Iron Maiden - Live in Sofia

Το setlist της συναυλίας στη Βουλγαρία, φώτο και βίντεο μπορεί κάποιος να τα βρει στο νετ ακόμα και μετά από χρόνια. Μπλούζες, αναμνηστικά, εικόνες, συνεντεύξεις, ιστορία από την μπάντα πολύ εύκολα .

Όταν πριν από 30 χρόνια ήρθα σε επαφή με τη μουσική των Iron Maiden, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και περιορισμένα. Αναφορές σε περιοδικά, ούτε καν ίντερνετ. Και ήταν το μυστήριο και το κυνήγι του κρυμμένου θυσαυρου που απογείωσε την ήδη εξαιρετική μουσική τους.

Αυτή η μαγεία δεν υπάρχει στη σημερινή τεχνολογική εποχή. Και ίσως έχει επηρεάσει και το δέσιμο μαζί τους. Δεν σταμάτησε όμως το σκουπιδακι που μπήκε στα μάτια στο ρεφραίν του τελευταίου τραγουδιού που έπαιξαν.

So understand

Don't waste your time always searching for those wasted years

Face up, make your stand

And realize you're living in the golden years

Metallica - Live in Athens

Πέρασε ένας χρόνος που πήραμε τα εισιτήρια. 

Ώρες πολλές στο δρόμο με πολύ ξενύχτι. 

Χιλιάδες άνθρωποι να κυκλοφορούν με έναν προορισμό. 

Η ίδια διαδρομή για τα "τυλιχτά" πριν το live. 

Στις κερκίδες με τα καλά τους και τα άσχημα τους (μας σηκωναν για να είναι στην αριθμημένη θέση τους...). 

Χιλιάδες μα χιλιάδες άνθρωποι να γίνονται ένα.

Μια λέξη: Ανατριχίλα 

ΥΓ Τι δισκάρα το Load... (άργησα πάνω από 20 χρόνια να το παραδεχθώ) 

Rock n Roll Children - Live at Eightball (again)

Δεν πέρασαν 7 μήνες και έχοντας κλείσει το εισιτήριο καιρό πριν, κατηφόρισα για να ακούσω τους ύμνους του μεγάλου Dio. Χαμός από κόσμο και πόρωση τόσο από νέα παιδιά όσο και από μπαρμπάδες: τους χαίρεσαι και τους δύο.

Ανέβηκαν πολλοί μουσικοί στη σκηνή σε αυτή τη γιορτή και μπορώ να πω ότι η επιλογή των τραγουδιών ήταν ακόμα καλύτερη σε σχέση με την προηγούμενη φορά. Φοβεροί όλοι τους. 4 ώρες ορθοστασία άξιζαν ως το τελευταίο λεπτό.

ΥΓ Στο επόμενο ραντεβού παίξτε και το Sign of the Southern Cross, που το χω απωθημένο \m/

Blind Guardian/Ashes of Ares - Live στη Μονή Λαζαριστών

Πέρασαν 23 χρόνια (ολογράφως εικοσιτρία) από τότε που είχα δει τους Blind Guardian. Η αλήθεια είναι ότι από τότε με δυσκολία με κράτησε κάποια κυκλοφορία τους και έμεινα στα παλιά. Και αποζημιώθηκα με ένα επικό live.

Μπαίνοντας στο χώρο εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ κόσμο είχε (κα από πόσοι φορούσαν καινούργιες μπλούζες Iced Earth). Οι Ashes of Ares με υποδέχθηκαν με το Dark Saga και η συνέχεια περιελάμβανε ολόκληρο το δίσκο. Πολύ δυνατός ο Barlow που τον είχα δει με τους Iced Earth to '99 στην Υδρόγειο. Ακόμα θυμάμαι το στριμωξίδι και την ασφυξία, που βγήκα να πιο 2 κανάτες νερό μετά τα πρώτα τραγούδια. Δε μου έλειψαν εκείνες οι συνθήκες αλλά όταν στα 15 μέτρα από τη σκηνή που βρισκόμουν, δίπλα μου έπιναν χαλαρά μπύρα, ε σε πιάνει μια απογοήτευση. Ωραία απόδοση, νοσταλγική και με μια εμφάνιση του Gus G, που έχει γίνει λίγο μαϊντανός (τι breaking the law).

Στην ώρα τους και οι Guardian και έκαναν έμπα με τραγούδια από την πρόσφατη δισκογραφία τους, τα οποία αν και δε μου είπαν κάτι, σε μέρος του κοινού μίλησαν. Όταν άρχισαν όμως τα 90s απογειώθηκε η φάση. Και κάπου εκεί άρχισε η ψιχάλα που στο Bard Song έγινε βροχή. Ούτε σκηνοθετημένο να το είχαν :) Έλα που όμως το PA τα τίναξε και ξεκινήσαμε το Valhalla ακαπέλα! Επανήλθε όμως γρήγορα και έκλεισαν με Mirror Mirror και Lord of the Rings. Τι άλλο να ζητήσεις σε ένα γεμάτο δίωρο σετ;

Τόσο ο Barlow όσο και ο Hansi ήταν πολύ επικοινωνιακοί και σε συνδυασμό με τις συνθήκες, συνέβαλαν στο να θυμόμαστε αυτό το live μετά από καιρό. Now you all know the bards and their songs

Savatage - Live at Rockwave

Τεράστια η προσμονή για την επιστροφή μετά από 23 χρόνια, των αγαπημένων Savatage. Μιλάμε για εκείνη τη μερίδα του κόσμου που κουβαλάει εκείνο το ρομαντισμό για τη συγκεκριμένη μουσική. Έτσι βρεθήκαμε στο Terra Republic στα πλαίσια του Rockwave.

Λίγο μετά τις 8 ανέβηκαν στη σκηνή ο Michael Schenker παίζοντας τραγούδια από την θητεία του στους UFO. Μας μετέφερε σε 70s ακούσματα και ανέβασε τη hard rock διάθεση. (πως τα γράφω έτσι..) 

Το σκοτάδι έπεσε και Welcome to the Show. Οι Savatage με τον Zak Stevens στα φωνητικά και τους υπόλοιπους των 90s μπήκαν εντυπωσιακά. Jesus saves και καπάκι το Sirens για απογείωση και ανατριχίλα. Η συνέχεια συναρπαστική και ο κόσμος να ξελαρυγγιαζεται.

Ακολούθησαν 7 τραγούδια μέσα στα οποία υπήρχαν χτυπητές στιγμες αλλά τα πράγματα κινήθηκαν σχετικά πιο ήρεμα. Πάλι καλά ήρθε το Believe που είδαμε τον Mountain King και ξεσηκωμός με Gutter Ballet, Edge of Thorns. Στον έβδομο ουρανό αδέρφια.

Το encore είχε Taunting Cobras αντί για Power of the Night, που κάθισε στραβά. Κλείσαμε τραγουδώντας το Hall of the Mountain King, προσδοκώντας την επόμενη φορά που θα τους δούμε.

Rock n Roll Children - Live at Eightball

Πλέον το Eightball έχει γίνει δεύτερο σπίτι μου. Αυτή τη φορά ήρθε η ώρα να παρακολουθήσω το γνωστό tribute band στον Dio.

Σε ένα γεμάτο club, τη βραδιά άνοιξαν οι Firefly, μια tribute μπάντα στους Uriah Heep. Ούτε θυμάμαι πριν πόσα χρόνια είχα δει τους αυθεντικούς στην Υδρόγειο αλλά το πάθος των παιδιών, μου τους ξαναθυμισε. Ωραίες εκτελέσεις σε όμορφα τραγούδια. Return to fantasy.

Με τον ίδιο κιθαρίστα (που τα έσπαγε) βγήκαν οι Rock n Roll Children. Πέρα από τον βασικό τραγουδιστή, ανέβηκαν στη σκηνή και άλλοι. Τόσο αυτό, όσο και η πόρωση των μελών του γκρουπ έκαναν το συγκρότημα ένα με τον κόσμο. Ουσιαστικά όλοι μαζί να τραγουδάμε όσα φοβερά μας χάρισε αυτή η τεράστια προσωπικότητα: ο Ronnie James Dio.

Εδώ ανήκουμε, έτσι τα έφερε η ζωή ώστε να είναι ένα μέρος του εαυτού μας. Τα λέμε στο επόμενο live.

Grave Digger - Live at Eightball

Την προηγούμενη φορά με είχαν κλείσει το πάρκινγκ και δεν μπόρεσα να πάω. Αυτή τη φορά ενώθηκα με τους υπόλοιπους, φαινομενικά, νορμάλ μεταλλαδες για να δούμε τις παλιοσειρες από τη Γερμανία. 

Πολύ επικοινωνιακός o Boltendal ήταν η ψυχή του πάρτυ. Γιατί έτσι εξελίχθηκε με τις αντιδράσεις εκατέρωθεν. Στα επικά κομμάτια έβλεπες μια αναπάντεχη πόρωση από το κοινό. Στα old school το διασκεδάσαμε όσο γινόταν. Και στα κομμάτια από το Tunes of War το τερματίσαμε.

The clans are still marching 

Khirki - Live at Eightball

Βράδυ Σαββάτου και έφτασε η ώρα να πραγματοποιήσω την ευχή μου να παρακολουθήσω αυτό το ανερχόμενο ελληνικό συγκρότημα.

Σε ένα Eightball με αρκετό κόσμο και κυρίως πολύ ενθουσιώδη, οι τρεις μουσικοί βγήκαν έκαναν το soundcheck τους και στο τέλος μάζεψαν χαμογελαστοί τα όργανα τους. Στο ενδιάμεσο σάρωσαν.

Σε 1,5 ώρα έπαιξαν σχεδόν και τους 2 δίσκους τους και δεν παρέκλειναν σε κάποια διασκευή. Δυναμικοί, αρτιοι εκτελεστικά, σε επαφή με το κοινό, μας έδειξαν ότι αξίζουν πολλά στο άμεσο μέλλον. Έφυγα εντυπωσιασμενος και υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να τους χάσω σε μελλοντική τους εμφάνιση. 

Εκεί που πάμε θα ‘μαστε οι ζωντανοί

Σαν αστραπή στη νυχτωδία

Που θα φωτίσει όσους έπεσαν νεκροί

Αυτούς που έπνιξε η αγωνία

Bucket List

Οι συναυλίες είναι σίγουρα ένας τρόπος να μεταφερθείς κάπου αλλού. Κάπου που θα επιστρέψεις διαφορετικός. 

Χωρίς να τα βάλω κάτω μου έρχονται κάποια συγκροτήματα που θα ήθελα λίγο παραπάνω να δω, αν και δεν είναι πολύ πιθανό. Μήπως αν έρθουν σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη να το βρω αφορμή και με έναν σμπάρο δυο τριγώνια; 🙂

Λοιπόν πάμε στο προκείμενο:

• Rage Against The Machine (παίζει να μην ξαναπεριοδεύσουν) 
• Μπάντες που είναι στα τελευταία τους (πχ Manowar...) 
• Khirki (δικοί μας είναι, που θα πάει)
• Nanowar of Steel (κάνουν το χαβαλέ τους με τραγουδάρες)

Λογικά θα βολευτώ με κάτι άλλο. Αλλά ας υπάρχει εδώ αυτή η λίστα. 

Gamma Ray - Live at Principal

Πολύς κόσμος, πολύ ζέστη, πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και φάση από τα γνωστά της καθημερινότητας. Και οι Gamma Ray.

Πριν από αυτούς όμως οι καλοί και φιλότιμοι Έλληνες Silent Winter. Και ακόμα πιο πριν ότι ξέχασα το εισιτήριο σπίτι και ξαναγύρισα. Το εισιτήριο που είχα αγοράσει από το Μάιο 😵

Ένα metal party, να ξελαρυγκιόμαστε στα γνωστά ρεφραίν και τον Hansen μόνιμα με το χαμόγελο στα χείλη. Rebellion in Dreamland, Heading for Tomorrow και άνοιξε η όρεξη για τη δισκογραφία τους ξανά. 

ΥΓ Τα live θα είναι πάντα μια απόδραση από την πραγματικότητα

Rammstein - Live in OAKA

Πιστεύω ότι αν είχα παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη συναυλία σε μικρότερη ηλικία, θα ήταν από αυτές που σε στιγματίζουν για πάντα. Φοβερά σκηνικά με τον εκπληκτικό πύργο, φαντασμαγορικό σόου, τέλειος ήχος, πρόζα σε κάποια τραγούδια, φωτιά και ξανά φωτιά. Δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις κάποια στιγμή αφού ήταν τόσο καλοστημένη και δουλεμένη που δε σε άφηνε να πάρεις ανάσα. Κερασάκι ο χαμός με τις εκρήξεις στο Du Hast. Δεν περιγράφω άλλο.

ΥΓ Γαμώ τα κινητά

Athens Rocks Festival - Ghost, Rotting Christ, Candlemass, Typhus

Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που μπήκα σε λεωφορείο για εκδρομή σε συναυλία και πολλά παραπάνω για Αθήνα. Μετά από σχεδόν 8 ώρες και με δροσιστική νότα τις ατάκες του διοργανωτή φτάσαμε. Μερικά πιτόγυρα γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και μέσα στον συναυλιακό χώρο.

Οι Candlemass ήταν καλοί και σωστοί. Στα αυτιά μου πάντα θα ηχούν ως μια μπάντα θεμέλιος λίθος στο doom και βλέποντας τους, μπορώ να πω ότι δεν κουνήθηκε αυτός ο βράχος. Θα βρίσκονται πάντα στη θέση που τους πρέπει.

Οι Rotting Christ είναι δικοί μας όσο είναι και όλης της διεθνής σκηνής. Μια ακόμα δυναμική και συμπυκνωμένη εμφάνιση από τον Σάκη και τους δικούς του που επέλεξαν ένα όχι best of setlist. Μαγκιά τους. Όσο και αν φαντάζει για μικρό κοινό ο ήχος τους πάντα καταφέρνουν να τον περάσουν στο μεγάλο.

Και ήρθε η ώρα των Ghost. Ναι θα μπορούσαν να παίξουν τουλάχιστον άλλα 3 τραγούδια. Ναι ο ήχος κάποιες στιγμές ή μπούκωνε ή αποδυναμωνόταν σε βάθος. Αλλά το show ήταν αντάξιο του θορύβου που έχουν κάνει αυτά τα χρόνια. Ο κόσμος κάθε ηλικίας το καταδιασκέδασε και δεν υπήρχε στιγμή που να μην τραγουδήθηκε. Μεγάλη εμφάνιση από ένα γκρουπ που μας αξίζει και με έναν τέτοιον mastermind, sky is the limit. 

ΥΓ Τέλειος καιρός με λίγη συννεφιά και αεράκι

ΥΓ 2. Άπλα ο συναυλιακός χώρος, τον γύρισα απ' άκρη σ' άκρη

ΥΓ 3. Η θάλασσα από metal t-shirt δε συγκρίνεται με καμία θάλασσα \m/

Beast in Black - Live in Principal

Η συγκεκριμένη μπάντα είναι αυτό που λένε ένοχη απόλαυση. Όταν τους είχα πρωτοακούσει δεν ήμουν σίγουρος αν είναι κωμική φάση ή αν έχουν και γυναίκα τραγουδίστρια. Αλλά ο συνδυασμός ήταν επιτυχημένος και τα τραγούδια κολλητικά. Φάση disco party στο Eightball, το μεταλλάδικο.

Προς θετική έκπληξη είχε πολύ κόσμο όταν έφτασα στο Principal. Και πάντα αξίζει να παρατηρείς τους άλλους μεταλλάδες, άλλωστε σε αυτούς ανήκεις και όχι σε αυτούς που βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο εργασίας. Στην ώρα του το συγκρότημα έπαιξε ένα μίγμα από τα τρία άλμπουμ του, με τα πιο cheesy-κολλητικά τραγούδια τους να ξεσηκώνουν περισσότερο τον κόσμο. Μια πιο πάρτι κατάσταση, με ένα κολλημένο χαμόγελο στο πρόσωπο δεν είναι διόλου συνηθισμένο σε metal live. Αλλά αυτό θέλαμε. 

Ο Γιάννης ήταν πολύ δυνατός φωνητικά και πολύ to the point επικοινωνιακά. Το συγκρότημα δεμένο με χορογραφίες και τον Anton να παίρνει συχνά το μικρόφωνο. Η εμφάνιση τους μεταλλική, τα synth ποπ και ακόμα απορώ γιατί τα έχουν προηχογραφημένα και δεν έχουν ένα ακόμα μέλος... (δεν θα το άντεχαν οι true μεταλλάδες;).

Ωραίο live, Τρίτη βράδυ στην πόλη και καλώς να ξανάρθετε.

Geoff Tate - Live in Principal

Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που πήγα σε συναυλία. Ήταν από αυτά που μου έλειψαν πολύ εξαιτίας της κατάστασης με τον κορωνοϊό. Ίσως υπό κανονικές συνθήκες να μην πήγαινα στη συγκεκριμένη αλλά η δίψα ήταν μεγάλη.

Κόσμος μπόλικος αλλά δεν ήταν γεμάτο το Principal. Για τη φάση που είμαστε μια χαρά είναι. Ηλικίες εκεί που βρισκόμουν εγώ αλλά και γενικά, πάνω από τα 35 (από την πρόχειρη δημοσκόπηση που έκανε ο Tate :Ρ). Πολύ cool, χαρισματικός τύπος και με εμπειρία 40 χρόνων ήταν το επίκεντρο. Η μπάντα του ίδρωσε τη φανέλα και απέσπασε πολλά χειροκροτήματα, που είναι κατόρθωμα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ολόκληρο το Rage for Order: θεωρείται δίσκος-σημείο αναφοράς αλλά ποτέ, ούτε και τώρα με ξετρέλανε. Φωνάξαμε τα ρεφρέν, γουστάραμε τις εκτελέσεις.

Ολόκληρο το Empire: πιο φωτεινό, ανέδειξε ότι όλοι οι μεταλλάδες θέλουν τις εμπορικές τους στιγμές. Το χαρήκαμε.

Κλείσιμο με Queen of the Reich και δε γίνεται να μην έφυγες πορωμένος μετά από 3 ώρες στο χώρο. 

ΥΓ Μου είχε λείψει η φυλή των μεταλλάδων. Τα σχόλια, οι επισημάνσεις, οι μορφές... Μόνο σε metal live θα τους ζήσεις.

ΥΓ 2. Your soul slipped away, It belongs to the Queen of the Reeeeeeich

Dimmu Borgir - Live at Principal

Περιγραφή:

Το αναμενόμενο θα ήταν όσο περνάνε τα χρόνια να μαλακώνουν τα ακούσματα και να μην πολυασχολούμαι με τη μουσική. Έτσι κάνουν οι αθρώποι. Έλα που όμως πριν 2 μήνες πήγα σε thrash συναυλία και πριν κανά 2 σε black metal.
Οι Dimmu Borgir μπορεί να προκαλούν στους μη μυημένους αποστροφή στη θέα τους αλλά στο άκουσμα τους δεν τίθεται θέμα: είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Μπορεί πλέον το black metal στοιχείο τους να υπολείπεται του συμφωνικού αλλά αυτό δεν τους κάνει χειρότερους. Αντίθετα είναι ακόμα πιο προσβάσιμοι στο μεγάλο κοινό με αποτέλεσμα να γεμίσουν το Principal την Τρίτη το βράδυ. Μεγάλα και επικά τραγούδια και καλή επαφή με το κοινό. Το οποίο (αδικαιολόγητα) δεν κοπανιόταν ενώ (δικαιολογημένα) παραπονέθηκε για την πολύ μικρή διάρκεια. Δεν αντέχει η φωνή; Δεν αντέχει ο κόσμος πολύ ώρα αυτή τη μουσική; Είναι μεγάλοι; Δεν έχουν πολλά τραγούδια; Τίποτα από τα παραπάνω. Έτσι μείναμε με μια πίκρα αλλά η ποσότητα δεν είναι το κριτήριο. Ήταν μια όμορφη black metal συναυλία. Οξύμωρο να συνυπάρχει η λέξη όμορφος με το black metal. Το μη όμορφο είναι ότι σίγουρα όταν περάσουν οι μήνες δε θα τη μνημονεύω.

Ιανός

Αν πεις σε κάποιον ότι πριν 20 μέρες πήγες στους Slayer και προχθές ήσουν στον Πάριο, θα πει ότι είσαι διχασμένη προσωπικότητα. Δεν θα πω τα κλασσικά ότι "η μουσική είναι μία, καλή μουσική υπάρχει σε όλα τα είδη κλπ" καθώς μόνο το metal είναι καλή μουσική :P
Στο πατρικό μου δεν υπήρχε κάποια μουσική κατεύθυνση. Ραδιοφωνάκι και τηλεόραση. Έτσι από τη μια το αυτί είχε μάθει στις ελληνικές μελωδίες ενώ από την άλλη δε προκρινόταν κάποιο. Αποτέλεσμα ήταν εκεί στην εφηβεία να επιλέξω εγώ τι με τραβάει και μ αρέσει.
Πολλές φορές αναφέρεται ότι υπάρχουν ξένα συγκροτήματα που στην Ελλάδα τα έχουμε πολύ ψηλά ενώ έξω υπάρχει μέτριο ενδιαφέρον. Κατά τη γνώμη μου αυτό έχει να κάνει με τη μουσική μας παιδεία. Θέλουμε-δε θέλουμε από μικροί μεγαλώνουμε με τις ελληνικές μελωδίες. Είτε είναι του έντεχνου είτε του λαϊκού είτε του ελαφρολαϊκού. Έτσι στη συνέχεια, έστω και υποσυνείδητα η μουσική μας κατεύθυνση θα επηρεαστεί. Όπως και οι ωραίες μελωδίες που ακούγαμε από μικροί δε μπορούν να μας εγκαταλείψουν.

Σημείωση: "Στο διπλανό τραπέζι, ένας θεός με παίζει"

Slayer - Live in Sofia

Τσεκάρω στο blog και διαπιστώνω ότι έχω 3 χρόνια να πάω σε metal live. Τι μου συμβαίνει;! Γρήγορα να πάω με εκδρομικό σε άλλη γη σ' άλλα μέρη!
Σε ένα μουσικό λεξικό δίπλα στον όρο thrash metal θα έχει τη φωτογραφία των Slayer. Δεν υπάρχει συγκρότημα που να συνοψίζει και να ορίζει όλα τα καλά και περίεργα του ιδιώματος. Τώρα που αποσύρονται, δύσκολα να βρεθεί αντικαταστάτης των κορυφαίων.
Κλείσιμο συναυλίας: επί ένα τέταρτο ο Araya επί σκηνής, απλά να χαζεύει τον κόσμο και αυτός να αποθεώνει το συγκρότημα. Είναι αυτή η σχέση ανάμεσα στον κόσμο και τα συγκροτήματα αυτής της μουσικής που χρειάζεται ειδική ανάλυση. Όλο το βράδυ να έπαιζαν, ξανά σήμερα να έπαιζαν όλοι θα ταν εκεί: χτυπημένοι, μικρά παιδάκια, 50ρηδες, έγκυες.
Από τις 10 που βγήκαν στη σκηνή, έπαιξαν μονοκόμματα, χωρίς encore όλα σχεδόν τα καλά τους. Αλλά ούτε η διάρκεια ούτε αν ήταν όλα τα τραγούδια ήταν το θέμα. Η πώρωση, το headbanging, τα mosh pit, τα αθάνατα riff. Όποιος ίδρωσε τη φανέλα, όποιος έχασε λίγη από την ακοή του, όποιος κοιμόταν με ένα χαμόγελο στο πούλμαν. Αυτοί νοιώσανε.

ΥΓ Μέχρι το live βρήκα τη χαρά μου και έφαγα τα πόδια μου γυρνώντας την αγαπημένη Σόφια. Αφού μετά χρειάστηκαν ώρες να ρθω στα ίσια μου.
ΥΓ 2. Αγαπάμε Βούλγαρους. Χωρίς ίχνος καφρίλας, αυθεντικοί, έδειξαν την αφοσίωση τους φορώντας η συντριπτική πλειοψηφία μπλούζες της μπάντας.
ΥΓ 3. Οι μεταλλάδικες καταστάσεις στο λεωφορείο και πριν το live μου είχαν λήψει πολύ. Μπορεί να μην έχω περίγυρο που να ακούει αυτή τη μουσική αλλά αυτό δεν είναι τροχοπέδη.

Iced Earth - Live in Principal

Τρίτη φορά που τους βλέπω. Ο κόσμος ακόμα περισσότερος από το (μακρινό) 1999 αλλά όχι τόσο παθιασμένος. Πάντα ήμασταν πολιτισμένοι και σωστοί αλλά έχουμε γίνει λίγο του σαβουάρ βίβρ οι μεταλλάδες. Πάμε στην συναυλία.
Ο χώρος καλά εξαεριζόμενος αλλά ο ήχος αν και βελτιώθηκε δεν έφτιαξε ποτέ. Αν συγκρίνω με τις παλιές συναυλίες όμως, πάλι καλά να λέμε που το βούισμα πέρασε την επομένη. Θυμάμαι στους Maiden το 1998 σε ανοιχτό χώρο που βούιζαν τα αυτιά μου για 3 μέρες και βάλε. Πολύ ανασκόπηση των παλιών πέφτει ίσως επειδή οι Iced Earth ήταν η ανερχόμενη μπάντα την εποχή που ξεκινούσα. Αλλά πάλι ξέφυγα.
Γεμάτο setlist αλλά πάντα θα προτιμάμε τα μεγάλα τους (τριλογία, Angel Holocaust) από τα πρόσφατα τους. Ο Stu καλός και σαν τραγουδιστής και σαν άνθρωπος (!). Κάθε ένας έχει ένα αγαπημένο από τους Earth. Προσωπικά το Waching over me πάντα θα μου θυμίζει κάτι ενώ χθες το Vengeance is Mine ήταν το τραγούδι των ημερών.
Πραγματικά το φχαριστηθήκαμε και το χρειαζόμασταν. Grab on, fight on! Stormrider! Stormrider!

Του τόπου μας

Μπορεί να ακούμε επί χρόνια και φανατικά (ώρες ώρες) ξένη μουσική αλλά στην Ελλάδα μεγαλώσαμε. Και έτσι έχουν περάσει στο DNA μας πολλά από τα καλά της (τα μη καλά προσπαθούμε να τα αποβάλουμε). Η παράδοση και άλλες πολλές συνήθειες είναι μέσα σε αυτά. Πρώτα από όλα η μουσική που σου κάνει κάτι, εσένα και μένα, ενώ σε έναν δυτικοευρωπαίο ή ασιάτη δε λέει τίποτα. Έτσι σε μένα και στις τόσες χιλιάδες που έκανα δύο συνεχόμενα sold out στο θέατρο Γης, η μουσική του Γιάννη Χαρούλη είχε κάτι του τόπου μας. Είχε αυτή την εξιδανίκευση του παραδοσιακού και την ωραιοποίηση του κρητικού. Αυτά κρατάμε και ως λάτρεις της καλής μουσικής θα τον ξανατιμήσουμε αν έρθει από τα μέρη μας.
Σε μια χώρα που με τις τόσες καφετέριες που έχει, θα μας σώσει μόνο αν μπορούσαμε να παράγουμε καφέ, φυτρώνουν πιο σημαντικά πράγματα. Ανάμεσα σε αυτά, τα σταφύλια παράγονται και γίνονται κρασί που εμφιαλώνεται και προωθείται. Βρεθήκαμε λοιπόν σε ένα οινοποιείο και είδαμε ότι τελικά κάτι παράγεται σε αυτόν τον τόπο και δεν είναι όλος ο κόσμος θαμώνες σε καφετέριες. Εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και πιο εντυπωσιακή η ποικιλία κρασιών στο κτήμα Γεροβασιλείου που επισκεφθήκαμε στα πλαίσια της δράσης Ανοιχτές Πόρτες. Και πλέον μετά από τόση γευσιγνωσία, μπορούμε να παραγγείλουμε το κρασί που μας άρεσει και όχι απλά ένα λευκό ή ένα κόκκινο!

Monster Magnet in Principal

Ήρθαν και έπαιξαν ένα σφιχτοδεμένο setlist με όλα τα παλιά καλά. Αυτό που θέλει ο Έλληνας οπαδός. Σε ένα συναυλιακό χώρο με αραιό κόσμο, σκηνικό που με τα φωτάκια του άγγιζε την ψυχεδέλεια και τα μέλη του γκρουπ να αλλάζουν συνέχεια όργανα. Επαγγελματικό live με τον Wyndorf να είναι ο space lord motherfucker. Έτσι απλά. Δεν απογειωθήκαμε αλλά νομίζω οι Monster Magnet, αυτό το καταφέρνουν με άλλους τρόπους. Δεν ξέρω αν με μυρίζετε, πιάνετε ήθελα να πω...