Καζανάκι

Ως γνωστόν το Καζανάκι είναι μια πόλη στο κεντρικό τμήμα της Ιαπωνίας. Δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο το Τόκιο και η Οσάκα αλλά κατάφερε με τον τρόπο της να βρίσκεται στην καθημερινότητα μας.

Εκ πρώτης όψεως, θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για μια απλή και εύκολα κατανοητή πόλη χωρίς ιδιαίτερα σημεία αναφοράς. Και όμως, ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περιοχή Φλοτέρ, που πήρε το όνομα της από τους Γάλλους αποικιοκράτες του 19ου αιώνα. Το άνω τμήμα της, μέσα στην απλότητα του, μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία ολόκληρης της πόλης. Για το κάτω τμήμα της και το σημείο σύνδεσης όσο και το κρυφό περιεχόμενο του, τι να πει κανείς; Χρειάζονται κυριολεκτικά ώρες για να ανακαλύψει τη χρυσή ισορροπία, χωρίς βέβαια να είναι σίγουρος ότι την έχει βρει ή απλά στάθηκε τυχερός.

Εκεί που το μυστήριο απλώνεται ακόμα περισσότερο είναι στο νότιο κομμάτι της πόλης. Αν προσπαθήσεις να το κατανοήσεις με τη λογική θα βγεις χαμένος, οπότε αφήνεσαι και απλά περιμένεις ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα λειτουργήσουν από μόνα τους. Όλα τα άλλα είναι απλά ταλαιπωρία.

Για όσους σκεφτούν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν το Καζανάκι, είναι γελασμένοι. Και η επόμενη εμπειρία δεν θα ξεφύγει από το ίδιο ύφος και ατμόσφαιρα.

Νεοφιλελέ

Πριν από αρκετά χρόνια ήταν δεδομένο ότι οι υπηρεσίες υγείας προσφερόταν από δημόσιες δομές: γιατροί, αιμοληψίες κλπ. Σήμερα ελάχιστοι δεν πηγαίνουν ιδιωτικά. 

Πριν από χρόνια ήταν δεδομένο ότι η δημόσια εκπαίδευση επιλεγοταν από τη συντριπτική πλειοψηφία πλην των πλούσιων. Σήμερα ιδιωτικοί παιδικοι σταθμοι και στη συνέχεια δημοτικά και δευτεροβάθμια έχουν διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό. Που να αναρωτιέσαι αν στερείς τα παιδιά σου από αυτό το αγαθό.

Πριν χρόνια η πρόσβαση σε υπηρεσίες του διαδικτύου ήταν δωρεάν. Εδώ και καιρό ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να πληρώνει για όλα αυτά μέσω ακριβών συνδρομών. Και το κερασάκι στην τούρτα ο νόμος της κυβέρνησης για να παρακολουθεί τα IP και να επιβάλει πρόστιμα. Δύσκολο για την ώρα να λειτουργήσει αλλά τα πληρωμένα εκφοβιστικα ποστ δίνουν και παίρνουν.

Αν δεν είναι όλα αυτά νεοφιλελεύθερα, τι είναι; 

Δεν (ξανα)κάνω φυλακή

Αυτές τις μέρες είναι πάλι στην επικαιρότητα η δική του γλοιώδη του Φιλιππίδη. Το τι γίνεται στη διαδικασία έχει ενδιαφέρον και όχι η επερχόμενη ποινή-χάδι.

Μες στη βδομάδα εξαρθρώθηκαν πολλά κυκλώματα. Σε αυτό με τις μεγάλες μπαζες στην πολεοδομία της Ρόδου, όλοι οι εμπλεκόμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι γιατί λέει δε θα κάνουν τα ίδια και άρα ας τους αφήσουμε να φάνε τα λεφτά που κονόμησαν.

Έτσι πάει σχεδον καθημερινά. Και στις αντίστοιχες ειδήσεις το μόνο που κοιτάω πλέον είναι η λέξη "αναστολή" δίπλα στα χρόνια. Δηλαδή ότι απλά δεν έγινε τίποτα που έκλεψαν, εγκλημάτισαν και μπορούν να συνεχίσουν.

Η δικαιοσύνη στα καλύτερα της.

ΥΓ Οι μόνοι που μένουν στη μπουζού μέχρι στιγμής είναι οι εχθροί του κράτους - οι λεγόμενοι τρομοκράτες. 

Καλύτερα να μιλάς

Από τη φύση μας ίσως, όταν γνωρίζεις κάποιον θεωρείς αληθή αυτά που σου λέει και τον βλέπεις θετικά. Η συνέχεια πολλές φορές είναι διαφορετική. Το σημαντικό είναι να διαπιστώσεις την πραγματικότητα το συντομότερο.

Πολύ συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να θεωρεί ότι επειδή εσύ σκέφτεσαι κάπως ή είσαι καλοπροαίρετος, έτσι είναι και ο συνομιλητής σου. Επειδή εσύ έχεις θετικές προθέσεις και καλή άποψη για αυτόν, έτσι είναι και ο άλλος. Καλό είναι να προσέχεις τα σημάδια και ακόμα καλύτερα αν του ξεφεύγει κάτι. Γιατί πρέπει να είναι πολύ επαγγελματίας (υπάρχουν τέτοιοι) που να μην του ξεφύγει κάτι.

Καλός ακροατής είναι αυτός που δείχνει ενδιαφέρον για τον συνομιλητή του και δεν ακούει μόνο τον εαυτό του. Ακόμα καλύτερος είναι αυτός που του δίνει χώρο για να δείξει τι πραγματικά σκέφτεται. Έτσι θα ξέρει με τι έχει να κάνει και αν αξίζει να του συμπεριφερθεί όπως θέλει να του συμπεριφέρονται. Δεν είναι πολύ αυτοί...

Guerrilla Radio

Από έφηβος άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Τα βράδια τις μεταλλικές εκπομπές ενώ διάβαζα στο Ράδιο παρατηρητής ακόμα τις θυμάμαι. Όπως και τις μεταλλικές μέρες στον 1055. Και βεβαίως τις χιλιάδες ώρες στα αθλητικά ραδιόφωνα. Πολλές ιστορίες, πολύ κάψιμο, πολύ συντροφιά.

Και τώρα από το πρωί που σηκώνομαι ακούω ράδιο. Μετά στο αυτοκίνητο. Στο σπίτι καμιά φορά για background. Αλλά και από αυτό, που είναι κομμάτι της μέρας μου χρόνια, είναι λογικό να έχω παραπονάκια.

• Ότι σταθμό και να γυρίσεις τα τραγούδια είναι χιλιοακουσμένα. Εκτός και αν το βάλεις σε ποντιακούς σταθμούς που παίζει το ίδιο τραγούδι συνέχεια :Ρ
• Οι σταθμοί με νέες ελληνικές κυκλοφορίες δεν ακούγονται.
• Τα λαϊκά είναι για νταλκά και να θυμηθείς την παιδική σου ηλικία.
• Όταν βάζει Dire Straits και το Symphony for the Devil των Rolling Stones πάντα το γυρίζω
• Μου τη σπάει όταν ο παρουσιαστής λέει κάθε λίγο πόσος χρόνος απομένει μέχρι το τέλος της ώρας και της εκπομπής. Σα το φαντάρο που μετράει τις μέρες για να απολυθεί. Φαντάσου να το έκανα στο μάθημα μου.

Liberté, égalité, fraternité

Ο ήλιος λάμπει στον ουρανό, γιατί να κάνω ένα μαύρο ποστ; Στην υγεία μας είμαστε οκ, γιατί να γκρινιάζουμε λες και είμαστε ηλικιωμένοι;

Στο χωριό μας (ολογράφως Ελλάδα) οι λεφτάδες έχουν πιάσει την ενημέρωση και περνάνε το κλίμα που θέλουνε. Και αυτός ο αστείος-επικίνδυνος που είναι πρωθυπουργός για να δείξει την πολυφωνία έφερε για παράδειγμα ότι κυκλοφορούν εφημερίδες τύπου Μακελειό. Και επειδή υπάρχουν τα social media, εμείς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει σωστή ενημέρωση για το τι γίνεται από πίσω. Αμ πως.

Αυτό με τη δικαιοσύνη έχει γίνει ανέκδοτο. Πέρα που είμαστε χώρα του Κούγια, έχουν καταλάβει όλοι πως δεν υπάρχει τιμωρία. Κάθε μέρα βγαίνουν νέες περιπτώσεις με αθωώσεις συμμοριών, ποινές-χάδια, μάρτυρες Noor1 κλπ. Πλέον ο καθένας πρέπει να έχει το νου του να προστατεύει τον εαυτό του γιατί δεν υπάρχει ο φόβος να κρατάει το θύτη. Άμα φτάσεις να γίνεις θύμα τότε βράστα. Στις δίκες απλά βλέπεις τους δικαστές να δικάζουν τον εαυτό τους και αν θα ξεφτιλιστούν βγάζοντας αστείες ποινές.

The day football died

Ο τελικός του CL ανάμεσα στη Liverpool και τη Real κουβαλούσε την αίγλη που συνοδεύει τα ονόματά τους. Περιμέναμε ποδόσφαιρο υψηλού επίπεδου και τουλάχιστον ενέργειες μεγάλων παικτών. Όλα ήταν όμως λάθος.

• Πρωτοφανής η καθυστέρηση μισής ώρας για την έναρξη 
• Τηλεοπτικη κάλυψη από τα Lidl
• Διαιτησία αστεία, με τραγική καθυστέρηση για το VAR

Και πάμε στα ποδοσφαιρικά. Ο Αντσελοτι δεν είναι αντιπαθής όπως ο Μουρινιο αλλά το στήσιμο της Ρεάλ ήταν στενάχωρο και τραγικό για το όνομα της. Εστησε ένα πούλμαν πίσω και με έναν Κουρτουα που ζεστάθηκε νωρίς, κράτησε το μηδέν. Μια φάση σε 90 λεπτά αρκούσε να πάρει το ματς.

Από την άλλη η Liverpool ήλεγχε το ματς, έκανε ευκαιρίες αλλά απέναντι σε ένα τέτοιο ροστερ και χωρίς την καταπληκτική ενέργεια δε βρήκε γκολ.

Αν τα βάλεις κάτω, είτε 1η είτε 2η δεν αλλάζει κάτι ούτε στη φήμη, ούτε στο μπάτζετ ούτε στο αύριο των ομάδων. Άρα επί της ουσίας δεν άλλαξε κάτι. Τι 13,τι 14 κύπελλα - τι 6, τι 7 αντίστοιχα.

Μπεος απρουβζ δις φάιναλ. 

Ό,τι ανεβαίνει δεν κατεβαίνει

Κλασσικό ρητό που δείχνει τη μεταβλητότητα των πραγμάτων. Υπάρχουν όμως αρκετά πράγματα που δεν ισχύει. Και μου έρχονται περιπτώσεις όπως οι τιμές που έχουν πάρει την ανιούσα και όταν κάποια στιγμή καταλαγιάσει η αύξηση, σε καμιά περίπτωση δεν θα δούμε να επανέρχονται στα αρχικά επίπεδα. Ξέρω πληθωρισμοί κλπ

Άλλη μια περίπτωση είναι με όσους πάρουν αξίωμα. Ακόμα και αν θα τους καθαιρέσουν, σε λίγο καιρό θα τους βάλουν σε άλλη θέση. Και μετά από ένα χρονικό διάστημα θα τους επαναφέρουν. Χαμένοι δε βγαίνουν, προσκολλημένοι παραμένουν.

Απόσταση

Όποιος θυμάται τις εκπομπές και τα τηλεοπτικά παράθυρα τη δεκαετία του 90, θυμάται ότι όταν συνέβαινε κάτι υπήρχε αμέσως αντίδραση και πατιρντί.

Εδώ και πολλά χρόνια έχει αλλάξει η προσέγγιση. Η πρόσφατη περίπτωση Baldwin δείχνει πώς χειρίζονται πολύ επαγγελματικά αυτές τις καταστάσεις. Αφού πέρασε το κατάλληλο χρονικό διάστημα, εμφανίστηκε και παρουσίασε τα πράγματα από την πλευρά του. Άφησε να περάσουν οι πρώτες μέρες που τα πράγματα καίνε. Και στην Ελλαδίτσα αυτό συμβαίνει κατά κόρον. Με το που θα σκάσει κάτι, ο υπαίτιος θα αποσυρθεί από το δημόσιο βίο για λίγο καιρό και μετά θα επανέλθει σα να μη τρέχει τίποτα.

Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης, που είναι και ο πιο αποδοτικός, βασίζεται στην ανθρώπινη αντίληψη που αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα αν έχει μεσολαβήσει ένα χρονικό διάστημα, αν υπάρχει μεγάλη απόσταση, αν κάτι δεν είναι κοντινό από οποιαδήποτε άποψη. Πέρα από την πιο πάνω "κακή" χρήση, στην καθημερινότητα μας κάνει τα γεγονότα πιο θολά και με λιγότερη βαρύτητα. Κατά περίπτωση αυτό μπορεί να είναι είτε θετικό είτε αρνητικό.

What water gave me

Όλοι ξέρουμε ότι το νερό είναι ένα μεγάλο αγαθό. Ταυτόχρονα οι περισσότεροι από μας ταλαιπωρούνται από τις διαρροές και τα θέματα που δημιουργεί. Προσωπικά έχουμε και λέμε:

• Παίρνει νερό η τεντοπέργολα και ότι και να κάνουμε δε βγαίνει άκρη
• Έχει βγάλει υγρασία ο τοίχος στο γκαράζ και για την ώρα την κοιτάζουμε.
• Μπλοκάρει η αποχέτευση στην κουζίνα μέχρι το μπάνιο και γυρνάνε τα νερά πίσω.
• Μπάζει από την ταράτσα στο εξοχικό. Το φτιάξαμε αλλά όπως και το προηγούμενο μετά από κάποιο διάστημα θα ξαναθέλει.

Φυσικά όλα αυτά οφείλονται στις κακοτεχνίες κα όχι στο ίδιο το νερό. Απλά αυτό μας κυνηγάει

cancel_μονοπώλιο

Έχει περάσει στο ελληνικό dna ότι όλοι θα βγούμε για καφέ και πλέον ότι όλοι παραγγέλνουμε απέξω. Τέλος πάντων.

Εδώ και χρόνια επιβλήθηκε η efood με όλα τα ακόλουθα ενός μονοπωλίου. Εδώ και καιρό υπάρχουν εναλλακτικές. Και προσφέρουν κάτι διαφορετικό και δεν κοροϊδεύουν με τυχερές πινιάτες κλπ. Μετά την αναταραχή με τις συμβάσεις των διανομέων είναι ευκαιρία να δοθεί ένα μάθημα στις εταιρίες που βγάζουν εκατομμύρια και δεν επιστρέφουν τίποτα.

Επόμενο βήμα να σβήσω το app τους.

Στον αστερισμό του Κούγια

 Αυτό το blog το παρακολουθούν 2 άνθρωποι, άντε 3 βαριά. Το να διατηρείς blog εν έτη 2021 είναι σα να έχεις γραμμόφωνο. Αυτή την ανάρτηση όμως θα τη διαβάσει ακόμη ένας. 

Εδώ και δεκαετίες σ αυτό τον τόπο, ένας άνθρωπος διατηρείται στην επικαιρότητα κάθε λίγο και με κάθε μέσο. Από τη δεκαετία του 90 που άρχισε η ιδιωτική τηλεόραση να προβάλει εκπομπές τύπου Τριανταφυλλόπουλου αλλά και μέσω του ποδοσφαίρου. Το όνομα Κούγιας είναι συνυφασμένο με την επιθετικότητα, με το συσχετισμό με τους χειρότερους εγκληματίες, με τις απειλές, με τις προστριβές και άλλα ωραία. Αποκορύφωμα η προχθεσινή ανακοίνωση που απείλησε ότι θα μηνύσει όσους μιλάνε Ελληνικά. Εκτός από τον ίδιο και τους 2 μάρτυρες υπεράσπισης που έφερε ( α ρε Σελήνη). Την τακτική αυτή την ακολουθεί δεκαετίες μόνο που πλέον έγινε μαζικά. Συν ότι πρόσφερε μαθήματα κοινωνιολογίας και ηθικής. Συν ότι τη λέει στα μούτρα των δικαστικών. 

Ότι υπάρχει ο τραμπουκισμός του συγκεκριμένου οφείλεται και σε αυτούς. Μέσω του δικαστικού συστήματος επιβιώνει και επεκτείνεται αυτή η γάγγραινα. Και φυσικά μέσω του πολιτικού που είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Τόσα χρόνια δεν ξεριζώθηκε αυτό το άτομο γιατί κινείται ανάμεσα τους, είναι μέρος του συστήματος. Επομένως δεν υπάρχει ελπίδα ότι θα αλλάξει αυτή η κατάσταση και κάθε λίγο θα βρίσκεται μπροστά μας με τις εμετικές συμπεριφορές του. Κανείς δεν θα προστατεύσει τα άτομα που λοιδορεί γιατί δεν το έκανε ποτέ.

Η μόνη λύση είναι να υπάρξει ένας αμυντικός συνασπισμός απέναντι στους Κούγιες. Αλλιώς οι υπόλοιποι θα πηδάμε φράχτες για χρόνια.

ΥΓ Άντε ακόμα να μου κάνει μήνυση; Ή ούτε αυτός δε διαβάζει blog; :@

Προστίματα

Κατέβηκα να πάρω κάτι με τις εκπτώσεις την Κυριακή. Και με έγραψαν για παράνομο παρκάρισμα. 

Καταρχάς Κυριακή δεν ψωνίζουμε άρα καλά να πάθω. Να τα λέμε κι αυτά. Ειδικά στις 11:30 το πρωί που περνάει η τροχαία. Εντυπωσιάστηκα ότι υπάρχει αυτή η υπηρεσία*. Αλλά μου έφυγε ο εντυπωσιασμος όταν μετά από αυτή την καταδρομική εξαφανίστηκαν και στις 11:32 όλοι πάρκαραν παντού και διπλοσειρες και πεζοδρόμια.

Μου έγινε μάθημα λοιπόν και πλέον δεν θα παρκάρω παράνομα. Τις Κυριακές στις 11:30 πριν περάσουν να με γράψουν (άμα ξαναβγούν ποτέ). Όλες τις υπόλοιπες ώρες και μέρες θα παρκάρω όπως όλοι οι υπόλοιποι. 

Το θέμα ξεφεύγει από την αφορμή του ποστ και πάει στην έννοια του σοφρωνισμού. Κανείς δε θα σταματήσει να παρανομεί (από όσους θα τύχει να πιάσουν) γιατί ξέρουν ότι ήταν θέμα απροσεξίας τους και όχι γιατί τα πράγματα λειτουργούν όπως είναι το σωστό. Δεν ενδιαφέρει κανέναν να επιβάλλει έναν σωστό τρόπο λειτουργίας γιατί τότε θα έκανε συστηματικούς ελέγχους σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας. Κοροϊδεύουν εμάς και εμείς αυτούς.

*τελικά δεν ήταν η τροχαία αλλά η δημοτική αστυνομία... 

God is in the TV

 Όποτε ασχολούμαστε με την τηλεόραση είναι για να καταδείξουμε τα χάλια της. Η επαφή μου είναι τα βράδια μετά τις 9:30 και όσο αντέξω. Για να παίζει κάτι χαλαρό που να μην κουράζει το μυαλό. Έτσι εν γνώσει μου δυστυχώς αυτά που βλέπω δεν είναι κάτι της προκοπής.

Μόνο που σε κάποιες περιπτώσεις είναι τόσο καμένα που δεν τα καταλαβαίνω. Πρώτο παράδειγμα το Just the 2 of Us. Πολλοί από τους εμπλεκόμενους ανεξάρτητα αν είναι πραγματικά καλλιτέχνες, έχουν κάποια πορεία και έχουν βγάλει πολλά λεφτά. Τόση ξεφτίλα για να είναι στην επικαιρότητα; Γιατί λόγω της κατάστασης δε βγάζουν φράγκο από αλλού; Γιατί είναι κολλητοί του Κοκλώνη;

Το Bachelor. Δεν το βλέπω είναι η αλήθεια αλλά σε κάτι ζάπινγκ δε μπορώ να διανοηθώ ότι έχει στηθεί μια παραγωγή πάνω στα ήθη που ίσχυαν πριν 70 χρόνια ή σε βλαχοαμερικάνικες καταστάσεις. Πόσο δηλαδή να πιστέψεις ότι κορίτσια 19 χρονών έχουν σκοπό ζωής να παντρευτούν κάποιον που δε γνωρίζουν; Που μαλώνουν, διαφωνούν, βλέπουν τον πρωταγωνιστή να φασώνεται με τις άλλες και αυτές συνεχίζουν απτόητες την προσπάθεια να τις επιλέξει; 

Ευγένεια

Ωραίο πράγμα η ευγένεια. Όπως όλα τα πράγματα, είναι πραγματικά ωραία όταν είναι ειλικρινής. Συνήθως οι άνθρωποι όταν δουν ευγενική συμπεριφορά τότε χαλαρώνουν τους ενδοιασμούς τους και γίνονται πιο ανεκτικοί. 

Πάντα υπάρχουν όμως και αυτοί που ουσιαστικά είναι γλοιώδεις και διπρόσωποι και χρησιμοποιούν την ευγένεια για να κρύψουν τις προθέσεις τους. Αυτό το προπέτασμα είναι τόσο ισχυρό που χρειάζεται καιρός και προσπάθεια για να το παραμερίσεις. Και τότε βλέπεις τη σαπίλα. Μέχρι τότε φαίνονται τόσο καλοί και άμα πεις κάτι θα σε παρεξηγήσουν οι υπόλοιποι. "Αυτοί οι γλυκομίλητοι και χαμογελαστοί άνθρωποι να είναι κακοί;, Αν είναι δυνατόν". Άμα απλά προσπαθήσεις να κάνεις κάτι που χαλάει το δίκτυο τους τότε θα καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Ίσως να το κάνεις και συ με ένα χαμόγελο. Σαν του Joker.

Δημόσιο

Το post δεν θα ανήκει στην κατηγορία "Μου τη δίνουν τα στρουμφάκια" άρα δεν θα πω τα παράπονα μου. Μετάνιωσα, θα πω ΤΟ παράπονο μου.

Όταν διορίστηκαμε εμείς για να τα καταφέρεις έπρεπε να χεις γυρίσει την επικράτεια 5-6 φορές, να συγχρονιστούν οι πλανήτες, , να κάνεις στρατηγικές κινήσεις επιπέδου Ρόμελ. Πλέον ξέρω για ανθρώπους που δεν είχαν πάει ούτε παραέξω και άνετα κι ωραία τρούπωσαν. Που στράβωσαν επειδή δεν τους διόρισαν απέναντι από το σπίτι τους. (Το στράβωμα είναι χαρακτηριστικό του δημοσίου υπαλλήλου). Που συμπληρώνουν προκηρύξεις όπως τα δελτία του στοιχήματος. Που πλεόν οι δημόσιοι υπάλληλοι στον περίγυρο μου είναι πλειοψηφία. (Οριακά σε σχέση με τους εφοπλιστές)

Σοβαρά μιλώντας, καλά κάναν οι άνθρωποι. Τόσοι ζουν με ένα σωρό επιδόματα, που δεν τα δικαιούνται καλά καλά. Έτσι κι αλλιώς στη Σοβιετία είμαι στε όλοι. Μακάρι να νοιώθουμε ότι κάτι κάνουμε και δεν είμαστε ακόμα κάποια αργόμισθοι.

Ή στραβός είναι ο γυαλός...

Μετά από 2,5 μήνες που είμαι εκτός εργασίας, προσωπικά θα θελα να πάω στη δουλειά. Γιατί μ' αρέσει το αντικείμενο, το κλίμα κλπ. Στην αγορά εργασίας πολύς κόσμος πιέζει να γυρίσει στη δουλειά του γιατί αλλιώς δεν θα πληρωθεί. Λογικό. Στο ελληνικό δημόσιο ως γνωστόν δεν χρειάζεται να δουλεύεις για να πληρωθείς. Αυτούς τους 2,5 μήνες όμως, δεν χρειαζόταν καν να πας. Και τώρα που φαίνεται το ενδεχόμενο να ξαναπάμε, άρχισαν αρκετοί "σκληρά" εργαζόμενοι από το σχολείο μου, να τσινάνε. Δεν εκπλήσσομαι, ούτε περιμένω κάποια τσίπα. Είχα φτάσει στο σημείο να λέω ότι θα ταν καλύτερο να καθόταν σπίτι τους και να τους πλήρωναν. Να που έγινε. Αλλά πλέον δεν αντέχω ούτε τη θύμηση τους άρα ίσως να δοκίμαζα κανένα άλλο σχολείο του χρόνου. Είναι μια ιδέα.

Είσαι ό,τι κάνεις

Αν μπορούσα να συνοψίσω σε τρεις λέξεις πως βλέπω τον κόσμο γύρω μου θα ήταν οι εξής: Είσαι ό,τι κάνεις. Από το τι δουλειά κάνεις και τι πραγματικά κάνεις στη δουλειά σου. Από τα πράγματα που ασχολείσαι εκτός αυτής. Από την όποια δημιουργικότητα και πρακτικότητα έχεις. Από το πως αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις. Από το πως συμπεριφέρεσαι στους δικούς σου και τους φίλους σου.
Πέρα από την οπτική που ασπάζομαι εγώ υπάρχουν φυσικά κι άλλες. Οι περισσότεροι προσπαθούν να είναι αυτό που λένε. Περιγραφές, υπερβολές, εγωκεντρισμός. Άμα τυχόν συμπίπτουν λίγο με την πραγματικότητα, δύσκολα θα το καταλάβεις καθώς είναι καθαρά υποκειμενική η παρουσίαση τους. Επειδή ο άνθρωπος είναι οπτικό ον, αυτοί που κερδίζουν τις εντυπώσεις είναι αυτοί που δουλεύουν και ελέγχουν την εικόνα τους. Είσαι ό,τι φοράς και ό,τι προβάλεις. Θέλει να δώσεις προσοχή και να σκάψεις για να δεις ότι πίσω από μια επιβλητική παρουσία συνήθως κρύβεται ένας ανύπαρκτος άνθρωπος. Ίσως οι χειρότεροι είναι αυτοί που είναι ό,τι δείχνουν. Δείχνουν δηλαδή κάτι που έχουν επιλέξει αυτοί και όχι τον πραγματικό εαυτό τους. Οι διπρόσωποι θα καταφέρουν πολλά και θα επιπλεύσουν.
Τελείωσα το βιβλίο της Δύναμης. Φαινόταν τραγικό στην αρχή. Αυτό που με κράτησε είναι οι συνεχείς ιστορικές αναφορές ενώ φυσικά και δεν ταυτίστηκα με τις αρχές. Οι 48 κανόνες του δεν πιστεύω να σε κάνουν πραγματικά δυνατό και άνθρωπο της εξουσίας, Όχι γιατί δεν είναι ρεαλιστικοί αλλά γιατί μέσα μας όλοι τους γνωρίζουμε. Το θέμα είναι τι σόι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε.

Ουδέν κακόν

Τόσα τα άσχημα της καραντίνας. Και η πίεση που δέχθηκε ο καθένας μας είτε την αντιλήφθηκε είτε όχι. Επειδή πάντα πιάνω το τι καλό μπορείς να βγάλεις από ένα περιστατικό (άσχετα αν με στρεσάρει εσωτερικά), θα κάνω μια λίστα με το τι βρήκα:

• καθάρισε το μυαλό μου από το θόρυβο της μέχρι τότε καθημερινότητας
• η ένταση στο δρόμο αμβλύνθηκε και άλλαξε η αντιμετώπιση της από πλευράς μου.
• αντιμετωπίζω τους άλλους αφού σκεφτώ ότι κάτι κουβαλάνε. Έτσι γίνεσαι πιο ανεκτικός.
• έφυγε το χάλασμα που έχω διαρκώς με τους δημόσιους υπάλληλους-σαβούρες στη δουλειά. Θα ξανάρθει...
• συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να έχω κοντά μου αυτούς που είναι τεμπέληδες, που δε δουλεύουν, που δεν προσφέρουν. Έχω τις αλλεργίες μου, τι να κάνουμε. Μπορεί να μη φταίνε οι ίδιοι γιατί μεγάλωσαν με σκοπό να διοριστούν, δε δούλεψαν στον έξω κόσμο ποτέ, δεν είδαν τους δικούς τους να δουλεύουν
• έμειναν οι επαφές με αυτούς που είναι οι φίλοι σου. 
• δεν είναι η ζωή σου ο χαβαλές. Όταν στις επαφές σου αναλώνεσαι στο δικό τους χαβαλέ, είναι γιατί εσύ τους αφήνεις και γιατί δεν έχουν κάτι πιο πέρα ουσιαστικό. Όταν αποκτήσουν, να σαι σίγουρος ότι θα προσπαθούν πάλι να μονοπωλήσουν με το σπίτι, το σκυλί, το παιδί ή οτιδήποτε θα χει μια ουσία.
• κατάλαβα ότι δε μπορείς να υπεκφεύγεις. Άμα αναλάβεις υπεύθυνα κάτι τότε θα δεις ότι τζάμπα προσπαθούσες να την σκαπουλάρεις. Έτσι αποκτάς αυτοπεποίθηση και έτσι θα καταλάβεις ότι αυτό είναι που έχει σημασία. Όχι οι ατάκες και τα ανούσια

Χαζοί > χαζοί

Όλοι είμαστε πιο χαζοί συγκριτικά με κάποιους άλλους. Δεν το παραδεχόμαστε αλλά έτσι είναι. Το θέμα είναι η στιγμή που το συνειδητοποιούμε όχι μόνο βλέποντας κάποιους άλλους αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μας. Και τι κάνουμε.
Καταρχάς πρέπει να το δεχθούμε και όχι να εθελοτυφλούμε. Μερικούς μπορεί να τους αρέσει και να ναι μαζόχες. Συνήθως δεν ισχύει. Επομένως πρέπει να κινηθούμε με τρόπο να μη μας εκμεταλλευτούνε. Γιατί βλέποντας πως κοροϊδεύουν και εκμεταλλεύονται κάποιους άλλους χαζούς, δε θα θέλαμε να είμαστε στη θέση τους. Φανταστείτε πόσο λυπηρό είναι να βλέπουμε να κοροϊδεύουν κάποιους που τους θεωρούμε εύστροφους (αλλά είναι μέχρι ενός σημείου) μέχρι να το παθαίνουμε και μεις. Στην καλύτερη το παίζουμε χαζοί και τους εκμεταλλευόμαστε εμείς.

Σημείωση: ουδεμία σχέση έχουν οι παραπάνω διαπιστώσεις με το εργασιακό μου περιβάλλον. Αν είναι δυνατόν...