Docs

Μέρες καραντίνας και όχι ότι έχω άπλετο χρόνο αλλά το χρόνο να σκεφτώ να προσθέσω κάτι στην καθημερινότητα μου. Έτσι μέσα στη μέρα θα δω στην οθόνη του κινητού κάποια παραγωγή: ταινία ή ντοκιμαντέρ. Εδώ θα αναφερθώ στα τελευταία.

• Wild Wild Country
  Αρχές δεκαετίας του 80 και ένας Ινδός γκουρού αποφασίζει να μετακομίσει στο Ohio. Εκατοντάδες οπαδοί του θα τον ακολουθήσουν κι όλα αυτά υπό την ηγεσία μιας γυναίκας. Ο Bhagwan Shri Rajneesh (γνωστός σήμερα ως Osho) ήταν ένας υλιστής γκουρού και η πόλη που έχτισε βρήκε σφοδρή αντίδραση από τους εκεί κατοίκους. Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις την αφοσίωση των ακόλουθων του και τη λειτουργία της επιχείρησης του.

• Tiger King
  Αν ήταν σειρά θα το κοιτούσα λίγο αδιάφορα όπως όταν βλέπεις υπερβολικές εκρήξεις και πιστολίδια σε χαζοταινίες. Μόνο που είναι αληθινά γεγονότα. Psycho καταστάσεις, Αμερικάνοι σχεδόν βλαμμένοι και όλα με φόντο τις τίγρεις. Παίρνεις μαθήματα για το τι να περιμένεις από άτομα που έχεις ή θα συναντήσεις. 

• Tell Me Who I Am
  Μέτα από ένα ατύχημα ένας δίδυμος αδερφός παθαίνει ολική αμνησία και ο άλλος δίδυμος αναλαμβάνει να τον επανεισάγει στον κόσμο. Θα χρειαστεί να περάσουν 20 χρόνια για να του αποκαλύψει τις λεπτομέρειες για τη πιο μαύρη κηλίδα του παρελθόντος.

Ταινίες και όχι σειρές

Μετριότητες με τρεις εξαιρέσεις.

• Metalhead
  Μια Ισλανδή έφηβη γίνεται μεταλλού όταν βλέπει τον αδερφό της να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της. Η μουσική παρουσιάζεται σαν ένα στήριγμα στην ψυχοπάθεια και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της. Δεν ήταν καλή.
• Deathgasm
  Ταινία με μεταλλάδες αλλά φουλ splatter και στην τελική πολύ βλακεία.
• Maleficent: Mistress of Evil
  Η Angelina (επέστρεψε με πιο τετραγωνισμένο πρόσωπο) σε μια συνέχεια που ενώ δεν ήταν απαραίτητη δεν τη λες και αχρείαστη. Βλέπετε χαλαρά.
• Parasite
  Είχε εκείνα τα στοιχεία που εισάγουν οι κορεάτικες ταινίες και κάνουν τη διαφορά. Η κοινωνική παράμετρος ήταν αυτό που την απογείωσε.
• 1917
  Ένα μονοπλάνο μας οδηγεί μέσα στη φύση του πολέμου. Χρειάζονται τέτοιες ταινίες για να αντιλαμβανόμαστε τη φούσκα που ζούμε σήμερα. 
• Once Upon a Time... in Hollywood
  Ωραία μας έδειξε τα τηλεοπτικά 60s, ωραία τα ονόματα κράχτες, ωραίο και το αναπάντεχο στο τέλος αλλά μέχρι εκεί. Με τέτοιες ταινίες δεν θα χε κάνει fan base ο Tarantino.
• Casino 
  Η ζωή μέσα στα καζίνο, τη μαφία και την κατρακύλα από τη ματιά του Scorcese. Δεν έχει να σου πει κάτι. 
• Goodfellas
  Μου άνοιξε τη όρεξη το Irishman και διάλεξα να δω αυτό που έχει καλές κριτικές. Νομίζω δε θα το θυμάμαι σε μια βδομάδα.
• The Irishman
  Ωραία παραγωγή, μεγάλα ονόματα, ωραία εξιστόρηση, αδιάφορη ιστορία. 
• Marriage Story
  Η ιστορία ενός ζευγαριού που οδηγείται στο χωρισμό. Ανησυχητικό γιατί μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες.
• Joker
  Η ταινία που έγινε χαμός, καταφέραμε να τη δούμε και στο σινεμά. Πολύ δυνατή με την προοδευτική της εξέλιξη σε έκανε να θες άλλο τόσο. Εξαιρετική.

2020 μΧ

Στενεύουν τα περάσματα 

οι φίλοι μου φαντάσματα 

κι η πόλη μοιάζει γενικώς 

τάφος οικογενειακός

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και εμείς οι ίδιοι μένουμε

Ήρθε η ώρα να παίξουμε και μεις σε ταινία. Να γίνουμε πρωταγωνιστές σε reality. Αναίμακτα από τον καναπέ μας. Όσο τραγικό είναι ότι αφορά όλο τον πλανήτη (χεσμένα έχει η φύση τα σύνορα και τους κανόνες) τόσο ύπουλος είναι ο ιός. Αν ήταν με τη μία θανατηφόρος θα είχαμε κλειδαμπαρωθεί. Αλλά είναι τέτοια η φύση του που σε ξεγελάει και σε βάζει σε ηθικό δίλημμα. Όταν περάσουν βδομάδες, εδώ στην Ελλάδα δεν θα αντέξουν πολλοί και θα κυκλοφορούν κανονικά. Και τότε ο Χάρος θα βγει κανονικά παγανιά. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Η εξέλιξη είναι σαν χιονοστιβάδα: την Τρίτη λέγαμε για τους χαβαλέδες εκπαιδευτικούς που θα κάθονται (είναι) και σήμερα ο Ιατρικός Σύλλογος λέει να αλλάζουμε εσώρουχα όταν γυρνάμε από έξω. Μάλλον επειδή θα τα κάνουμε πάνω μας...Θα αντέξουμε τόσες προφυλάξεις στην καθημερινότητα μας; Θα γλιτώσουν όλοι στο περιβάλλον μας; Εμένα δε μ αρέσουν τα reality!

:S

Μπορείς το πιο σπουδαίο πράγμα να σου δημιουργεί μπερδεμένα συναισθήματα; Αντί να σου προκαλεί χαρά, να είσαι με έναν προβληματισμό; Και δε λέω να ζηλεύεις. Γιατί άνθρωπος είσαι, μπορεί να ζηλεύεις με την επιτυχία, με την ευτυχία του άλλου. Κακώς. Αλλά μιλάω για περιπτώσεις που αν δεν ήξερες καλά τα εσωτερικά των ζευγαριών θα έλεγες "τι ωραία που θα τους συμβεί κάτι τόσο σημαντικό;!"
Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από ότι νομίζουμε. Ίσως όμως στην τελική αυτό που έχει σημασία είναι η νέα ζωή που θα έρθει. Κι αυτό που εύχομαι εγώ, είναι να είναι καλύτερη από τους προγόνους της. Όπως και να χει, αυτοί οι άνθρωποι μου φαίνονται ανάξιοι σε αυτή τη φάση. Ίσως είμαι υπερβολικός. Ίσως θέλω οι άλλοι να είναι σωστοί και ισορροπημένοι. Τρώγομαι με τα ρούχα μου(;)

Deal with the devil

Από τη δουλειά μου δεν πρόκειται να γίνω πλούσιος ούτε να ανέλθω στην ιεραρχία ούτε να αναγνωριστώ αν κάνω κάτι ούτε να μου κόψουν το μισθό αν δεν κάνω τίποτα. Το μόνο που μου έχει κολλήσει στο μυαλό εδώ και 9 χρόνια είναι να φύγω από το σχολείο που είναι η οργανική μου. Σαν το Σίσυφο όμως αυτό δεν έχει γίνει. Πάντα με άλλες καταστάσεις και εξελίξεις. Είναι τόσο γραφική η φάση πλέον που πάει στη φάση του μεταφυσικού. Αφού λέω ότι ίσως για κάποιον σκοπό δε γίνεται.
Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα γυρνάει ξανά στο μυαλό μου πως θα τα καταφέρω. Πρόσεξα ημερομηνίες και έκανα συμφωνία με το διάβολο. Η εξέλιξη θα είναι η γνωστή. Ο διάβολος δε χαρίζει. Πλέον πρέπει το αύριο να είναι διαφορετικό και η στάση μου αλλιώτικη. Και το μυαλό μου θα καθαρίσει και οι άλλοι θα με αντιμετωπίσουν αλλιώς. Ακόμα και ο Σίσυφος θα το χε πάρει απόφαση. Άντε.

40++

Με το που πιάνεις κάποια ηλικιακά όρια σου έρχεται στο μυαλό ότι κάτι αλλάζει στη ζωή σου. Άμα δεν αλλάξει κάτι στην υγεία σου, δεν τρέχει κάστανο. Αλλά κάποια στιγμή είναι αναπόφευκτο, απλά όσο αργήσει τόσο το καλύτερο. Το θέμα είναι να μπορείς εσύ να λειτουργήσεις όσο καλύτερα γίνεται και να μην αποδιοργανώνεσαι με έναν απλό πόνο. Ας εξοικειωθούμε με τα μαλακά για να μαστε προετοιμασμένοι και για τα σκληρά. Άσε που δεν είναι στο DNA μας να είμαστε drama queens και attention whores.