10 Απριλίου 2018

Οχρίδα - Lady of the Lake

Αυτή τη φορά το τραβήξαμε ακόμα πιο μακριά: κλείσαμε την εκδρομή μια μέρα πριν! Μας ευνόησε η διαθεσιμότητα σε δωμάτια και έτσι η αναποφασιστικότητα και πολυπραγματοσύνη μας επιβραβεύτηκε.
Από όλες τις απόψεις μιλάμε για ένα επιτυχημένο ταξίδι. Ο καιρός ήταν τέλειος. Το δωμάτιο με φοβερή θέα. Οι τιμές στον πάτο. Η διαδρομή άνετη. Αλλά αν δεν ήταν τα μέρη σούπερ, δε θα λέγαμε για επιτυχία.
Η Οχρίδα είναι μια ιστορική πόλη που αποτέλεσε σημαντικό ορμητήριο για βασιλιάδες και ιεραπόστολους. Αυτό αποτυπώνεται στις δεκάδες καλοδιατηρημένες βυζαντινές εκκλησίες και τις φοβερές τοιχογραφίες τους. Αποτυπώνεται στο επιβλητικό κάστρο και τα σημαντικά αρχοντικά. Όλα αυτά συνδέονται μέσα από τα πλακόστρωτα ανηφορικά σοκάκια της παλιάς πόλης. Η οποία παλιά πόλη έχει την τύχη να είναι χτισμένη μέσα στη φύση. Και να απλώνεται στα πόδια της η μεγάλη πεντακάθαρη λίμνη.
Για τους λάτρεις της φύσης και της ιστορίας υπάρχουν διαδρομές κατά μήκος της λίμνης. Με αποκορύφωμα το μοναστήρι του Όσιου Ναούμ με τον ιστορικό ναό και τις διαδρομές στις πηγές της λίμνης. Κερασάκι στην τούρτα o προϊστορικός οικισμός πάνω σε πασσάλους στο νερό.
Αλλά χωρίς ευ ζειν θα στεκόμασταν μόνο στην ομορφιά. Πολλά καφέ και πολλά εστιατόρια για όλα τα γούστα. Μας έπαιρνε και κάναμε μεγάλη ζωή. Εντύπωση μου έκαναν οι νυχτερινές επιλογές της Οχρίδας και ο πολύς κόσμος παντού.
Bonus η επίσκεψη στο Μοναστήρι (νυν Bitola). Μια ζωντανή πόλη με τον πεζόδρομο της και την αγορά της σαν το δικό μας Καπάνι.

ΥΓ. Επισκεφθήκαμε τη γειτονική χώρα σε μια περίοδο που έχω διαβάσει αρκετά για την ιστορία της περιοχής. Έτσι δε μου την έδιναν στα νεύρα οι γραφικότητες με τα αναμνηστικά με το Μεγαλέξαδρο και τον ήλιο της Βεργίνας.

30 Μαρτίου 2018

Axel Rudi Pell - Knights Call

Καταλαβαίνω ότι αυτό το post είναι συνέπεια ενθουσιασμού. Ότι δε γίνεται ένας δίσκος που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, που θέλει χρόνια να δοκιμαστεί μια κυκλοφορία για να μπει.
Είχα χρόνια όμως να αισθανθώ τόσο ενθουσιασμό και να φάω τέτοιο κόλλημα. Και δε μιλάμε για κανέναν πρωτοποριακό δίσκο. Είναι σα να έβγαζε ο Blackmore πολύ καλό δίσκο με τους Rainbow. Hard Rock/Power που σε πάνε στα καλύτερα του γεροRichie, με τη φωνάρα του Johnny Gioeli να τα απογειώνει. Στίχοι πιο κλισέ πεθαίνεις και θεματολογία του χώρου. Λες και κυκλοφόρησε στα 70s.
Έψαξα στη δισκογραφία του Γερμανού κιθαρίστα αλλά ο ήχος δεν είναι τόσο hard rock και η έμπνευση δεν έχει χτυπήσει κόκκινο όπως εδώ. Δύσκολα βρίσκεις μέτρια στιγμή, με τα ρεφραίν να δίνουν και να παίρνουν και τον ήχο να σε πάει αλλού. In our wildest dreams We'll live forever

25 Μαρτίου 2018

Μεταλλάδες και άλλα είδη

Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, θέλοντας και μη παρατηρείς κάποιες κοινές συμπεριφορές στα άτομα που ακούνε ενσυνείδητα κάποιο μουσικό είδος. Βέβαια τα στεγανά και τα τείχη έχουν πέσει προ πολλού και έτσι (ευτυχώς) δεν υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων.
Τα άτομα που πίνουν νερό στο όνομα του metal δύσκολα θα κοπανηθούν σε ένα μεταλλάδικο. Από το φαίνεσθαι θα αγριευτεί κάποιος αλλά συγκριτικά με άλλους είναι πιο καλά παιδιά. Αν πέσει κάποιος σε μια συναυλία θα τον σηκώσουν. Θα σεβαστούν και δεν θα κλέψουν σειρά για να μπουν. Χαρακτηρίζονται από μια σχεδόν παιδική αθωότητα.
Όσο ξεφεύγουμε από το καθαρά μουσικό και πάμε αλλού, χαλάει το πράγμα. Έτσι όταν το ζητούμενο είναι να βρουν ταίρι, οι νεαρές ειδικά ηλικίες δεν χαλιούνται από τη μουσική σαβούρα και θα στηθούν στην ουρά για να μπουν στο σκυλάδικο.
Όταν μπλέκεται και το ιδεολογικό βλέπεις τον κόσμο να χτυπιέται σε κομμάτια που διαφορετικά απλά θα χάζευε με μια μπύρα στο χέρι. Όσο πάμε σε άλλα επίπεδα διαπιστώνουμε ότι περισσότερο είναι το φαίνεσθαι και όχι η μουσική η ίδια. Αυτό είναι που θέλει και η μουσική βιομηχανία άλλωστε.

24 Φεβρουαρίου 2018

Paradise Lost - Draconian Times

Θυμάμαι που στις αρχές που κόλλησα με αυτή τη μουσική, δηλαδή μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 90, δε μ' άρεσαν. Κι ας ήταν η εποχή τους. Γιατί τότε άκουγα μόνο μα μόνο Maiden. Από τότε όλα τριγύρω άλλαξαν κι όλα τα ίδια έμειναν.
Οι ίδιοι μέσα σε μια δεκαετία προχώρησαν  από το death metal στο electro. Μετά τα μάζεψαν και τα τελευταία 15 χρόνια(!) μου φαίνονται ίδιοι και σχετικά αδιάφοροι. Η χρυσή τομή και η κορυφαία σε έμπνευση στιγμή τους, ήταν και θα είναι το Draconian Times. Ατμόσφαιρα τόσο gothic όσο πρέπει, τόσο αργή και με τα ξεσπάσματα που θες. Σκοτεινός αλλά όχι σε βάρος του metal ήχου. Στίχοι που σε στοιχειώνουν. Χαρακτηρίζουν την εποχή που κυκλοφόρησε, μια εποχή μακριά από το mainstream, με υποτιμημένες από άποψη πωλήσεων κυκλοφορίες. Που τότε στη σκιά των μεγάλων της προηγούμενης δεκαετίας, ό,τι έβγαινε φοβόμασταν μην είναι grunge και alternative. Έχει απενεχοποιηθεί η δεκαετία του 90 και προσευχόμαστε να βγει σήμερα έστω ένα συγκρότημα που να έχει το ειδικό βάρος των Paradise Lost και την ατμόσφαιρα που έχτιζαν. 

23 Φεβρουαρίου 2018

Σε ζητώ στα σινεμά

Πιο ψαγμένες ταινίες αυτή τη φορά, καμιά σχέση με τον τίτλο δηλαδή.
  • Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
    Πολύ καλή ταινία, με χαρακτήρες και σκηνικό που θα αρέσει σε κάποιον φαν των Κοέν αλλά και δε θα σε αφήσει λεπτό να λοξοκοιτάξεις.
  • Dunkirk
    Το ιστορικό γεγονός του Δευτέρου Παγκοσμίου μέσα από τους εγκλωβισμένους στρατιώτες. Έπεσε λίγο υπνοταινία.
  • The Party
    Περιμένω να το δω σε θεατρικό όπου θα σκιαγραφούνται ακόμα καλύτερα οι χαρακτήρες αυτών των ανθρώπων. 
  • The Greatest Showman
    Μιούζικαλ βασισμένο στη ζωή του ιδρυτή του τσίρκο, Μπαρναμ αλλά με τρόπο να φαίνεται σαν παραμύθι. Disney μέχρι εκεί που δεν πάει. 
  • Magic in the moonlight
    Κλασσική ταινία Woody Allen που τη χτίσει γύρω από την άποψη που θέλει να πει. Καλή 
  • Paris Can Wait
    Περιήγηση στη Νότια Γαλλία χωρίς λόγο και σκοπό.
  • La la land
    Μιούζικαλ σε ωραίους ρυθμούς που σου λέει πόσο σημαντικό είναι να έχεις πάθος στη ζωή.
  • Loving Vincent
    Ξεχωριστή ταινία, ζωγραφισμένη σαν τους πίνακες του Van Gogh. Λίγο να σ' αρέσει το έργο του, θα ξετρελαθείς.
  • Blade Runner 2049
    2,5 ώρες στην πρώτη σειρά του σινεμά δε το λες και ιδανικές συνθήκες. Κι όμως πολύ καλή η ταινία, ίσως χωρίς την ατμόσφαιρα του πρώτου αλλά πιο σφιχτοδεμένο.
  • Blade Runner 
    Την είδαμε για να δούμε καπάκι την καινούργια και καλά κάναμε γιατί ήταν πολύ συνδεδεμένες και εκτιμήσαμε περισσότερο κι αυτή. 
  • A Streetcar Named Desire
    Η καρακλασσική ταινία από τη δεκαετία του 50. Σε βάζει στα ήθη της εποχής και ενώ περίμενα να δω επιτέλους μια ερμηνεία του Marlon Bandon είδα της Vivien Leigh. 
  • Moonlight
    Κυλάει καλά αλλά ανεπαίσθητα. Σε καμιά περίπτωση για Oscar (ή καλύτερα ένας ακόμα λόγος να αντιληφθούμε ότι στα Oscar δεν βραβεύεται ο καλύτερος) ενώ ακόμα γελάω με το β' αντρικού.

22 Φεβρουαρίου 2018

(Y)ιός

Time flies. Πόσο τετριμμένο και πόσο αληθινό. Σε κάποιες εκλάμψεις, μου ρχονται γεγονότα και ψυχές που λες και ήταν χθες που συνέβησαν και υπήρχαν. Και γιατί ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα και δεν τα κατάλαβες; Η λεγόμενη ρουτίνα και το ίντερνετ στο χέρι. Που έχει τόσα να σου προσφέρει αλλά σου παίρνει και τόσα, όπως η επαφή με το χρόνο.
Ταλαιπωρούμαι από πυρετό αυτό το διάστημα. Όταν αναφέρω όμως ότι κολλάω ό,τι κυκλοφορεί, θα με πουν υποχόνδριο. Έχω την τάση να τρολάρω ό,τι συμβαίνει γύρω μου ως μέσο άμυνας γιατί θεωρώ ότι δεν είναι άξια σοβαρής αντιμετώπισης. Κι όμως πολλές φορές το χιούμορ από την άλλη πλευρά είναι προσβλητικό, δηλαδή δεν είναι χιούμορ. Είμαι ο υιός; Συ είπας. 

19 Φεβρουαρίου 2018

Προφανώς

Μια λέξη που μου τη "δίνει" και όταν την ακούω μου κάνει κλικ, είναι το προφανώς. Έχω αναφερθεί για τη λέξη κατάλαβες που όταν τη λέει κάποιος προσπαθώ να μη χαμογελάσω ενώ ταυτόχρονα μου φαίνεται τόσο χαζή. Στο προφανώς συνήθως αυτό που ισχυρίζεται ο συνομιλητής μου είναι τόσο αναμενόμενο όσο θα ήταν και το ακριβώς αντίθετό του. Επομένως μόνο προφανές δεν είναι στην πραγματικότητα.