30 Ιανουαρίου 2018

Au-stria

Ψάχναμε αφορμή να επισκεφθούμε τους φίλους μας στην περιοχή και με τις πολύ καλές τιμές για αεροπορικά που βρήκαμε δε χάσαμε την ευκαιρία. Μιλάμε για τη δυτική "μύτη" της Αυστρίας εκεί που οι περισσότερες πόλεις έχουν κατάληξη au, είτε μιλάμε για Αυστρία είτε για Γερμανία είτε για Ελβετία. Ούτε καταλαβαίνεις πότε περνάς από τη μια χώρα στην άλλη.

Ποιότητα
Φαντάσου μια high class περιοχή δική μας με τις μονοκατοικίες και τον κήπο της. Άπλα και δρόμοι χαλί μέσα στην εξοχή. Κάπως έτσι είναι οι πόλεις εκεί, με τα 30 χιονοδρομικά της περιοχής(!). Αν σ' αρέσουν αυτοί οι ρυθμοί τότε δε θα βρεις καλύτερα. Αν είσαι φάση στριμώχνομαι από το αστικό μέχρι και μέσα στο bar τότε θα βαρεθείς γρήγορα. 

Λεφτά και τάξη
Το χρήμα ρέει με τις πολλές βιομηχανίες της περιοχής και έτσι όλοι είναι άνετοι και όλα προσεγμένα στην τρίχα. Έλεγχος και τάξη, καμιά σχέση δηλαδή με εδώ που υπάρχουν μόνο φόροι και πρόστιμα κατά το δοκούν. (Η αλήθεια είναι ότι το παρακάνουν λίγο: 5 διαφορετικές περιπτώσεις για τα απορρίμματα, φόρος αν έχεις σκύλο κλπ)

Αθλητισμός, wellness
Εδώ η διασκέδαση μας είναι να πάμε να καθίσουμε για καφέ ή φαγητό. Εκεί σίγουρα μέσα στη βδομάδα θα πάνε γυμναστήριο, θα έχουν κάποιο άθλημα, τρέξιμο κλπ. Από τη μια εκμεταλλεύονται δημιουργικά το χρόνο τους αλλά από την άλλη μπορεί να πεις ότι δε δίνουν πολύ βάρος στις κοινωνικές σχέσεις.

Πόλεις
Κι αν όλα τα παραπάνω μπορεί να μη λένε κάτι στον ταξιδιώτη, η ομορφιά και οι καλοδιατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις τους τα λένε όλα. Μικρές σχετικά και αν και παρόμοιες πάντα η επόμενη που θα επισκεφτείς θα σε εντυπωσιάσει περισσότερο. Από το Dornbirn στο παραλίμνιο Bregenz με την όπερα μέσα στο νερό! Και μετά στο πανέμορφο Feldkirch με το κάστρο του. Αυτά στην Αυστρία γιατί δυο βήματα πιο κει είναι το Lindau στη Γερμανία που συγκεντρώνει τα πλεονεκτήματα των παραπάνω. Έκπληξη το Memmingen που είχε τη περισσότερη ζωή, απίστευτα κτίρια και το ποταμάκι που το κάνει να ξεχωρίζει.
    Παντού υπάρχει ομορφιά και όχι μόνο στις καθαρά τουριστικές περιοχές. Αρκεί να την κυνηγάς :)

    ΥΓ Πέρα από όλα τα άλλα, αυτό που μου αφήνει προσωπικά ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ότι σε κάνει να αλλάζεις λίγο το πως βλέπεις τα πράγματα. Εδώ μου έκανε εντύπωση το ευ ζειν τους που έχει να κάνει με τη δημιουργική απασχόληση και την άθληση. 

    23 Ιανουαρίου 2018

    Fargo

    Ακόμα μια σειρά από τις πολλές που είδα από τότε που κορόιδευα όσους βλέπουν αμερικάνικες σειρές. Ο λόγος για το Fargo που βασίζεται στο σκηνικό και στη ματιά των αγαπημένων αδερφών Κοέν.
    Εξαιρετικές ερμηνείες, κακομοίρηδες που γίνονται η αιτία του κακού, αγελαδίσια βλέμματα στην παγωμένη αμερικάνικη επαρχία και πολύ αίμα. Αν είστε φαν των A Serious Man, Burn After Reading, No Country for Old Men, The Big Lebowski και φυσικά της ομώνυμης ταινίας, θα ναι σα να έχετε τη δυνατότητα να βλέπετε ακατάπαυστα τη συνέχεια τους.

    21 Ιανουαρίου 2018

    Διχασμός

    Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας για το μεγαλείο της φυλής. Ενηλικιωθήκαμε και ακούγαμε το "ντρέπομαι που είμαι Έλληνας". Που βρίσκεται η αλήθεια;
    Σίγουρα όχι σ' αυτά τα δύο άκρα. Όπως πάντα σε αυτή τη χώρα ασχολούμαστε με τις ακραίες καταστάσεις. Ακόμα και στις δόξες μας οι Σπαρτιάτες πολεμούσαν με τους Αθηναίους. Στην Επανάσταση του 21 υπήρχε εμφύλιος. Τότε που πήγαμε να κάνουμε τη Μεγάλη Ιδέα υπονόμευαν οι αντιβενιζελικοί τους βενιζελικούς. Αναρίθμητες οι περιπτώσεις διχασμού και εγώ απλά ανέφερα αυτές που συνέβησαν όταν πηγαίναμε καλά. Τι να περιμένεις όταν υπάρχει φτώχεια.
    Αφορμή για το post είναι τα σημερινά ξεφτιλίκια. Ένιωθα αμήχανα με το σημερινό συλλαλητήριο και δεν πήγα. Έβλεπα πολύ κόσμο να πηγαίνει και ούτε τους επικροτούσα ούτε τους κατέκρινα. Αλλά τους μυαλοπώληδες, τους κατά φαντασίαν αντιεξουσιαστές και τους αντιφά που είναι πιο φασίστες από τους φασίστες, δεν τους κατάλαβα. Αν κάποτε αλλάζαμε όνομα στη χώρα, όπως λέμε στους γείτονες μας, εμείς θα την ονομάζαμε Διχασμός.
    Η φώτο από τότε που είχα πάει και γω στο συλλαλητήριο το 1992.

    7 Ιανουαρίου 2018

    Napoli: vivere felice

    Η Νάπολη έχει τη φήμη της δύσκολης πόλης: μαφιόζοι, φασαρία, σκουπίδια. Η "δυσκολία" που αντιμετωπίσαμε εμείς ήταν ότι για να φας ήθελε προσπάθεια και για να μετακινηθείς πολύ ποδαρόδρομο. Βράδυ την τιμήσαμε περισσότερο από όλες τις άλλες.

    Περιοχές

    Spaccanapoli
    Η καρδιά της Νάπολη, αυτό που την ξεχωρίζει. Με το που πατάς στα μαύρα πλακόστρωτα και σηκώνεις το κεφάλι να δεις ψηλά μέσα στα φοβιστικά στενά, καταλαβαίνεις ότι έχεις μπει σε έναν άλλο κόσμο. Και σε λίγο δε θα χορταίνεις να μπεις σε ένα καινούργιο ακόμη πιο στενό που δε φαίνεται που καταλήγει.

    Toledo, Chiaia, Vomero
    Αν είσαι σε ευρωπαική φάση τότε θα κινηθείς εδώ. Ο μεγάλος κατάμεστος εμπορικός δρόμος σου δίνει πολλές επιλογές. Λίγο πριν το τέρμα της μπορείς να κινηθείς δυτικά και να βρεθείς στην όμορφη Chiaia. Αντίστοιχης ποιότητας είναι η συνοικία Vomero που μπορείς να πας με τελεφερίκ. Άλλοι ρυθμοί και ανοιχτωσιά.

    Quarteri Spagnoli 
    Και αφού χόρτασες από Ευρώπη, ένα κλικ δίπλα στην Toledo είναι μια περιοχή που ίσως αντικειμενικά είναι πιο υποβαθμισμένη (αν και με τον τουρισμό έχει ανέβει κι αυτή). Εκεί αν σου φύγουν οι φοβίες ότι θα σε κλέψουν (...) περιηγείσαι άνετα, απολαμβάνεις πάμφθηνο apperitivo και βλέπεις τον τρόπο ζωής τους.

    Lungomare
    Πόλη με θάλασσα έχει άλλη ομορφιά. Και η παραλιακή της Νάπολη είναι μεγάλη με πολλές διακυμάνσεις: να περπατήσεις, να ρεμβάσεις, να απολαύσεις τον καφέ σου. Παράλληλα μπορείς να πεταχτείς στα Castel dell'Ovo και Castel Nuovo για να περάσεις και στο ιστορικό του πράγματος.

    Highlights

    Top Picks
    Κάθε πόλη έχει κάτι που την ξεχωρίζει και διαφοροποιεί. Εδώ το εκτυφλωτικό εσωτερικά Teatro San Carlo σε κάνει να θες να αρχίσεις να ακούς όπερα. Οι διαδρομές στην υπόγεια Νάπολη δεν υπάρχουν ενώ το Palazzo Reale σε κάνει να αναρωτιέσαι πως είναι τα παλάτια των σύγχρονων βασιλιάδων.

    Εκκλησίες
    Παντού. Έχοντας επισκεφθεί τόσες πολλές μπαρόκ όλα αυτά τα χρόνια, δε σου έκανε κλικ να μπεις σε όλες. Και ξεφύτρωναν μέσα στα στενά με τις βαριές προσόψεις τους. Και ξεχώριζαν από ομορφιά και ιστορία η San Gennaro, Gesu Nuovo και Santa Chiara.

    Ιστορία
    Με τόσο μεγάλη ιστορία που ξεκινάει από την αρχαιότητα, δε γίνεται να μην περιηγηθείς για ώρες στο Μουσείο. Αλλά εκεί που θες τουλάχιστον 4 ώρες ασταμάτητο περπάτημα είναι στην Πομπηία. Εκεί που θα βρεθείς όσο πιο κοντά γίνεται σε μια άλλη εποχή, μπαίνοντας στις καλοδιατηρημένες επαύλεις

    Ζωάρα
    Οι τρατορίες και τα εστιατόρια είχα πολύ συγκεκριμένο ωράριο. Και όταν έφτανε η ώρα έπρεπε να σταθείς τυχερός μην είναι κλεισμένο όλο το μαγαζί! Άσε τις πολύωρες ουρές.
    Τα μπαράκια τους είτε φάση ποτό σε βιβλιοπωλείο είτε έξω στα όρθια.
    Παρατηρήσεις
    • Φτηνή πόλη με εξαίρεση τα εστιατόρια. Οι συγκοινωνίες της υπομονής.
    • Μέσα στη μέρα έριχνε κάτι ψιλές αλλά δεν εμπόδισε ούτε λεπτό την περιήγηση.  
    • Την Πρωτοχρονιά ντάμπα-ντούμπα, φαναράκια στον αέρα και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα από όλες τις κατευθύνσεις.

    ΥΓ Πέρα από όλα τα άλλα, αυτό που μου αφήνει προσωπικά ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ότι σε κάνει να αλλάζεις λίγο το πως βλέπεις τα πράγματα. Έτσι κι εδώ έβλεπες τη θετική και όχι γκρινιάρικη στάση των Ιταλών στα πράγματα. Αυτό ας μείνει.
    ΥΓ 2 Κλασσικά με Airbnb. Που να βρεις κάτι πιο υποφερτό οικονομικά με τόσο χαμό από κόσμο;
    ΥΓ 3 Από ότι φάνηκε την εξαντλήσαμε και μας εξάντλησε. Τη χορτάσαμε; Πάντα θες λίγο ακόμα :)

    30 Δεκεμβρίου 2017

    Heavy Metal or no metal at all

    Το κλείσιμο της χρονιάς φέρνει παραδοσιακά σ αυτό το blog την ανάγκη να κάνει ανασκόπηση στα καινούργια ακούσματα. Για να θυμάμαι μετά από χρόνια τι άκουγα και πως το καταλάβαινα.
    Στο metal εκείνο το συγκρότημα που λέγεται Manowar είναι η ευχή και η κατάρα του. Γιατί από τη μια προσωποποιεί τις σπουδαίες μουσικές που υπάρχουν και από την άλλη τη βλακεία που δέρνει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τους μεταλλάδες. Από ένα τραγούδι τους δανείζομαι τον τίτλο για να καταλήξω ότι και φέτος τα ακούσματά μου ήταν μεταλλικά μεν αλλά όχι φρέσκα. Οι Kreator δε σώζουν την παρτίδα ενώ οι Mastodon παίζουν κάτι δικό τους που το λες metal. Για να είμαι ειλικρινής η κυκλοφορία που ξεχώρισα φέτος είναι ακόμη λιγότερο metal αλλά ενέχει στοιχεία που αγαπάμε σ αυτή τη μουσική: τα riff, τις αλλαγές, τα ωραία φωνητικά, τα ξεσπάσματα. Ο λόγος για το In Droves των Black Map.

    26 Δεκεμβρίου 2017

    3Α (Αλλοτρίωση - Αυτοαναφορικότητα - Ανασφάλεια)

    Πριν από 20 ολόκληρα χρόνια, τέτοια εποχή ρίχναμε πολύ διάβασμα για τις πανελλήνιες. Για όσους δεν είχαμε μπάρμπα στην Κορώνη αλλά πηγαίναμε με το σταυρό στο χέρι, ήταν η φυσική επιλογή. Όσοι περάσαμε βγήκαμε υπάλληλοι. Στην καλύτερη κάποιοι ανοίχτηκαν σε μεγαλύτερες αγορές όπως της Αθήνας και ελάχιστοι πήγαν στο εξωτερικό.
    Στην έκθεση λοιπόν, επιβαλλόταν να διαβάζουμε κυριακάτικες εφημερίδες και ορολογίες όπως η αλλοτρίωση ήταν πιθανά θέματα. Στο σήμερα δεν είναι απλά μια ορολογία για εξετάσεις αλλά τη βιώνεις από τις στις σχέσεις σου με τους άλλους μέχρι και με τη φύση. Ένας όρος που δε μας απασχόλησε ήταν η αυτοαναφορικότητα. Και δε μιλάω για τις selfie αλλά για κάτι βαθύτερο που ίσως κάποιος δεν το συνειδητοποιεί καλά καλά: πως η παρουσία του, ψηφιακή ή πραγματική, έχει να κάνει πάντα με το αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα στον εαυτό του.
    Κλείνω με μια αναφορά γνωστού ηθοποιού:
    "Ο συντηρητισμός είναι ένα άμεσο επακόλουθο της ανασφάλειας. Όσο πιο ανασφαλής αισθάνεσαι, τόσο πιο πολύ κλείνεσαι. Είναι μία φυσική αντίδραση των πλασμάτων της φύσης να κλείνονται στις απειλές. Η κοινωνία μας συντηρητικοποιείται γιατί απειλείται από πολλά πράγματα. Είναι λογικό επακόλουθο". Να συμπληρώσω πιο λαϊκά ότι όσο οι μετανάστες θα μας πάρουν τις δουλειές άλλο τόσο οι ομοφυλόφιλοι θα μας πάρουν τις γυναίκες.

    20 Δεκεμβρίου 2017

    Ride like the wind

    Βλέπεις ένα παιδάκι και η κίνηση του είναι αέναη. Πας βόλτα ένα σκυλάκι και μετά από τρεις ώρες ακόμα δε λέει να κουραστεί. Όταν κάνεις κάτι περισσότερο από τα καθημερινά (δουλειά, καφέ-ποτό) αντιλαμβάνεσαι ότι την προηγούμενη περίοδο σα να λίμναζες. Γυρνάει η σκέψη σου και αντιλαμβάνεσαι ότι την προηγούμενη περίοδο έχεις καταναλώσει ώρες αναμονής σε γιατρούς, σε σεμινάρια, στο να περιμένεις στο αεροδρόμιο χωρίς να κάνεις κάτι. Το πολύ πολύ να χαζεύεις στο κινητό σου. Φτάνεις ως το στρατό που έμαθες να ζεις με την αναμονή. Κάποια στιγμή πρέπει να σου χτυπήσει καμπανάκι.