12 Οκτωβρίου 2018

Έργα

Όχι κάτι αξιομνημόνευτο αυτή τη φορά.
  • I, Tonya
    Αυτοβιογραφική ταινία μιας αθλήτριας του πατινάζ που έφτασε ένα κλικ πριν την καταξίωση, αν και ζούσε μέσα στην παρακμή. Αλλά ούτε τα κατάφερε αυτή ούτε η ταινία να μας κάνει να τη ζήσουμε πιο πολύ.
  • Από Έρωτα
    Μια ακόμα ταινία του Αθερίδη με πρωταγωνίστρια την Καρύδη. Στάθηκα στα θετικά και προσπέρασα το γεγονός ότι σε λίγο καιρό δε θα θυμάμαι ότι την είδα.
  • Κοινός Παρονομαστής
    Καλοστημένο, σαν αυτοτελές επεισόδιο. Σου θύμιζε τις φιλοσοφικές κουβέντες που έκανες και ίσως θα θελες να ξανακάνεις. Είχε λίγο παραπάνω Κοέλιο από το επιτρεπτό.
  • El Ciudadano Ilustre
    Αργεντίνικη ταινία που έχει να κάνει με την επιστροφή ενός βραβευμένου συγγραφέα στη γενέτηρά του. Κυλούσε καλά αλλά δε βρήκα που το πήγαινε. Ούτε θρίλερ ήταν, ούτε κάποιο επιμύθιο είχε.
  • Oh Boy
    Η ανούσια μέρα ενός ρεμαλιού. Άμα είσαι σε φάση, σου δίνει το χρόνο να σκεφτείς διάφορα παράλληλα.
  • Le Grand Blue
    Ταινία με ωραία πλάνα από θάλασσα και δελφίνια. Σενάριο της κακιάς ώρας στα όρια της φαρσοκωμωδίας, χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 80. Αν γυριζόταν σήμερα ο πρωταγωνιστής θα ήταν αυτιστικός και θα έβγαζε κάποιο νόημα. Αλλά με έναν Ρενό βγαλμένο από κόμικ και την πρωταγωνίστρια ως χωριάτα από τη Νέα Υόρκη, σου μένει μόνο η Αμοργός. 
  • Teströl és lélekröl
    Άκουσα καλά λόγια και καθίσαμε να τη δούμε. Τελικά υπνοταινία ολκής.
  • The Death of Stalin
    Έξυπνη μεταφορά στην αυλή του Πατερούλη της Σοβιετικής Ένωσης και το τι έγινε με το θάνατό του. Με ρυθμό, όσο επιτρέπουν οι σοσιαλιστικές διεργασίες.
  • Darkest Hour
    Η αρχή της πρωθυπουργίας του Τσώρτσιλ. Δεν το λες εύκολο άνθρωπο πόσο μάλλον τις συνθήκες μέσα στις οποίες ανέλαβε. we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender...
  • Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales
    Μου μπήκε να το δω, κυρίως λόγω της εποχής που αναφέρεται. Από κει και ύστερα ένα συνεχές κυνηγητό, αληθοφάνεια κινουμένων σχεδίων και πολλά εφέ.
  • Ted 2
    Με την εμπειρία του πρώτου που ήταν αναπάντεχα καλό, το είχα κατεβάσει καιρό. Δεν έλεγε πολλά ως τίποτα.
Σημείωση: Δεν έβαλα φώτο γιατί δεν ξεχώρισα καμία.

7 Οκτωβρίου 2018

Nevermore - Dead Heart In A Dead World

Ακόμα απορώ που δεν έχω γράψει και δεν έχω βάλει στο Hall of Fame του blog, τον συγκεκριμένο δίσκο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
2000. Μεταβατική χρονιά, με τις μεταλλικές κυκλοφορίες να θέλουν να αφήσουν πίσω τη δεκαετία του 90 που αποδιοργάνωσε το ιδίωμα. Να επανεφεύρουν το ατσάλι όπως είπαν οι Pantera. Φυσικά ποτέ τα πράγματα δεν έγιναν όπως τη δεκαετία του 80 αλλά πρώτον ο συγκερασμός των παλιών με την εμπειρία από την "αποτυχία" της παρελθούσας δεκαετίας και πάνω από όλα η πτώση των τειχών ανάμεσα στα είδη, ξεκίνησε τότε.
Πάμε στους Nevermore. Ο καλύτερος ήχος με τον καλύτερο συνδυασμό αργών και βαρβάτων συνθέσεων. Μπορεί να τον πεις και τον πιο ήπιο δίσκο τους αλλά οι μελωδικές του γραμμές δεν έχουν ανταγωνισμό. Ούτε ξεπούλημα ούτε μαλακίες. Πάντα παρέμειναν ποιοτικοί και το διαλύσανε μες την ψευτοϋπερηφάνια που τους/μας δέρνει. 
Δεν θα σταθώ σε συνθέσεις γιατί σίγουρα θα υποτιμήσω κάποιο κρυμμένο riff. Όσο το ακούς τόσο γουστάρεις τη σπαρακτική-psycho φωνή του Dane. Και έτσι περνάς και στις πιο σκοτεινές τους κυκλοφορίες. Ο οδοστρωτήρας θα σε λιώσει. RIP Warrel, RIP Nevermore.

2 Οκτωβρίου 2018

Εξουσίες

Στο σχολείο προσέχαμε ως κάποια τάξη και μας μάθανε για τις τρεις εξουσίες: νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική. Γρήγορα καταλάβαμε για τη διαφθορά της εκτελεστικής. Μας πήρε χρόνια να καταλάβουμε ότι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αποτελούνται από άτομα του ίδιου χώρου. Στην αρχή της κρίσης είδαμε ότι αυτοί που έχουν το μαχαίρι έχουν και το καρπούζι. Αποτέλεσμα να βγάζουν νόμος που δεν περικόπτουν τους μισθούς τους λες και ζούσαν σε άλλη χώρα. Και το τελευταίο διάστημα διαπιστώσαμε ότι Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει
Έτσι απλουστευτικά φτάνουμε στην απαξίωση όλων των εξουσιών. Σε κάθε περίπτωση η εξουσία αλλοιώνει τον άνθρωπο και τον μετατρέπει σε κάτι άλλο. Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα δεν υπάρχει τελικά διαφορά γιατί οι θεσμοί που τις διαφυλάττουν τελικά είναι αυτοί που τις διαφθείρουν. Μας κάνανε αντιεξουσιαστές τελικά...

18 Σεπτεμβρίου 2018

Casa de Papel

Μεγάλος ντόρος για τη συγκεκριμένη σειρά. Ψάχνουμε να βρούμε καμιά της προκοπής και είμαστε από τους λίγους που συνεχίζουν το Homeland (αξίζει). Έτσι είδαμε την ισπανική αυτή παραγωγή.
Ως γνωστόν πρόκειται για μια ομάδα ληστών που καταλαμβάνει το Νομισματοκοπείο κρατώντας ομήρους και ξεκινώντας να κόβει χρήμα. Μέσα στα 15 επεισόδια της πρώτης σεζόν (λένε θα χει και δεύτερη) παρακολουθούμαι τα γεγονότα με βάση τους ληστές, άντε και την επιθεωρήτρια από την άλλη πλευρά. Αποτέλεσμα να τους συμπαθήσεις και να θες να κάνουν τη μεγάλη μπάζα. Καλογυρισμένο σε κρατάει και θες να δεις τη συνέχεια.
Από την άλλη έχει άκυρες στιγμές καθώς και πινελιές σαπουνόπερας. Δεν καταστρέφουν το σύνολο αλλά του στερούν τη δυνατότητα να είναι μια από τις καλύτερες σειρές των τελευταίων χρόνων. Αντισυστημικό μήνυμα δεν περνάει, όπως είχε αναφερθεί, ενώ και κάποιοι χαρακτήρες είναι προς το κόμικ.
Όβεραλ, που λένε και στο χωριό μου, είναι καλή επιλογή για να σαι μέσα στα πράγματα χωρίς να χάσεις κομμάτι από τη ζωή σου.

ΥΓ. Κολλητικό το Bella Ciao

4 Σεπτεμβρίου 2018

Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας

Για την Ακρίτα έχω καλή άποψη όσον αφορά την κοφτερή της σκέψη ενώ για τις σαπουνόπερες που έγραφε δε θα έλεγα το ίδιο. Έτσι με το που ξεκινάω την ανάγνωση και βλέπω όνομα Ρεγγίνα, λέω "ωχ, Βέρα στο Δεξί κλπ".
Μπορείς να βρεις αρκετά κλισέ και να σε πάει προς τα τηλεοπτικά σενάρια. Αλλά αν θεωρήσεις ότι η εν λόγω δημοσιογράφος κάποια σχέση έχει με αυτούς τους κύκλους τότε ίσως μιλάμε για πραγματικότητα. Η δράση διαδραματίζεται στα Εξάρχεια και επειδή πριν 2 μήνες ήμουν εκεί μου κέντρισε λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον. Τους χαρακτήρες τους βρήκα περισσότερο ή λιγότερο ρεαλιστικούς και σίγουρα όχι γραφικούς. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την ωραία γραφή και την έξυπνη κεντρική ιδέα, με έκαναν να το τελειώσω σε λίγες μέρες.
Δε μιλάμε για ένα αστυνομικό θρίλερ επιπέδου Nesbo αλλά ούτε και μια ανάλαφρη περιπέτεια. Αξίζει και αν πέσει στα χέρια σας, δοκιμάστε το.

29 Αυγούστου 2018

Το Κόκκινο Τανγκό

Καλοκαιριάτικα βιβλίο για την πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας του τόπου; Δεν είχε πολύ ζέστη φέτος και είπα να ανεβάσω τη θερμοκρασία ;) Καλή η ενασχόληση με τη μεσαιωνική ιστορία του τόπου αλλά μια η αρχαία τραγωδία που με πήγε σε κεινη την εποχή, μια το συγκεκριμένο βιβλίο, έκανα το ταξίδι με τη χρονομηχανή.
Με κεντρικό χαρακτήρα τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, μια σημαντική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μπαίνουμε στην περίοδο 1945 και φτάνουμε με άλματα ως το θάνατο του. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν αγωνιστές, προδότες, δυνατοί και αδύνατοι. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που σε εισάγει στην πολυπλοκότητα της εποχής, όταν τη μια στιγμή ήσουν ήρωας και την άλλη θεωρούσαν χαφιές από την ίδια την παράταξη σου. Τυχεροί που δεν τα ζήσαμε. Ευνοημένοι που γνωρίζουμε τις καταστάσεις και μπορούμε να διδαχθούμε από την ιστορία.
Άνοιξα μεγάλο κεφάλαιο και θα προχωρήσω σε κάποια φάση άλλα όχι με στείρες αναφορές από τις δυο πλευρές αλλά αν βρω κάτι παρόμοια αντικειμενικό.

ΥΓ Είμαι στη σελίδα 224 και ξαφνικά πάει στην 241! Ωραία σελιδοποίηση, αναγκάστηκα να πάω στον Ιανό να διαβάσω τις 17 σελίδες που έλειπαν για να συνεχίσω
ΥΓ 2 Ένα πρωί διάβαζα στο μπαλκόνι και είδε το βιβλίο μια ξαδέρφη που έμενε δίπλα. Τελικά για κάποιους ακόμα υπάρχει ο διχασμός...

21 Αυγούστου 2018

1988 revisited

Τι κόλλημα αυτός ο άνθρωπος με το 1988, θα πει κάποιος. Πριν χρόνια είχα κάνει αναφορά στους σπουδαίους δίσκους που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι και κυκλοφόρησαν μουσική. Το Metal Hammer κατάλαβε τη σημασία εκείνης της χρονιάς και έβγαλε συλλεκτικό αφιέρωμα. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι μουσικές που ξεφεύγουν από τους σημαντικούς δίσκους που είχα αναφέρει τότε.
Η ανάγνωση του τεύχους είναι αργή και ιεροτελεστική με συνεχή αναζήτηση τραγουδιών από τις κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς. Έτσι το απολαμβάνεις και ανακαλύπτεις πολλά άγνωστα. Άσε που ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα το περιοδικό. Έτσι σα να τσουλάει πιο ανεπαίσθητα το τέλος του καλοκαιριού. Η φυγή σε παλιές ημερομηνίες είναι ένας τρόπος να μην είναι το μυαλό συνέχεια στο στρεσογόνο σήμερα. Ξεχνιέται και αντιμετωπίζει τα πράγματα σαν παραμύθια.

ΥΓ Τυχαίο που τα χρώματα του τεύχους είναι κιτρινόμαυρα; Γιατί τότε ήταν το peak με τη συμμετοχή στο Final Four της Γάνδης και τον Γκάλη σε τρελή φόρμα.