Του τόπου μας

Μπορεί να ακούμε επί χρόνια και φανατικά (ώρες ώρες) ξένη μουσική αλλά στην Ελλάδα μεγαλώσαμε. Και έτσι έχουν περάσει στο DNA μας πολλά από τα καλά της (τα μη καλά προσπαθούμε να τα αποβάλουμε). Η παράδοση και άλλες πολλές συνήθειες είναι μέσα σε αυτά. Πρώτα από όλα η μουσική που σου κάνει κάτι, εσένα και μένα, ενώ σε έναν δυτικοευρωπαίο ή ασιάτη δε λέει τίποτα. Έτσι σε μένα και στις τόσες χιλιάδες που έκανα δύο συνεχόμενα sold out στο θέατρο Γης, η μουσική του Γιάννη Χαρούλη είχε κάτι του τόπου μας. Είχε αυτή την εξιδανίκευση του παραδοσιακού και την ωραιοποίηση του κρητικού. Αυτά κρατάμε και ως λάτρεις της καλής μουσικής θα τον ξανατιμήσουμε αν έρθει από τα μέρη μας.
Σε μια χώρα που με τις τόσες καφετέριες που έχει, θα μας σώσει μόνο αν μπορούσαμε να παράγουμε καφέ, φυτρώνουν πιο σημαντικά πράγματα. Ανάμεσα σε αυτά, τα σταφύλια παράγονται και γίνονται κρασί που εμφιαλώνεται και προωθείται. Βρεθήκαμε λοιπόν σε ένα οινοποιείο και είδαμε ότι τελικά κάτι παράγεται σε αυτόν τον τόπο και δεν είναι όλος ο κόσμος θαμώνες σε καφετέριες. Εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και πιο εντυπωσιακή η ποικιλία κρασιών στο κτήμα Γεροβασιλείου που επισκεφθήκαμε στα πλαίσια της δράσης Ανοιχτές Πόρτες. Και πλέον μετά από τόση γευσιγνωσία, μπορούμε να παραγγείλουμε το κρασί που μας άρεσει και όχι απλά ένα λευκό ή ένα κόκκινο!

Gourmet 13

Γιορτές=φαΐ. Δικαιολογίες. Στα περισσότερα από τα παρακάτω πήγα πριν τις γιορτές. Όρεξη να χεις (και λεφτά) και όλο σε ταβέρνες και μεζεδοπωλεία θα είσαι.

Καραπιπερίμ (Θεσσαλονίκη): Κοντά στα φοιτητικά πάνω από την Ροτόντα, κρυμμένο σε ένα στενάκι. Ζεστός χώρος, παρεΐστικη μουσική και πολύ ωραίο λουκάνικο. Γιατί να μην ξαναπάω;
Η Ωραία Πίνδος (Θεσσαλονίκη): Πήγαμε επειδή ήταν η μόνη ταβέρνα που βρήκαμε να καθίσουμε ανήμερα των Θεοφανίων. Από κρέατα κάτω του μετρίου ενώ και στο τέλος πρέπει να ζητήσεις απόδειξη για να σου φέρουν. Απορώ πως κρατάει.
Γαμπρίνους(Θεσσαλονίκη): Μπυραρία στη Συγγρού που μαζεύει κόσμο από παλιά. Για τη φάση (και τις ροκιές) το μαγαζί καλό είναι. Άμα θελήσω ποικιλία από μπύρες ή φαγητό της προκοπής, θα κοιτάξω αλλού.
50-50 (Τρίπολη): Μικρός χώρος στο κέντρο της πόλης αλλά πεντακάθαρος. Στους τοίχους εικόνες από την γνωστή τηλεοπτική σειρά ενώ αν και καθημερινή (καθημερινές στην Τρίπολη δεν πολυβγαίνει για φαγητό ο κόσμος) είχε κόσμο.
Από γεύσεις απλά συμπαθητικά τα πράγματα αλλά εκεί θα πας για να πιεις και να συνοδεύσεις το κρασί με κανένα μεζέ.
Θόλος (Άνω Δολιανά): Τα Άνω Δολιανά είναι ένα μικρό χωριουδάκι, αρκετά περιποιημένο και προσεγμένο (αυτό μάλλον οφείλεται γιατί από κει είναι ο Λαλιώτης). Μια χαρακτηριστική ταβερνούλα του είναι ο Θόλος. Από γεύσεις και επιλογές δεν είναι κάτι τρομερό. Αλλά μέχρι εκεί δεν πας για το φαγητό αλλά για το μέρος και την παρεΐστικη φάση. 
Κούρος (Τρίπολη): Έχω πάει ήδη δυο φορές. Από τους Τριπολιτσιώτες θεωρείται κλασσικός. Ο χώρος μέσα είναι συμπαθητικός (αν και παραπέμπει λίγο σε καφενείο). Η γκαρσόνα (παρα)είναι φιλική όπως και όλο το service κάτι που εγώ το βρήκα θετικό. Τα πιάτα τώρα, είναι σχεδόν όλα τους ενδιαφέροντα και ξεχωριστά. Τοπικές γεύσεις που αξίζει να δοκιμάσεις. Από τιμές σχετικά καλό. Θα ξαναπάω (για όσο είμαι εδώ).

Gourmet 12

Ήρθε η ώρα να γευτούμε και τα φαγητά του Μοριά. Η Θεσσαλονίκη έχει τη φήμη του καλού φαγητού αλλά μέχρι στιγμής δεν απογοητεύτηκα από αυτά που δοκίμασα εδώ χάμω.

Noodlebar (Θεσσαλονίκη): Ασιατικό μαγαζί με υποκαταστήματα. Πολύ μοντέρνο εσωτερικά και με ενδιαφέρον μενού. Ίσως θέλει λίγη εξοικείωση στα πιάτα αλλά γενικά μ' άρεσε και θα ξαναπάω.
Μαντράκι (Τρίπολη):Ψητοπωλείο σχετικά στο κέντρο. Φιλικός ο ιδιοκτήτης αλλά έχει πολύ καλύτερα και ομορφότερα μαγαζιά η πόλη.
Αραπάκος (Ναύπλιο): Ψαροταβέρνα στην παραλία του Ναυπλίου. Ο ιδιοκτήτης (μεγάλη μούρη) ήταν κολλητός οικογενειακού φίλου, ο οποίος και παρήγγειλε σφυρίδα (ουάου). Ποιοτικά τα φαγητά. Από τιμές δεν πλήρωσα να πω αλλά πρέπει να ταν ακριβές.
Κακαναράκης (Ναύπλιο): Ωραίος χώρος μέσα στα στενάκια του Ναυπλίου. Ο ιδιοκτήτης (ζεν πρεμιέ) ήταν κολλητός του οικογενειακού φίλου και έτσι πάλι δεν ξέρω για τιμές. Από γεύσεις πάντως μια χαρά.
Σεντουκάκι (Τρίπολη): Κοντά στην κεντρική πλατεία, μέσα στα στενάκια, όμορφο έξω και μέσα. Έχει πιάτα πέρα από τα αναμενόμενα (δοκιμάστε κοτόπουλο με σουσάμι) και σχετικά φτηνό.
Πεινακοθήκη (Τρίπολη): Λίγο έξω από την πόλη, ένας σχετικά μεγάλος χώρος. Οικογενειακή φάση αλλά και παρεΐστικη. Τα πιάτα του πολλά και νοστιμότατα. Τσιμπολόγησα δηλαδή :P Ποικιλία και στο γλυκό.
Η Ταβέρνα του Μοριά  (Χρυσοβίτσι): Στην ορεινή Αρκαδία, σε ένα χωριουδάκι που το αναστάτωσαν οι φωνές μας, είναι ένα όμορφο ταβερνάκι. Χαρακτηριστικά τα πιάτα, φιλική εξυπηρέτηση και εκείνο το βράδυ είχε ζωντανή μουσική. Ρεμπετάδικο έγινε. Ωραία φάση.

ΥΓ Περίεργο να βάζω σε παρένθεση τη Θεσσαλονίκη...

Gourmet (Summer Edition)

Πολλά μέρη, πολλές γεύσεις. Κατεβάστε ένα τσιπουράκι και ξεκινάμε.

Χριστόφορος (Ποσείδι): Ίσως τα καλύτερα θαλασσινά που έχω φάει. Δεν είναι όπως πας σε μια ταβέρνα στην πόλη και λες ότι ήταν καλά. Αυτά ήταν πεντανόστιμα! Μην παραλείψετε σαρδέλα, μύδια, χταπόδι.
- (Μακρινίτσα): Όμορφη ταβερνούλα στην πλατεία του χωριού. Από φαγητό αξιοπρεπές αλλά όχι και αξιομνημόνευτο.
Πέτρος (Αγνώντας): Ταβέρνα με το κύμα να σκάει στα πόδια σου. Βαρκούλες, δίχτυα, προβλήτα. Μέχρι εκεί. Γιατί το φαγητό δεν ήταν ούτε τίποτα ιδιαίτερο, άσε που πρέπει να παίζει φούρνος μικροκυμάτων. Κρίμα.
Ρόδι (Σκόπελος): Ίσως από τα πιο σικ μαγαζιά που έχω φάει. Προσεγμένο περιβάλλον, άψογη εξυπηρέτηση, ωραίες γεύσεις. Πλήρωνες και αναλόγως βεβαίως βεβαίως.
Περιβόλι (Σκόπελος): Είχε καλές συστάσεις για αυτό έβαλα νερό στο κρασί μου και έκανα κράτηση (αλλιώς δεν έβρισκες). Μέσα στα κλήματα, με ωραία πιάτα. Από εξυπηρέτηση όμως μαύρα μεσάνυχτα: αργή, δεν είχε αυτό που θέλαμε, άλλο παρήγγειλα και άλλο μου έφεραν.
Ξηντάρης (Σκόπελος): Πάνω στο Κάστρο της Σκοπέλου, σε πλεονεκτική τοποθεσία βρίσκεται το μαγαζί του γνωστού ρεμπέτη. Αν πας για το φαγητό δεν θα μείνεις και άναυδος. Αν πάς για τη φάση (πιάνουν τα μπουζούκια και τα γκαρσόνια) θα περάσεις καλά.
Η Ψάθα (Βόλος): Σε ένα ουζάδικο του Βόλου δεν θυμάμαι να είχα πάει. Όταν περάσαμε δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο στην παραλία παρά μόνο σε αυτό και έτσι το προτιμήσαμε. Καλό δε λέω, αλλά ίσως καλόμαθα σε όλα τα παραπάνω και λέω ότι ήταν απλά καλό.

ΥΓ Κέρασμα γλυκάκι δεν παίζει στην Σκόπελο

Gourmet X(XX)

Το τελευταίο διάστημα δεν υπάρχει εκείνος ο καταιγισμός επισκέψεων σε σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Κι αυτό γιατί υπάρχει μαγειρική εντός σπιτιού. Δεν έχω παράπονο!
Αχαίνιο (Πολύγυρος): Στην πλατεία του Πολυγύρου, μια ταβέρνα με ζωντανή μουσική κάποιες μέρες. Έχει ποικιλία από κρεατικά και ψαρικά. Μόνο πρόβλημα τα αχαίνια που μπορούν να πέσουν στα πιάτα αν φυσήξει αέρας :)
Bejing: Κινέζικο στη Σοφούλη. Από μια επίσκεψη δεν μπορείς να συμπεράνεις την ποικιλία των φαγητών αλλά ότι δοκιμάσαμε ήταν μια χαρά. Όπως μια χαρά ήταν και η διακόσμηση του μαγαζιού. Μια χαρά και οι τιμές.
Fairuz: Αράβικο στη Φλέμινγκ. Από καιρό το είχα στο μάτι και τελικά έκατσε η φάση ένα Σάββατο μεσημέρι. Μικρός και όμορφος ο χώρος και όχι κιτς. Τσιφτετελάδικη ανατολίτικη η μουσική. Οι γεύσεις; Ωραίες και ενδιαφέρουσες. Θα ξαναπάω.
TGI Fridays: Γνωστή αμερικάνικη αλυσίδα, την οποία συνήθως επισκέπτομαι για ποτό. Και οι γεύσεις της όμως δεν πάνε πίσω όπως και η ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι εξηγείται που φίλος έχει αποκτήσει διαρκείας σε αυτά της Αριστοτέλους :P
O Κήπος (Χορτιάτης): Την Πρωτομαγιά το επισκεφθήκαμε αλλά η εξυπηρέτηση ήταν σε καλά επίπεδα. Από πιάτα κλπ ικανοποιητικά, οι τιμές τσιμπημένες για Χορτιάτη

Ούγγρικο Gourmet

Ένας από τους λόγους που ξεκίνησα τη συγκεκριμένη στήλη ήταν για κάποιους καλοφαγάδες που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι αξιόλογο. Το να πεταχτεί κάποιος στη Βουδαπέστη για φαγητό, το βρίσκω λίγο δύσκολο αν και ποτέ δεν ξέρεις :Ο

Két Szerecsen (Budapest): Οι δύο Σαρακηνοί (για όσους δεν γνωρίζουν ούγγρικα) βρίσκονται σε ένα σημείο που πρέπει να πας συστημένος για να τους βρεις. Απ' έξω δεν ξετρελαίνεσαι αλλά όσο μπαίνεις στο ψητό τόσο επιβραβεύεσαι. Τέλειο φαγητό, όχι ιδιαίτερα παραδοσιακό, ωραίο επιδόρπιο.
Fatál (Budapest): Υπόγειο μαγαζί (η 1η φώτο), με χαρακτηριστικό στυλάκι. Τόσο στη διακόσμηση όσο στο ίδιο το φαγητό. Οι μερίδες τεράστιες και απολαυστικές.
Bagolyvár (Budapest): To Κάστρο της κουκουβάγιας είναι ένας όμορφος χώρος, δίπλα στο πιο γνωστό εστιατόριο της πόλης, το Gundel. Όχι τόσο καθώς πρέπει όσο αυτό,l αλλά πραγματικά ξεχωριστό. Ωραίες και χορταστικές μερίδες, με πολλές επιλογές.
Renaissance (Visegrád): Στο μεσαιωνικό Visegrád βρίσκεται ένα μεσαιωνικό εστιατόριο. Στα όρια του κιτς αλλά με ωραίο περιβάλλον: ντυμένα τα γκαρσόνια, χάρτινες κορώνες, σερβίτσια της εποχής. Το μενού πολύ καλό και όχι τουριστικό.
Και ολίγη Θεσσαλονίκη->Διαγώνιος: Στο κέντρο της πόλης με σπεσιαλιτέ τα σουτζουκάκια. Ιδιόρρυθμο θα το χαρακτήριζα καθώς είναι ανοιχτό μόνο καθημερινές, δεν έχει μουσική ενώ έχει μπόλικα κλασσικά γκαρσόνια. Φάση έχει πάντως.









ΥΓ Το παμε ότι ήταν ωραία στη Βουδαπέστη; :)

Gourmet 8

Σε εποχή φαγητού βρισκόμαστε (Χριστούγεννα) άρα καλή ευκαιρία να αναφερθώ σε κάποια ενδιαφέροντα μαγαζιά που επισκέφθηκα το τελευταίο διάστημα.

Mongo: To Mongo είναι ένα μαγαζί στο Mediterranean Cosmos. Η πρώτη ιδιαιτερότητά του είναι ότι πρόκεται για ασιατικό φαγητό. Η δεύτερη ότι μπορείς σε τρία βήματα να συνθέσεις εσύ το πιάτο σου. Και βλέπεις να φτιάχνεται μπροστά σου. Έξυπνο, γρήγορο και νόστιμο. Αξίζει να το δοκιμάσετε και να ξεφύγετε από τα γνωστά.
Τηγανιές και σχάρες: Γνωστό μαγαζί στην περιοχή της ΕΤ3. Αν το χαρακτήριζα με μια λέξη θα ήταν κρεατοφαγία. Το θέμα είναι ότι σε σχέση με την αρχή έχει πέσει στην ποιότητα του κρέατος αλλά και στα περιφερειακά (πιτάκια κλπ). Υπάρχουν καλύτερα στο στυλ του.
Υάκινθος (Καστοριά): Περιπλανώμενος στην παραλία της Καστοριάς, ήταν αυτό που μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον. Δε με διέψευσε καθώς είχε ποικιλία, παραδοσιακά πιάτα και καλή εξυπηρέτηση. Υποφερτές τιμές.
12 Μήνες (Καστοριά): Φοβερό φαγητό, όμορφος χώρος, ωραία ατμόσφαιρα, καλή εξυπηρέτηση, super τιμές. 5 στα 5! Το καλύτερο έτσι απλά.
Το Ντολτσό (Καστοριά): Στην παλιά συνοικία της πόλης, ένας όμορφος χώρος με μενού από ψαρικά ως κυνήγι. Καλό αλλά τσιμπημένο.

Seventh Gourmet of a Seventh Gourmet

Το Έβδομο Gourmet του Έβδομου Gourmet έχει γεύσεις και από Θεσσαλονίκη αλλά και από την αγαπημένη Ήπειρο.

Ζύθος: Κλασσικό εστιατόριο της πόλης στα Λαδάδικα. Αξίζει να το επισκεφθείς για να βγάλεις μόνος σου τα συμπεράσματα αν καλώς έχει αποκτήσει όνομα. Προσωπικά έφυγα με καλές εντυπώσεις καθώς τόσο τα πιάτα όσο και η όλη φιλοσοφία του ήταν σε ικανοποιητικό επίπεδο.
Applebees: Στην παραλία το υποκατάστημα της γνωστής αμερικάνικης αλυσίδας. Ακριβά τα πιάτα του, προτίμησα κάτι να τσιμπήσω και το συγκεκριμένο ήταν αρκετά καλό. Έχω την εντύπωση ότι γενικά τα αμερικάνικα είναι αν θες κάποια αλλαγή και όχι ότι θα γουστάρεις κάτι ιδιαίτερα (φαγητό, ατμόσφαιρα).
Η Πύλη του Βίκου (Μονοδένρι): Στα Ζαγοροχώρια, κάθε χωριό έχει και μια ταβέρνα-εστιατόριο-καφέ. Από τη στιγμή που δεν σου κάνει κάτι τουριστικό τότε είμαστε σε καλό δρόμο. Όταν και τα πιάτα είναι δυνατά τότε πετύχαμε διάνα. Πολύ νόστιμη η σαλάτα, κρύα η παραδοσιακή τυρόπιτα.
Dizaki (Άνω Πεδινά): Γαλλικό εστιατόριο σε χωριό 100 κατοίκων στην Πίνδο; Όλα γίνονται σε αυτό τον κόσμο. Εκλεπτυσμένα πιάτα, άψογη εξυπηρέτηση, φοβερό κρασί της περιοχής, σε ένα πανέμορφο χώρο που δεν βρίσκεις ούτε στην πόλη. Και όλα αυτά υπό τους ήχους Edith Piaf...
Όμιλος (Γιάννενα): Στο παρελθόν είχα αναφερθεί στις άριστες εντυπώσεις μου από τα Γιάννενα στο γευστικό τομέα. Το συγκεκριμένο μαγαζί όμως ανήκει στην κατηγορία των δήθεν, που συνεπάγεται μόνο στυλάκι και κακή εξυπηρέτηση. Αναμονή για να σου φέρουν κατάλογο, αναμονή να παραγγείλεις, αναμονή να σου φέρουν τα πιάτα, αναμονή να ζητήσεις λογαριασμό, να πληρώσεις, να σου φέρουν τα ρέστα.

Gourmet 6(66)

Μες το καλοκαίρι επισκέφθηκα πολλά και γευστικά μέρη. Στην αναφορά για τη Μήλο κάτι είπα, σε ποιο κοντινά μαγαζιά τώρα.

Στη Ζεύξιδος: Στο κέντρο της πόλης, στην ομώνυμη οδό. Λίγα τραπέζια έξω, ωραίος ο πεζόδρομος αλλά και τα πιάτα τους. Δεν θυμάμαι να χα κανένα παράπονο (εκτός της σαλάτας με τα χόρτα)
Μαρίνα (Ποτίδαια): Ψαροταβέρνα με ωραία θέα. Την έχω συνδέσει με οικογενειακές φάσεις (πχ βαφτίσια κλπ) αλλά αν σηκώνει το βαλάντιο σας τιμήστε την, δεν θα χάσετε κάτι.
Ο Σάκης (Άγιος Πρόδρομος): Άγιος Πρόδρομος= Σουβλάκια. Κάποια ίσως μαζεύουν περισσότερο κόσμο αλλά αυτό έχει θέα στο ρέμα, ενώ και οι γεύσεις του είναι ικανοποιητικές.
Στάθης (Σίβηρη): Καλή και οικονομική ταβέρνα στο κύμα. Μπορεί να πετύχετε και κανένα υφυπουργό αθλητισμού ;)
Pizza della mama: Δεν πρόκειται για ταβέρνα αλλά για pizzaria delivery στην Άνω Τούμπα. Τετράγωνη πίτσα, μπόλικο πράγμα, νόστιμο και ποιοτικό. Το ίδιο και τα ζυμαρικά και η σαλάτα. Δωράκι και παγωτό! Αν είσαι συνηθισμένος στις τσιφουτιές, σου κάνει ευχάριστη εντύπωση. Προτιμήστε την ανεπιφύλακτα!

Gourmet V

Επειδή στο προαιώνιο δίλημμα "food or sex" φαίνεται ότι για πολλούς επικρατεί το πρώτο, ας αναφερθώ σε μέρη που επισκέφθηκα και μπορείτε να βρείτε άξιους εκπροσώπούς του.

Ηπειρώτικη Γωνιά: Στην Όλγας, ένας χώρος με ενδιαφέρουσα διαρρύθμιση. Το μενού δεν δικαιώνει το όνομα του (όπως και οι κορνίζες στον τοίχο) αλλά στον καθαρά γευστικό τομέα μένεις ικανοποιημένος.
Διαμαντής (Σίβηρη): Ψαροταβέρνα πάνω στο κύμα, η οποία έχει κάνει και υποκατάστημα παραδίπλα. Από τιμές είναι μια χαρά (καμιά σχέση με τα δικά μας φαρμακεία-δες παρακάτω). Από ψάρια δεν πέρασα σε αυτά του κιλού αλλά τα ψαρικά ήταν μια χαρά. Ουζάκι στην αμμουδιά, τι να λέμε τώρα; Τα πάντα όλα!
Αίθριον (Καλλιθέα): Αν και σου κάνει σε πολύ τουριστικό, τελικά δεν είναι άσχημο. Και ο χώρος καλός και τα πιάτα αξιοπρεπή. Καλή επιλογή αν βρεθείς στην δημοφιλή Καλλιθέα.
Extrablatt: Μπυραρία στη Σβώλου. Από καιρό την είχα σταμπάρει. Ποικιλία στις μπύρες, καλό το μενού αλλά πιο πολύ ενδιαφέρον είχε το ορεκτικό από όλα τα άλλα. Για τιμές φαίνεται ότι οι μπυραρίες είναι πιο ακριβές και από καθώς πρέπει ρεστοράν :@
Μπάτης: Ψαροταβέρνα στην Κρήνη με πολύ ωραία θέα. Λίγο γήπεδο το μαγαζί (μεγάλο δηλαδή), με καλή εξυπηρέτηση. Από πιάτα ήταν ωραίο ό,τι παραγγείλαμε (γαρίδες σαγανάκι, σκουμπρί), αν σ' αρέσουν τα ψάρια βέβαια. Τιμές οι αναμενόμενες ακουμπιστικές :Ο Είχε φάση που έβγαζαν τους αστακούς από το ενυδρείο εκείνη την ώρα.
Φουλ του Μεζέ: Απέναντι από τον Ζύθο στα Λαδάδικα. Διακόσμηση αλά Τηγανιές και Σχάρες. Ωραίες οι μερίδες του, ειδικά η τηγανιά. Τιμές και αυτές καλές. Πόντους δίνει και ο "περίεργος" σερβιτόρος :)
extra - Πραγγί: Το Πραγγί είναι ένα χωριό στον μακρινό Έβρο. Εκεί πάνω στις γραμμές του τρένου είναι μια γραφική ταβερνούλα με πολύ ωραία κρέατα και κρασί. Εκεί είναι χαλαρά οι άνθρωποι. Άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι τη χάρη.

Gourmet IV

Όταν τρώμε δε μιλάμε γι αυτό:
Χουάνγκ: Το κινέζικο στη ΧΑΝΘ. Συμπαθητικό το προσωπικό και το φαγητό. Όχι κάτι ξεχωριστό πάντως. Δεν μου έκανε εντύπωση κάποιο πιάτο. Μάλλον αυτό της Πλατείας Ελευθερίας είναι το καλύτερο από τα τρία κινέζικα που έχω πάει.
Ουρανός: Βούλγαρη με Νέα Εγνατία. Πέρα από ότι (πρέπει να) έχει ποσοστά στο μαγαζί ο Σαουρίδης ένας ακόμα λόγος είναι οι ωραίες γεύσεις του. Όμορφος ο χώρος και είναι από τα μαγαζιά με χαρακτήρα που φεύγεις ικανοποιημένος, γευστικά τουλάχιστον.
Μπερεκέτι: Στη Διαγόρα στην Άνω Τούμπα. Τσικνοπέμπτη έχω πάει όσες φορές πήγα αλλά μ' άρεσε και το φαγητό και η εξυπηρέτηση. Φαντάζομαι τις άλλες μέρες θα είναι ακόμα καλύτερα.
Mexican: Το μεξικάνικο στην αρχή της Αρετσούς. Δεν έχει μόνο μεξικάνικα και αυτό ίσως το μπερδεύει λίγο. Ο χώρος όμορφα διακοσμημένος, η εξυπηρέτηση πολύ καλή αλλά από φαγητά όχι κάτι τρομερό. Προτιμώ τα άλλα δύο μεξικάνικα της πόλης.
Μangio: Στην παραλία. Ενδιαφέρον χώρος και όμορφη θέα. Τα πιάτα δεν έχουν να επιδείξουν κάποια διαφοροποίηση από τα κλασσικά ενώ και οι τιμές είναι πολύ τσιμπημένες. Για μια φορά καλά ήταν.*Extra Γιάννενα: Το χα πει και στο post για τα Γιάννενα. Ξέρουν να τρώνε καλά εκεί. Τρία μαγαζιά επισκέφθηκα και τα προτείνω ανεπιφύλακτα: Λίμνη, Μπουκιά-Μπουκιά, Σείριος. Ειδικά τα δύο πρώτα.

Gourmet III

Τον τελευταίο μήνα αν και δεν επιδίωξα να πάω σε κάποιο ιδιαίτερο μέρος για φαγητό, προέκυψε. Οι επιλογές εντός (αλλά και εκτός) πόλης είναι πάμπολες, άρα οι καλοφαγάδες και όχι σφιχτοί ας μην χάσουν ευκαιρία.
Μόλυβος: Είχα γράψει στο πρώτο Gourmet για το Ethnic. Ο χώρος εδώ είναι καλύτερος ενώ στον κατάλογο δεν βρήκα καμιά φοβερή διαφορά. Αυτή τη φορά επιλέξαμε πιο χορταστικά πιάτα (λιβανέζικα και σπετσοφάι) ενώ προτείνεται η σαλάτα με κομματάκια σύκου.
Παπαρούνα: Όσοι έχουν πάει έχουν πει καλά λόγια αλλά ο χώρος απ' έξω δεν λέει πολλά. Το μενού ξεφεύγει από τα κλασσικά και έχει πραγματικά ωραίες και χορταστικές γεύσεις. Ακόμα και το λευκό κρασί τους ήταν ένα κλικ παρά πάνω από τα συνηθισμένα. Θα το προτιμήσω ξανά αν και τα ΣΚ θέλει κράτηση και είναι τσιμπημένο.
Γεντί: Απέναντι από το Γεντί Κουλέ είναι ένας σχετικά μικρός χώρος με κλασσική κουζίνα και μουσική. Αν έχεις πάει σε χιλιάδες παρόμοια μέρη δεν σου κάνει καμιά φοβερή αίσθηση αλλά δεν περνάει και απαρατήρητο. Από φαγητά δεν έχω να παρατηρήσω κάτι μόνο ότι μερικά ήταν κρύα (ίσως γιατί ήμασταν πολλά άτομα).
Ωραία Ελλάς: Ένα τσιπουράδικο στην Παλαιολόγου (ο δρόμος του παππού με τα CD) με τους μεζέδες του. Αξιοπρεπές θα το χαρακτήριζα, προτιμάται για κανένα χαλαρό βράδυ (αντί για Μπιτ Παζάρ για παράδειγμα).
Ο Αντώνης (Νέοι Επιβάτες): Ήταν Θεοφάνια και είπαμε να δοκιμάσουμε λίγο ψαρικό. Αναμενόμενος ο πανικός αλλά το να αυτοδιαφημίζεσαι για τις καλές υπηρεσίες σου, να χεις και κουμπί για τους σερβιτόρους στο τραπέζι αλλά να είσαι ερασιτέχνης δεν συμβαδίζουν. Σίγουρα θα χει καλύτερα η ευρύτερη περιοχή

Gourmet revisited

Τα Χριστούγεννα είναι συνυφασμένα με το φαΐ. Το πολύ φαΐ όμως. Ως γνωστόν (;) εγώ θα τα περάσω στην κλασσική Βιέννη. Δεν ξέρω πόσο πολύ θα φάω εκεί αλλά όσο ήμουν Θεσσαλονίκη του έδωσα και κατάλαβε!
Yasasu: Στο κινέζικο στην Πλατεία Ελευθερίας έχω πάει πολλές φορές. Εκεί έχει μπουφέ και διαλέγεις. Το Yasasu είναι πιο κλασσικό και βρίσκεται στη Ναυαρίνου. Ο χώρος δε μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση ενώ και με το φαγητο δεν ενθουσιάστηκα αλλά ούτε και χαλάστηκα κιόλας. Οι τιμές καλές. Χλιαρά τα πράγματα εν ολίγοις.
Από δυο χωριά: Πάλι στη Ναυαρίνου είναι ένα μεζεδοπωλείο με γεύσεις από Κρήτη και Πόντο. Ενδιαφέρουσες αν μη τι άλλο, με αρκετη ποικιλία. Είναι ελαφρώς τσιμπημένο αλλά αξίζει τα λεφτά του.
Λαδόκολλα στην πλατεία: Μαντέψτε που βρίσκεται! Παραγγέλνεις με το τεμάχιο και κινείται στις κλασσικές επιλογές. Σχετικά μικρός ο χώρος αλλά δεν σε εμποδίζει να καθήσεις με τις ώρες!
Πανελλήνιον: Στα Λαδάδικα (κοντά στον Κρικέλα). Ωραία διακόσμηση, καλή εξυπηρέτηση, κάποια διαφορετικότητα στα πιάτα. Η τηγανιά ήταν εθιστική!
Κατ' ευθείαν στο ψητό: Στο Πανόραμα με ωραία θέα. Το καλοκαίρι θα προσφέρετε περισσότερο. Μεγάλοι χώροι, κλασσικά πιάτα, οικογενειακές καταστάσεις. Μου έκανε άσχημη εντύπωση που μας χρέωσαν παραπάνω και δε ζήτησαν ούτε ένα συγνώμη. Προσπεράστε.
Για περισσότερες γευσιγνωσίες επισκεφθείτε αυτό το σύνδεσμο. Όλη η πόλη μια ταβέρνα :P

ΥΓ Τα λέμε τη Δευτέρα 29. Καλά και ξένοιαστα Χριστούγεννα σε όλους!

Gourmet

Βγαίνεις κάθε μέρα έξω (γιατί έχεις λεφτά για ξόδεμα και γιατί βρίσκεις χρόνο για όλα). Σε κάποιες από αυτές τις εξόδους θα τύχει να πας για φαγητό. Με την εμπειρία :P που έχω συγκεντρώσει θα αναφερθώ στις πιο πρόσφατες γαστρονομικές εντυπώσεις μου. Αν σας πιάσει καμιά λιγούρα στη Σαλονίκη να ξέρετε.
Beer Academy: Απίστευτη ποικιλία από μπύρες. Το καλό είναι ότι σίγουρα θα βρεις κάτι που δεν έχεις ξαναπιεί αλλά το κακό ότι πιθανότατα δεν θα το ξαναβρείς κάπου αλλού. Παραγγείλτε την μπύρα στο λευκό μπουκάλι (πάντα συγκεκριμένος!). Για φαΐ λέει μόνο τσιμπολόγημα.
Μόλυβος Ethnic: Βαρέθηκες τα κλασσικά; Δοκίμασε κάτι που δεν είναι extreme αλλά όχι και μια από τα ίδια. Εγω διάλεξα ανατολίτικα πιάτα. Φοβερό το τυρόψωμο και οι λουκουμάδες, λίγο ενοχλητικό το δήθεν που υπάρχει στους θαμώνες.
Meat Me: Αν έχεις πάει στις Τηγανιές και Σχάρες θα βρεις πολλές ομοιότητες. Ουσιαστικά είναι μια καλύτερη εκδοχή του. Τα πιτάκια είναι κολλητικά.
Κάπελα: Σχετικά μικρός χώρος αλλά ανεβασμένος. Προσεγμένα πιάτα και αν και δεν δε θα βρεις κάτι που δεν έχεις ξανακούσει σε κερδίζουν γευστικά. Ο ορισμός του εστιατορίου.
Delicioso: Να βάλουμε και ένα γλυκό. Μεγάλες και χορταστικές βάφλες. σε περίπτωση υπογλυκεμίας επιβάλεται! Παραγγείλτε την βάφλα με το ιταλικό όνομα και δεν θα χάσετε (Τζιανατέλα, Τζιαλατέλα κάτι τέτοιο).

Τσίπουρο power

Δεν είμαι κανένας οπαδός του αλκοόλ να το παίρνω παραμάσχαλα ή με την πρώτη ευκαιρία να τα πίνω. Δηλαδή καμιά συγγένεια με τον Ορέστη Μακρή και δύσκολα να με δείτε στους ΑΑ*. Από την άλλη οίνος ευφραίνει καρδίαν. Όταν δεν πίνεις για να πίνεις ή για να χαλαστείς ή για να γίνεις λιώμα τότε λέει. Ίσα ίσα να φτιάξεις λίγο κέφι, να κάνεις καμιά χαζομάρα που δεν θα κανες αλλιώς. Τα όρια είναι όμως λεπτά και αν μετανιώσεις γι αυτή την χαζομάρα τότε μάλλον φαίνεται ότι τα ξεπέρασες.
Άντε λοιπόν να ανοίξει ο καιρός και θα χουν την τιμητική τους τα ουζάκια και τα τσίπουρα. Χικ

*Ανώνυμοι Αλκοολικοί

Καθαρά ταβέρνα

Η Καθαρά Δευτέρα είναι μια καλή ευκαιρία να μετακινηθείς με την παρέα σου στη εξοχή για να κάνεις κάτι διαφορετικό. Μια ευκαιρία να μην πας πάλι σε μια καφετέρια αλλά να πάρεις λίγο καθαρό αέρα, να κάνεις ενα πικ νικ κλπ. Όπως φαίνεται όμως, δεν ενθουσιάζονται όλοι από αυτή την ιδέα, με αποτέλεσμα να επικρατεί η λογική της ταβέρνας. Ταβέρνα την Καθαρά Δευτέρα, ταβέρνα την Τσικνοπέμπτη, την πρωτομαγιά, την 25 Μαρτίου, σε γιορτές, γενέθλια, με φιλικά ζευγάρια...Όχι άλλη ταβέρνα!