Κλάψα

 

Θυμάμαι μικροί που βγαίναμε σε ταβέρνες με τους γονείς (σα να έχουν περάσει 100 χρόνια είναι). Ο πατέρας μου συχνά έλεγε πειραχτικά στο θείο μου ότι κλαίγεται για τα λεφτά. Τότε μου έκανε εντύπωση το ρήμα. Ήταν όπως τα αστεία που γελούσαν οι μεγάλοι, ενώ εμείς με άλλα.
Μεγαλώνοντας το βιώνεις αυτό το ρήμα. Υπάρχουν άτομα στο περιβάλλον σου που δε βγαίνουν, που λένε ότι έχουν πολλά έξοδα, που όλα είναι εναντίον τους, που με μια λέξη κλαίγονται. Το γαμώτο είναι ότι αν κοιτάξεις καλύτερα δεν είναι τα πράγματα όπως τα παρουσιάζουν. Σε πολλές περιπτώσεις είναι καλομαθημένοι και κυρίως αχόρταγοι. Αλλιώς δεν εξηγείται όταν βγάζεις περισσότερα από μένα, ξοδεύεις ούτε τα μισά από μένα και παραπονιέσαι.

Richie Sambora - Stranger In This Town

Υπήρχε μια εποχή που η πρόσβαση στο ίντερνετ γινόταν μόνο μέσω των μόντεμ, αφού πρώτα άκουγες τον χαρακτηριστικό ήχο. Ένα τραγούδι σε τοπικό σταθμό ήταν δύσκολο να μάθεις από ποιο συγκρότημα ήταν. Έτσι μετά από κάποιο διάστημα κατάφερα να εντοπίσω ότι το Ballad of Youth ήταν του κιθαρίστα τον Bon Jovi, του Richie του Sambora. Και πήγα και αγόρασα το CD.
Στη σκιά του Jon, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι έχει καλή φωνή. Όλοι όμως μπορούν να φανταστούν ότι γράφει ωραία τραγούδια. Η κιθάρα έχει πρωτεύοντα ρόλο αλλά σε πιο blues ήχους. Από το εξώφυλλο κιόλας μπαίνεις στη φάση και στον πρώτο προσωπικό του δίσκο.
Δε μιλάμε για ένα δίσκο που θα σε στιγματίσει. Μιλάμε για ένα δίσκο που θα σου ανοίξει την όρεξη για τους κιθαρίστες του hard rock/blues και θα σε τραβήξει να περιπλανηθείς στα σκοτεινά δρομάκια του.

Open house 2014

 

Η αγάπη που έγινε συνήθεια. Όποιοι δεν θέλουν να έρθουν, χάνουν. Και όποιοι έρχονται στην αρχή απογοητεύονται. Οι πρώτοι χάνουν την ευκαιρία να δουν χώρους και αρχιτεκτονικές που ξεφεύγουν από τον μικρόκοσμο τους, Οι δεύτεροι απογοητεύονται γιατί πολλοί χώροι ανήκουν σε άτομα με γερά πορτοφόλια και δύσκολα θα πετύχουν κάτι ανάλογο στο χώρο τους.
Οκτώ σπίτια, ένα ξενοδοχείο και ένα μνημείο. Το μνημείο ήταν το Αλατζά Ιμαρέτ που ούτε ήξερα καλά καλά την ύπαρξη του και το ξενοδοχείο το Excelsior. Τα σπίτια στο κέντρο (ενδιαφέροντα), στο Επταπύργιο (φοβερό), στην Καλαμαριά (καλά), στην Πυλαία-Πανόραμα (άλλο επίπεδο), στη συνοικία Ουζιέλ (αλλού).
Άντε και του χρόνου να μαστε καλά να γινόμαστε εσωτερικοί τουρίστες.

Γέλια για κλάματα

Μπορεί το συγκεκριμένο άρθρο να πηγάζει απλά από το ότι μου τη δίνουν πολλές ανθρώπινες συμπεριφορές. Γεροπαραξενεύουμε;
Πήγα σε τρεις ταινίες στο φεστιβάλ Κινηματογράφου και η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να πάω σε περισσότερες καθώς και να τριγυρίσω στο λιμάνι παραπάνω. Κάθε χρονιά το ίδιο λέω. Ήμουν τυχερός και όλες ήταν από καλές ως πολύ καλές.
Στις δύο από τις τρεις μεγάλο μέρος του κοινού ξεσπούσε σε γέλια σε κάποιες στιγμές. Δε λέω το Force Majeure μπορείς να πεις ότι ήταν και μαύρη κωμωδία. Αλλά το Magical Girl? Δεν θα ήθελα να ήμουν ο σκηνοθέτης του και να βλέπω ότι μερικά σημεία στην ταινία, κάποιοι τα παίρνουν χαβαλέ.
Πέρα από τους Ελληνάρες που θέλουν να εκτονώνονται και να ακούγονται από απαιδευσιά, νομίζω ότι κάποιοι θέλουν να διώξουν το φόβο τους. Χαρακτηριστικά θυμάμαι στον Εξορκιστή που με σκοπό να το παίξουν άνετοι κάποιοι γελούσαν. Σίγουρα ο καθένας έχει διαφορετική αίσθηση του χιούμορ αλλά δε χρειάζεται να το δείχνεις έτσι, εκτός και αν δε σέβεσαι τον άλλον (εκτός από το ότι δεν καταλαβαίνεις επειδή είσαι ηλικιακά ή νοητικά 15 χρονών).

People are strange

Γνωρίζουμε θέλοντας και μη πολλούς ανθρώπους. Στο εργασιακό περιβάλλον συνήθως είναι στη δεύτερη περίπτωση. Ίσως φταίει η τριβή, ίσως τα αντικρουόμενα ψευτοσυμφέροντα. Το ζητούμενο είναι να παίρνεις κάτι από τους άλλους. Αν δεν είσαι hero γίνε τουλάχιστον villain. Μην παραμένεις όμως φοβισμένος, τεμπέλης ή γραφειοκράτης. Πιάνεις χώρο.
Σε άσχετα μέρη μπορεί να πετύχεις διαφορετικά πνεύματα και λειτουργίες: μια εναλλακτική προσέγγιση από μια συνάδελφο σε ένα σεμινάριο, σε κάνει να δεις ότι κάποιοι σκέφτονται πραγματικά εναλλακτικά και όχι χιπστερικά. Η εικόνα του ταξιτζή στην ταινία "Σήμερα" σου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις και παραστάσεις ατόμων που λειτουργούν και στέκονται αληθινά και πρακτικά.

Savatage - Gutter Ballet

 

Τόσα χρόνια και δεν έχω γράψει γι αυτή την ανυπέρβλητη δισκάρα. Που κάθε νότα της σε κάνει να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν ζούσε ακόμα ο Chris Oliva.
Το εξώφυλλο σε ψιλιάζει ότι η μουσική δεν θα ναι μόνο heavy metal αλλά με πιάνο και να ακουμπάει στους κλασσικούς. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά θα δέσεις την εικόνα με την χαρακτηριστική και παρανοϊκή φωνή του Jon Oliva.
Αν δεν το έχεις λιώσει, πιάσ' το πριν είναι αργά. Οι πιο ήσυχες, σχεδόν power ballads είναι για αρχή: When The Crowds Are Gone, Temptation Revelation, Summer's Rain. Η απογείωση με το ομώνυμο (δεν υπάρχει), Of Rage And War και το Unholy. Και η παράνοια με το She 's in Love (δυστυχώς δε βρίσκω το video clip του) και το Mentally Yoursαααα.
Δίσκοι που επιβεβαιώνουν ότι όσο και να γυρίσει το αυτί σου, ξέρεις ότι απαύγασμα της μουσικής είναι το κλασσικό heavy metal.

ΥΓ Είναι να κάνω μια εργασία και βαριέμαι. Τι καλύτερο να γράψεις για ένα έργο τέχνης;
ΥΓ 2 Τώρα που το ξαναδιαβάζω είναι σα να το γραψα πριν 16 χρόνια όταν είχα πρωτακούσει το δίσκο

Keep calm

Έτσι μας προτρέπει το γνωστό poster που έχει κατακλύσει τα πάντα. Ανάθεμα αν ξέρουν αυτοί που τα βάζουν για πιο σκοπό τα είχαν δημιουργήσει αλλά το σίγουρο είναι ότι πλέον έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Κάτι ανάλογο όταν σου λέει κάποιος στο άσχετο "μην αγχώνεσαι".
Η μετακρίση είναι γεγονός. Δεν ξέρω αν έχει ξαναχρησιμοποιηθεί ο όρος αλλά για μένα χαρακτηρίζει την εποχή αυτή που η κρίση έχει παγιωθεί και μεταλλαχθεί σε βαθμό να ορίζει το σήμερα. Η τρικυμία πέρασε αλλά η θάλασσα δεν θα καθαρίσει ποτέ για να κολυμπήσουμε.
Γυρνάω στα ασόβαρα και με ένα ζάπινγκ διαπιστώνεις ότι άμα βλέπεις τηλεόραση ζεις σε άλλη χώρα όπως και ότι τα κουτσομπολίστικα μέχρι αηδίας προϊόντα, έχουν κατακλύσει τα πάντα. Αποχαύνωση στο κόκκινο. Κάνεις μια βόλτα σε κεντρικά σημεία της πόλης και οι καφετέριες φυτρώνουν σαν τα δέντρα ενώ μυρίζει λίγο 2000, με τη μούρη να χτυπάει κόκκινο.