Παναγιώτης Γιαννάκης - Τρωτός Άτρωτος

Μου το έφεραν δώρο και ξεκίνησα λίγο λίγο να το διαβάζω. Η αυτοβιογραφια ενός αθλητή έχει αξία σε όσους τον παρακολουθούσαν και ειδικά στη νεαρή ηλικία τους ηταν κάτι σημαντικό. Αντικειμενικά πάντως, ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι από τους σημαντικότερους ανθρώπους του ελληνικού μπάσκετ.

Δεν θα αναφερθώ στη δομή, στο λογοτεχνικό ενδιαφέρον και το πόσο σε κρατάει. Το ζήτημα είναι να κρατήσεις από τη ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου τα σημαντικά για εσένα. Μέσα από τις αναφορές σε κορυφαία γεγονότα και την προσέγγιση του, ίσως δεις κάποια πράγματα διαφορετικά.

Αυτό όμως που δε μου άρεσε ιδιαίτερα είναι η σχετικά μικρή αναφορά στα χρόνια του στον Άρη. Γιατί εκεί έζησε τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη μπασκετική του περίοδο. Η Εθνική παίρνει το χρόνο που της αξίζει αλλά οι αναφορές στις άλλες ομάδες που βρέθηκε (είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής) είναι δυσαναλογες με τα χρυσά χρόνια στον Άρη. 

Αυτοβιογραφίες νο2

Μπορεί να μου πάρει αιώνες να τελειώσω κάτι που δε με κρατάει ή με αγχώνει. Με τη μουσική που μ' αρέσει όμως ισχύει το αντίθετο. Είναι κομμάτι της καθημερινότητας μου και με μεταφέρει νοερά κάπου αλλού. Μέσα από τις αυτοβιογραφίες των δύο Sabs και με τα τραγούδια τους στο playlist, ταξίδεψα από τα late 60s ως το σήμερα.

Ο μπασίστας τους Geezer Butler γράφει με έναν άμεσο και απλό τρόπο. Δίνει μεγάλο βάρος στην ιστορία του γκρουπ από τότε που δεν είχαν λεφτά να φάνε μέχρι το rockstarιλίκι. Μαθαίνεις λεπτομέρειες που ενδιαφέρουν τους fan και γιγαντώνουν το θρυλικό status των Black Sabbath. Από αστεία ως τραγικά γεγονότα, μπορείς να πάρεις πράγματα.

O Ozzy Osbourne από την άλλη σε ξεκινάει από την δύσκολη ενηλικίωση του. Εξελίσσεται, όπως είναι αναμενόμενο, με πολύ ενδιαφέρον αλλά κάνει μπαμ ότι είναι γραμμένο από κάποιον επαγγελματία που μεταμορφώνει τις ιστορίες του Ozzy. Όσο κυλάει δεν αναφέρονται ούτε καν οι δίσκοι που κυκλοφόρησε παρά επικεντρώνεται στην προσωπική του ζωή. Πολύ πιώμα και χάπια.

Αυτοβιογραφίες

Το τελευταίο (μεγάλο) χρονικό διάστημα έχω διαβάσει 3 αυτοβιογραφίες μέταλ καλλιτεχνών. Εκκρεμεί μία ακόμη αλλά δε νομίζω να την πιάσω. Ο λόγος για τον KK Downing των Priest, που έχει ένα στράβωμα και είναι ο λιγότερο ενδιαφέρων από τους υπόλοιπους.

Ξεκινάω με τον Rob Halford. Γεμάτη και με πολλά ενδιαφέροντα θέματα και περιπέτειες στη ζωή του. Δίνει μεγάλο βάρος στη σεξουαλική του ζωή και πως ζούσε κρυμμένος: η αντιδιαστολή της καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας με την προσωπική αποτυχία. Γνωρίζοντας και την ιστορία των Priest, αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια πράγματα τα περνάει πάνω-πάνω. Πάντως σου δίνει αυτόν τον θετικό τόνο για τη ζωή.

Επόμενη η αυτοβιογραφία του μεγάλου Iommi. Σταματάει το 2010 άρα δεν περιλαμβάνει το τελικό reunion. Βλέπουμε τη ζωή ενός σπουδαίου καλλιτέχνη ακόμα και μέσα από τις λάθος επιλογές και τις φάρσες, που ήταν χαρακτηριστικό του. Κάθε περίοδος έχει τρομακτικό ενδιαφέρον αλλά και αυτός αποσιωπά κάποια θέματα στις σχέσεις του.

Τέλος του γίναντα Ronnie James Dio. Διάλεξα να αφήσω την περίοδο πριν τους Rainbow. Δε μαθαίνεις πολλά περισσότερα από όσα γνώριζες αν είσαι χωμένος-καμένος αλλά σε βάζει στην εποχή και σου ανοίγει την όρεξη να δεις πιο καλά τη δισκογραφία του. Σταματάει το 1986 που ήταν στο πικ του. Ένα μεγάλο μείον είναι ότι η ανάμιξη της χήρας του είναι εξόφθαλμη και η αγιοποίηση της χτυπάει άσχημα. Τεράστιο σφάλμα που με το ζόρι αναφέρει την πρώτη του σύζυγο και μητέρα του παιδιού του. 

Δεν υπάρχει καλύτερη και χειρότερη. Αντικειμενικά κάποιες υστερούν, όπως ανέφερα παραπάνω. Θα βάλεις την κατάλληλη μουσική και θα απολαύσεις την γεμάτη σκαμπανεβάσματα ζωή του αγαπημένου metal icon σου.

Είσαι ό,τι κάνεις

Αν μπορούσα να συνοψίσω σε τρεις λέξεις πως βλέπω τον κόσμο γύρω μου θα ήταν οι εξής: Είσαι ό,τι κάνεις. Από το τι δουλειά κάνεις και τι πραγματικά κάνεις στη δουλειά σου. Από τα πράγματα που ασχολείσαι εκτός αυτής. Από την όποια δημιουργικότητα και πρακτικότητα έχεις. Από το πως αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις. Από το πως συμπεριφέρεσαι στους δικούς σου και τους φίλους σου.
Πέρα από την οπτική που ασπάζομαι εγώ υπάρχουν φυσικά κι άλλες. Οι περισσότεροι προσπαθούν να είναι αυτό που λένε. Περιγραφές, υπερβολές, εγωκεντρισμός. Άμα τυχόν συμπίπτουν λίγο με την πραγματικότητα, δύσκολα θα το καταλάβεις καθώς είναι καθαρά υποκειμενική η παρουσίαση τους. Επειδή ο άνθρωπος είναι οπτικό ον, αυτοί που κερδίζουν τις εντυπώσεις είναι αυτοί που δουλεύουν και ελέγχουν την εικόνα τους. Είσαι ό,τι φοράς και ό,τι προβάλεις. Θέλει να δώσεις προσοχή και να σκάψεις για να δεις ότι πίσω από μια επιβλητική παρουσία συνήθως κρύβεται ένας ανύπαρκτος άνθρωπος. Ίσως οι χειρότεροι είναι αυτοί που είναι ό,τι δείχνουν. Δείχνουν δηλαδή κάτι που έχουν επιλέξει αυτοί και όχι τον πραγματικό εαυτό τους. Οι διπρόσωποι θα καταφέρουν πολλά και θα επιπλεύσουν.
Τελείωσα το βιβλίο της Δύναμης. Φαινόταν τραγικό στην αρχή. Αυτό που με κράτησε είναι οι συνεχείς ιστορικές αναφορές ενώ φυσικά και δεν ταυτίστηκα με τις αρχές. Οι 48 κανόνες του δεν πιστεύω να σε κάνουν πραγματικά δυνατό και άνθρωπο της εξουσίας, Όχι γιατί δεν είναι ρεαλιστικοί αλλά γιατί μέσα μας όλοι τους γνωρίζουμε. Το θέμα είναι τι σόι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε.

Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας

Για την Ακρίτα έχω καλή άποψη όσον αφορά την κοφτερή της σκέψη ενώ για τις σαπουνόπερες που έγραφε δε θα έλεγα το ίδιο. Έτσι με το που ξεκινάω την ανάγνωση και βλέπω όνομα Ρεγγίνα, λέω "ωχ, Βέρα στο Δεξί κλπ".
Μπορείς να βρεις αρκετά κλισέ και να σε πάει προς τα τηλεοπτικά σενάρια. Αλλά αν θεωρήσεις ότι η εν λόγω δημοσιογράφος κάποια σχέση έχει με αυτούς τους κύκλους τότε ίσως μιλάμε για πραγματικότητα. Η δράση διαδραματίζεται στα Εξάρχεια και επειδή πριν 2 μήνες ήμουν εκεί μου κέντρισε λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον. Τους χαρακτήρες τους βρήκα περισσότερο ή λιγότερο ρεαλιστικούς και σίγουρα όχι γραφικούς. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την ωραία γραφή και την έξυπνη κεντρική ιδέα, με έκαναν να το τελειώσω σε λίγες μέρες.
Δε μιλάμε για ένα αστυνομικό θρίλερ επιπέδου Nesbo αλλά ούτε και μια ανάλαφρη περιπέτεια. Αξίζει και αν πέσει στα χέρια σας, δοκιμάστε το.

Το Κόκκινο Τανγκό

Καλοκαιριάτικα βιβλίο για την πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας του τόπου; Δεν είχε πολύ ζέστη φέτος και είπα να ανεβάσω τη θερμοκρασία ;) Καλή η ενασχόληση με τη μεσαιωνική ιστορία του τόπου αλλά μια η αρχαία τραγωδία που με πήγε σε κεινη την εποχή, μια το συγκεκριμένο βιβλίο, έκανα το ταξίδι με τη χρονομηχανή.
Με κεντρικό χαρακτήρα τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, μια σημαντική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μπαίνουμε στην περίοδο 1945 και φτάνουμε με άλματα ως το θάνατο του. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν αγωνιστές, προδότες, δυνατοί και αδύνατοι. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που σε εισάγει στην πολυπλοκότητα της εποχής, όταν τη μια στιγμή ήσουν ήρωας και την άλλη θεωρούσαν χαφιές από την ίδια την παράταξη σου. Τυχεροί που δεν τα ζήσαμε. Ευνοημένοι που γνωρίζουμε τις καταστάσεις και μπορούμε να διδαχθούμε από την ιστορία.
Άνοιξα μεγάλο κεφάλαιο και θα προχωρήσω σε κάποια φάση άλλα όχι με στείρες αναφορές από τις δυο πλευρές αλλά αν βρω κάτι παρόμοια αντικειμενικό.

ΥΓ Είμαι στη σελίδα 224 και ξαφνικά πάει στην 241! Ωραία σελιδοποίηση, αναγκάστηκα να πάω στον Ιανό να διαβάσω τις 17 σελίδες που έλειπαν για να συνεχίσω
ΥΓ 2 Ένα πρωί διάβαζα στο μπαλκόνι και είδε το βιβλίο μια ξαδέρφη που έμενε δίπλα. Τελικά για κάποιους ακόμα υπάρχει ο διχασμός...

Λευκή Καραϊβική

Χρόνια εχω να γράψω για βιβλίο αν και δεν έχω χρόνια να διαβάσω. Ίσως το ξεχνάω να τα αναφέρω, ίσως ξεχνάω να διαβάσω...
Ένα βιβλίο που σε πηγαίνει σε μέρη που δεν έχεις σκεφθεί να επισκεφθείς, τη μακρινή Γουαδελούπη. Διαδραματίζεται 40 χρόνια πριν και σε μεταφέρει σε ένα σκηνικό που δεν κυριαρχούν οι λευκές παραλίες των Αντιλλών αλλά μια κοινωνία που η αποικιοκρατία ρίχνει βαριά τη σκιά της (sic).
Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει βάθος και καλή γραφή. Δε το λες βιβλίο για παραλία αλλά είναι για καλοκαίρι. Φταίει και το περιβάλλον που εξελίσσονται οι φόνοι και ο πρώην αστυνομικός Πάκο, προσπαθεί να βγάλει άκρη ποιος ευθύνεται. Δεν έχει ίσως τη λεπτομέρεια και την επεξεργασία του Nesbo αλλά δεν υστερεί σε ενδιαφέρον. Καλός ο κύριος Maurice Attia λοιπόν.

Τα Βαλκάνια

Ο Mazower είναι αναγνωρισμένος Άγγλος συγγραφέας που ασχολείται με την περιοχή. Πριν χρόνια είχα διαβάσει ένα βιβλίο του που αναφερόταν στην πόλη μου και μπορώ να πω ότι μου άλλαξε την οπτική σε κάποια πράγματα.
Στα Βαλκάνια ο ιστορικός ασχολείται με την περίοδο της χερσονήσου από τον 15ο αιώνα και μετά. Πέρα από ότι σε κάνει να προβληματιστείς για αντιλήψεις σε μερικά θέματα (ειδικά αν είσαι του πατριωτισμού) σε βάζει να αναθεωρήσεις πολλά άλλα. Μεγαλωμένοι με δεδομένα όπως η σπουδαιότητα του έθνους μεταφέρεσαι σε εποχές που οι άνθρωποι ζούσαν σκληρά αλλά χωρίς μένος για τους διπλανούς αλλόθρησκους. Εποχές που η γλώσσα ξεχώριζε τους ανθρώπους αλλά που οι Έλληνες αυτοπροσδιοριζόταν ως Ρωμιοί, οι Βούλγαροι ως Έλληνες και η λέξη Τούρκος ήταν βρισιά.
Πιστεύω ότι προσφέρεται από τους λάτρεις της ιστορίας μέχρι τους νορμάλ αναγνώστες που θέλουν ένα σοβαρό ανάγνωσμα. Μπορεί μέσα από τις γραμμές να σου μένει η γεύση ότι ο συγγραφέας προκρίνει το κρατικό σχηματισμό της αυτοκρατορίας από αυτόν του έθνους αλλά κι αυτό ανοίγει ένα μεγάλο πεδίο προβληματισμού.

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Δεν πρόκειται για το κίνημα που προ 4ετίας σήκωνε μπάρες. Αλλά για το γνωστό έργο από το οποίο πήρε το όνομα του και είναι του Ντάριο Φο. Μιας προσωπικότητας της αριστεράς με μεγάλη δραστηριότητα και σημαντικό έργο. Είχα δει στο θέατρο τον Τυχαίο Θάνατο ενός Αναρχικού και είχα μείνει ενθουσιασμένος με το κείμενο.
Εδώ λοιπόν απλοί εργάτες ξεσηκώνονται μια ωραία πρωία γιατί δεν μπορούν πια να καταπίνουν αυτά που τους δίνει το καπιταλιστικό σύστημα. Είναι εντυπωσιακό ότι ο τρόπος λειτουργίας, αδικίας, κοινωνικής ανισορροπίας είναι ολόιδιος 40 χρόνια μετά. Έχουν γαλουχηθεί γενιές μέσα σε αυτό το σύστημα και πλέον έχουν απομείνει μόνο τα πυροτεχνήματα όπως το κίνημα που αναφέρθηκε στην αρχή.

Τα πορτοκάλια του Μονταλμπάνο

Ο Σάλβο Μονταλμπάνο είναι αστυνομικός στη Σικελία. Ο Αντρέα Καμιλλέρι τον βάζει να βρίσκεται συνέχεια μπροστά σε αστυνομικά μυστήρια. Και λόγω κοφτερού μυαλού και φαντασίας καταφέρνει να τα εξιχνιάζει.
Πολλές αυτοτελείς ιστορίες, άλλες φορές με προφανείς δράστες και άλλες με ευφάνταστους κακοποιούς, ξεδιπλώνονται στην καλοκαιρινή σου ψάθα. Γιατί αποτελεί καλοκαιρινό και ευχάριστο αλλά όχι χαζοχαρούμενο ανάγνωσμα. Δε σε κάνει κατά τι σοφότερο αλλά σίγουρα δε γεμίζει απλά το μυαλό σου.

Κοτσυφόκισσα

Μετά από αρκετό καιρό ολοκλήρωσα το τελευταίο βιβλίο της σειράς. Το ξεκίνησα μετά τη μούφα που ήταν η ταινία που βγήκε πρόσφατα και ήταν για το πρώτο κομμάτι του. Έτσι και με σκοπό να αποφύγω να δω και την ταινία που θα βγει σε κάνα χρόνο κάθισα και διάβασα το υπόλοιπο.
Βρήκα θετικό που δεν ήταν γραμμένο όπως το προηγούμενο, στο οποίο κάθε κεφάλαιο τελείωνε με ένα cliffhanger. Είχε μια σκοτεινιά αλλά η οπτική από την πλευρά της Κάτνις, μιας 17χρονής δεν είναι κάτι που μπορώ να ταυτιστώ. Ούτε ηλικιακά φυσικά, ούτε σε όλα τα άλλα.
Τέλος πάντων, δεν είναι κακό να διαβάζεις αλλά την επόμενη φορά θα ταν καλύτερο να είμαι πιο επιλεκτικός σε best seller σειρές. Απευθύνονται αλλού.

The Leopard

Το ιδιαίτερο με αυτό το βιβλίο ήταν ότι το διάβασα στην αγγλική του έκδοση. Εμείς που δεν είμαστε από το America σαν τον Nikos, καμιά φορά χρειάστηκε να ψάξουμε κάποια λέξη.
Ο γνωστός Nesbo. Με τον Harry Hole να αναλαμβάνει, ενώ στην αρχή δε θέλει και καλά, μια υπόθεση με πολλές δολοφονίες. Το πως προκύπτει η λύση του μυστηρίου διαφοροποιείται από τις άλλες φορές, που πάλι ήταν διαφοροποιημένες μεταξύ τους. Εκεί που σε κερδίζει είναι πάλι στην περιγραφή και στις λεπτομέρειες. Μη βιάζεσαι να τελειώσεις το βιβλίο και μείνε στη γλώσσα, αφού αν και δεν ήταν στα ελληνικά σε έκανε να σκέφτεσαι με το ύφος του συγγραφέα. Αυτό είναι μια βασική επιτυχία του. Όπως και ότι αν και θα πρεπε να σε κουράσει αυτή η απόλυτη επιτυχία του Hole, σαν τους υπερήρωες της Marvel και της DC ένα πράγμα, είναι τόσο αποστασιοποιημένος που είναι σαν φιλαράκι σου.

Φιλμ Νουάρ

Μετά από αρκετά ξεκινήματα και σταματήματα, τελικά διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο που αναφέρεται στη ζωή του Βασιλείου (Ζαχάρωφ). Στο πρώτο μισό κάθε κεφαλαίου παρακολουθούμε αποσπάσματα από τη ζωή του ενώ στο δεύτερο ένας παλιός γνώριμός του εξιστορεί την ιστορία σε ένα νεαρό δημοσιογράφο. Διαφορετική παρουσίαση αν και δε δίνει κάποια δυναμική στην αφήγηση.

Δε γνωρίζω σε τι βαθμό ισχύουν κάποια πράγματα για τη ζωή του Βασιλείου αλλά τουλάχιστον παρουσιάζεται σαν τον άνθρωπο που όριζε και κατεύθυνε πολλά σημαντικά γεγονότα του 19^ου και του 20^ου αιώνα. Αν μη τι άλλο σημαντική προσωπικότητα, που δεν είχε την αντίστοιχη προβολή. Για το βιβλίο ακολουθείται αυτή η γραμμική παρουσίαση της ζωής του χωρίς ανατροπές ή  περιθώρια για κάτι περισσότερο. Ήλθε, είδε, πέρασε

ΥΓ Στο εξώφυλλο αναφέρεται το Διεθνές Βραβείο Καβάφη που σκόπιμα(;) παραπλανά τον αναγνώστη ότι αφορά αυτό το βιβλίο. Πρόκειται για βράβευση στον συγγραφέα για προηγούμενο βιβλίο του...

Ταράς Μπούλμπα

Στα παιδικά μου χρόνια είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο για ήρωες για τον Ταράς Μπούλμπα. Μου είχε κάνει εντύπωση καθώς προερχόταν από έναν πολιτισμό που δεν πολυγνώριζα, με αρχές ημινομαδικές και πιο απλές. Το τραγικό τέλος του ήρωα ήταν ένα από αυτά που μου είχαν μείνει.
Σε μια ανταλλαγή βιβλίων, πήρα το συγκεκριμένο βιβλίο έχοντας αυτές τις αναμνήσεις. Πρόκειται για ένα έργο του 19ου αιώνα του Νικολάι Γκογκόλ που το έγραψε όταν ήταν 26 χρονών. Έτσι μπορείς να αντιληφθείς ότι στα πλαίσια του ρομαντικού εθνικισμού της εποχής, οι Τούρκοι είναι άγριοι, οι Εβραίοι πουλάνε τα πάντα για να βγάλουν λεφτά κλπ. Η ιστορία δεν είναι τόσο συναρπαστική αλλά βλέποντας τη σκοπιά των Κοζάκων, σα να μπαίνεις στη λογική των φυλών που εκδράμαν και να αντιληφθείς τι πρέσβευαν.

Inferno

Ο συγγραφέας που είχε σαρώσει με τα Da Vinci Code και Illuminati, επιστρέφει με ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα που μπλέκει ιστορικά στοιχεία. Όταν είχα διαβάσει το Illuminati πριν σχεδόν 10 χρόνια το είχα τελειώσει μέσα σε τρεις μέρες σε ένα στρατιωτικό φυλάκιο. Από τότε έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά και η αλήθεια είναι ότι ο Dan Brown δε φτάνει το Nesbo. Υπάρχει ένα σασπένς αλλά είναι το αναμενόμενο και δε σου κόβει την ανάσα.
Από την άλλη η αγάπη μου για την Ιστορία δεν έχει αλλάξει από τότε. Και έτσι η αναφορά στη μεσαιωνική ιστορία μέσα από σημαντικές πόλεις σε μεταφέρει εκεί. Αν και ο Δάντης για μένα είναι υπερεκτιμημένος, ο Dan Brown δένει ωραία τη Θεία Κωμωδία με την υπόθεση. Η ιστορία ξεκινάει από τη Φλωρεντία, περνάει στη Βενετία και καταλήγει στην Κωνσταντινούπολη. Και στις τρεις έχω πάει και έτσι επιστράτευσα χάρτες και φωτογραφίες για να ξαναθυμηθώ. Φοβερές πόλεις και ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα.
Στο δια ταύτα, χωρίς να κολλάς είναι ένα καλό μυθιστόρημα που διαβάζετε πολύ ευχάριστα. Αν έχετε επισκεφθεί τις πόλεις τότε θα μπείτε ακόμη περισσότερο.

Ζ

Είχα δει πριν χρόνια την ταινία του Γαβρά: τρομερή. Τώρα διαβάζω το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε: τόσο ζωντανό μετά από σχεδόν 50 χρόνια.
Η δεκαετία του 60, που εμείς τη βλέπουμε μέσα από τις κωμωδίες της εποχής, ήταν πολύ διαφορετική και δύσκολη. Οι τελευταίοι λίγοι ιδεολόγοι άφησαν το στίγμα τους μέσα σε ένα περιβάλλον ανελευθερίας και διώξεων. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης είναι μια προσωπικότητα που θα με κάνει να αναζητήσω και το πρόσφατο ντοκιμαντέρ "Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης". Ελπίζω να το προλάβω στην Αποθήκη Α` στο Λιμάνι.
Ζει, ζει, ζει

Ο Κόκκινος Κάβουρας

Μίμης Ανδρουλάκης: Από που κι ως που; Όπως ο Nesbo σε μια γιορτή και τώρα έχω διαβάσει άλλα 5 βιβλία του από τότε. Ο συγκεκριμένος όμως παραείναι γνωστός για να σε εκπλήξει. Και αν ψάξεις στο έργο του, θα δυσκολευτείς να ξεχωρίσεις κάτι παρόμοιο, αν σου άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι που ο Μίμης το ξεκινάει καλά άλλα το χάνει-σε χάνει. Όπως και στην πολιτική του καριέρα ένα πράγμα.
Ο Κόκκινος Κάβουρας είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία. Πολλές φορές δεν βρίσκεις τα όρια. Και αν σε ενοχλεί το αριστερό πρίσμα τότε θα σε αφήσει. Οι πολλές ιστορικές αναφορές όπως και γεγονότα, πρόσωπα του σήμερα το κάνει ελκυστικό σε όλους. Διαβασμένος ο συγγραφέας, σου δίνει το έναυσμα να το ψάξεις λίγο πιο πολύ και όχι να το ξεχάσεις με το που το τελείωσες.

Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά: μια ψυχοθεραπεία ειπωμένη δυο φορές

Αν και το πρώτο από τα μυθιστορήματα/διηγήματα που έγραψε ο Yalom, είναι από τα τελευταία που εκδόθηκαν και το λιγότερο μυθιστορηματικό. Με αυτό λοιπόν κλείνω τον κύκλο.
Διαβάζουμε την πορεία μιας ψυχοθεραπείας που εξελίχθηκε 40 χρόνια πριν! Κι όμως επειδή πρόκειται για μια κοπέλα σε μια αστική περιοχή της Αμερικής δεν το καταλαβαίνεις. Αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι δεν υπάρχει το λογοτεχνικό έτσι ώστε οι σκέψεις και οι γνώμες των δύο συμμετεχόντων (Yalom και Ginny) να δίνονται μέσα από τις περιλήψεις που έγραφαν μετά το πέρας κάθε ψυχανάλυσης. Είναι σα να διαβάζεις τις σκέψεις που είχες γράψει σε ένα τετράδιο πριν χρόνια και αφορούσαν την ψυχοσύνθεση σου και τι σε απασχολούσε εκείνη την περίοδο. Αν αυτό σου φαίνεται μακρινό χρονικά και ψυχολογικά έτσι θα σου φανεί και η ιστορία του βιβλίου. Αν βρεις κομμάτια που σε απασχολούν στο σήμερα, τότε κάτι θα έχεις κερδίσει.

Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου: Σύγκρουση Βασιλέων

Όταν δανείστηκα το 950 σελίδων μεγάλου μεγέθους βιβλίο, η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα: πότε θα προλάβω να το διαβάσω μέσα σε δυο βδομάδες; Κι όμως το τελείωσα πιο γρήγορα.
Επέλεξα το δεύτερο βιβλίο γιατί παρακολουθώντας τη δεύτερη σεζόν του Game of Thrones ήταν προφανές ότι προσπαθούσε να περιγράψει τις ιστορίες ενός βιβλίου. Άλλη ροή η ανάγνωση μιας ιστορίας όπως και να χει. Και το θετικό είναι ότι με το που τελείωσα το βιβλίο, παρακολουθώ ξανά τη δεύτερη σεζόν η οποία αποκτά άλλη σημασία.
Βρήκα ενδιαφέρουσα την προσέγγιση του Martin να εξιστορεί μέσα από την οπτική κάποιων πρωταγωνιστών (πχ Τύριον, Σάνσα, Νταινέρυς) και όχι να έχει την κλασσική εξιστόρηση. Σε πολλές φάσεις νομίζεις ότι η σειρά βασίστηκε παρά περιγράφει το βιβλίο και σε άλλες την καλή προσπάθεια που έγινε.
Μου ξανακόλλησε λοιπόν και σκοπεύω με το πέρας της τέταρτης σεζόν να διαβάσω το αντίστοιχο βιβλίο. Του ρου, τουρουρουρου...

Νέμεσις

Είναι το τέταρτο βιβλίο που διαβάζω αλλά χρονικά προηγείται των υπολοίπων. Ίσως καλύτερα να ξεκινούσα με αυτό αλλά και έτσι έχει ενδιαφέρον να δεις την εξέλιξη του ήρωα: πιο ανθρώπινος τότε και η κατρακύλα του φαίνεται πλέον προοδευτική.
Καλοδουλεμένο, πρωτότυπο δεν σου αφήνει χαραμάδα να διακρίνεις τους εγκληματίες. Το στήσιμο είναι συναρπαστικό και η κάθε ατάκα δουλεμένη χωρίς ίχνος κλισέ. Δεν υπάρχει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς που θα διαβάσεις Nesbo αλλά τα στάνταρ είναι ψηλά και αν το επόμενο βιβλίο δεν έχει ανάλογη συνοχή, η απόρριψη θα είναι εκκωφαντική.
Θα κάνω ένα διάλειμμα από την αστυνομική λογοτεχνία όμως γιατί θα χαθεί εντελώς το ελκυστικό στοιχείο.