Crimson Glory - Transcendence

 

Την χρονιά που η ποιότητα με την εμπορικότητα πήγαιναν χέρι χέρι, οι Crimson Glory είχαν να καταθέσουν τη δική τους πρόταση. Είχε προηγηθεί ο ομώνυμος δίσκος 2 χρόνια πιο πριν αλλά τώρα τόσο οι συνθέσεις όσο και ο ήχος ήταν πιο μεστά.

Από άποψης παραγωγής δεν είναι ο δίσκος που θα λατρέψει ο Nick. Αλλά ούτε είναι ξερός και τόσο πρίμος. Από άποψη εξωφύλλου, η μπάντα είχε ένα θέμα με το περίεργο. Και πάμε στην ουσία. O Midnight έχει φωνάρα και το φωνάζει (το τραγουδάει για την ακρίβεια). Από άποψη ύφους και χαρακτήρα ξεχωρίζει από τη θάλασσα της εποχής και αφήνει το στίγμα της για τη συνέχεια. Και εκεί που στεκόμαστε πάντα: τα τραγούδια τα ίδια. Lady Of Winter, Red Sharks, Painted Skies, Masque Of The Red Death. Σταματάω γιατί τα πήρα με τη σειρά. Τι τραγουδάρα το Lonely; 

Σου ανοίγουν την όρεξη να ψάξεις και την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Όμως η συνέχεια έχει μόλις δύο δίσκους και σε καμιά περίπτωση αναλόγου επιπέδου. Έχει και το θάνατο του Midnight πριν λίγο καιρό. So the story ends.

ΥΓ Lonely in love

Chain(s of Misery)

Πίσω στις μέρες που τα blog ήταν trend και που οι bloggers ήταν κίνημα όπως μας έλεγαν τα ΜΜΕ, υπήρχαν οι λεγόμενες αλυσίδες. Παιχνίδια δηλαδή που ο ένας απευθυνόταν στον άλλον. Ήταν χαλαρά και ξεμπέρδευες γρήγορα. Δεν έχω σκοπό να ανοίξω κάποιον μεγάλο κύκλο αλλά θα θελα να πετάξω το γάντι στο Nick και να εξηγήσει στο blog του σε όλους εμάς τους ακροατές των Faded Line για τι μιλάει το κάθε ένα τραγούδι. Ατάκες του στυλ "τα χω ξαναγράψει", "ο καθένας το αντιλαμβάνεται όπως θέλει" κλπ δεν είναι αποδεκτές.

Νέα τηλεοπτική χρονιά

Την τηλεόραση την κουβάλησα για κανένα αγώνα μες τη βδομάδα και για να βλέπω ταινίες. Αλλά μέχρι στιγμής όταν είναι ανοιχτή είναι απλά για background. Τα όσα αρνητικά τις βρίσκω συνεχίζουν να είναι παρόντα άρα δε βλέπω κανένα λόγο για να την δω διαφορετικά.
Κάτι βράδια λοιπόν πέτυχα τα reality κάποιων καναλιών. Φτηνές παραγωγές που εξασφαλίζουν ακροαματικότητα. Το καλύτερο για κονόμα αλλά με τέτοια προγράμματα να δω τι θα δείχνει στα επόμενα 20 χρόνια του Mega ο Καπουτζίδης :O Όλα είναι στο μοτίβο κρίνουμε τους διαγωνιζόμενους, τους απορρίπτουμε, τους ξεφτιλίζουμε, δείχνουμε πόσο ανώτεροι είμαστε και το κοινό από τους δέκτες απολαμβάνει. Η στιγμή της αποχώρησης, "αγωνία", παλαμάκια. Τα ίδια και τα ίδια είτε αποχωρεί χορευτής, τραγουδιστής, μάγειρας, μαλάκας. Μόνο οι κάμερες και οι σκηνοθεσίες το γυαλίζουν και το κρατάνε.

ΥΓ Με τόσο χαμηλές προσδοκίες που έχω και για φέτος, που θα πάει θα μου φανεί κάτι καλό, ε;

Φοιτητική ζωή revisited

Με κάποια δόση υπερβολής κάπως έτσι περνάμε εδώ χάμω. Βόλτες, καφέδες, λίγα ξενύχτια, όχι πολλά λεφτά. Δεν ξέρω πως φαίνεται προς τα έξω αλλά ουδέν κακό αμιγές καλού. Το κακό θα ήταν να θέλαμε να βγαίναμε και να μην είχαμε επιλογές. Αλλά και αυτούς που αφήσαμε πάνω δεν πάνε πίσω. Σηκωθείτε λοιπόν από ντιβάνια, καρέκλες, καναπέδες, κρεβάτια αγαπητοί φίλοι.

ΥΓ Το 1998 όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο κερδίσαμε στην Τούμπα. Τώρα ξανακερδίσαμε. Τυχαίο; Δε νομίζω.
ΥΓ 2. Το πνεύμα του Πτυχίου πάντα ζει.

Νεανικά τροχαία

Το ξέρουμε, είμαστε συνέχεια μέσα σε αυτό αλλά δεν το συνειδητοποιούμε.

Nickelback - Dark Horse

Πως γίνεται ένα mainstream, FM rock συγκρότημα να βρίσκεται εδώ; Κι όμως πέρα από το τραγούδι σούπα έχουν βγάλει και άλλα καλούτσικα. Το 2008 κυκλοφόρησαν το Dark Horse. Κριτικοί και λοιποί δεν το πήραν και σαν το νέο Dark Side of the Moon. Αλλά πόσοι δίσκοι είναι διαχρονικοί και προοδευτικοί; Και ποιος είπε ότι οι καλοί δίσκοι είναι μόνο αυτοί;
Ξεκινάμε με το πιασάρικο Something In Your Mouth. Από στίχο το προσπερνάμε όπως και το S.E.X. Αλλά από riff είναι μια χαρά. Στο ίδιο μονοπάτι και τα Burn It To The Ground, Next Go Round, Just To Get High. Όπως στα 80s που οι μπάντες έβγαζαν το ένα anthem μετά το άλλο, κάπως έτσι και τώρα. Όχι να προσπαθείς να πιάσεις την ατμόσφαιρα ή τι θέλει να πει ο ποιητής μετά από ένα 10λεπτο τζαμάρισμα. Gotta Be Somebody και I'd Come For You οι πιο μπαλάντες του δίσκου.
Θες rock χωρίς πολλά πολλά; Το Dark Horse σε έχει.

Ταξιδιάρα ψυχή

Πριν 3 χρόνια είχα κάνει ένα "σχετικό" post. Σχετικό από άποψη τίτλου γιατί πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Έχω γράψει πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα από τότε. Κυρίως για ταξίδια προς προορισμούς αναψυχής (θάλασσες, βουνά, ξένες πρωτεύουσες, σχολεία :P). Μόνο το αμάξι έχει γράψει 40.000 km μέσα σε 2 χρόνια! Αλλά και από τη Θεσσαλονίκη τελικά έφυγα. Για πόσο, ποιος ξέρει;

Και βλέπεις ότι υπάρχουν και τα τρένα που βλέπουνε τα άλλα να περνάνε. Όσοι το χουν μέσα τους θα ταξιδέψουν. Οι άλλοι μην το αποφασίσουν αργά και μετά δε μπορούν.