώρα βρισκόμαστε στο τηλεφωνικό κέντρο του 112 και ζούμε κάθε στιγμή της προσπάθειας να αντιμετωπιστεί ένα δύσκολο περιστατικό.
• Roma
  Από τη μια δε μπορώ να πω ότι θα τη θυμάμαι μετά από καιρό. Από την άλλη σε είχε εκεί να μετακινήσε όπως η κάμερα του σκηνοθέτη και να την αντιλαμβάνεσαι μέσα από την δική σου οπτική. 
• Mamma Mia! Here We Go Again
  Μένεις στα τραγουδάκια και τα ωραία ελληνικά τοπία. Από κει και πέρα τίποτα.
• The Disaster Artist
  Σε καμιά περίπτωση δεν τη βρήκα διασκεδαστική κωμωδία. Αλλά ούτε και έλεγα πότε θα τελειώσει γιατί όσο προχωρούσε βελτιωνόταν.
• Entre dos Aguas
  Κουραστικό. Η ζωή σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Ισπανίας. Πολύ κουραστικό και φεστιβαλικό.
• Un cuento chino
  Απλοϊκή ιστορία. Καλούτσικη για φεστιβάλ αν και την είδα στην τηλεόραση.
• Bohemian Rhapsody
  Την περίμενα και πιστεύω πως άξιζε η τόση αναμονή. Ίσως δεν πέρασε το σημείο που θα την κάνει μνημειώδη αλλά ξεχείλιζε τόσο από το ταλέντο του Freddie Mercury που δεν υπήρχε στιγμή που να μην την απολαύσεις.
• Red Sparrow
  Κατασκοπευτική ταινία με τη Ρωσία στο ρόλο του κακού. Ανατρεπτική σε στιγμές και τη Jennifer Lawrence να τα δείχνει όλα.

Ιανός

Αν πεις σε κάποιον ότι πριν 20 μέρες πήγες στους Slayer και προχθές ήσουν στον Πάριο, θα πει ότι είσαι διχασμένη προσωπικότητα. Δεν θα πω τα κλασσικά ότι "η μουσική είναι μία, καλή μουσική υπάρχει σε όλα τα είδη κλπ" καθώς μόνο το metal είναι καλή μουσική :P
Στο πατρικό μου δεν υπήρχε κάποια μουσική κατεύθυνση. Ραδιοφωνάκι και τηλεόραση. Έτσι από τη μια το αυτί είχε μάθει στις ελληνικές μελωδίες ενώ από την άλλη δε προκρινόταν κάποιο. Αποτέλεσμα ήταν εκεί στην εφηβεία να επιλέξω εγώ τι με τραβάει και μ αρέσει.
Πολλές φορές αναφέρεται ότι υπάρχουν ξένα συγκροτήματα που στην Ελλάδα τα έχουμε πολύ ψηλά ενώ έξω υπάρχει μέτριο ενδιαφέρον. Κατά τη γνώμη μου αυτό έχει να κάνει με τη μουσική μας παιδεία. Θέλουμε-δε θέλουμε από μικροί μεγαλώνουμε με τις ελληνικές μελωδίες. Είτε είναι του έντεχνου είτε του λαϊκού είτε του ελαφρολαϊκού. Έτσι στη συνέχεια, έστω και υποσυνείδητα η μουσική μας κατεύθυνση θα επηρεαστεί. Όπως και οι ωραίες μελωδίες που ακούγαμε από μικροί δε μπορούν να μας εγκαταλείψουν.

Σημείωση: "Στο διπλανό τραπέζι, ένας θεός με παίζει"

1986

Πολλά από τα ακούσματα μου παραμένουν από εκείνη την εποχή και όχι άδικα. Το σωτήριο έτος 1986 ο ήχος στην παραγωγή είχε βελτιωθεί σε σχέση με την ξεραϊλα των πρώτων 80s. Από την άλλη είχαν χωθεί και τα synthesizer και η στροφή στην εμπορευματοποίηση ήταν εμφανής, με ένα σωρό glam μπάντες να ξεπηδάνε. Κάποιες δισκάρες όμως ήρθαν για να μείνουν και να ακούγονται δεκαετίες μετά:
Crimson Glory - Crimson Glory
Metallica - Master Of Puppets
Cinderella - Night Songs
Queensryche - Rage For Order
Slayer - Reign In Blood
Black Sabbath - Seventh Star
Bon Jovi - Slippery When Wet
Iron Maiden - Somewhere In Time
Yngwie Malmsteen - Trilogy
Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin

Photos: road edition

Μια ζωή μέσα στους δρόμους, κάτι έχουν να σου πουν τα αυτοκίνητα. Από το να σώσουν την ψυχή σου από τον αντίχριστο μέχρι να είναι το μυστήριο με ρόδες. Και πάντα θα υπάρχει ο κάφρος που αν μπορούσε να παρκάρει πάνω στο κρεβάτι σου θα το έκανε.