Bruce Dickinson - The Chemical Wedding

Κυκλοφόρησε αναπάντεχα νέο δίσκο ο Dickinson μετά από πολλά χρόνια. Αφιερώνουμε ευλαβικά το χρόνο που επιβάλλεται σε ότι maidenικό υπάρχει. Έτσι βρίσκουμε ωραίες στιγμές και γυρνάνε οι θύμισες μας στα παλιά. Παλιά χρονικά, γιατί όταν τον ακούς το Chemical Wedding είναι λες και κυκλοφόρησε χθες.
Αν το Accident of Birth ήταν το μεγάλο comeback, το Chemical Wedding ήταν αυτό που έδειξε ότι ο Dickinson ήταν πολύ δυνατός και μπορούσε να ξαναδώσει την ώθηση που χρειαζόταν τότε οι Maiden (είχαν κυκλοφορήσει το άνισο Virtual XI). Με ύμνους όπως το Book of Thel (ξαδερφάκι του Darkside of Aquarius), τα πολύ δυνατά King in Crimson, Killing Floor, Tower και τα μελωδικά Jerusalem, Gates of Urizen. Και μαζί τους το ομώνυμο και το Alchemist να δίνουν το στίγμα του δίσκου. Ίσως του μόνου δίσκου που κυκλοφόρησε και ήταν ολοκληρωμένος και θεματικά/στιχουργικά.
Για να λέμε όμως τα πράγματα με το όνομα τους, ο άνθρωπος πίσω από το δίσκο ήταν άλλος: ο Roy Z. Οι μουσικάρες, η παραγωγή, η ψυχή ήταν αυτός. Αυτός ανέστησε τον Bruce και τον γύρισε εκεί που ήταν η θέση του. Στην μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχώνε.

Gamma Ray - Land of the Free

Μου φαίνεται απίστευτο που δεν είχα αναφερθεί σε αυτή την υπερδισκάρα. Με δυο λόγια είναι αναμεσά στους τρεις κορυφαίους δίσκους της δεκαετίας του 90. Απίστευτα ριφ, φοβερές αλλαγές, ήχος κιθάρας, επικές στιγμές, ανεβαστικη διάθεση, όχι filler. Ίσως με άλλα φωνητικά να έκανε ένα κλικ πάνω ακόμα. Πόσο παραπάνω πια;

Στη χρυσή δεκαετία του power metal, η Gamma Ray άφησαν το στίγμα τους. Ούτε αφελές, ούτε χαζοχαρουμενο, ούτε κλισέ. Το magnum opus του Kai Hansen . Τα λόγια είναι περιττά: ξεκινάμε το air guitar και το air drumming. 

Beast in Black - From Hell with Love

Στο τέλος του 2019 έπεσα πάνω σε αυτό το δίσκο. Οι μελωδίες των πιο χτυπητών στιγμών του είναι φάση συμμετοχή rock τραγουδιού στη Eurovision: πολύ ανάλαφρο, χαζοποπ. Είναι όμως κολλητικό και αυτό είναι κάτι που λείπει εδώ και χρόνια από τον σκληρό ήχο και ειδικά από τους λάτρεις του hair metal των 80s.
Έχω αμαρτάνει πάτερ και μάλιστα κατ' εξακολουθηση. Έχω λιώσει σε ακροάσεις τόσο τα σχεδόν χορευτικά τραγούδια τους όσο και τα πιο στομφωδη (φάση Edguy, Virgin Steele). Μην πω για τη διασκευή στο No Way Out. Στα video clip φαίνεται να παίρνουν σοβαρά τις ανάλαφρες μελωδίες τους ενώ ο Έλληνας τραγουδιστής τους έχει φωνάρα.
Τι να πω; Παίζει να περνάω καμιά ανάλαφρη φάση αφού και το top άκουσμα των γιορτών ήταν το Valhalleluja!
Πάω να κουνηθω στους ρυθμούς του ομώνυμου, του Die by the Blade, του Sweet Little Lies... 

1986

Πολλά από τα ακούσματα μου παραμένουν από εκείνη την εποχή και όχι άδικα. Το σωτήριο έτος 1986 ο ήχος στην παραγωγή είχε βελτιωθεί σε σχέση με την ξεραϊλα των πρώτων 80s. Από την άλλη είχαν χωθεί και τα synthesizer και η στροφή στην εμπορευματοποίηση ήταν εμφανής, με ένα σωρό glam μπάντες να ξεπηδάνε. Κάποιες δισκάρες όμως ήρθαν για να μείνουν και να ακούγονται δεκαετίες μετά:
Crimson Glory - Crimson Glory
Metallica - Master Of Puppets
Cinderella - Night Songs
Queensryche - Rage For Order
Slayer - Reign In Blood
Black Sabbath - Seventh Star
Bon Jovi - Slippery When Wet
Iron Maiden - Somewhere In Time
Yngwie Malmsteen - Trilogy
Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin

Nevermore - Dead Heart In A Dead World

Ακόμα απορώ που δεν έχω γράψει και δεν έχω βάλει στο Hall of Fame του blog, τον συγκεκριμένο δίσκο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

2000. Μεταβατική χρονιά, με τις μεταλλικές κυκλοφορίες να θέλουν να αφήσουν πίσω τη δεκαετία του 90 που αποδιοργάνωσε το ιδίωμα. Να επανεφεύρουν το ατσάλι όπως είπαν οι Pantera. Φυσικά ποτέ τα πράγματα δεν έγιναν όπως τη δεκαετία του 80 αλλά πρώτον ο συγκερασμός των παλιών με την εμπειρία από την "αποτυχία" της παρελθούσας δεκαετίας και πάνω από όλα η πτώση των τειχών ανάμεσα στα είδη, ξεκίνησε τότε.

Πάμε στους Nevermore. Ο καλύτερος ήχος με τον καλύτερο συνδυασμό αργών και βαρβάτων συνθέσεων. Μπορεί να τον πεις και τον πιο ήπιο δίσκο τους αλλά οι μελωδικές του γραμμές δεν έχουν ανταγωνισμό. Ούτε ξεπούλημα ούτε μαλακίες. Πάντα παρέμειναν ποιοτικοί και το διαλύσανε μες την ψευτοϋπερηφάνια που τους/μας δέρνει. 

Δεν θα σταθώ σε συνθέσεις γιατί σίγουρα θα υποτιμήσω κάποιο κρυμμένο riff. Όσο το ακούς τόσο γουστάρεις τη σπαρακτική-psycho φωνή του Dane. Και έτσι περνάς και στις πιο σκοτεινές τους κυκλοφορίες. Ο οδοστρωτήρας θα σε λιώσει. RIP Warrel, RIP Nevermore.

1988 revisited

Τι κόλλημα αυτός ο άνθρωπος με το 1988, θα πει κάποιος. Πριν χρόνια είχα κάνει αναφορά στους σπουδαίους δίσκους που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι και κυκλοφόρησαν μουσική. Το Metal Hammer κατάλαβε τη σημασία εκείνης της χρονιάς και έβγαλε συλλεκτικό αφιέρωμα. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι μουσικές που ξεφεύγουν από τους σημαντικούς δίσκους που είχα αναφέρει τότε.
Η ανάγνωση του τεύχους είναι αργή και ιεροτελεστική με συνεχή αναζήτηση τραγουδιών από τις κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς. Έτσι το απολαμβάνεις και ανακαλύπτεις πολλά άγνωστα. Άσε που ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα το περιοδικό. Έτσι σα να τσουλάει πιο ανεπαίσθητα το τέλος του καλοκαιριού. Η φυγή σε παλιές ημερομηνίες είναι ένας τρόπος να μην είναι το μυαλό συνέχεια στο στρεσογόνο σήμερα. Ξεχνιέται και αντιμετωπίζει τα πράγματα σαν παραμύθια.

ΥΓ Τυχαίο που τα χρώματα του τεύχους είναι κιτρινόμαυρα; Γιατί τότε ήταν το peak με τη συμμετοχή στο Final Four της Γάνδης και τον Γκάλη σε τρελή φόρμα.

Nightwish - Once

Πέρασε σχεδόν μια γενιά από τότε που οι Nightwish στο peak της δημοτικότητας τους κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους. Μετά ο ήχος έγινε πιο κινηματογραφικός και η Tarja δε γύρισε ποτέ. Αν τους ακούμε ακόμα όμως, είναι γιατί τότε μεγαλουργούσαν.
Καταρχάς ο ήχος που πέτυχαν ήταν ο ιδανικός συνδυασμός δυναμικότητας, οπερατικότητας και δεν έγερνε προς τον εντυπωσιασμό. Ο αέρας του συγκροτήματος με γυναικεία φωνητικά έπαιζε ρόλο εκείνη την εποχή και τους εκτόξευσε. Το σημαντικότερο όμως είναι οι συνθέσεις. Ξεκινώντας από το τέλος, το πανέμορφο και επικό Ghost Love Score είναι προμήνυμα για τη συνέχεια της μπάντας. Τα Romanticide και Dead Gardens κρατάνε τη metal πλευρά τους ψηλά. Το Siren είναι η επιτομή του ήχου τους. Planet Hell και Nemo είναι χαρακτηριστικά του τότε ήχου τους. Και πάμε στο χιτάκι Wish I Had an Angel που χρειαζόταν για να τους διαδώσει παντού. Σε μια από τις καλύτερες συνθέσεις τους, το Dark Chest of Wonders σε ταξιδεύει και καταλαβαίνεις ότι δίσκοι σαν κι αυτόν βγαίνουν μια φορά (Once).

Axel Rudi Pell - Knights Call

Καταλαβαίνω ότι αυτό το post είναι συνέπεια ενθουσιασμού. Ότι δε γίνεται ένας δίσκος που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, που θέλει χρόνια να δοκιμαστεί μια κυκλοφορία για να μπει.
Είχα χρόνια όμως να αισθανθώ τόσο ενθουσιασμό και να φάω τέτοιο κόλλημα. Και δε μιλάμε για κανέναν πρωτοποριακό δίσκο. Είναι σα να έβγαζε ο Blackmore πολύ καλό δίσκο με τους Rainbow. Hard Rock/Power που σε πάνε στα καλύτερα του γεροRichie, με τη φωνάρα του Johnny Gioeli να τα απογειώνει. Στίχοι πιο κλισέ πεθαίνεις και θεματολογία του χώρου. Λες και κυκλοφόρησε στα 70s.
Έψαξα στη δισκογραφία του Γερμανού κιθαρίστα αλλά ο ήχος δεν είναι τόσο hard rock και η έμπνευση δεν έχει χτυπήσει κόκκινο όπως εδώ. Δύσκολα βρίσκεις μέτρια στιγμή, με τα ρεφραίν να δίνουν και να παίρνουν και τον ήχο να σε πάει αλλού. In our wildest dreams We'll live forever

Paradise Lost - Draconian Times

Θυμάμαι που στις αρχές που κόλλησα με αυτή τη μουσική, δηλαδή μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 90, δε μ' άρεσαν. Κι ας ήταν η εποχή τους. Γιατί τότε άκουγα μόνο μα μόνο Maiden. Από τότε όλα τριγύρω άλλαξαν κι όλα τα ίδια έμειναν.
Οι ίδιοι μέσα σε μια δεκαετία προχώρησαν  από το death metal στο electro. Μετά τα μάζεψαν και τα τελευταία 15 χρόνια(!) μου φαίνονται ίδιοι και σχετικά αδιάφοροι. Η χρυσή τομή και η κορυφαία σε έμπνευση στιγμή τους, ήταν και θα είναι το Draconian Times. Ατμόσφαιρα τόσο gothic όσο πρέπει, τόσο αργή και με τα ξεσπάσματα που θες. Σκοτεινός αλλά όχι σε βάρος του metal ήχου. Στίχοι που σε στοιχειώνουν. Χαρακτηρίζουν την εποχή που κυκλοφόρησε, μια εποχή μακριά από το mainstream, με υποτιμημένες από άποψη πωλήσεων κυκλοφορίες. Που τότε στη σκιά των μεγάλων της προηγούμενης δεκαετίας, ό,τι έβγαινε φοβόμασταν μην είναι grunge και alternative. Έχει απενεχοποιηθεί η δεκαετία του 90 και προσευχόμαστε να βγει σήμερα έστω ένα συγκρότημα που να έχει το ειδικό βάρος των Paradise Lost και την ατμόσφαιρα που έχτιζαν. 

Helloween - Better than Raw

Τότε ήταν ένας δίσκος στη σκιά των Keeper και ο Deris ένα υποκατάστατο του Kiske. Από την άλλη το european power metal ήταν στα φόρτε του και συνεχιστής της heavy metal δόξας. Σ' αυτά τα πλαίσια στεκόταν στα αυτιά μου σαν στήριγμα των Maiden εκείνης της εποχής. Ένα "ξύπνημα" από τον τραχύ και ατμοσφαιρικό ήχο που θεωρούνταν ως ο σκληρός ήχος τότε.
Σχεδόν 20 χρόνια μετά ακούγεται φρέσκο και ανεβαστικό. Αυτό ήταν το ευρωπαικό-στρουμφ power metal. Γι αυτό το γουστάραμε. Και ενώ τώρα μας ακούγεται ακόμα πιο τραλαλα ως ιδίωμα, ο συγκεκριμένος δίσκος μας ακούγεται πιο γαμάτος. Τραγούδια πιασάρικα επιπέδου single: το καταιγιστικό Push, το εκπληκτικό Falling Higher, το ρεφραινικό Hey Lord, το εμφατικό Don 't Spit on my Mind, το δηλωτικό I can, το χαβαλετζίδικο Laudate Dominum. Σταματάω γιατί θα τα γράψω όλα.
Από τότε οι Helloween παρέμεναν σεβαστοί ως κορυφή του power metal αλλά θεωρούνταν για νεαρούς ακροατές. Ίσως το αποδέχτηκαν τελικά κι αυτοί και κατάλαβαν ότι όσα Better than Raw και να βγάλουν, όλοι θα θέλουν Keeper και Kiske. Έτσι του χρόνου θα κάνουν το πολυαναμενόμενο reunion. 

Amon Amarth - Deceiver of the Gods

Μόλις 3 χρόνια πριν οι Amon Amarth κυκλοφόρησαν έναν δίσκο στα γνωστά τους νερά: θεματολογία Vikings και epic/death metal. Δεν κατέπληξε το Rolling Stones και το NME (εδώ γελάμε) αλλά πλέον μπορούμε να το θεωρούμε κορυφαίο δίσκο.
Ο ήχος είναι σφιχτοδεμένος, αν και ίσως σε κάποιες φάσεις θα τον ήθελα πιο διακριτό. Ίσως έτσι όμως γινόταν πιο καλογυαλισμένος/ενισχυμένος και λιγότερο death. Όπως και να χει τα τραγούδια σε πιάνουν από το λαιμό. Επικές μελωδίες που σε κοπανάνε, δεν είναι τραλαλά αλλά σα να σε χτυπάει στο κεφάλι το σφυρί του Thor (sic).
Στα 10s να βρεις τραγούδια που σε πωρώνουν, σε περικυκλώνουν, σε φτιάχνουν: δύσκολο κι όμως εδώ συμβαίνει. Κοπάνημα και soundtrack σε αντίστοιχες σειρές.

Korn - Take a Look in the Mirror

Αν μου έλεγε κάποιος πίσω στα 90s ότι μια μέρα θα θεωρώ δίσκο των Korn δίσκο αξιομνημόνευτο, θα γελούσα. Κι όμως. Κι αυτό ισχύει εδώ και χρόνια αλλά αποκλειστικά για τον συγκεκριμένο (το γράφω για να μη με ξεγράψουν οι μεταλλάδες).
Έχουν περάσει από πολλές φάσεις και όσο να υπερισχύουν τα χαζά τους, αυτή η κυκλοφορία με έκανε να τους ακούσω και όχι να συνοφρυωθώ μόνο στο άκουσμα του ονόματος τους. Ένα από τα καλά μετά το 2000, που τα ιδιώματα μπερδεύτηκαν, ήταν ότι το ταλέντο από τέτοιες μπάντες βρήκε έκφραση σε πιο metal φόρμες. Μένουμε στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο και κυρίως στο πρώτο μισό. Το μπάσο του Fieldy πέρα από τον χαρακτηριστικό του ήχο, δίνει το groove. Οι δομές των τραγουδιών δεν είναι κλισέ αλλά αντιθέτως εμπνευσμένες. Είχε και το nu metal τα καλά του... Μπορεί όσο προχωρούσε η διάρκεια του δίσκου να υπερισχύει το nu στοιχείο αλλά η ισοπέδωση της αρχής έχει συντελεστεί: Right Now, Break Some Off και τα μυαλά στο χέρι, Counting on Me, το κινηματογραφικό Did My Time.

Iron Maiden - The X Factor

Αν ξεκίνησα να βάζω σε αυτή την κατηγορία δίσκους των Maiden, τότε θα πρέπει να γράψω για μια ντουζίνα ακόμα. Τελευταία μου έχει κολλήσει και με έκανε να θυμηθώ πως ήμουν όταν τον πρωτοάκουσα: δεν είχα σχέση με το metal και μου τον είχαν δώσει γραμμένο σε μια πλευρά κασέτας χωρίς τα ονόματα των τραγουδιών. Με ακουστικά τον άκουγα σαν ιεροτελεστία, χωρίς να έχουν ιδέα οι δικοί μου γιατί τότε ο χώρος φαινόταν αρκετά άγριος.
Η επιβλητική εισαγωγή του Sign of the Cross ακολουθούνταν από το έπος που στη φαντασία μου επενδυόταν με εικόνες από την άλωση της Πόλης. To Falling Down (όπως καταλάβαινα το Man on the Edge) μαζί με το Lord of the Flies σε βάζει να θυμάσαι στίχους. Τα mid tempo τραγούδια δημιουργούν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της μουσικής μας. Τα riff τη ραχοκοκκαλιά της.
Μέχρι σήμερα ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί έναν παράγοντα Χ για μένα. Ήταν ουσιαστικά η αρχή και τότε πάντα υπάρχει μια ομίχλη. Μουσικά ο Bayley ήταν ανεκτά/συμπαθητικά λίγος, ο δίσκος την εποχή που βγήκε είχε αποκηρυχτεί ακόμα και από αυτούς που άκουγαν metal (ξεπερασμένοι Maiden, θαμμένες κιθάρες, για πολλούς ο χειρότερος τους). Αντικειμενικά χάλια πωλήσεις και για να μη πολυλογούμε δεν υπήρχε metal το 1995.
Δύσκολη αρχή. Με μυστηριακό τρόπο για τα εφηβικά μου αυτιά. Το σκοτάδι, το άγνωστο, το υποτιμημένο, το σκληρό, το επικό είναι όλα χαρακτηριστικά αυτής της μουσικής. Και για μένα αυτός ο δίσκος θα είναι πάντα κάτι περισσότερο από ένας δίσκο. Είναι η δύσκολη πρώτη φορά που ορίζει τις επόμενες.

Richie Sambora - Stranger In This Town

Υπήρχε μια εποχή που η πρόσβαση στο ίντερνετ γινόταν μόνο μέσω των μόντεμ, αφού πρώτα άκουγες τον χαρακτηριστικό ήχο. Ένα τραγούδι σε τοπικό σταθμό ήταν δύσκολο να μάθεις από ποιο συγκρότημα ήταν. Έτσι μετά από κάποιο διάστημα κατάφερα να εντοπίσω ότι το Ballad of Youth ήταν του κιθαρίστα τον Bon Jovi, του Richie του Sambora. Και πήγα και αγόρασα το CD.
Στη σκιά του Jon, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι έχει καλή φωνή. Όλοι όμως μπορούν να φανταστούν ότι γράφει ωραία τραγούδια. Η κιθάρα έχει πρωτεύοντα ρόλο αλλά σε πιο blues ήχους. Από το εξώφυλλο κιόλας μπαίνεις στη φάση και στον πρώτο προσωπικό του δίσκο.
Δε μιλάμε για ένα δίσκο που θα σε στιγματίσει. Μιλάμε για ένα δίσκο που θα σου ανοίξει την όρεξη για τους κιθαρίστες του hard rock/blues και θα σε τραβήξει να περιπλανηθείς στα σκοτεινά δρομάκια του.

Savatage - Gutter Ballet

 

Τόσα χρόνια και δεν έχω γράψει γι αυτή την ανυπέρβλητη δισκάρα. Που κάθε νότα της σε κάνει να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν ζούσε ακόμα ο Chris Oliva.
Το εξώφυλλο σε ψιλιάζει ότι η μουσική δεν θα ναι μόνο heavy metal αλλά με πιάνο και να ακουμπάει στους κλασσικούς. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά θα δέσεις την εικόνα με την χαρακτηριστική και παρανοϊκή φωνή του Jon Oliva.
Αν δεν το έχεις λιώσει, πιάσ' το πριν είναι αργά. Οι πιο ήσυχες, σχεδόν power ballads είναι για αρχή: When The Crowds Are Gone, Temptation Revelation, Summer's Rain. Η απογείωση με το ομώνυμο (δεν υπάρχει), Of Rage And War και το Unholy. Και η παράνοια με το She 's in Love (δυστυχώς δε βρίσκω το video clip του) και το Mentally Yoursαααα.
Δίσκοι που επιβεβαιώνουν ότι όσο και να γυρίσει το αυτί σου, ξέρεις ότι απαύγασμα της μουσικής είναι το κλασσικό heavy metal.

ΥΓ Είναι να κάνω μια εργασία και βαριέμαι. Τι καλύτερο να γράψεις για ένα έργο τέχνης;
ΥΓ 2 Τώρα που το ξαναδιαβάζω είναι σα να το γραψα πριν 16 χρόνια όταν είχα πρωτακούσει το δίσκο

Motley Crue - Shout At The Devil

Υπάρχουν δίσκοι που κλείνεις τα μάτια και τους απολαμβάνεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση καλύτερα να κλείσεις τα μάτια γιατί από πλευράς image οι Motley Crue δεν βλεπόταν :O
Από μουσικής άποψης ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ο ορισμός του πιασάρικου σκληρού ροκ. Η glam φάση είναι στην αρχή της με τους στίχους να είναι για τα γνωστά θέματα. Η ρινική-σπαστική φωνή του Vince Neil είναι σήμα κατατεθέν πλέον ενώ το κοπάνημα του Tommy Lee κάνει τον ήχο πιο ωμό.
Και έτσι δημιουργούνται τραγούδια που φωνάζεις το χορωδιακό ρεφραίν:

• Shout-shout-shout, Shout at the devil! 
• She's got the looks that kill! She's got the looks that kill!
• Bastard! Consider that bastard dead. 
• I'm too young, too young to fall in love. 
• Ten seconds lo love! Pull my trigger, 
• Dangeeer, You're in danger and this is my town. This is hollywood 

Θες-δε θες σου κολλάνε. Σ' αρέσουν-δε σ' αρέσουν οι φάτσες τους σιγοτραγουδάς το ρυθμό τους.

The White Stripes - Elephant

Μη metal δίσκος ανάμεσα στους δίσκους αυτής της κατηγορία; Ωρε που πάμε...
Ο συνδυασμός του ξερού ήχου του ντουέτου με την "περίεργη" προσωπικότητα του Jack White είναι η σφραγίδα του συγκροτήματος στη μουσική. Και αυτός ο δίσκος ο λόγος που θα τους θυμόμαστε περισσότερο. Τα ακόρντα σε όλη τη διάρκεια των 50 λεπτών που διαρκεί δίνουν και παίρνουν, κάνοντάς το, φιλικό για το αυτί που έχει μάθει στα κολλητικά riff.
Από χτυπητές στιγμές δεν θα σας αναφέρω το ανθεμικό Seven Nation Army, όσο τα I Just Don't Know What to Do With Myself, Black Math, The Hardest Button to Button, Girl You Have No Faith in Medicine. Πιο garage τα There's No Home for You Here, Ball and Biscuit και μελωδικά-σχεδόν γλυκά τα In the Cold, Cold Night και It's True That We Love One Another.
Ακούγοντας τον, κάποιος μπορεί να γυρίσει στους AC/DC ή να περάσει στο ομώνυμο των The Datsuns. Άλλος να πιάσει τίποτα Muse, Arctic Monkeys και Black Keys. Έκανε την αρχή όμως.

Spiritual Beggars - On Fire

Τα τελευταία πολλά χρόνια τους προσπαθώ αλλά νομίζω ότι ο Ammott με το που παντρεύτηκε την Angela Gossow τους ψιλοπαράτησε.
Ήταν 2002 (ψιλοέβρεχε έξω :P) και αφού βρήκε ως άξιο αντικαταστάτη του Spice τον JB στα φωνητικά, συνέχισε το εμπνευσμένο stoner metal. Από αυτό που γουστάρεις για τα riff και τον ήχο και όχι απλά για την stoner παραγωγή. Έχοντας πίσω τα σπουδαία Mantra III και Ad Astra, κυκλοφορούν το On Fire (κατά τι πιο προσιτό). Το μπάσιμο δεν είναι αντάξιο ενός Left Brain Ambassadors αλλά το βαρύ και ασήκωτο Young Man, Old Soul βάζει τα πράγματα στο σωστό δρόμο. Παρόμοια και το Burden of Dreams όπως και το κόλλημα Tall Tales. Οι ρυθμοί είναι πιο up tempo (όσο επιτρέπει το stoner) με χαρακτηριστικά τα Fools Gold, Black Feathers, Dance Of The Dragon King. Αγαπημένα και τα Beneath The Skin, Burden of Dreams
Είχαν έρθει πριν λίγο καιρό για live αλλά αν πρέπει να γυρίσεις πίσω μια ντουζίνα χρόνια δεν ξεσηκώνεσαι εύκολα.

W.A.S.P. - Unholy Terror

Εκείνα τα χρόνια (σα ν' ακούω τη μάνα μου...) ένας δίσκος σαν αυτόν ξεχώριζε γιατί δεν ήταν ένα βιβλιαράκι με ένα πλαστικό κάλυμμα. Είχε ωραίο δέσιμο, με στίχους και επεξήγηση από τον συνθέτη για κάθε τραγούδι. Ένοιωθες ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με το πόνημα ενός καλλιτέχνη και όχι απλά για 10 τραγούδια.
Ο Blackie είναι περίπτωση αμερικάνου μουσικού από τη δυτική ακτή (δες Mustaine, poserάδες). Μουσικά όμως είναι ένα πετράδι στο στέμμα της απόλυτης μουσικής (ανατριχιάστε) - του metal. Στο συγκεκριμένο δίσκο δεν είναι στα φόρτε του εμπορικά. Άμα δεν ξαφνιάζεις. ποιος θα σε προσέξει; Μουσικά όμως δεν παίζεται. Ίσως σε αυτό να βοηθάει και ο γαμάτος Frankie Banali, ο οποίος απογειώνει όποιο τραγούδι παίζει.
Αγαπημένα κολλήματα το Charisma, Loco-Motive Man, Who Slayed Baby Jane?, Hate to Love Me και Raven Heart.

Testament - The Gathering

Αγαπημένος δίσκος των πρώτων χρόνων, τότε που βάζαμε τους φίλους μας να αντιγράφουν στα κρυφά σιντί από τη δισκοθήκη των συγκατοίκων τους...
Πριν δεκαπέντε χρόνια τo thrash, όπως και το υπόλοιπο metal ήταν underground - στα όρια του γραφικού για τους άσχετους. Η  μουσική του δίσκου όμως κινείται στα επίπεδα των αρχών της δεκαετίας του 90 όταν μιλούσαμε για Big Four: η παραγωγή γαμάτη και τα τραγούδια πορωτικά. To D.N.R.  οδοστρωτήρας, το Eyes of Wrath τα σπάει, το True Believer για συναυλία, Legions of the Dead και κοπάνημα. Και πάει λέγοντας.
Άμα είσαι thrasher (master of disaster που τραγουδάει και ο Cavalera) θα πωρωθείς ανηλεώς. Διαφορετικά κακώς διάβασες ως εδώ.