19 Μαρτίου 2017

This is footlball

Το να γράψω για το χάλι του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι πρώτον μίζερο και δεύτερον αναντίστοιχο με την ύπαρξη των δεκάδων αθλητικών ραδιοφώνων, εφημερίδων και σάιτ. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα παίζουν το ίδιο άθλημα με άλλες χώρες. Και φυσικά δεν είναι όλες οι χώρες αθλητικές και σωστές και μεις χάλια.
Μεσημέρι Κυριακής και έχει στην κρατική Καλλονή - Άρης. Λόγω Άρη κάθομαι και το βλέπω. Αναγκαστικά παράλληλα χαζεύω στο κινητό κλπ κλπ. Φτάνει το τελευταίο δεκάλεπτο και πιστεύω ότι και οι 100 τύποι που πήγαν στη μια κερκίδα του γηπέδου, χόρτασαν από θέατρο, ανυπαρξία φάσεων-ρυθμού και ψευτοτσαμπουκάδων.
Απόγευμα Κυριακής και βρίσκομαι στον σύνδεσμο της Λίβερπουλ για το ματς με την Μάντσεστερ Σίτυ. Τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις γιατί σ' άρεσε το ποδόσφαιρο. Όχι για τα πολλά γκολ και τις επικές προκρίσεις αλλά για τον καταιγιστικό, αθλητικό ρυθμό. Που δεν βρήκες χρόνο να κοιτάξεις ούτε τι ώρα είναι. 

17 Μαρτίου 2017

Καφέ γενιά

Δεν είμαστε μικροί αν και υπάρχει μια συνέχεια στη συμπεριφορά μας από τότε που ήμασταν μικροί. Ίσως δεν ωριμάσαμε τόσο. Τότε ήταν επίτευγμα να βγούμε για καφέ και εκείνος ο σκούρος, πικρός φραπές που έπιναν ξεχώριζε τους μικρούς από τους "φτασμένους".
Χιλιάδες καφέδες μετά και πολλά χρόνια αργότερα, ο καφές έχει γίνει σαν το νερό. Έχει πάψει να είναι σημαντικός σημασιολογικά ενώ από την άλλη πολλές φορές έχει υποκαταστήσει την έννοια της επικοινωνίας. Η συνάντηση με φίλους νοείται μόνο αν πας για καφέ ενώ και η αξία των λεγομένων έχει τη "βαρύτητα του". Μάλλον πρέπει να τον αφήσουμε λίγο στην άκρη...

13 Φεβρουαρίου 2017

Sabbath riff

Κάπου διάβασα ότι η 13 Φλεβάρη είναι η Παγκόσμια Μέρα heavy metal. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια Παγκόσμια Μέρα αλλά αν υπήρχε έπρεπε να ήταν στις 13 Φλεβάρη. Αν ρωτήσεις γιατί, σταμάτα να διαβάζεις και μπες στο popjustice.com ή το thisisrnb.com :@
47 χρόνια πριν ξεκίνησε να χτυπάει το ρολόι αυτής της μουσικής. Και πριν λίγες μέρες η μπάντα που το έβαλε μπροστά σταμάτησε την καριέρα της. Κάποια στιγμή θα συνέβαινε γιατί αποτελείται από ανθρώπους και η ανθρώπινη φύση φθίνει. Αλλά ο ήχος και τα riff θα μείνουν για πάντα. Ακόμα και σε αυτούς που δεν θα το γνωρίζουν, η μουσική κατεύθυνση που ορίστηκε από τους Black Sabbath, θα υπάρχει σε όποιον σκληραίνει τον ήχο του. Σε όποιου το αυτί δεν χάνεται στο θόρυβο αλλά παίρνει τη μελωδία και την πηγαίνει σε άλλα επίπεδα δυναμικής.

ΥΓ Ο Iommi είναι ο αιώνιος riffmaster. Άλλοι έγιναν διάσημοι χάρις σε άλλες ικανότητες αλλά οι εμπνεύσεις του, που αποτυπώθηκαν στα τραγούδια των Sabbath είναι και η ουσία και το νόημα της μουσικής. Αυτό που ξεχωρίζει τη μουσική από τον απλό ρυθμό και την ατμόσφαιρα.
ΥΓ 2. Εμείς riff δεν βγάζουμε παρά (εφήμερες) ατάκες.

11 Ιανουαρίου 2017

Χιονάει

Εδώ και χρόνια γκρινιάζαμε που δεν έκανε δυνατούς χειμώνες στη Θεσσαλονίκη. Που παντού χιόνιζε εκτός από εδώ. Πλέον το βουλώσαμε.
Είτε λόγω ασθενειών είτε λόγω τριτοκοσμικού κράτους δεν το χαρήκαμε τόσο. Ίσως επειδή εδώ και πολύ καιρό οι πολικές θερμοκρασίες μας δυσκολεύουν. Ίσως επειδή δεν είμαστε παιδιά να βγούμε απλά έξω και να παίξουμε χιονοπόλεμο.

10 Ιανουαρίου 2017

Φωτοσοπόστ

 
Αγαπημένη κατηγορία που επανέρχεται όταν έχει κάτι να πει.
  1. Το αυτοκίνητο στο κέντρο ΑΠΛΑ έχει παρκάρει στη διασταύρωση των δύο δρόμων.
  2. Η κυρία στο μηχανάκι με το εντυπωσιακό μαλλί, ροζ τσαντάκι, εφαρμοστό κίτρινο μπλουζάκι και κολλάν μας αποσπά την προσοχή από τον ΟΑΣΘ και τα προβλήματά του.
  3. Μία από τις ινκόγκνιτο εμφανίσεις του Κώστα Καραμανλή, αυτή τη φορά σε θεατρική παράσταση στην πόλη μας.
  4. Οι εκπτώσεις ξεκίνησαν και είναι πραγματικές.

2 Ιανουαρίου 2017

(Then we take) Berlin


Όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις διακοπών σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έτσι και δω δώσαμε βάρος στο να δούμε τις ομορφιές του Βερολίνου. Έλα όμως που φημίζεται για τη νυχτερινή του ζωή. Δεν καταφέραμε πολλά λόγο κούρασης αλλά σε σχέση με τις άλλες φορές κάτι κάναμε.
Ένα θέμα είναι ότι δεν έχει κάποιο κέντρο να το περπατήσεις. Και ακόμα ότι οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Έτσι θέλει να είσαι "επαγγελματίας" για να μη μείνεις πίσω και χάσεις αυτά που θες να δεις. Πάμε στα επιμέρους.

Πολιτισμός - Ιστορία
  • Εκατοντάδες μουσεία και με την αντίστοιχη κάρτα πρέπει σίγουρα να πας στης Περγάμου (και στο Neues): πύλης της Αστάρτης, πύλη της Μιλήτου, πολιτισμοί της Μέσης Ανατολής. Το μάτι εντυπωσιάζεται. Το μυαλό αντιλαμβάνεται πόσα βασίλεια ανέβηκαν και κατέβηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια.
  • Αν είσαι της τέχνης εδώ είσαι. Ξεκινάς με τα βασικά της Αναγέννησης (εγώ πάντως στον Ιερώνυμο Μπος κόλλησα) και μετά πας στη σύγχρονη τέχνη και στις γκαλερί που είναι διάσπαρτες.
  • Το Τείχος. Η θλιβερή ιστορία που έφτασε ως τις μέρες μας. Και συ μέσα από το Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας, το East Side Gallery και το Charlie Checkpoint να προσπαθείς να αντιληφθείς πως λειτουργούσε το πράγμα.
  • Βλέποντας τα εκθέματα και τα μνημεία για τις θηριωδίες των Ναζί αντιλαμβάνεσαι πόσο τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. Ανατριχίλα.

Ζωάρα
  • Χριστούγεννα χωρίς τις αντίστοιχες αγορές με ένα gluhwein στο χέρι και ένα apfel στο άλλο δε γίνεται!
  • Από φαί έχει τα γερμανικά wurst αλλά τα βιετναμέζικα, τα τάι και τα τούρκικα είναι must.
  • Αν είσαι στη βερολινέζικη club φάση θα στηθείς στις ουρές φαντάζομαι. Αν είσαι για kneipfen στο Kreuzberg. Hipster στο Neukolln. Gay στο Schoneberg. Θες να βγεις για ένα ποτό; Σε κάθε γειτονιά.
  • Οι Βερολινέζοι κάνουν ζωάρα. Σε κάθε δρόμο είχε εστιατόριο, μπαράκι κλπ. Τα εμπορικά μαγαζιά άνοιγαν 10-11 και έκλειναν στις 8. 

Παρατηρήσεις
  • Συγκοινωνίες σούπερ. Τιμές ακριβές στο φαγητό, νερό, μετακινήσεις, σουβενίρ, μουσεία. Μια χαρά στα ποτά και στα σούπερ μάρκετ.
  • Από κρύο μια χαρά ήταν. Πάει κι αυτό το παραμύθι.
  • Γενικά πολύ η κατασκευή/ανοικοδόμηση και τα καινούργια κτίρια
  • Ειδικά πολύ το πυροτέχνημα και το ντάμπα-ντούμπα την Πρωτοχρονιά. 

ΥΓ Πέρα από όλα τα άλλα, αυτό που μου αφήνει προσωπικά ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ότι (έστω και προσωρινά) σε κάνει να αλλάζεις λίγο το πως βλέπεις τα πράγματα. Αποστασιοποιείσαι από τη ρουτίνα, καθαρίζεις τη σκέψη σου, αναζωογονείσαι. Μόνο γι αυτά αξίζει να πας ακόμα και σε μέρη που ίσως δεν έχουν κάτι φοβερό και τρομερό.
ΥΓ 2 Διαμονή μόνο σε σπίτια πλέον: τα παιδιά που νοίκιαζαν το δωμάτιο ήταν τόσο καλά λες και ήταν συγγενείς μας. 

13 Δεκεμβρίου 2016

Requiem (We will remember)

Στα social media και τα clickbait site μας πρήζουν ότι το 2016 χάθηκαν πολλοί καλλιτέχνες. Το 2017 θα χαθούν κι άλλοι, θα πω εγώ. Από αυτούς σημαντικοί είναι αυτοί που ξέρεις εσύ, που σου χουν "μιλήσει" και όχι αυτοί που είναι mainstream και τραβάνε click. Όπως πολλοί σημαντικοί χάθηκαν και τις προηγούμενες χρονιές. Αυτό να μας κάνει να καταλάβουμε τη ματαιότητα να περιμένουμε το μέλλον και να μη ζούμε το σήμερα. Να μας κάνει να μη χάνουμε ευκαιρίες να δούμε από κοντά και ζωντανά αγαπημένες προσωπικότητες. Αν ανατρέξω θα βρω ευκαιρίες που θα μπορούσα αλλά δεν είδα ανθρώπους που έφυγαν.
Τον Lemmy: ως φοιτητής μου ακουγόταν πιο rock n roll. Και μετά περίμενα να ρθει κάπου κοντά αλλά...
Τον Μητροπάνο στη Σίβηρη: θα βαριόμουν τόσο λαϊκά, σκέφτηκα. Στερνή μου γνώση.
Τους Pantera στην Αθήνα το 2001: καταραμένη 11η Σεπτεμβρίου που εξαιτίας σου χάθηκε η once in a lifetime ευκαιρία να δω τους Pantera.
Αλλά και κάποιους που μπορεί να μην τους ξαναδώ.
Τους Slayer στην Αθήνα το 2001: καταραμένη 11η Σεπτεμβρίου που εξαιτίας σου χάθηκε η once in a lifetime ευκαιρία να δω τους πραγματικούς Slayer.
Τον Malmsteen το 1998: στις πολύ αρχές της επαφής με αυτή την μουσική, ο μέγας βιρτουόζος μου φάνταζε εξεζητημένο να πάω.
Robert Plant με τη μπάντα του: έλα μωρέ, ξοφλημένος, δεν θα παίξει τίποτα από Zeppelin. Να μαλάκα!
Rage Against the Machine στην Αθήνα: χαμένη ευκαιρία για να ζήσω την πώρωση και τη ριζοσπαστικότητα τους.
Alice Cooper στην Πυλαία: μου φαινόταν χλιαρός και δεν πήγα...
Τους Maiden στη Βουλγαρία: δεν πάει να τους έχω δει 3 φορές, η περιοδεία για το Seventh Son δεν χανόταν.