Casa de Papel

Μεγάλος ντόρος για τη συγκεκριμένη σειρά. Ψάχνουμε να βρούμε καμιά της προκοπής και είμαστε από τους λίγους που συνεχίζουν το Homeland (αξίζει). Έτσι είδαμε την ισπανική αυτή παραγωγή.
Ως γνωστόν πρόκειται για μια ομάδα ληστών που καταλαμβάνει το Νομισματοκοπείο κρατώντας ομήρους και ξεκινώντας να κόβει χρήμα. Μέσα στα 15 επεισόδια της πρώτης σεζόν (λένε θα χει και δεύτερη) παρακολουθούμαι τα γεγονότα με βάση τους ληστές, άντε και την επιθεωρήτρια από την άλλη πλευρά. Αποτέλεσμα να τους συμπαθήσεις και να θες να κάνουν τη μεγάλη μπάζα. Καλογυρισμένο σε κρατάει και θες να δεις τη συνέχεια.
Από την άλλη έχει άκυρες στιγμές καθώς και πινελιές σαπουνόπερας. Δεν καταστρέφουν το σύνολο αλλά του στερούν τη δυνατότητα να είναι μια από τις καλύτερες σειρές των τελευταίων χρόνων. Αντισυστημικό μήνυμα δεν περνάει, όπως είχε αναφερθεί, ενώ και κάποιοι χαρακτήρες είναι προς το κόμικ.
Όβεραλ, που λένε και στο χωριό μου, είναι καλή επιλογή για να σαι μέσα στα πράγματα χωρίς να χάσεις κομμάτι από τη ζωή σου.

ΥΓ. Κολλητικό το Bella Ciao

Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας

Για την Ακρίτα έχω καλή άποψη όσον αφορά την κοφτερή της σκέψη ενώ για τις σαπουνόπερες που έγραφε δε θα έλεγα το ίδιο. Έτσι με το που ξεκινάω την ανάγνωση και βλέπω όνομα Ρεγγίνα, λέω "ωχ, Βέρα στο Δεξί κλπ".
Μπορείς να βρεις αρκετά κλισέ και να σε πάει προς τα τηλεοπτικά σενάρια. Αλλά αν θεωρήσεις ότι η εν λόγω δημοσιογράφος κάποια σχέση έχει με αυτούς τους κύκλους τότε ίσως μιλάμε για πραγματικότητα. Η δράση διαδραματίζεται στα Εξάρχεια και επειδή πριν 2 μήνες ήμουν εκεί μου κέντρισε λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον. Τους χαρακτήρες τους βρήκα περισσότερο ή λιγότερο ρεαλιστικούς και σίγουρα όχι γραφικούς. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την ωραία γραφή και την έξυπνη κεντρική ιδέα, με έκαναν να το τελειώσω σε λίγες μέρες.
Δε μιλάμε για ένα αστυνομικό θρίλερ επιπέδου Nesbo αλλά ούτε και μια ανάλαφρη περιπέτεια. Αξίζει και αν πέσει στα χέρια σας, δοκιμάστε το.

Το Κόκκινο Τανγκό

Καλοκαιριάτικα βιβλίο για την πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας του τόπου; Δεν είχε πολύ ζέστη φέτος και είπα να ανεβάσω τη θερμοκρασία ;) Καλή η ενασχόληση με τη μεσαιωνική ιστορία του τόπου αλλά μια η αρχαία τραγωδία που με πήγε σε κεινη την εποχή, μια το συγκεκριμένο βιβλίο, έκανα το ταξίδι με τη χρονομηχανή.
Με κεντρικό χαρακτήρα τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, μια σημαντική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μπαίνουμε στην περίοδο 1945 και φτάνουμε με άλματα ως το θάνατο του. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν αγωνιστές, προδότες, δυνατοί και αδύνατοι. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που σε εισάγει στην πολυπλοκότητα της εποχής, όταν τη μια στιγμή ήσουν ήρωας και την άλλη θεωρούσαν χαφιές από την ίδια την παράταξη σου. Τυχεροί που δεν τα ζήσαμε. Ευνοημένοι που γνωρίζουμε τις καταστάσεις και μπορούμε να διδαχθούμε από την ιστορία.
Άνοιξα μεγάλο κεφάλαιο και θα προχωρήσω σε κάποια φάση άλλα όχι με στείρες αναφορές από τις δυο πλευρές αλλά αν βρω κάτι παρόμοια αντικειμενικό.

ΥΓ Είμαι στη σελίδα 224 και ξαφνικά πάει στην 241! Ωραία σελιδοποίηση, αναγκάστηκα να πάω στον Ιανό να διαβάσω τις 17 σελίδες που έλειπαν για να συνεχίσω
ΥΓ 2 Ένα πρωί διάβαζα στο μπαλκόνι και είδε το βιβλίο μια ξαδέρφη που έμενε δίπλα. Τελικά για κάποιους ακόμα υπάρχει ο διχασμός...

1988 revisited

Τι κόλλημα αυτός ο άνθρωπος με το 1988, θα πει κάποιος. Πριν χρόνια είχα κάνει αναφορά στους σπουδαίους δίσκους που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι και κυκλοφόρησαν μουσική. Το Metal Hammer κατάλαβε τη σημασία εκείνης της χρονιάς και έβγαλε συλλεκτικό αφιέρωμα. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι μουσικές που ξεφεύγουν από τους σημαντικούς δίσκους που είχα αναφέρει τότε.
Η ανάγνωση του τεύχους είναι αργή και ιεροτελεστική με συνεχή αναζήτηση τραγουδιών από τις κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς. Έτσι το απολαμβάνεις και ανακαλύπτεις πολλά άγνωστα. Άσε που ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα το περιοδικό. Έτσι σα να τσουλάει πιο ανεπαίσθητα το τέλος του καλοκαιριού. Η φυγή σε παλιές ημερομηνίες είναι ένας τρόπος να μην είναι το μυαλό συνέχεια στο στρεσογόνο σήμερα. Ξεχνιέται και αντιμετωπίζει τα πράγματα σαν παραμύθια.

ΥΓ Τυχαίο που τα χρώματα του τεύχους είναι κιτρινόμαυρα; Γιατί τότε ήταν το peak με τη συμμετοχή στο Final Four της Γάνδης και τον Γκάλη σε τρελή φόρμα.

Nightwish - Once

Πέρασε σχεδόν μια γενιά από τότε που οι Nightwish στο peak της δημοτικότητας τους κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους. Μετά ο ήχος έγινε πιο κινηματογραφικός και η Tarja δε γύρισε ποτέ. Αν τους ακούμε ακόμα όμως, είναι γιατί τότε μεγαλουργούσαν.
Καταρχάς ο ήχος που πέτυχαν ήταν ο ιδανικός συνδυασμός δυναμικότητας, οπερατικότητας και δεν έγερνε προς τον εντυπωσιασμό. Ο αέρας του συγκροτήματος με γυναικεία φωνητικά έπαιζε ρόλο εκείνη την εποχή και τους εκτόξευσε. Το σημαντικότερο όμως είναι οι συνθέσεις. Ξεκινώντας από το τέλος, το πανέμορφο και επικό Ghost Love Score είναι προμήνυμα για τη συνέχεια της μπάντας. Τα Romanticide και Dead Gardens κρατάνε τη metal πλευρά τους ψηλά. Το Siren είναι η επιτομή του ήχου τους. Planet Hell και Nemo είναι χαρακτηριστικά του τότε ήχου τους. Και πάμε στο χιτάκι Wish I Had an Angel που χρειαζόταν για να τους διαδώσει παντού. Σε μια από τις καλύτερες συνθέσεις τους, το Dark Chest of Wonders σε ταξιδεύει και καταλαβαίνεις ότι δίσκοι σαν κι αυτόν βγαίνουν μια φορά (Once).

Λευκή Καραϊβική

Χρόνια εχω να γράψω για βιβλίο αν και δεν έχω χρόνια να διαβάσω. Ίσως το ξεχνάω να τα αναφέρω, ίσως ξεχνάω να διαβάσω...
Ένα βιβλίο που σε πηγαίνει σε μέρη που δεν έχεις σκεφθεί να επισκεφθείς, τη μακρινή Γουαδελούπη. Διαδραματίζεται 40 χρόνια πριν και σε μεταφέρει σε ένα σκηνικό που δεν κυριαρχούν οι λευκές παραλίες των Αντιλλών αλλά μια κοινωνία που η αποικιοκρατία ρίχνει βαριά τη σκιά της (sic).
Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει βάθος και καλή γραφή. Δε το λες βιβλίο για παραλία αλλά είναι για καλοκαίρι. Φταίει και το περιβάλλον που εξελίσσονται οι φόνοι και ο πρώην αστυνομικός Πάκο, προσπαθεί να βγάλει άκρη ποιος ευθύνεται. Δεν έχει ίσως τη λεπτομέρεια και την επεξεργασία του Nesbo αλλά δεν υστερεί σε ενδιαφέρον. Καλός ο κύριος Maurice Attia λοιπόν.

Time stands still

Επηρεασμένος από επεισόδιο του Black Mirror, κάθισα να γράψω για το μέρος των διακοπών μου. Μιλάμε για ένα μέρος που θα βρεις μια τρύπα στο Matrix.

Μιλάω για τη Σίβηρη στη Χαλκιδική, που λόγω καταγωγής είναι σταθερό σημείο αναφοράς το καλοκαίρι. Τόσα χρόνια, τα πάντα μοιάζουν ίδια και απαράλλαχτα. Τόσο που σε χαλάει.

• Τα μαγαζιά και οι θέσεις τους. Τα ίδια ακριβώς, με τον ίδιο κόσμο, την ίδια μουσική.
• Η μέτρια πλέον παραλία. Μικρός τη θυμάμαι καθαρή, τώρα είναι ανακατεμένη.
• Ο κόσμος: ζευγάρια με μικρά παιδάκια. Παντού. Και μετά από δέκα χρόνια άλλες φάτσες αλλά μόνο ζευγάρια με μικρά παιδάκια. Εικοσάρηδες, τριαντάρηδες και παρέες αγνοούνται.
• Αγέλαστοι Βαλκάνιοι. Είμαι υπερβολικός με το αγέλαστοι. Ίσως άγχρωμοι.
• Τα πατσοκοιλια στη θάλασσα. Μόνο μεγάλες ηλικίες. Μόνο ρυτίδα και φωνή.
• Στη γειτονιά έχει περισσότερη φασαρία από ότι στη Θεσσαλονίκη. Είναι που τους έχεις πολύ κοντά, είναι που ο καθένας συμπεριφέρεται λες και είναι στο μπάνιο του.