Πάμε πακέτο

Έβλεπα προχθές μια (ακόμα) ταινία, το Hitchhiker's Guide to the Galaxy βασισμένη στο βιβλίο του Douglas Adams. Και θυμήθηκα που μου το είχε προτείνει μια παρολίγον σειρά μου.
Ήταν καλοκαίρι του 2005 μόλις είχαμε καταταγεί και μας είχαν στείλει στο 401 στην Αθήνα για εξετάσεις για να δούμε τι Ι(κανότητας) θα βγούμε. Και από όλο το κέντρο είχαν κρατήσει τρεις επίλεκτους που η περίπτωση τους έχριζε μεγαλύτερης μελέτης :P Για δέκα ολόκληρες μέρες περιφερόμασταν χωρίς να κάνουμε τίποτα, χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί μας ουσιαστικά, χωρίς να ρθει κάποιος γνωστός να μας δει, χωρίς να ξέρουμε πόσο θα κάτσουμε. Σα χαμένοι στο γαλαξία φορώντας πυτζάμες :) Κι όμως περάσαμε καλά. Και όμως βγάλαμε πολύ γέλιο και τα ήπιαμε αναλόγως. Είναι τα άτομα, είναι οι καταστάσεις, είναι να ταιριάξει η χημεία. Και έφτασε κάποια στιγμή η ώρα και μας άφησαν. Μπορεί να μη ξανασυναντηθούμε ποτέ αλλά όσο κρατάει η μνήμη (και υπάρχει το Πάμε Πακέτο :P) ποτέ δε ξέρεις. Ούτε στο Hitchhiker's...

Στρατός revisited

Αν διαβάζει κανείς αυτό το blog από τις πρώτες μέρες του, θα θυμάται μια σειρά από post για τον Ε.Σ. Το 99% ήταν επικριτικό για αυτό το θεσμό και σίγουρα όχι αδικαιολόγητα. Σε 5 μέρες από σήμερα, πριν ένα χρόνο είχα απολυθεί. Τι ωραίο συναίσθημα! Αλλά και όλη η θητεία ήταν γεμάτη συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά. Πλάκες, χαβαλετζίδικα περιστατικά και άτομα από τη μια, χώσιμο, παρανοϊκές συμπεριφορές από τους καραβανάδες, χαμένος χρόνος από την άλλη. Αν μπορούσα να συνοψίσω την όλη φάση σε μια πρόταση θα ήταν η εξής: Ο στρατός είναι μαλακία αλλά και μαλακία είναι να μην πας.

ΥΓ Καλό κουράγιο στους ψαράδες που υπηρετούν (όπως το αδερφάκι μου και ο Takamori) αλλά και καλή θητεία σε όσους θα πάνε.

Τρελελέ

Έφτασε η μέρα που όλοι περιμέναμε. Φαίνεται απίστευτο, μα είναι αληθινό. Θα μου πάρει λίγο καιρό να το συνειδητοποιήσω, ενώ με το πέρασμα του χρόνου λογικά θα μου μείνουν τα αστεία και τα πιο σημαντικά (από ασήμαντα άλλο τίποτα στον ΕΣ). Ως τότε όμως, ο μέχρι πριν λίγο στρατιώτης και νυν πολίτης κερνάει. Ματζίρηδες ή μη είστε καλοδεχούμενοι. Και στα δικά σας οι στρατευμένοι!

Απολελέ

Λίγες ώρες μείνανε,
μάτια μου γλυκά
Οι σκοπιές τελειώσανε
Τα δάκρια στεγνώσανε

Αυτήν την Κυριακή
παίρνω το χαρτί
Απολύομαι, απολύομαι,
απολύομαι μωρό μου
και τρελαίνομαι

Φαίνεται απίστευτο
μα είναι αληθινό
Ετοιμάσου κι έρχομαι
Μόνο εσένα σκέφτομαι
Αυτήν την Κυριακή
θα’χουμε γιορτή

Απολύομαι, απολύομαι,
Απολύομαι μωρό μου και τρελαίνομαι

ΥΓ Σας έπρηξα με το στρατό ε; Είπαμε λίγες ώρες μείνανε

Άκυρο!

Οι μήνες περνάνε αλλά η ώρα και η μέρα δεν περνάνε. Για το στρατό μιλάω φυσικά. Γι αυτό λογικό είναι να προσπαθεί ο κάθε φαντάρος να πάρει καμιά άδεια, να περάσει καλύτερα. Αν δεν το παλέψει όμως, δεν θα του έρθει στο πιάτο. Εκτός βέβαια και αν είναι βύσμα. Πως θα περάσεις καλύτερα; Ένας τρόπος είναι να «κρύβεσαι» και με αυτό τον τρόπο να χώνονται οι άλλοι για σένα. Αυτό όμως είναι για τα κωλόπαιδα, τα οποία δυστυχώς είναι πολλά και αυξάνονται. Ένας άλλος τρόπος είναι ρίχνοντας «άκυρα». Έμμεσα βέβαια. Σου λένε από το να φτιάχνεις τζάμια σε ένα ετοιμόρροπο κτίριο μέχρι να κάνεις απόψυξη στο ψυγείο; Άκυρο! Σου λένε να γράψεις ένα κείμενο στο PC; Άκυρο! Σε τιμωρούν με σεξ (στέρηση εξόδου πονηρόμυαλοι!); Άκυρο! Σου ρίχνουν 5 μέρες φυλακή; Άκυρο! Κάθεσαι τις 4 και συνεννοήσαι με το στρατολόγο να μην τις περάσουν. Συμπέρασμα: σε ένα άκυρο σύστημα πρέπει να μοιράζεις απλόχερα τα άκυρα.

ΥΓ. Για να δούμε που θα πάμε φέτος διακοπές. Από Ιόνιο πήγαμε Κύπρο, από Κύπρο Κρήτη και Μύλο, και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη και τη Σκιάθο. Στη σκέψη βέβαια γιατί το τι θα γίνει στο τέλος δεν τον ξέρει ούτε ο Χορταρέας!

Ποτέ δεν είναι αργά

Ποτέ δεν είναι αργά για ένα φαντάρο να φάει φυλακή. Ακόμα και αν είναι 8,5 μήνες στο ίδιο μέρος. Δε με πολυχάλασε που έμεινα μέσα τέσσερις μέρες. Για μένα πάντα το διαφορετικό είναι και ενδιαφέρον. Ποτέ δεν είναι αργά για έναν άλλον φαντάρο να πάρει την επιθυμητή του μετάθεση. Μετά από 2 μηνάκια στα σκηνάκια καιρός για χαλάρωμα. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξουν τα πράγματα, να βρούμε το δρόμο μας.

Μικρός ή χαζός

Καλώς ή κακώς πάλι για το γαμόστρατο θα γράψω. Είναι που τον γουστάρω πολύ :@ Το καλό είναι ότι κάνουμε καλό χαβαλέ με μερικά παιδιά εκεί μέσα και περνάει πιο ομαλά ο καιρός. Τελικά ανακάλυψα πως μπορεί να περνάει καλά κάποιος μέσα σε αυτό το άντρο των χαραμοφάηδων: πρέπει να είναι είτε μικρός είτε χαζός. Αν είσαι μικρός δέχεσαι πιο άνετα τις μαλακίες, δεν δίνεις τόση σημασία στις διαταγές κλπ. Αν είσαι χαζός όλα είναι καλά για σένα αφού δεν βρίσκεις κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό εκεί μέσα. Μη πω ότι συμφωνούν με τη λογική σου! Γι αυτό λοιπόν, ένας παλιός πλεόν, συμβουλεύει καλύτερα να μπει κάποιος μικρός. Αν είναι και χαζός ακόμα καλύτερα γι αυτόν. Trust me, I 'm a doctor.

Σειρές

Ώντας στρατιώτης είναι φυσιολογικό να ασχολείσαι με τα του στρατού. Κυρίως όταν είσαι μέσα με τις υπηρεσίες, τα αστεία περιστατικά αλλά και έξω αφού δύσκολο να σε απασχολεί κάτι περισσότερο στην καθημερινότητα σου. Αν βέβαια υπηρετείς στον τόπο σου η αλήθεια είναι ότι όταν είσαι έξω δεν πολυασχολήσε. Στο ψητό τώρα. Τόσο διαστημα στο στράτευμα παρατηρείς κάποια πράγματα. Και δεν θα αναφερθώ στα στελέχη γιατί ακόμα και σήμερα η γνώμη μου παραμένει ίδια από τότε που έιχα γράψει το ΕΣ=? Θα αναφερθώ στα φαντάρια. Παρατηρώ λοιοπόν ότι η σειρά παίζει κάποιο ρόλο.Τουλάχιστον στο τάγμα που υπηρετώ, κάθε σειρά έχει καποια χαρακτηριστικά και δύσκολα διαφοροποιείται κάποιος από αυτή. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτή τη στιγμή απολύεται η σειρά 290. Στη δύναμη του τάγματος βρίσκονται όλες οι σειρές δηλαδή η 291, 292, 293. Τα παιδία της 290 ήταν όλα νορμάλ, ευχάριστοι, συνεννοήσιμοι τύποι, με χιούμορ. Άτομα που η θητεία περνούσε καλά μαζί τους παρά τις μαλακίες του στρατού. Σαν τους 290 είναι και οι 291. Μόνο που αυτοί δεν είναι τόσο χαλαροί ενώ είναι και γκρινιάρηδες. Η 293 πάλι είναι όλοι τους ήσυχα παιδιά και δε δημιουργούν προβλήματα. Άφησα τελευταία τη δική μου σειρά, τη 292, η οποία είναι η χειρότερη συγκρητικά. Άτομα που κοιτάνε συνέχεια να λουφάρουν, παρτάκηδες, γαμοσείρια.
Κανείς δε λέει ότι επειδή αυτό ισχύει στο τάγμα μου ισχύει για όλες τις διαβιβάσεις ή όλο το στρατό. Απλά η σύνθεση της κάθε σειράς ίσως έιναι και η αιτία της συμπεριφοράς της. Η 292 λοιπόν αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από 20χρονούς που μόλις τελείωσαν το σχολείο μπήκαν στο στρατό. Στερούνται δηλαδή μόρφωσης. Ακόμη όσο περνάνε τα χρόνια οι νέοι γίνονται όλο και πιο ξεψαρωμενοι και θρασείς. Οι άλλες σειρές πάλι αποτελούνται εξ ολοκλήρου από μορφωμένα παιδιά αλλά και αυτά που έβγαλαν μόνο το λύκειο δεν έιναι σαν τους 292 που δεν ήξεραν τι να κάνουν και αναγκαστικά μπήκαν στο στρατό.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν παρατηρήσεις του περιβάλλοντος μέσασ το οποίο ζω. Εκτός λοιπόν από τη ρουτίνα καλό είναι να ασχολείται κανείς και με τίποτα παραπέρα γιατί αλλιώς θα κουρκουτιάσει το μυαλό του με αυτά που έχει να ασχολείται μέσα.

ΥΓ Τελικά η πολυθρύλητη εμπλοκή στο 490 ΤΔΒ δεν ήρθε. Τζάμπα έπρηζα όσους έπρηζα :P
ΥΓ 2. Καλή θητεία μελλοντικά π*****νεα

ΕΣ=?

Στην περίπτωση μου ισχύει το «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος». Η επιθυμητή θητεία των 3 ημερών τελικά έγινε 12 μήνη. Αλλά δε σκοπεύω να γράψω ένα χρονικό της μέχρι τώρα θητείας μου. Όλοι οι φαντάροι από ιστορίες άλλο τίποτα.
Ας δεχτούμε a priori ότι ο στρατός είναι απαραίτητος για μια χώρα. Η εποχή που δεν θα υπάρχουν στρατοί είναι πολύ μακριά, εκεί που θα τελειώσει και η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό όταν ακούει κανείς τη λέξη στρατός είναι πιθανότατα φαντάροι, χακί, όπλα, πειθαρχία, αυστηρότητα κλπ. Αυτό που καταλαβαίνει κάποιος όταν μπει σ’ αυτόν το οργανισμό είναι τα παραπάνω αλλά από μια άλλη σκοπιά.
Γιατί τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική που τα βλέπεις. Ένας οργανισμός στημένος στραβά, δυσλειτουργικός από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, μια πειθαρχία όταν βολεύει, εμμονές σε ανούσια πράγματα, επιβολή όχι κερδίζοντας το σεβασμό αλλά με απειλές κλπ κλπ. Αξιωματικοί μεγάλοι ή νέοι δεν έχουν πολύ διαφορά μεταξύ τους. Ύφος (λες και ξέρουν κάτι παραπάνω), μαγκιά εκεί που περνάει (στα μεγάλα βίσματα κάθονται προσοχή), προσπάθεια να στην πουν παντού (μέχρι γιατί ξύθηκες), κόμπλεξ. Αν η λέξη βίσμα είναι σχεδόν συνώνυμη με τον στρατό ή λέξη κόμπλεξ είναι ταυτόσημη.
Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, και πολύ λέω, είναι οι νορμάλ. Και όταν λέω νορμάλ εννοώ ανθρώπους που μιλάς και συναναστρέφεσαι έξω. Ακόμα και οι στρατιωτικές νοσοκόμες την έχουν δει. Αλλά όταν είσαι σε ένα τέτοιο γαμημένο περιβάλλον που σε γαμάνε για χρόνια οι ανώτεροι είναι επόμενο όταν αποκτάς λίγη εξουσία και όταν δεν έχεις καμιά σοβαρή παιδεία να γίνεις τα ίδια σκατά.
Μπορεί αυτά που γράφω να ακούγονται ως η απογοήτευση ενός νέου που είναι κλεισμένος σε ένα χώρο που δεν θέλει και δεν βρίσκει κάτι ενδιαφέρον. Όντως ισχύει αυτό. Αλλά δεν φταίει ο νέος που είναι λουφαδόρος αλλά ο στρατός που τον κάνει. Γιατί και άτομα που στην κανονική τους ζώη και δημιουργικά και φιλόδοξά ήταν, εδώ πέφτουν σε μια κωματώδη κατάσταση. Οι αργοί ρυθμοί, η ανουσιότητα, η τυπολατρεία, οι αξιωματικοί που σαν άνθρωποι δεν αξίζουν κανέναν σεβασμό σε οδηγούν να γίνεις υποτονικός, να λουφάρεις, να φειδιάζεις και όλα τα άλλα σχετικά ρήματα.
Για να μην πλατειάζω, θέλω να πω ότι ως προσωπικά περνάω σχετικά χαλαρά μέχρι στιγμής. Αυτό όμως δεν αναιρεί όλα τα παραπάνω. Η άνεση χρόνου που έχω καταφέρει να έχω μου έδωσε απλά την ευκαιρία να γράψω τις παραπάνω σκέψεις. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι ο στρατός. Θα περάσει, θα ξεχαστεί. Είναι μην γίνω σαν αυτά που πάντα έβριζα. Να μην έχω το θάρρος της γνώμης, να σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν έχω δίκιο, να ανέχομαι την αδικία. Ήδη η λέξη βίσμα δεν ακούγεται χυδαία στα αυτιά μου…

ΕΣ= Ελληνικός Στρατός ή Ελληνικά Σκατά; Επιλέξτε