24 Μαρτίου 2019

Οι δύο όψεις του νομίσματος

Ανάμεσα στις καθημερινές μου σκέψεις πλέον, σπάνια έρχεται αυτό το ζήτημα. Περισσότερο να αισθανθώ την πικρία και την κάποια απογοήτευση που κάποιες φιλίες/επαφές τερματίστηκαν. Αν υπήρξε τελετή λήξης τους ίσως να είχα καθιερώσει και επέτειο ανάμνησης 😊 Ανεπίσημα αυτό πρέπει να κάνω για να εξανεμισθεί κι αυτό το συναίσθημα.
Το μυαλό ενός ανθρώπου μπορεί να κάθεται και να στεναχωριέται για την έλλειψη του σήμερα. Μέσα βαθιά να λέει ότι μπορεί κάποια μέρα να αντιστραφεί. Αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνει ότι η υπάρχουσα κατάσταση δεν είναι τυχαία. Ότι τερματίστηκε το αγαθό του χθες.
Σε μια απόφαση μπορεί να καταλήξει: να χαμογελάμε για αυτές τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε. Φαντάσου να υπήρχε έλλειψη αυτών. Αυτό θα ήταν ανεπανόρθωτο και μαύρο.

17 Φεβρουαρίου 2019

Σφίξαμε

Προσπαθείς να συνεχίσεις όπως τόσο καιρό. Στους ίδιους ρυθμούς, με την ίδια αντιμετώπιση. Αλλά όσο ξεπερασμένο είναι να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου σε ένα blog αντί σε μια ανάρτηση στο fb, άλλο τόσο είναι να παλεύεις κατά μέτωπον ότι σου προκύπτει.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα αποδεχθείς, κάποια να τα βγάλεις και από το πίσω μέρος του μυαλού σου, κάποια θες δε θες να τα παλέψεις. Σφίξαμε λόγω των καταστάσεων και δε σηκώνει να αφιερώνεις χρόνο σε μη σημαντικά θέματα. Καλά καλά δεν προλάβαμε να σαρανταρίσουμε και μεγαλώσαμε απότομα :)

13 Ιανουαρίου 2019

Narcos

(Νόμιζα είχα κάνει ανάρτηση για αυτή τη σειρά.) Θυμάμαι είχα φάει σκάλωμα από το πρώτο επεισόδιο. Το γεγονός ότι αυτά που περιγράφει (αν εξαιρέσεις τις σάλτσες) έγιναν στην πραγματικότητα, σε αφήνει μαλάκα μέχρι το τελευταίο επεισόδιο που έχεις παρακολουθήσει. Μόλις φτάσαμε στο τέλος της τρίτης σεζόν και προσωπικά δεν περιμένω να ξεκινήσω την επόμενη.
Ο Escobar έγινε διασημότητα μέσα από αυτή σειρά, με την πρώτη σεζόν να λάμπει. Είχα ενδοιασμούς για την τρίτη σεζόν που δεν είχε Escobar αλλά πραγματικά ήταν γαμάτη. Μια ολόκληρη χώρα που εξουσιαζόταν από το καρτέλ. Η διαφθορά μέσα σε όλα αλλά στο τέλος κάτι ξήλωσαν. Άντε και στα δικά μας.

6 Ιανουαρίου 2019

Σαν τα χιόνια

Δύο εβδομάδες καθισιού πέρασαν σαν το νερό. Αντικειμενικά δεν ήταν καλές αλλά μέσα στον επιδιωκόμενο στρουθοκαμηλισμό, μου φάνηκαν ευχάριστες και ότι μπορούσε να γίνει έγινε.
Παραδοσιακά αυτές τις μέρες πας και κάποια εκδρομή (φέτος περιοριστήκαμε στα "εξωτικά" Γιαννιτσά) και βλέπεις φίλους που έρχονται από μακριά. Καλά μέχρι εδώ. Το παράξενο είναι ότι δε βλέπεις άτομα που μένουν εδώ. Σαν τα χιόνια και αυτά λοιπόν.
Ένα δείγμα ότι πλέον η παιδική ματιά απομακρύνεται είναι όταν η χαρά του χιονιού υποσκελίζεται από την ανησυχία αν θα πάθει κάτι η τεντοπέργολα και από την υγρασία στο ταβάνι. Βάζεις πολλά στο κεφάλι και δεν εξαρτώνται όλα από σένα. Τα κοιτάς, σε κοιτάνε, παίρνεις αποφάσεις και βγαίνεις να πιάσεις τα χιόνια.

31 Δεκεμβρίου 2018

2006-2018

13 χρόνια γράφω! Ποιος ήμουν, ποιος είμαι; Όταν γράφω εδώ είμαι ο ίδιος που ήμουν τότε. Μπορεί από να έχουν συμβεί χιλιάδες σημαντικά πράγματα, μπορεί αυτό το online ημερολόγιο να το χω μόνο για την πάρτη μου και όχι για αλληλεπίδραση αλλά η ανάγκη παραμένει. Η επιθυμία για έκφραση, για κατάθεση σκέψεων, για κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να σημειωθεί.
Ανατρέχω για να δω τη γνώμη μου για ταινίες που είδα και πλέον δεν θυμάμαι. Για τα πιστεύω μου και τους προβληματισμούς μου. Για όσα μ' άρεζαν και μ' αρέσουν μέχρι σήμερα. It 's a peace of my heart.
I 'm a blogger now, why don' t you kill me. Ιανουάριος 2006

30 Δεκεμβρίου 2018

Στη γη της Μακεδονίας

Τους τελευταίους τρεις μήνες και όχι επειδή ξύπνησε κάποιο εσωτερικό πατριωτικό αίσθημα, το χουμε ρίξει στις εξορμήσεις σε περιοχές της Μακεδονίας. Ξεπερνάω το κομμάτι της αναψυχής και θα σταθώ στην ομορφιά όπως αυτή διαμορφώνεται από τη φύση και από την ανθρώπινη παρέμβαση.
Για να καταλάβεις το ήπιο του περιβάλλοντος πρέπει να χεις ανέβει βορειότερα (πχ Σκόπια ή Βουλγαρία).  Το πράσινο σε συνδυασμό με τα νερά σε κάνει να εκτιμήσεις τη φύση στο έπακρο. Και εκεί συναντάς σημεία όπου υπεισέρχεται η ανθρώπινη παρέμβαση με όμορφα αποτελέσματα όπως στο φράγμα των Ασωμάτων.

  Όπως στη σπηλιά του Γρηγορίου Παλαμά.
Και μετά στα απομεινάρια άλλων εποχών που αποτελούν στολίδια στο σήμερα. Από τους αρχαίους τάφους στη Βεργίνα και την αρχαία πόλη της Πέλλας στο μεσαιωνικό μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, στο μαυσωλείο του Γαζή Εβρενός στα Γιαννιτσά και στις παραδοσιακές κατοικίες στη Βέροια.
Στη γη της Μακεδονίας, εκεί που οι καταγωγές και οι προθέσεις συγχέονται και αλληλοκαλύπονται.

24 Δεκεμβρίου 2018

Respect, walk

Θα μπορούσα να σταθώ μόνο στην κλάψα. Αλλά περί αυτού έχω κάνει ένα ολόκληρο άρθρο. Όταν κοιτάς πολύ μεγαλύτερα οικονομικά μεγέθη από μένα. Όταν τα εισοδήματα σου μέσα στη χρονιά είναι (δικαίως ή αδίκως) πολλαπλάσια των δικών μου. Ε τότε δε μπορείς να αναφέρεσαι σχεδόν υποτιμητικά στο πόσο δουλεύω. Δεν ξέρεις καν τι κάνω, δεν ξέρεις καν πως είμαι εκεί, δεν ξέρεις την αβεβαιότητα του. Αλλά για σένα μόνο εσύ δουλεύεις. Δεν θα καθίσω ποτέ να αμφισβητήσω αν δουλεύεις. Πρώτον γιατί το κάνεις για την τσέπη σου και δεύτερον γιατί αντί να κοιτάς αυτούς που είναι από πάνω σου κοιτάς αυτούς που (μάλλον) είναι από κάτω σου.
Οι τωρινές καταστάσεις από τη μια και η εμπειρία από τις παρελθοντικές μου συγκρούσεις μου δείχνουν ότι πρέπει να συγκρατηθώ. Προέχουν μεγαλύτερα πράγματα από το μικρό σου μυαλουδάκι. Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι τώρα δε θα σε βάλω στη θέση σου με το γάντι. Ούτε ότι όταν έρθει η ώρα δεν θα σε κανονίσω με το δικό μου τρόπο.