21 Αυγούστου 2018

1988 revisited

Τι κόλλημα αυτός ο άνθρωπος με το 1988, θα πει κάποιος. Πριν χρόνια είχα κάνει αναφορά στους σπουδαίους δίσκους που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι και κυκλοφόρησαν μουσική. Το Metal Hammer κατάλαβε τη σημασία εκείνης της χρονιάς και έβγαλε συλλεκτικό αφιέρωμα. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι μουσικές που ξεφεύγουν από τους σημαντικούς δίσκους που είχα αναφέρει τότε.
Η ανάγνωση του τεύχους είναι αργή και ιεροτελεστική με συνεχή αναζήτηση τραγουδιών από τις κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς. Έτσι το απολαμβάνεις και ανακαλύπτεις πολλά άγνωστα. Άσε που ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα το περιοδικό. Έτσι σα να τσουλάει πιο ανεπαίσθητα το τέλος του καλοκαιριού. Η φυγή σε παλιές ημερομηνίες είναι ένας τρόπος να μην είναι το μυαλό συνέχεια στο στρεσογόνο σήμερα. Ξεχνιέται και αντιμετωπίζει τα πράγματα σαν παραμύθια.

ΥΓ Τυχαίο που τα χρώματα του τεύχους είναι κιτρινόμαυρα; Γιατί τότε ήταν το peak με τη συμμετοχή στο Final Four της Γάνδης και τον Γκάλη σε τρελή φόρμα.

6 Αυγούστου 2018

Nightwish - Once

Πέρασε σχεδόν μια γενιά από τότε που οι Nightwish στο peak της δημοτικότητας τους κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους. Μετά ο ήχος έγινε πιο κινηματογραφικός και η Tarja δε γύρισε ποτέ. Αν τους ακούμε ακόμα όμως, είναι γιατί τότε μεγαλουργούσαν.
Καταρχάς ο ήχος που πέτυχαν ήταν ο ιδανικός συνδυασμός δυναμικότητας, οπερατικότητας και δεν έγερνε προς τον εντυπωσιασμό. Ο αέρας του συγκροτήματος με γυναικεία φωνητικά έπαιζε ρόλο εκείνη την εποχή και τους εκτόξευσε. Το σημαντικότερο όμως είναι οι συνθέσεις. Ξεκινώντας από το τέλος, το πανέμορφο και επικό Ghost Love Score είναι προμήνυμα για τη συνέχεια της μπάντας. Τα Romanticide και Dead Gardens κρατάνε τη metal πλευρά τους ψηλά. Το Siren είναι η επιτομή του ήχου τους. Planet Hell και Nemo είναι χαρακτηριστικά του τότε ήχου τους. Και πάμε στο χιτάκι Wish I Had an Angel που χρειαζόταν για να τους διαδώσει παντού. Σε μια από τις καλύτερες συνθέσεις τους, το Dark Chest of Wonders σε ταξιδεύει και καταλαβαίνεις ότι δίσκοι σαν κι αυτόν βγαίνουν μια φορά (Once).

2 Αυγούστου 2018

Λευκή Καραϊβική

Χρόνια εχω να γράψω για βιβλίο αν και δεν έχω χρόνια να διαβάσω. Ίσως το ξεχνάω να τα αναφέρω, ίσως ξεχνάω να διαβάσω...
Ένα βιβλίο που σε πηγαίνει σε μέρη που δεν έχεις σκεφθεί να επισκεφθείς, τη μακρινή Γουαδελούπη. Διαδραματίζεται 40 χρόνια πριν και σε μεταφέρει σε ένα σκηνικό που δεν κυριαρχούν οι λευκές παραλίες των Αντιλλών αλλά μια κοινωνία που η αποικιοκρατία ρίχνει βαριά τη σκιά της (sic).
Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει βάθος και καλή γραφή. Δε το λες βιβλίο για παραλία αλλά είναι για καλοκαίρι. Φταίει και το περιβάλλον που εξελίσσονται οι φόνοι και ο πρώην αστυνομικός Πάκο, προσπαθεί να βγάλει άκρη ποιος ευθύνεται. Δεν έχει ίσως τη λεπτομέρεια και την επεξεργασία του Nesbo αλλά δεν υστερεί σε ενδιαφέρον. Καλός ο κύριος Maurice Attia λοιπόν.

30 Ιουλίου 2018

Time stands still


Επηρεασμένος από επεισόδιο του Black Mirror, κάθισα να γράψω για το μέρος των διακοπών μου. Μιλάμε για ένα μέρος που θα βρεις μια τρύπα στο Matrix.
Μιλάω για τη Σίβηρη στη Χαλκιδική, που λόγω καταγωγής είναι σταθερό σημείο αναφοράς το καλοκαίρι. Τόσα χρόνια, τα πάντα μοιάζουν ίδια και απαράλλαχτα. Τόσο που σε χαλάει.
  • Τα μαγαζιά και οι θέσεις τους. Τα ίδια ακριβώς, με τον ίδιο κόσμο, την ίδια μουσική.
  • Η μέτρια πλέον παραλία. Μικρός τη θυμάμαι καθαρή, τώρα είναι ανακατεμένη.
  • Ο κόσμος: ζευγάρια με μικρά παιδάκια. Παντού. Και μετά από δέκα χρόνια άλλες φάτσες αλλά μόνο ζευγάρια με μικρά παιδάκια. Εικοσάρηδες, τριαντάρηδες και παρέες αγνοούνται.
  • Αγέλαστοι Βαλκάνιοι. Είμαι υπερβολικός με το αγέλαστοι. Ίσως άγχρωμοι.
  • Τα πατσοκοιλια στη θάλασσα. Μόνο μεγάλες ηλικίες. Μόνο ρυτίδα και φωνή.
  • Στη γειτονιά έχει περισσότερη φασαρία από ότι στη Θεσσαλονίκη. Είναι που τους έχεις πολύ κοντά, είναι που ο καθένας συμπεριφέρεται λες και είναι στο μπάνιο του.


19 Ιουλίου 2018

Αρχαίο θέατρο

Στην πρώτη παράσταση πήγα κατόπιν παρότρυνσης. Στη δεύτερη λόγω πρόσκλησης.
Αντιγόνη του Σοφοκλή
Δεν είχα ξαναπάει σε αρχαία τραγωδία. Από φευγαλέες ματιές στην τηλεόραση μου φαινόταν πολύ βαρύ, μαύρο και τραβηγμένο. Και η αλήθεια είναι ότι και στο σχολείο δεν ήταν από τα αγαπημένα μου τα κείμενά τους.
Φεύγοντας από την πρώτη εμπειρία μου, ένοιωθα ότι πήγα σε λειτουργία και όχι σε παράσταση. Καθόλη τη διάρκεια δεν υπήρχε ούτε μία παύση και κάθε κουβέντα είχε ένα νόημα. Ο κόσμος παρακολουθούσε χωρίς ούτε ένα κιχ. Πολύ καλές ερμηνείες από όλους σχεδόν, με το χορό, τη Μαξίμου και τον Σαράντη να είναι σε άλλο επίπεδο. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και είναι εφαλτήριο να αρχίσω να παρακολουθώ αρχαίες τραγωδίες.

Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη
Αριστοφάνη μας πήγαιναν στο δημοτικό και είχα δει μια παράσταση στο αμφιθέατρο της Σίβηρης με τον Καρακατσάνη. Μετά από 2500 χρόνια το χιούμορ έχει αλλάξει, οι υποθέσεις έχουν εξελιχθεί άρα δύσκολα θα βρεις κάτι που δεν έχεις δει ή γελάσει. Να μην είμαι άδικος, ένα χαμόγελο το είχα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το βασικότερο μειονέκτημα είναι ότι δεν είδα το σκοπό του έργου. Το σημαντικότερο θετικό ότι ήταν σφιχτοδεμένη και ο χορός η κινητήρια δύναμή της.

18 Ιουλίου 2018

Αμοργιανό μου πέραμα (και από Δονούσα)

Αγαπάμε Κυκλάδες. Η Αμοργός είχε τα χαρακτηριστικά που μας αρέσουν και έτσι ξεκινήσαμε για το 8ωρο ταξίδι. Σώοι φύγαμε, σώοι γυρίσαμε, γεγονός αξιοσημείωτο αν αναλογιστούμε τι καλντερίμι και πέτρα περπατήσαμε.

Θάλασσες
Τις περίμενα αξιοπρεπείς και κρύες. Ήταν πολύ καλές και απλά δροσερές. Είναι λόγος να πας. Ειδικά στη Δονούσα δεν παιζόταν.

Φαγητό
Αυτό ήταν αποκάλυψη. Οι πειραματισμοί στο Νίκο στη Λαγκάδα, τα χιπστερικά στο Τρανζιστοράκι στη Χώρα, η πανδαισία στην Κόρη του Μιχάλη στη Μερσίνη, μέχρι και η χοιρινή στο Βρούτση που σου ξυπνούσε πρωτόγονα ένστικτα. Μην πω τα πρωινά στο Γιασεμί και την τοστάδα στο Τρίπορτο.

Ποτό
Χαλαρά πράγματα σε ταράτσες. Πιο ωραία φάση αν πετύχεις ζωντανή μουσική όπως εμείς με ρεμπέτικη βραδιά. Τα πάντα γίνονται καλύτερα με την ψημένη ρακή τους ;)

Άνθρωποι
Ευγενικοί και πρόσχαροι σε όλη την Αμοργό. Στη Δονούσα δε θα το λεγα αλλά στην Αμοργό σε σκλαβώνανε. Οι περισσότεροι τουρίστες ήταν Γάλλοι.


Αξιοθέατα
Πέρα από την εντυπωσιακή Χοζοβιώτισσα, αξίζει να πάει κανείς στον Άη Γιώργη τον Βαλσαμίτη να τον κεράσει η μοναχή καθώς και να πάρει το κλειδί του Κάστρου στη Χώρα για να το επισκεφθεί μόνος του!


Ομορφιά
Είτε το βλέπεις από μέσα το νησί είτε από πάνω είναι πολύ όμορφο. Δε χορτάσαμε να γυρνάμε μέσα στα λευκά στενάκια και το μάτι μας να κολλάει στα ωραία χρώματα από τις βουκαμβίλιες.

17 Ιουλίου 2018

Αθήνα

Είχα να κατέβω Αθήνα περίπου 15 χρόνια! Στο μεταξύ έχω επισκεφθεί τόσες πρωτεύουσες και τη δική μας στην απέξω. Αν είσαι τουρίστας είναι μια χαρά. Σίγουρα η καθημερινότητα θα είναι δύσκολη αλλά από ομορφιά το κέντρο δεν υπάρχει και οι επιλογές για φαγητό και καφέ είναι αμέτρητες. Οι από γύρω δήμους δεν πολυκατεβαίνουν με αποτέλεσμα να έχει νεαρόκοσμο και τουρίστες.
Δε θα αναφέρω πόσο εντυπωσιακός είναι ο ναός του Ποσειδώνα, καλοστημένο το μουσείο κλπ όσο ότι η Πλάκα είναι μια όμορφη πόλη μέσα στην πόλη και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ένας χώρος ευρωπαϊκού πολιτισμού που μακάρι να συνεχίσει και όταν κρατικοποιηθεί. Όλα σου φαίνονται μεγάλα: κτίρια και τους δρόμους και τις συγκοινωνίες συγκριτικά με την φτωχομάνα της Θεσσαλονίκη. (Κανά μεταφορικό και για μας ρε παιδιά.)

ΥΓ Και τα Εξάρχεια μια πόλη μέσα στην πόλη. Γκράφιτι και αφίσες να είναι το σκηνικό και ο χαρακτηριστικός κόσμος να είναι η ψυχή.