Iron Maiden - Live in Sofia

Το setlist της συναυλίας στη Βουλγαρία, φώτο και βίντεο μπορεί κάποιος να τα βρει στο νετ ακόμα και μετά από χρόνια. Μπλούζες, αναμνηστικά, εικόνες, συνεντεύξεις, ιστορία από την μπάντα πολύ εύκολα .

Όταν πριν από 30 χρόνια ήρθα σε επαφή με τη μουσική των Iron Maiden, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και περιορισμένα. Αναφορές σε περιοδικά, ούτε καν ίντερνετ. Και ήταν το μυστήριο και το κυνήγι του κρυμμένου θυσαυρου που απογείωσε την ήδη εξαιρετική μουσική τους.

Αυτή η μαγεία δεν υπάρχει στη σημερινή τεχνολογική εποχή. Και ίσως έχει επηρεάσει και το δέσιμο μαζί τους. Δεν σταμάτησε όμως το σκουπιδακι που μπήκε στα μάτια στο ρεφραίν του τελευταίου τραγουδιού που έπαιξαν.

So understand

Don't waste your time always searching for those wasted years

Face up, make your stand

And realize you're living in the golden years

Maiden + Metallica = LFE

Το 2008 είδα τους Maiden στην Αθήνα και τους Metallica στη Σόφια. Το 2026 είδα τους Metallica στην Αθήνα και (θα δω) τους Maiden στη Σόφια. Τόσα χρόνια πέρασαν, η αγάπη για τα συγκροτήματα παρέμεινε. Ίσως σε διαφορετική μορφή, ίσως όχι.

Μετά το live των Metallica πέρασα όλη τη δισκογραφία τους ένα χέρι και τους είδα από μια ακόμα οπτική. Πριν το live των Maiden έχω ανασύρει όλα τα CD, video, υλικό που έχω και είναι σα να έχω μεταφερθεί somewhere back in time.

Από Ιούνιο θα προσγειωθώ στα εγκόσμια. 

Metallica - Live in Athens

Πέρασε ένας χρόνος που πήραμε τα εισιτήρια. 

Ώρες πολλές στο δρόμο με πολύ ξενύχτι. 

Χιλιάδες άνθρωποι να κυκλοφορούν με έναν προορισμό. 

Η ίδια διαδρομή για τα "τυλιχτά" πριν το live. 

Στις κερκίδες με τα καλά τους και τα άσχημα τους (μας σηκωναν για να είναι στην αριθμημένη θέση τους...). 

Χιλιάδες μα χιλιάδες άνθρωποι να γίνονται ένα.

Μια λέξη: Ανατριχίλα 

ΥΓ Τι δισκάρα το Load... (άργησα πάνω από 20 χρόνια να το παραδεχθώ) 

Rock n Roll Children - Live at Eightball (again)

Δεν πέρασαν 7 μήνες και έχοντας κλείσει το εισιτήριο καιρό πριν, κατηφόρισα για να ακούσω τους ύμνους του μεγάλου Dio. Χαμός από κόσμο και πόρωση τόσο από νέα παιδιά όσο και από μπαρμπάδες: τους χαίρεσαι και τους δύο.

Ανέβηκαν πολλοί μουσικοί στη σκηνή σε αυτή τη γιορτή και μπορώ να πω ότι η επιλογή των τραγουδιών ήταν ακόμα καλύτερη σε σχέση με την προηγούμενη φορά. Φοβεροί όλοι τους. 4 ώρες ορθοστασία άξιζαν ως το τελευταίο λεπτό.

ΥΓ Στο επόμενο ραντεβού παίξτε και το Sign of the Southern Cross, που το χω απωθημένο \m/

Blind Guardian/Ashes of Ares - Live στη Μονή Λαζαριστών

Πέρασαν 23 χρόνια (ολογράφως εικοσιτρία) από τότε που είχα δει τους Blind Guardian. Η αλήθεια είναι ότι από τότε με δυσκολία με κράτησε κάποια κυκλοφορία τους και έμεινα στα παλιά. Και αποζημιώθηκα με ένα επικό live.

Μπαίνοντας στο χώρο εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ κόσμο είχε (κα από πόσοι φορούσαν καινούργιες μπλούζες Iced Earth). Οι Ashes of Ares με υποδέχθηκαν με το Dark Saga και η συνέχεια περιελάμβανε ολόκληρο το δίσκο. Πολύ δυνατός ο Barlow που τον είχα δει με τους Iced Earth to '99 στην Υδρόγειο. Ακόμα θυμάμαι το στριμωξίδι και την ασφυξία, που βγήκα να πιο 2 κανάτες νερό μετά τα πρώτα τραγούδια. Δε μου έλειψαν εκείνες οι συνθήκες αλλά όταν στα 15 μέτρα από τη σκηνή που βρισκόμουν, δίπλα μου έπιναν χαλαρά μπύρα, ε σε πιάνει μια απογοήτευση. Ωραία απόδοση, νοσταλγική και με μια εμφάνιση του Gus G, που έχει γίνει λίγο μαϊντανός (τι breaking the law).

Στην ώρα τους και οι Guardian και έκαναν έμπα με τραγούδια από την πρόσφατη δισκογραφία τους, τα οποία αν και δε μου είπαν κάτι, σε μέρος του κοινού μίλησαν. Όταν άρχισαν όμως τα 90s απογειώθηκε η φάση. Και κάπου εκεί άρχισε η ψιχάλα που στο Bard Song έγινε βροχή. Ούτε σκηνοθετημένο να το είχαν :) Έλα που όμως το PA τα τίναξε και ξεκινήσαμε το Valhalla ακαπέλα! Επανήλθε όμως γρήγορα και έκλεισαν με Mirror Mirror και Lord of the Rings. Τι άλλο να ζητήσεις σε ένα γεμάτο δίωρο σετ;

Τόσο ο Barlow όσο και ο Hansi ήταν πολύ επικοινωνιακοί και σε συνδυασμό με τις συνθήκες, συνέβαλαν στο να θυμόμαστε αυτό το live μετά από καιρό. Now you all know the bards and their songs

Ozzy

Τι να πει κανείς; Όλος ο ντουνιάς έχει μια μικρή έως τεράστια σχέση με αυτή την larger than life προσωπικότητα. Και ήρθε τόσο αναπάντεχα η είδηση του θανάτου του, λίγες μέρες μετά την κυριολεκτική αποθέωση του στην αποχαιρετιστήρια συναυλία του. 

Αυτό που θέλω να κρατήσω είναι η εικόνα μακριά από τη μουσική βιομηχανία που βρισκόταν δίπλα του. Η μυθική ζωή του, οι τρομερές μουσικές, η γοητεία της προσωπικότητας του. Ήταν το μακρινό 1997 που σαν teaser για το βίντεο κλιπ του Back on Earth, βγήκε ότι πέθανε ο Ozzy. Όπως και πολλές άλλες φορές πιο πριν που έφτασε κοντά, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Τώρα όμως, στην κορυφή του κόσμου, το αποφάσισε. 

Εμείς οι ρομαντικοί θα συνεχίσουμε να ακούμε αδιάλειπτα τη μουσική του και, γιατί όχι, κάποια στιγμή να δούμε και μια ταινία που θα ακουμπάει στο μύθο του. 

Death is so final, for only the living
The spirit will always remain

Savatage - Live at Rockwave

Τεράστια η προσμονή για την επιστροφή μετά από 23 χρόνια, των αγαπημένων Savatage. Μιλάμε για εκείνη τη μερίδα του κόσμου που κουβαλάει εκείνο το ρομαντισμό για τη συγκεκριμένη μουσική. Έτσι βρεθήκαμε στο Terra Republic στα πλαίσια του Rockwave.

Λίγο μετά τις 8 ανέβηκαν στη σκηνή ο Michael Schenker παίζοντας τραγούδια από την θητεία του στους UFO. Μας μετέφερε σε 70s ακούσματα και ανέβασε τη hard rock διάθεση. (πως τα γράφω έτσι..) 

Το σκοτάδι έπεσε και Welcome to the Show. Οι Savatage με τον Zak Stevens στα φωνητικά και τους υπόλοιπους των 90s μπήκαν εντυπωσιακά. Jesus saves και καπάκι το Sirens για απογείωση και ανατριχίλα. Η συνέχεια συναρπαστική και ο κόσμος να ξελαρυγγιαζεται.

Ακολούθησαν 7 τραγούδια μέσα στα οποία υπήρχαν χτυπητές στιγμες αλλά τα πράγματα κινήθηκαν σχετικά πιο ήρεμα. Πάλι καλά ήρθε το Believe που είδαμε τον Mountain King και ξεσηκωμός με Gutter Ballet, Edge of Thorns. Στον έβδομο ουρανό αδέρφια.

Το encore είχε Taunting Cobras αντί για Power of the Night, που κάθισε στραβά. Κλείσαμε τραγουδώντας το Hall of the Mountain King, προσδοκώντας την επόμενη φορά που θα τους δούμε.

Rock n Roll Children - Live at Eightball

Πλέον το Eightball έχει γίνει δεύτερο σπίτι μου. Αυτή τη φορά ήρθε η ώρα να παρακολουθήσω το γνωστό tribute band στον Dio.

Σε ένα γεμάτο club, τη βραδιά άνοιξαν οι Firefly, μια tribute μπάντα στους Uriah Heep. Ούτε θυμάμαι πριν πόσα χρόνια είχα δει τους αυθεντικούς στην Υδρόγειο αλλά το πάθος των παιδιών, μου τους ξαναθυμισε. Ωραίες εκτελέσεις σε όμορφα τραγούδια. Return to fantasy.

Με τον ίδιο κιθαρίστα (που τα έσπαγε) βγήκαν οι Rock n Roll Children. Πέρα από τον βασικό τραγουδιστή, ανέβηκαν στη σκηνή και άλλοι. Τόσο αυτό, όσο και η πόρωση των μελών του γκρουπ έκαναν το συγκρότημα ένα με τον κόσμο. Ουσιαστικά όλοι μαζί να τραγουδάμε όσα φοβερά μας χάρισε αυτή η τεράστια προσωπικότητα: ο Ronnie James Dio.

Εδώ ανήκουμε, έτσι τα έφερε η ζωή ώστε να είναι ένα μέρος του εαυτού μας. Τα λέμε στο επόμενο live.

Grave Digger - Live at Eightball

Την προηγούμενη φορά με είχαν κλείσει το πάρκινγκ και δεν μπόρεσα να πάω. Αυτή τη φορά ενώθηκα με τους υπόλοιπους, φαινομενικά, νορμάλ μεταλλαδες για να δούμε τις παλιοσειρες από τη Γερμανία. 

Πολύ επικοινωνιακός o Boltendal ήταν η ψυχή του πάρτυ. Γιατί έτσι εξελίχθηκε με τις αντιδράσεις εκατέρωθεν. Στα επικά κομμάτια έβλεπες μια αναπάντεχη πόρωση από το κοινό. Στα old school το διασκεδάσαμε όσο γινόταν. Και στα κομμάτια από το Tunes of War το τερματίσαμε.

The clans are still marching 

Khirki - Live at Eightball

Βράδυ Σαββάτου και έφτασε η ώρα να πραγματοποιήσω την ευχή μου να παρακολουθήσω αυτό το ανερχόμενο ελληνικό συγκρότημα.

Σε ένα Eightball με αρκετό κόσμο και κυρίως πολύ ενθουσιώδη, οι τρεις μουσικοί βγήκαν έκαναν το soundcheck τους και στο τέλος μάζεψαν χαμογελαστοί τα όργανα τους. Στο ενδιάμεσο σάρωσαν.

Σε 1,5 ώρα έπαιξαν σχεδόν και τους 2 δίσκους τους και δεν παρέκλειναν σε κάποια διασκευή. Δυναμικοί, αρτιοι εκτελεστικά, σε επαφή με το κοινό, μας έδειξαν ότι αξίζουν πολλά στο άμεσο μέλλον. Έφυγα εντυπωσιασμενος και υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να τους χάσω σε μελλοντική τους εμφάνιση. 

Εκεί που πάμε θα ‘μαστε οι ζωντανοί

Σαν αστραπή στη νυχτωδία

Που θα φωτίσει όσους έπεσαν νεκροί

Αυτούς που έπνιξε η αγωνία

Bucket List

Οι συναυλίες είναι σίγουρα ένας τρόπος να μεταφερθείς κάπου αλλού. Κάπου που θα επιστρέψεις διαφορετικός. 

Χωρίς να τα βάλω κάτω μου έρχονται κάποια συγκροτήματα που θα ήθελα λίγο παραπάνω να δω, αν και δεν είναι πολύ πιθανό. Μήπως αν έρθουν σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη να το βρω αφορμή και με έναν σμπάρο δυο τριγώνια; 🙂

Λοιπόν πάμε στο προκείμενο:

• Rage Against The Machine (παίζει να μην ξαναπεριοδεύσουν) 
• Μπάντες που είναι στα τελευταία τους (πχ Manowar...) 
• Khirki (δικοί μας είναι, που θα πάει)
• Nanowar of Steel (κάνουν το χαβαλέ τους με τραγουδάρες)

Λογικά θα βολευτώ με κάτι άλλο. Αλλά ας υπάρχει εδώ αυτή η λίστα. 

Gamma Ray - Live at Principal

Πολύς κόσμος, πολύ ζέστη, πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και φάση από τα γνωστά της καθημερινότητας. Και οι Gamma Ray.

Πριν από αυτούς όμως οι καλοί και φιλότιμοι Έλληνες Silent Winter. Και ακόμα πιο πριν ότι ξέχασα το εισιτήριο σπίτι και ξαναγύρισα. Το εισιτήριο που είχα αγοράσει από το Μάιο 😵

Ένα metal party, να ξελαρυγκιόμαστε στα γνωστά ρεφραίν και τον Hansen μόνιμα με το χαμόγελο στα χείλη. Rebellion in Dreamland, Heading for Tomorrow και άνοιξε η όρεξη για τη δισκογραφία τους ξανά. 

ΥΓ Τα live θα είναι πάντα μια απόδραση από την πραγματικότητα

Rammstein - Live in OAKA

Πιστεύω ότι αν είχα παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη συναυλία σε μικρότερη ηλικία, θα ήταν από αυτές που σε στιγματίζουν για πάντα. Φοβερά σκηνικά με τον εκπληκτικό πύργο, φαντασμαγορικό σόου, τέλειος ήχος, πρόζα σε κάποια τραγούδια, φωτιά και ξανά φωτιά. Δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις κάποια στιγμή αφού ήταν τόσο καλοστημένη και δουλεμένη που δε σε άφηνε να πάρεις ανάσα. Κερασάκι ο χαμός με τις εκρήξεις στο Du Hast. Δεν περιγράφω άλλο.

ΥΓ Γαμώ τα κινητά

Bruce Dickinson - The Chemical Wedding

Κυκλοφόρησε αναπάντεχα νέο δίσκο ο Dickinson μετά από πολλά χρόνια. Αφιερώνουμε ευλαβικά το χρόνο που επιβάλλεται σε ότι maidenικό υπάρχει. Έτσι βρίσκουμε ωραίες στιγμές και γυρνάνε οι θύμισες μας στα παλιά. Παλιά χρονικά, γιατί όταν τον ακούς το Chemical Wedding είναι λες και κυκλοφόρησε χθες.
Αν το Accident of Birth ήταν το μεγάλο comeback, το Chemical Wedding ήταν αυτό που έδειξε ότι ο Dickinson ήταν πολύ δυνατός και μπορούσε να ξαναδώσει την ώθηση που χρειαζόταν τότε οι Maiden (είχαν κυκλοφορήσει το άνισο Virtual XI). Με ύμνους όπως το Book of Thel (ξαδερφάκι του Darkside of Aquarius), τα πολύ δυνατά King in Crimson, Killing Floor, Tower και τα μελωδικά Jerusalem, Gates of Urizen. Και μαζί τους το ομώνυμο και το Alchemist να δίνουν το στίγμα του δίσκου. Ίσως του μόνου δίσκου που κυκλοφόρησε και ήταν ολοκληρωμένος και θεματικά/στιχουργικά.
Για να λέμε όμως τα πράγματα με το όνομα τους, ο άνθρωπος πίσω από το δίσκο ήταν άλλος: ο Roy Z. Οι μουσικάρες, η παραγωγή, η ψυχή ήταν αυτός. Αυτός ανέστησε τον Bruce και τον γύρισε εκεί που ήταν η θέση του. Στην μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχώνε.

All is dust in the wind (2023 edition)

Κάθισα να κάνω ανασκόπηση στα φετινά ακούσματα και άνοιξα τους φακέλους: άδειοι. Ούτε ένας δίσκος! Και διαπιστώνεις ότι όλα τα άκουσες μέσω streaming ή όσα κατέβασες δεν τα κράτησες. Αποτέλεσμα; Τη στιγμή που όλα καταγράφονται και ανακτώνται, σα να βρίσκεσαι μπροστά σε μια τρύπα του συστήματος.

Μετά από αναζήτηση προέκυψαν δύο διαπιστώσεις:

1. Δοκίμασα πολλές νέες κυκλοφορίες
2. Άκουσα παλιές - κλασσικές κυκλοφορίες

Ελαφρύς προβληματισμός που η μουσική είναι στον αέρα και τα ίδια τα ακούσματα διάσπαρτα και όχι συμπαγή αλλά προχωράμε με πολύ μουσική και live αν γίνεται.

Αυτοβιογραφίες νο2

Μπορεί να μου πάρει αιώνες να τελειώσω κάτι που δε με κρατάει ή με αγχώνει. Με τη μουσική που μ' αρέσει όμως ισχύει το αντίθετο. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας μου και με μεταφέρει νοερά κάπου αλλού. Μέσα από τις αυτοβιογραφίες των δύο Sabs και με τα τραγούδια τους στο playlist, ταξίδεψα από τα late 60s ως το σήμερα.

Ο μπασίστας τους Geezer Butler γράφει με έναν άμεσο και απλό τρόπο. Δίνει μεγάλο βάρος στην ιστορία του γκρουπ από τότε που δεν είχαν λεφτά να φάνε μέχρι το rockstarιλίκι. Μαθαίνεις λεπτομέρειες που ενδιαφέρουν τους fan και γιγαντώνουν το θρυλικό status των Black Sabbath. Από αστεία ως τραγικά γεγονότα, μπορείς να πάρεις πράγματα.

O Ozzy Osbourne από την άλλη σε ξεκινάει από την δύσκολη ενηλικίωση του. Εξελίσσεται, όπως είναι αναμενόμενο, με πολύ ενδιαφέρον αλλά κάνει μπαμ ότι είναι γραμμένο από κάποιον επαγγελματία που μεταμορφώνει τις ιστορίες του Ozzy. Όσο κυλάει δεν αναφέρονται ούτε καν οι δίσκοι που κυκλοφόρησε παρά επικεντρώνεται στην προσωπική του ζωή. Πολύ πιώμα και χάπια.

Athens Rocks Festival - Ghost, Rotting Christ, Candlemass, Typhus

Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που μπήκα σε λεωφορείο για εκδρομή σε συναυλία και πολλά παραπάνω για Αθήνα. Μετά από σχεδόν 8 ώρες και με δροσιστική νότα τις ατάκες του διοργανωτή φτάσαμε. Μερικά πιτόγυρα γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και μέσα στον συναυλιακό χώρο.

Οι Candlemass ήταν καλοί και σωστοί. Στα αυτιά μου πάντα θα ηχούν ως μια μπάντα θεμέλιος λίθος στο doom και βλέποντας τους, μπορώ να πω ότι δεν κουνήθηκε αυτός ο βράχος. Θα βρίσκονται πάντα στη θέση που τους πρέπει.

Οι Rotting Christ είναι δικοί μας όσο είναι και όλης της διεθνής σκηνής. Μια ακόμα δυναμική και συμπυκνωμένη εμφάνιση από τον Σάκη και τους δικούς του που επέλεξαν ένα όχι best of setlist. Μαγκιά τους. Όσο και αν φαντάζει για μικρό κοινό ο ήχος τους πάντα καταφέρνουν να τον περάσουν στο μεγάλο.

Και ήρθε η ώρα των Ghost. Ναι θα μπορούσαν να παίξουν τουλάχιστον άλλα 3 τραγούδια. Ναι ο ήχος κάποιες στιγμές ή μπούκωνε ή αποδυναμωνόταν σε βάθος. Αλλά το show ήταν αντάξιο του θορύβου που έχουν κάνει αυτά τα χρόνια. Ο κόσμος κάθε ηλικίας το καταδιασκέδασε και δεν υπήρχε στιγμή που να μην τραγουδήθηκε. Μεγάλη εμφάνιση από ένα γκρουπ που μας αξίζει και με έναν τέτοιον mastermind, sky is the limit. 

ΥΓ Τέλειος καιρός με λίγη συννεφιά και αεράκι

ΥΓ 2. Άπλα ο συναυλιακός χώρος, τον γύρισα απ' άκρη σ' άκρη

ΥΓ 3. Η θάλασσα από metal t-shirt δε συγκρίνεται με καμία θάλασσα \m/

Beast in Black - Live in Principal

Η συγκεκριμένη μπάντα είναι αυτό που λένε ένοχη απόλαυση. Όταν τους είχα πρωτοακούσει δεν ήμουν σίγουρος αν είναι κωμική φάση ή αν έχουν και γυναίκα τραγουδίστρια. Αλλά ο συνδυασμός ήταν επιτυχημένος και τα τραγούδια κολλητικά. Φάση disco party στο Eightball, το μεταλλάδικο.

Προς θετική έκπληξη είχε πολύ κόσμο όταν έφτασα στο Principal. Και πάντα αξίζει να παρατηρείς τους άλλους μεταλλάδες, άλλωστε σε αυτούς ανήκεις και όχι σε αυτούς που βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο εργασίας. Στην ώρα του το συγκρότημα έπαιξε ένα μίγμα από τα τρία άλμπουμ του, με τα πιο cheesy-κολλητικά τραγούδια τους να ξεσηκώνουν περισσότερο τον κόσμο. Μια πιο πάρτι κατάσταση, με ένα κολλημένο χαμόγελο στο πρόσωπο δεν είναι διόλου συνηθισμένο σε metal live. Αλλά αυτό θέλαμε. 

Ο Γιάννης ήταν πολύ δυνατός φωνητικά και πολύ to the point επικοινωνιακά. Το συγκρότημα δεμένο με χορογραφίες και τον Anton να παίρνει συχνά το μικρόφωνο. Η εμφάνιση τους μεταλλική, τα synth ποπ και ακόμα απορώ γιατί τα έχουν προηχογραφημένα και δεν έχουν ένα ακόμα μέλος... (δεν θα το άντεχαν οι true μεταλλάδες;).

Ωραίο live, Τρίτη βράδυ στην πόλη και καλώς να ξανάρθετε.

22 top avenue

Το 22 πήρε μπρος η μηχανή συναυλιακά και βγήκαν δίσκοι που ήταν απόρροια του προηγούμενου διαστήματος. Πολλές οι κυκλοφορίες αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έδωσα πολλές ευκαιρίες σε ιδιώματα όπως το death, metalcore κλπ. Θέλει φιλτράρισμα και όχι νύχτα-μέρα ακούσματα, για να απολαύσεις καλύτερα.

Amon Amarth - The Great Heathen Army

Οι πρωτοπόροι του Viking metal επέστρεψαν μετά από μερικές όχι τρομερές κυκλοφορίες. Μας έλειψε το χτύπημα και η επικότητα τους.

DAMPF - The Arrival

Από το πουθενά με παραγωγάρα, φωνή πρωτάκουστη, πολύ δουλεμένη και επαγγελματική προσέγγιση. Τα περισσότερα τραγούδια κόλλησαν στο playlist μου για καιρό.

Ghost - Impera
Πανέξυπνος o Tobias Forge και πανάξια βρέθηκε εκεί που βρέθηκε το Impera. Αριστοτεχνικά φτιαγμένο, άρτιο καλλιτεχνικά και εμπορικά.

Muse - Will of the People
Τι δουλειά έχουν αυτοί στο Top μου; Η μελωδία τους έδεσε με τα όμορφα τραγούδια τους και έβγαλαν έναν πραγματικά καλό δίσκο. (Λες και οι προηγούμενοι τους να είναι τόσο καλοί; Καλύτερα να μην τους ακούσω μην το γυρίσω :Ρ)

ΝΙΤΕ - Voices Of The Kronian Moon
Το blackened heavy metal από το πατριωτάκι, κάθισε καλά στα αυτιά μου και ήταν κάτι που δεν είχα ξανακούσει. Δυνατό και ολίγον τι ξεχωριστό.

Ozzy Osbourne - Patient Number 9
Ποιος να φανταζόταν ότι ο Ozzy θα έβγαζε ακόμα δίσκους και μάλιστα τόσο καλούς; Σίγουρα αξιοπερίεργο όπως και όλη η ζωή του. Τον απολαμβάνουμε όσο μπορούμε και μπορεί.

Rammstein - Zeit
Η συνταγή η γνωστή και πετυχημένη: παραγωγάρα με επικά, χορευτικά, κολλητικά τραγούδια. Πότε θα τους δω επιτέλους;

Geoff Tate - Live in Principal

Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που πήγα σε συναυλία. Ήταν από αυτά που μου έλειψαν πολύ εξαιτίας της κατάστασης με τον κορωνοϊό. Ίσως υπό κανονικές συνθήκες να μην πήγαινα στη συγκεκριμένη αλλά η δίψα ήταν μεγάλη.

Κόσμος μπόλικος αλλά δεν ήταν γεμάτο το Principal. Για τη φάση που είμαστε μια χαρά είναι. Ηλικίες εκεί που βρισκόμουν εγώ αλλά και γενικά, πάνω από τα 35 (από την πρόχειρη δημοσκόπηση που έκανε ο Tate :Ρ). Πολύ cool, χαρισματικός τύπος και με εμπειρία 40 χρόνων ήταν το επίκεντρο. Η μπάντα του ίδρωσε τη φανέλα και απέσπασε πολλά χειροκροτήματα, που είναι κατόρθωμα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ολόκληρο το Rage for Order: θεωρείται δίσκος-σημείο αναφοράς αλλά ποτέ, ούτε και τώρα με ξετρέλανε. Φωνάξαμε τα ρεφρέν, γουστάραμε τις εκτελέσεις.

Ολόκληρο το Empire: πιο φωτεινό, ανέδειξε ότι όλοι οι μεταλλάδες θέλουν τις εμπορικές τους στιγμές. Το χαρήκαμε.

Κλείσιμο με Queen of the Reich και δε γίνεται να μην έφυγες πορωμένος μετά από 3 ώρες στο χώρο. 

ΥΓ Μου είχε λείψει η φυλή των μεταλλάδων. Τα σχόλια, οι επισημάνσεις, οι μορφές... Μόνο σε metal live θα τους ζήσεις.

ΥΓ 2. Your soul slipped away, It belongs to the Queen of the Reeeeeeich