Βελιγράδι

Να πω την αλήθεια μετά από δύο φορές στο εξωτερικό μέσα σε μια χρονιά, δεν ήταν και διακαής πόθος να βγω και τρίτη. Άσε που μες στα κρύα που να κινηθείς. Και η επιλογή του τρένου είχε τα καλά της ασφαλούς, πιο ξεκούραστης και κάπως πιο οικονομικής μετακίνησης. Είχε όμως και τα αρνητικά των ατελείωτων ωρών (16 να πας), της φασαρίας και των μακροσκελών ελέγχων στα σύνορα. Αυτά τα "ελληνικά".

Γιατί όταν φτάνεις στο Βελιγράδι τα ξεχνάς όλα και διαψεύδεται το στερεότυπο που κουβαλάς ότι θα δεις κάτι βαλκανικό. Περισσότερο κεντροευρωπαϊκό είναι, με πανέμορφα κτίρια και λογική σε όλα. Οι άνθρωποι ευγενικοί όσο δεν πάει, και όλοι να μιλάμε αγγλικά. Ζεστασιά μέσα στο ψύχος.

Την πόλη την περπατήσαμε και με ήλιο και με χιόνι. Κάθε περίπτωση είχε την ομορφιά της. Ανεξάρτητα καιρικών το φαγητό είναι σταθερή αξία και έχει πολλές επιλογές. Αν το ψάξεις σαν και μας, θα το απολαύσεις τρομερά. Για καφέ από στυλάτα μαγαζιά μέχρι βιβλιοπωλεία. Για βράδυ νταβαντούρικες ταβέρνες και ωραία μπαράκια με ζωντανή μουσική.

Τέλος αξίζει μια ημερήσια στο Νόβι Σαντ. Εκεί είναι λες και μεταφέρεσαι στο Salzburg ή κάτι παρόμοιο. Εμείς το είδαμε μέσα στα χιόνια που το έκανε απόκοσμο. Ειδικά η επίσκεψη στο φρούριο του Πεντροβαραντίν.

Metal Vol '14

Από το hard rock ως groove/nu metal. Δε το λες και μικρό το εύρος των καλών κυκλοφοριών για φέτος. Μπορεί να μην υπήρχε και πάλι δίσκος-σταθμός αλλά αυτό είναι το νόημα των τόσων που άκουσα φέτος;

 
Grand Magus - Triumph and Power
Άμα είσαι ειλικρινά επικός και cult, σου βγαίνει ο δίσκος χωρίς να ζοριστείς. Ψηλά η σημαία και άντε από τα μέρη μας.

Grave Digger - Return Of The Reaper
Τελευταία στιγμή έβγαλα τον δίσκο των Black Label Society για να βάλω τους powerάδες και σχεδόν cult Grave Digger. Οι άνθρωποι γράφουν καλό power metal και αυτή είναι η ουσία του πράγματος: να αφήσεις το φαίνεσθαι και να ακούς ξανά και ξανά τραγούδια που κάτι σου λένε.

Judas Priest - Redeemer of Souls
Μετά από 40 χρόνια δισκογραφίας, δεν το χουν χάσει. Και από τον τάφο riff θα γράφει ο Tipton. Ωραία και κολλητικά τραγούδια, ο δίσκος που άκουσα περισσότερο φέτος.

Machine Head - Bloodstone & Diamonds

Ο Robb Flynn είναι metal. Είκοσι χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο, είναι λες και το γκρουπ είναι ακόμα στις αρχές και ανεβαίνει. Δε γίνεται να τους χάσεις στα ντουζένια τους και να μη σε πατήσει ο ήχος οδοστρωτήρας.

 Sanctuary - The Year the Sun Died

Συγκρότημα σημείο αναφοράς για τους παλαιολάγνους. Μίξη εκείνης της ταυτότητας με το χαρακτήρα των Nevermore και το αποτέλεσμα μια πραγματικά πολύ αξιόλογη δουλειά.


Slash - World On Fire
Δε φανταζόμουν ότι ο Slash έχει θέση στη μουσική αυτής της δεκαετίας και ο προ τετραετίας δίσκος ήταν best of συνεργασίες. Κι όμως η κιθάρα του σε κάνει να νομίζεις ότι κάθε τραγούδι είναι από άλλο δίσκο του!

Slipknot - .5: The Gray Chapter
Ίσως οι δομές των τραγουδιών είναι πιο βατές και όχι χαοτικές, ίσως το αυτί είναι πλέον πιο φιλικό στο ολίγον nu metal τους. Έτσι 15 χρόνια μετά το αδιάφορο για μένα ντεμπούτο τους, κόλλησα και τους ξανάψαξα. Ευχάριστη είσοδος.

Δεκεμβριανά

Όπως πάει θα το καταντήσω το blog όπως οι περισσότεροι και στο τέλος θα μείνει ένα κουφάρι. Αλλά δεν είμαι άνθρωπος που αποχωρίζεται εύκολα. Η dia de los muertos δεν έφτασε ακόμα.
Αυτό το διάστημα δε γίνανε πολλά αλλά ούτε και λίγα.  Αυτά που τριβελίζουν το μυαλό και συνήθως είναι άχρηστα πρέπει να να αποβληθούν. Που λες και θες να τα αποβάλλεις αλλά ξαναγυρίζουν. Που γυρνάνε και στον ύπνο σου. Δυστυχώς δεν είναι αρχεία στον υπολογιστή που τα κρύβεις ή τα διαγράφεις. Θέλει κάποια τεχνική και προσπάθεια και ίσως κάτι να γίνει. Όχι τίποτα άλλα πρέπει να υπάρχει χώρος για επεξεργασία πιο σημαντικών και χρήσιμων πραγμάτων.
Στη "μάχη" των οικονομικών είμαστε χαμένοι. Σαν την Ελλάδα ένα πράγμα. Όσο και να δουλέψεις-μαζέψεις, αν δεν κάνεις καμιά μπάζα της προκοπής, μέσα θα είσαι με επερχόμενα έξοδα. Για τη χαρά του πράγματος δουλεύουμε ρε παιδί μου.

The Leopard

Το ιδιαίτερο με αυτό το βιβλίο ήταν ότι το διάβασα στην αγγλική του έκδοση. Εμείς που δεν είμαστε από το America σαν τον Nikos, καμιά φορά χρειάστηκε να ψάξουμε κάποια λέξη.
Ο γνωστός Nesbo. Με τον Harry Hole να αναλαμβάνει, ενώ στην αρχή δε θέλει και καλά, μια υπόθεση με πολλές δολοφονίες. Το πως προκύπτει η λύση του μυστηρίου διαφοροποιείται από τις άλλες φορές, που πάλι ήταν διαφοροποιημένες μεταξύ τους. Εκεί που σε κερδίζει είναι πάλι στην περιγραφή και στις λεπτομέρειες. Μη βιάζεσαι να τελειώσεις το βιβλίο και μείνε στη γλώσσα, αφού αν και δεν ήταν στα ελληνικά σε έκανε να σκέφτεσαι με το ύφος του συγγραφέα. Αυτό είναι μια βασική επιτυχία του. Όπως και ότι αν και θα πρεπε να σε κουράσει αυτή η απόλυτη επιτυχία του Hole, σαν τους υπερήρωες της Marvel και της DC ένα πράγμα, είναι τόσο αποστασιοποιημένος που είναι σαν φιλαράκι σου.

Κλάψα

 

Θυμάμαι μικροί που βγαίναμε σε ταβέρνες με τους γονείς (σα να έχουν περάσει 100 χρόνια είναι). Ο πατέρας μου συχνά έλεγε πειραχτικά στο θείο μου ότι κλαίγεται για τα λεφτά. Τότε μου έκανε εντύπωση το ρήμα. Ήταν όπως τα αστεία που γελούσαν οι μεγάλοι, ενώ εμείς με άλλα.
Μεγαλώνοντας το βιώνεις αυτό το ρήμα. Υπάρχουν άτομα στο περιβάλλον σου που δε βγαίνουν, που λένε ότι έχουν πολλά έξοδα, που όλα είναι εναντίον τους, που με μια λέξη κλαίγονται. Το γαμώτο είναι ότι αν κοιτάξεις καλύτερα δεν είναι τα πράγματα όπως τα παρουσιάζουν. Σε πολλές περιπτώσεις είναι καλομαθημένοι και κυρίως αχόρταγοι. Αλλιώς δεν εξηγείται όταν βγάζεις περισσότερα από μένα, ξοδεύεις ούτε τα μισά από μένα και παραπονιέσαι.

Richie Sambora - Stranger In This Town

Υπήρχε μια εποχή που η πρόσβαση στο ίντερνετ γινόταν μόνο μέσω των μόντεμ, αφού πρώτα άκουγες τον χαρακτηριστικό ήχο. Ένα τραγούδι σε τοπικό σταθμό ήταν δύσκολο να μάθεις από ποιο συγκρότημα ήταν. Έτσι μετά από κάποιο διάστημα κατάφερα να εντοπίσω ότι το Ballad of Youth ήταν του κιθαρίστα τον Bon Jovi, του Richie του Sambora. Και πήγα και αγόρασα το CD.
Στη σκιά του Jon, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι έχει καλή φωνή. Όλοι όμως μπορούν να φανταστούν ότι γράφει ωραία τραγούδια. Η κιθάρα έχει πρωτεύοντα ρόλο αλλά σε πιο blues ήχους. Από το εξώφυλλο κιόλας μπαίνεις στη φάση και στον πρώτο προσωπικό του δίσκο.
Δε μιλάμε για ένα δίσκο που θα σε στιγματίσει. Μιλάμε για ένα δίσκο που θα σου ανοίξει την όρεξη για τους κιθαρίστες του hard rock/blues και θα σε τραβήξει να περιπλανηθείς στα σκοτεινά δρομάκια του.

Open house 2014

 

Η αγάπη που έγινε συνήθεια. Όποιοι δεν θέλουν να έρθουν, χάνουν. Και όποιοι έρχονται στην αρχή απογοητεύονται. Οι πρώτοι χάνουν την ευκαιρία να δουν χώρους και αρχιτεκτονικές που ξεφεύγουν από τον μικρόκοσμο τους, Οι δεύτεροι απογοητεύονται γιατί πολλοί χώροι ανήκουν σε άτομα με γερά πορτοφόλια και δύσκολα θα πετύχουν κάτι ανάλογο στο χώρο τους.
Οκτώ σπίτια, ένα ξενοδοχείο και ένα μνημείο. Το μνημείο ήταν το Αλατζά Ιμαρέτ που ούτε ήξερα καλά καλά την ύπαρξη του και το ξενοδοχείο το Excelsior. Τα σπίτια στο κέντρο (ενδιαφέροντα), στο Επταπύργιο (φοβερό), στην Καλαμαριά (καλά), στην Πυλαία-Πανόραμα (άλλο επίπεδο), στη συνοικία Ουζιέλ (αλλού).
Άντε και του χρόνου να μαστε καλά να γινόμαστε εσωτερικοί τουρίστες.