Open House V

Ναι φέτος δεν είδαμε τόσες καλές περιπτώσεις (αν δεν επλουτιστεί ο θεσμός του χρόνου θα ναι ακόμα πιο σφιχτά τα πράγματα). Ναι στις ουρές της Κυριακής είχε ανθρώπους που έχουν μάθει να κλέβουν σειρές (αλλά οι εθελοντές τους έβαλαν στη θέση τους). Όπως και να χει παραμένουμε φανατικοί του θεσμού και της ανοιχτομυαλιάς που πρεσβεύει.
Η κάβα στην πολυκατοικία στην οδό Μορκενταου απλά μια κάβα. Το γραφείο στο νόμο 751 απλά ένα μοντέρνο γραφείο. Το γραφείο στην Κομνηνών ένα γραφείο. Το διαμέρισμα στη Λασσάνη ένα διαμέρισμα. Στον αντίποδα το ντιζαϊνάτο διαμέρισμα στην Τσιμισκή, το νεοκλασσικό στην Πλούτωνος και η Στοά Λεβή με την ιστορία που κουβαλούν, η Οικία Τέλλογλου που ήταν εφάμιλλη του γειτονικού γραφείου που είδαμε περυσι και τέλος η Πολυκατοικία στη Σοφούλη που ήταν αλλού.
Άντε καμιά συναυλία να κλείσουμε τα πολιτιστικά του μήνα.

ΥΓ Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορέσαμε να πάρουμε ιδιαίτερες ιδέες για το σπίτι.

They walk among you

Παλιότερα ήσουν πιο ευθύς, πιο λακωνικός, πιο αλγοριθμικός. Οι συναναστροφές με πολλών ειδών ανθρώπους, δυστυχώς σε αλλοιώνει σε αυτόν τον τομέα. Κι αυτό γιατί δεν γίνεται να λες στον καθένα τι τον θεωρείς ή τι θέλεις από αυτόν.
Ένα πρώτο παράδειγμα οι επαγγελματίες ζητιάνοι. Έχεις διαπιστώσει ότι για να μη σου γίνονται φορτικοί πρέπει να τους πεις "ευχαριστώ", "να σαι καλά". Τίποτα από τα δύο δεν τα εννοείς αλλά τι να κάνεις για να σταματήσουν να σε πιέζουν;
Στις κοινωνικές συναναστροφές υπάρχουν πολλοί οι αθρώποι που σου είναι αδιάφοροι και κατά πάσα πιθανότητα δε θυμούνται το όνομα σου όταν σου μιλάνε. Αναγκαστικά πρέπει να τους μιλήσεις εκεί που βρέθηκες. Αυτοί θέλουν να πουν για τον εαυτό τους και τη ζωή τους. Με ένα default χαμόγελο αραδιάζεις κλισέ εκφράσεις και σε λίγα δευτερόλεπτα απομακρύνεσαι.
Κραυγαλέα περίπτωση από την εποχή των γονιών μας: γνωστοί που σου μιλάνε λες και χθες τα πίνατε μαζί. Στην πραγματικότητα έχουν μήνες να φανούν και σου κάναν παρέα όταν τους βόλευε. Στις υποκριτικές ατάκες "άντε να βρεθούμε κλπ" συγκρατείς το ειρωνικό χαμόγελο, κοιτάς αλλού και σφίγγεσαι μην τους διαολοστείλεις. Την κάνεις με ελαφρά και άλλη φορά να κοιτάς μπροστά σου.
Στα επαγγελματικά οι άνθρωποι πουλάνε και τη μάνα τους για 100€. Όσο και σοβαροί και μετρημένοι να εμφανίζονται, λίγοι έχουν την αξιοπρέπεια να σταθούν στο ύψος τους. Μόνο αν αναγκαστούν θα ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Δυστυχώς πρέπει να μπαίνεις σε συζήτηση, βάζοντας στο μυαλό σου το τεκμήριο της καχυποψίας. Εξασφαλίσου.
Σε εμπορικές συναλλαγές αν πας σα πολιορκητικός κριός μάλλον την πάτησες. Θέλει να ελιχθείς, να περιμένεις, να διαπραγματευτείς. Αν ο χρόνος και η κατάσταση είναι με το μέρος σου μην τη δεις μεγαλόψυχος: απλά περιμένουν να τους δώσεις το πάτημα και μετά και να παρακαλάς δε θα σε λυπηθούν. Δεν λέω να γίνεις Donald Trump αλλά αν εσύ νομίζεις ότι με το να είσαι συγκαταβατικός και παραχωρητικός είσαι καλός άνθρωπος, τότε οι άλλοι σε θεωρούν θύμα και μαλάκα.

Θερινά σινεμά - Φεστιβάλ σημειώσατε 1

Από τα θερινά σινεμά του καλοκαιριού στις αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου το Νοέμβρη. Η πορεία αναπάντεχα πτωτική. Πλέον μας βλέπω να το γυρνάμε στις σειρές για το υπόλοιπο της χρονιάς.

• Personal Shopper
  Μια μουντρούχα πρωταγωνίστρια που είναι και μέντιουμ και βλέπει φαντάσματα επιπέδου Γλίτσα στο Ghost Busters. Το νευρικό γέλιο του κοινού στο τέλος έκλεισε κατάλληλα το φετινό Φεστιβάλ.
• The Human Surge
  Πρώτη φορά έφυγα από ταινία. Ο σκηνοθέτης ανάμεσα στα άλλα ήθελε να μας πει ότι η νέα γενιά είναι να την παίζει μπροστά στην οθόνη για λεφτά.
• Ξα μου
  Περισσότερο για γύρισμα λυκειακής τάξης παρά για ταινία. Ο Χωραφάς κάνει ζωάρα και όλοι λένε πόσο καλή είναι η Κρήτη...
• Snowden
  Δραματοποιημένη αναπαράσταση των γεγονότων με ντοκιμαντερίστικες αναφορές. Σε κρατάει αλλά το θέμα είναι να μη σε κρατάει καθηλωμένο αφού τελειώσει.
• Inferno
  Αν και με σκοπέλους υπνοταινίας τελικά νομίζω άξιζε τα λεφτά του σινεμά.
• The Man Who Knew Infinity
  Πρώτη προσπάθεια: υπνοταινία
• Quo Vado?
  Πολύ γέλιο. Είναι εντυπωσιακό πόσο μοιάζουμε ακόμα και στο δημόσιο τομέα.
• Darbareye Elly
  Του γνωστού Ιρανού σκηνοθέτη και αυτή σε αιχμαλωτίζει σε ένα κατά τα φαινόμενα ρεαλιστικό και όχι συναρπαστικό γεγονός.
• El Clan
  Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, ο πάτερ φαμίλιας μιας αργεντίνικης οικογένειας απαγάγει, κρατάει στο υπόγειο του σπιτιού του και τελικά εκτελεί τους ομήρους. Από πλευράς σκηνοθεσίας ίσως θα μπορούσε να έδειχνε λίγο περισσότερο το ρόλο της οικογένειας σε αυτό.
• The Quiet American
  Καλή μεταφορά του βιβλίου που σε μεταφέρει στη Σαϊγκόν την εποχή της γαλλικής αποικιοκρατίας. 
• La Famille Bélier
  Σε μια οικογένεια κωφών, μία κόρη όχι μόνο ακούει αλλά τραγουδάει. Εξαιρετική ταινία που σε βάζει σε έναν διπλανό σου κόσμο.
• The Nice Guys
  Όταν και ο Gosling σου φαίνεται συμπαθής τότε η ταινία πάει να πει ότι είναι καλή. Ξεφεύγει από τα κλισέ και προτείνεται για θερινό αλλά και για οποιαδήποτε ευχάριστη φάση.

Οκτώβρη φεύγα - Νοέμβρη rise

Ο Οκτώβρης είχε τα πάνω και τα κάτω του. Είχε τόσα πολλά και έντονα που δεν το αντέχει ο οργανισμός μας να είμαστε σε τέτοια φάση τρίτο σερί μήνα. Το Νοέμβρη ελπίζω αυτά που αναμένονται να είναι πιο ελεγχόμενα. Και σε ευχάριστα πλαίσια. Έτσι θετικά αναμένω τις μουσικές κυκλοφορίες, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το Open House. Και να πιάσουμε αγαπημένες και δημιουργικές συνήθειες. Ακόμα και μια έξοδος με φίλους μετράει.

Έχω έγκλημα, λέγετε

Το έγκλημα εξίταρε πάντα. Από τον Ρωχάμη στην Ελλάδα μέχρι τη Mafia, οι άνθρωποι του εγκλήματος παρουσιάζονται ελκυστικοί, περιπετειώδης. Σήμερα ο Escobar είναι στο  προσκήνιο. Ναι ξέρω, στις ταινίες και τις σειρές δείχνουν τα εγκλήματα και το χαρακτήρα τους. Αλλά αυτό μου θυμίζει ένα τραγούδι για το οποίο οι Slayer είχαν κατηγορηθεί ότι προωθούσαν το ναζισμό. Το είχαν αρνηθεί λέγοντας ότι απλά αναφερόταν σε αυτά που κουβαλούσε. Όπως και να χει όμως εκμεταλλευόταν τα στοιχεία του για να προκαλέσουν και να πουλήσουν.
Μια έμμεση συνέπεια είναι ότι επιβάλλεται στις συνειδήσεις του κόσμου ότι οι εγκληματίες είναι τουλάχιστον αποδεκτοί, αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Είναι φυσικό να βλέπεις κάποιον να εκβιάζει, βασανίζει κάποιον άλλον ενώ είναι αφύσικο να βλέπεις δύο άτομα του ίδιου φίλου να φιλιούνται. Το έγκλημα είναι παντού και η αποδοχή των οικονομικών εγκληματιών (φοροφυγάδων) όπως και των κλασσικών εγκληματιών (Χρυσαυγίτες) δεδομένη.

Dirt people

Όπως έγραφα πριν σχεδόν 2 χρόνια: "Στη "μάχη" των οικονομικών είμαστε χαμένοι. Σαν την Ελλάδα ένα πράγμα. Όσο και να δουλέψεις-μαζέψεις, αν δεν κάνεις καμιά μπάζα της προκοπής, μέσα θα είσαι με επερχόμενα έξοδα." Έτσι σήμερα με του σπιτιού που βγαίνουν από παντού, κάποια στιγμή θα δεις το λογαριασμό σου και θα χρωστάς.
Από της εκπαίδευσης έχω μεταμορφωθεί σε της οικοδομής. Όλοι οι μάστορες που υπάρχουν, πρέπει να συνδυαστούν και να κάνουν αυτό που χρειάζεται. Εργοδηγός κατ ανάγκη. Σκόνη, τσιμέντο, μάρμαρα, καλώδια, πλακάκια, βαφές, σοβάδες και πάει λέγοντας. Εύχομαι αυτή η περίοδος που είναι γεμάτη πίεση και τρέξιμο να αποδειχθεί δημιουργική. Άντε μπαίνουμε στην τρίτη βδομάδα.

Mr Robot και Vinyl

Ένα καλοκαίρι, δυο σειρές. 

Με καλές συστάσεις είδαμε την πρώτη σεζόν και αφού μας άρεσε θα συνεχίσουμε και στη δεύτερη. Μέσα από τα μάτια του αντικοινωνικού χάκερ αντιλαμβανόμαστε τις αθέατες πλευρές τη σημερινής ψηφιακής κοινωνίας. Σε κρατάει και δε σε αφήνει ο Mr Robot.

Θέλγητρο το rock της δεκαετίας του 70 και οι μπάντες που σχετίζονται με τη δισκογραφική του Ρίτσι Φινέστρα. Το γνωστό τρίπτυχο sex, drugs and rock n roll μένει κατά κύριο λόγω στο σνιφάρισμα κόκας με συνέπεια το Vinyl να μην πάει κάπου και σπάνια να ροκάρει. Τελείωσε άδοξα αλλά ίσως κάποιοι πρωταγωνιστές να συνεχίσουν.