7 Δεκεμβρίου 2018

Φίλος, συνάδελφος, αδελφός

Λέξεις που χρησιμοποιούμε για να προσφωνήσουμε κάποιον. Επειδή δε μας βρίσκεται κάτι άλλο, επειδή δεν έχουν πολύ νόημα για μας. Δυστυχώς. Καλύτερα να φωνάξεις τον άλλον "ψηλό" κι ας είναι 1,50 μέτρο παρά να ακυρώνεις αυτές τις λέξεις που έχουν αξία.
Φίλοι είναι ελάχιστοι στη ζωή ενός ανθρώπου. Αδελφοί ένας-δυο συνήθως. Ότι δουλεύεις στον ίδιο χώρο δε σε δένει με το κάθε καμένο χαρτί δίπλα σου. Use your mind and not your mouth.

5 Δεκεμβρίου 2018

Φώτοπροστ

Βρίσκονται δίπλα μας απλά θέλει παρατηρητικότητα και ετοιμότητα: αφορμές να χαμογελάσεις.
  1. Με μια φευγαλέα ματιά βλέπεις τα θυροτηλέφωνα μιας πολυκατοικίας της Θεσσαλονίκης. Με κλικ στην εικόνα θα διαπιστώσεις ότι ο Batman μετακόμισε στην πόλη.
  2. Τι άλλο να κάνεις για να αποτρέψεις τους κάγκουρες από το να πετάνε καφέδες και πλαστικά στην ανακύκλωση, οέο;
  3. Στο βρεφικό τμήμα μπορείς να δεις πάνω στις σαλιάρες ατάκες όπως "Best mom", "I love daddy", "Baby" κλπ. Αλλά "I love Mummy" ρε παιδιά; Τη μόνη μούμια που αγαπάμε είναι ο Eddie του Powerslave!

3 Δεκεμβρίου 2018

Another one bites the dust

Παρακολουθείται ευχάριστα η ταινία για τους Queen. Μακάρι να βγάλουν αντίστοιχες για όλα τα μεγάλα hard rock συγκροτήματα. Αλλά μην περιμένεις μια εις βάθους ανάλυση και ένα κινηματογραφικό μνημείο. Μετά θάνατον όλων των μελών του συγκροτήματος, μπορεί.
Το άρθρο όμως δεν είναι για τους Queen. Ούτε για τη φυσική πορεία της ζωής. Είναι για κάτι που συμβαίνει σε όλους και φυσικά στον γράφοντα. Και δεν αναφέρομαι σε όλες όσες γνωριμίες και φιλίες έχουν παύσει τα τελευταία 38 χρόνια. Απλά έχω την αίσθηση ότι τους τελευταίους 38 μήνες το φαινόμενο έχει πυκνώσει. Σίγουρα συναναστρέφομαι με πολύ κόσμο αλλά συνειδητοποιημένα και αναμενόμενα παύουν οι περισσότερες επαφές. Ο προβληματισμός δημιουργείται όταν αφορά κοντινούς ανθρώπους. Και το κακό είναι ότι όσο κάθεσαι και το σκέφτεσαι δε μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό. Η νοσταλγία, το μακρύ παρελθόν ακόμα και ότι ξεμένεις από κοντινούς ανθρώπους, είναι οι λόγοι που θα σε κάνουν να προβληματιστείς. Ίσως και να κάνεις μια ακόμα προσπάθεια. Αλλά αξίζει όταν το πλοίο έχει σαλπάρει; 

27 Νοεμβρίου 2018

Toxicity

Έχω την τύχη να δουλεύω σε ένα περιβάλλον που είναι ελεύθερο, μη καταπιεστικό και ευχάριστο. Ακόμα, παρόλη την χύμα κατάσταση που επικρατεί υπάρχουν άτομα που μαθαίνουν πράγματα στα παιδιά χωρίς να τα καταπιέζουν. Υπάρχουν άτομα, στα πλαίσια του ωραρίου του δημοσίου, που προσπαθούν και κάνουν τη ζωή όλων καλύτερη. 
Δυστυχώς όμως υπάρχουν άτομα που ισχύει το αργία μήτηρ πάσης κακίας. Που δεν έχουν δουλέψει σε άλλα περιβάλλοντα εντός δημοσίου (δε μιλάω για ιδιωτικό και ελεύθερο επάγγελμα). Που δεν τους συμπαθούν ούτε τα παιδιά ούτε οι συνάδελφοί τους. 
Το θέμα είναι αν θα τους αφήσεις να δηλητηριάσουν αυτό το όμορφο περιβάλλον. Γιατί ξέρεις ότι δύσκολα θα το ξανατύχεις. Ο χρόνος δεν είναι στο πλευρό μας. Ούτε και η τύχη. Στο περιθώριο λοιπόν όλοι αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι. 

ΥΓ Και να είχαν πραγματικό όφελος. Και να είχε να κάνει με λεφτά. 

25 Νοεμβρίου 2018

Open House 7

Το περιμένουμε και το τιμάμε. Καλά να μαστε και μακάρι να πηγαίνουμε κάθε χρόνο. Αυτή τη χρονιά ήμασταν χαρακτηριστικά οργανωμένοι και κινηθήκαμε στην Άνω Πόλη και στο δυτικό κομμάτι του κέντρου. Εκτός από ένα βυζαντινό μνημείο και ένα "ίδρυμα", επισκεφθήκαμε δύο ξενοδοχεία και τέσσερα διαμερίσματα. Κανένα δε μας απογοήτευσε (κάθε άλλο) ενώ και η παρεΐστικη διάθεση με τους άλλους openhousers έκανε ακόμα πιο ευχάριστη την εμπειρία.
Καλή αφορμή για να αρχίσουμε το περπάτημα μέσα στην πόλη και να παρατηρούμε ακόμα περισσότερο την αρχιτεκτονική. Δυστυχώς στον κύκλο μας δεν έχουμε λόγους να παρατηρούμε το interior design άρα ας εξασκήσουμε το exterior.

9 Νοεμβρίου 2018

4 εποχές

Για να μη ξεχνιόμαστε το blog συνεχίζει να αντικατοπτρίζει την οπτική και αυτό που απασχολεί τον συντάκτη του. Άρα το αν το διαβάζει κάποιος ή το ότι δεν σχολιάζει κάποιος, δε λέει κάτι τρομερό. Εδώ στο τετ α τετ δε μπορείς να ανταλλάξεις απόψεις, πόσο μάλλον σε ένα ιστολόγιο. Ίσως και γι αυτό υποχώρησε σαν μέσο.
Πάμε στο ψητό. Ανάλογα με τη διάθεση που επικρατούσε για ένα διάστημα, τα χώριζα απλοϊκά και μεταλλικά σε περιόδους AC/DC, Seventh Son και Slayer. Από την παιχνιδιάρικη και ροκ, στην πιο metal, δυναμική και αισιόδοξη και μετά στην πιο οργισμένη, σκληρή και επιθετική. Τον τελευταίο καιρό σα να προσθέτω και την πιο Death φάση. Είναι καλύτερη εκτόνωση απέναντι στις καταστάσεις και τις συμπεριφορές που αντιμετωπίζεις.
Drawn In By A Bite - Invoking Witch
Hand Carved For The Favourite Son
Unhinged, A Devilment Fires
No Blame, Just Insane
Buried In Nameless Graves
ΥΓ: Ουααααααααα

25 Οκτωβρίου 2018

Dog eat dog

Παλιά μου έκανε εντύπωση που έβλεπα ζώα όπως οι γάτες, οι πάπιες κλπ να αγνοούν τα όμοια τους όταν τα συναντούσαν. Μόνο σε περιπτώσεις που οι σκύλοι έβλεπαν άλλους σκύλους υπήρχε το αντίθετο: έντονη αντίδραση και γαβγίσματα πολλές φορές. Πλέον συνειδητοποιώ ότι και στους ανθρώπους τα πράγματα είναι κάπου εκεί.
Στην αρχή μια οπτική επαφή και αν τον γνωρίζεις θα χαιρετηθείς ειλικρινώς ή ανειλικρινώς. Σε περίπτωση που δεν είσαι οικείος πας παρακάτω. Και κυρίως άμα τον θεωρείς μαλάκα και είτε του το έχεις πει είτε τον αγνοείς γιατί είναι "σαν να τραβιέται μόνο του το καζανάκι".