Οι παραλίες

Μετά από ένα εξουθενωτικό τριήμερο στο γειτονικό κρατίδιο της Χαλκιδικής μπορείς να βγάλεις εύκολα αρκετά συμπεράσματα παρατηρώντας τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Τόπος συγκέντρωσης όλων η παραλία.
Η οικογενειακή παραλία: γεμάτη από ηλικίες με παιδιά. Άτομα 15 έως 40 απουσιάζουν. Είναι κουραστική και θα αποφεύγετε στο εξής. Νέα είσοδος είναι οι μπηγμένες ομπρέλες που βρίσκεις όταν πας. Και μετά από κάποια ώρα έρχονται και οι ιδιοκτήτες τους λες και τους ανήκει η παραλία. Ελληνάρες. Ακόμα και μορφωμένοι άνθρωποι είναι αυτής της λογικής...
Η παραλία του μπιτσόμπαρου: συνήθως δεν έχει θάλασσα της προκοπής αλλά αυτό λίγη σημασία έχει για τους τρέντηδες. Ούτε τρομερό κέφι βρίσκεις πλέον παρά μόνο καφέ στα 4 και 4,5 ευρώ. Ακόμα και από τους μαχητές και "επαναστάτες" της τηλεόρασης. που καυτηριάζουν τα κακώς κείμενα  αλλά κοπανάνε στα αυτιά. Αν όμως έχεις βρεις το σωστό "ψαγμένο" target group (15-40 ετών) ξέρεις πως ό,τι και να προσφέρεις θα το αγοράσουν.

Σημείωση: Το master στην ανθρωπολογία είναι κοντά :O
Σημείωση 2η: Στην φώτο μια οικογενειακή παραλία πριν την έλευση των οικογενειών

Κ*λοκαίρι

Αυτή την απορία την είχα πάντα: πώς γίνεται η εποχή που ιδρώνεις, που ξυπνάς μέσα στον ύπνο σου από τη ζέστη, που αποφεύγεις να κυκλοφορείς κάποιες ώρες, που κάποιες φορές λειτουργείς σε slow motion, να ονομάζεται καλοκαίρι. Που το βλέπεις το καλό;
Στο κράτος της Χαλκιδικής πάντως είναι καλοκαίρι καθώς η κάψα δεν σε καταβάλει. Όπως και εκεί δεν υπάρχει κρίση. Νέα μαγαζιά ανοίγουν, οι τιμές ανεβαίνουν και χαμός από κόσμο. Συνωστισμός σε παραλίες, στις γειτονιές, στην άσφαλτο.
Διακοπές από ότι ακούω όλοι κάτι υποτονικό θα κάνουν. Μακάρι να ξερα τι θα κάνω και γω αλλά δεν εξαρτάται εντελώς από μένα. Ελπίζω πάντως μετά από χρόνια να θυμάμαι που πήγα το 2012.
Γενέθλια σήμερα. Λες να ήρθε η ώρα να σοβαρευτώ, συμμαζευτώ; Ποιος σκέφτεται με τόση ζέστη...

Khaleesi next door

Όλοι έχουν να διηγηθούν ιστορίες για γραφικούς γείτονες. Συνήθως είναι ενοχλητικοί αλλά όχι σε βαθμό να βρίζεσαι μαζί τους. Πριν από μήνες στην απέναντι πολυκατοικία έμενε ένας κύριος με χαρακτηριστική φωνή που διαπερνούσε τα πάντα. Ήταν να μη πιάσει καλοκαίρι και τον ακούμε από το μπαλκόνι του. Για διάφορους λόγους του κόλλησα το παρατσούκλι Χαρίτωνας.
Το τελευταίο διάστημα έχει μετακομίσει ο Χαρίτωνας και έχει έρθει στη θέση του ένα ζευγάρι με μωράκι. Η μητέρα είναι πολύ συχνά στο μπαλκόνι με το μικρό αλλά και να μην είναι η παρουσία του γίνεται αισθητή. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω δει αλλά  συμπεραίνοντας από τους ήχους που κάνει, καταλήγω ότι απέναντι μετακόμισε η Khaleesi, με το δρακουλίνι της :O

Εδώ τα "φρέσκα" φιλμ

Για διάφορους λόγους έχουν αραιώσει πολύ οι ταινίες το τελευταίο διάστημα. Θες η κούραση-νύστα, θες η παρακολούθηση σειρών, θες το Euro τελευταία, οι παλιότερες εδώ μέσα ήταν μήνες από τότε που τις είδα. Πλέον λέω να το πάω πιο καλά αν και δεν βρίσκω ενδιαφέρουσες πολλές ταινίες για να τις κατεβάσω (από το ράφι).

• This Must Be The Place
  Δύο ενδεχόμενα: ή ήταν πολύ μούφα η ταινία και δεν έλεγε τίποτα ή ήταν τόσο πολύ ψαγμένη που δεν κατάλαβα τίποτα. Όπως και να χει δεν θα την ξανάβλεπα με τίποτα.
  
• Shame
  Ένας τύπος περνάει τη ζωή του, λίγο στη δουλειά και το υπόλοιπο ασχολείται με το πουλί του. Ότι είδους σεξουαλική εκτόνωση περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο του. Κάπου μπαίνει στην καθημερινότητα του και η αδερφή του αλλά μέχρι εκεί.
  
• The Intouchables
  Ένας τετραπληγικός εκατομμυριούχος προσλαμβάνει έναν πρώην κατάδικο για τις καθημερινές του ανάγκες. Πολύ ωραία και όμορφη ιστορία.
  
• Hunger Games
  Έχοντας διαβάσει το δεύτερο βιβλίο, ακούγοντας καλές κριτικές και με όρεξη για σινεμά πήγα να το παρακολουθήσω. Πως κύλησαν οι 2+ ώρες δεν το κατάλαβα. Καλοφτιαγμένη και ενδιαφέρουσα ταινία.
  
• Extremely Loud & Incredibly Close
  Άμα διαβάσεις την υπόθεση θα σου φανεί ενδιαφέρουσα και στα χνάρια αντίστοιχων ταινιών. Η εκτέλεση όμως είναι αδιάφορη και σου βγάζει κάτι σε προϊόν.
  
• Young Adult
  Ή την είδα ή δεν την είδα ένα και το αυτό.
  
• Carnage
  Δε μου χε κεντρίσει το ενδιαφέρον για αυτό δεν την είχα κατεβάσει εξ αρχής. Όμως ακούσαμε καλά λόγια και επί 80' παρακολουθούσαμε δυο παντρεμένα ζευγάρια μέσα σε ένα σπίτι να μιλάνε και να μιλάνε. Απάλευτη.
• The Last Castle
  O Robert Redford από στρατηγός γίνεται κρατούμενος σε στρατιωτική φυλακή. Πολύ αμερικάνικη στην τελική.
• Jodaeiye Nader az Simin (A Separation)
  Μια ταινία που δεν στέκεται στην κατάσταση στο Ιράν. Που αντλεί τη δύναμη της από την καθημερινότητα απλών ανθρώπων. Που δεν υπάρχει καλός ή κακός αλλά άνθρωποι με αδυναμίες. Που σε καθηλώνει.
• Hugo
  Παραμυθένια, γλυκιά, όμορφη παραγωγή.
  
• The Big Year
  Τρεις τύποι περνάνε έναν ολόκληρο χρόνο της ζωής τους παρατηρώντας πουλιά. Φτερωτά ή τα δικά τους, λεπτομέρειες.
  
• Tinker Tailor Soldier Spy
  Ό,τι γνωρίζετε για τις κατασκοπευτικές ταινίες, με αυτήν θα το ξεχάσετε: έντονη δράση, πολλές ανατροπές, έντονο μυστήριο. Δεν την λες κακή αλλά και να μην την δεις δεν χάνεις τίποτα.

Ευρωμπαλίτσα

Εδώ και καιρό το συνθετικό ευρώ για καλό δεν είναι. Και πότε ήταν αν το καλοσκεφτείς...
Από 8 Ιούνη έχουμε στηθεί στους δέκτες μας (sic) και βλέπουμε το Euro. Αν και δεν έχω δει και τα πάντα, μπορώ να πω ότι τόση αφοσίωση σε ποδοσφαιρικό θεσμό, καιρό είχα να δώσω. Δεν είναι ότι παίζεται καμιά φοβερή μπάλα αλλά υπάρχει μια άλφα ποιότητα.
Μεγάλη ομάδα δεν θυμάμαι να χω πετύχει σε αντίστοιχο θεσμό από τότε που βλέπω αλλά από αξιόλογες ομάδες κάτι γίνεται. Σε αυτόν πάλι ούτε με ενθουσιάζει καμία και ούτε υπάρχει η τρέλα του 2004. Πάλι όμως όλοι είναι άνω του μετρίου και είναι συναρπαστικό καθώς ακλόνητο φαβορί δεν υπάρχει.
Εμείς σαν ομάδα και τόσο που πήγαμε πολύ ήταν: πολλά λάθη και κακοί παίκτες στο δικό μας επίπεδο είναι απαγορευτικό. Από αυτούς που απέμειναν η Πορτογαλία είναι απρόσμενα καλή και πιστεύω ότι αν την ευνοήσει λίγο το παιχνίδι είναι ικανή για το καλύτερο. Οι Γερμανοί είναι αντιπαθητικοί και ακόμα και μπαλάρα να παίξουν δεν σε κερδίζουν. Οι Ισπανοί είναι πολύ κουραστικοί ενώ οι Ιταλοί, που τους περιμέναμε διαλυμένους πάνε καλά. Έναν παίκτη επιπέδου del Piero στη θέση του λίγου Cassano να χαν και θα μιλούσαμε για σπουδαία πράγματα.
Παρέλειψα να πω ότι και η Κροατία έπρεπε να προχωρήσει...

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Θα το πάω αρκετά απλοϊκά σήμερις. Θυμάμαι λοιπόν ότι μέχρι κάποιο καιρό πριν, κάναμε αυτό που σκεφτόμασταν και θέλαμε και ίσως επηρέαζε και το περιβάλλον μας. Σήμερα η κατάσταση έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να  προσπαθούμε να κινηθούμε και να αντιμετωπίσουμε τι συμβαίνει στο περιβάλλον μας. Από τη ζέστη που μας καταβάλει μέχρι την οικονομική κατάσταση που σφίγγει σαν αγχόνη, κινούμαστε στους ρυθμούς που επιβάλλει το έξω. Το ρεύμα μας πάει και μεις ίσα που καταλαβαίνουμε κάποια γυρίσματα του. Το ζητούμενο είναι να μπορούσαμε να επανερχόμασταν στην κατάσταση που το πέταγμα της πεταλούδας προκαλεί έναν τυφώνα και όχι όπως σήμερα που ο τυφώνας διαλύει τις πεταλούδες.

...

Κοιτούσα σήμερα το ημερολόγιο να δω αν είναι καμιά γρουσούζικη μέρα (Τρίτη και 13 πχ) αλλά τίποτα. Προσωπικά δε μου κατσε κάτι πολύ τραγικό αλλά η ασχήμια και η κατρακύλα εκεί έξω δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο. Και το χειρότερο είναι ότι συσσωρεύονται όλο και περισσότερα, που πλέον δεν βλέπεις πιθανότητα να καθαρίζει το τοπίο. Γιατί αυτή η ελπίδα μας έμενε στην τωρινή κατάσταση. Ούτε η βροχή, ούτε η πλημμύρα θα κάνει να ξεβρωμίσει η φάση. Μια βόμβα θα πέσει αλλά κι αυτή θα αλλάξει το τοπίο καταστρέφοντας.
Ελπίζω κάποια στιγμή να αλλάξει η πορεία των πραγμάτων. Μακάρι να ήτανε σήμερα για παράδειγμα, ο πάτος του βαρελιού. Αλλιώς κάποια στιγμή θα μας "διώξει" αυτός ο τόπος, πριν διώξουμε τον εαυτό μας από αυτόν.