Η θρυλική κατηγορία επέστρεψε.

1. Στη μεγάλη φώτο, παλιά συμμαθήτρια και η μάνα της (μεγάλη περίπτωση) φιγουράρουν σε εκκλησιαστική έκδοση για το θαύμα που τους συνέβη λόγω της μονής που επισκέφθηκαν.
2. Η στάση λεωφορείου "Περίπτερο" είναι επιπέδου στάσης "Ψιλικατζίδικο", "Κουρείο", "Φανοβαφείο" κλπ
3. Αυτό θα πει ενημέρωση. Βλέποντας ειδήσεις νομίζεις ότι γίνεται πόλεμος έξω αλλά πλέον μας ενημερώνουν ότι μας χτυπάνε και εκ των έσω.

Rats

Αφορμή για αυτό το post που είχα χρόνια στο μυαλό, το τραγούδι κόλλημα των Ghost. Ο τύπος πίσω από την μπάντα είναι κατά γενική ομολογία ιδιοφυΐα. Δεν εξηγείται αλλιώς πως οι pop μελωδίες του, παιγμένες με ηλεκτρικές κιθάρες, κρυμμένες πίσω από μάσκες (το αιώνιο κόλπο) και δοσμένες με αποκρυφιστικό ύφος τους έχουν φέρει στην εμπορική καταξίωση.
Αυτό που με "ανησυχεί" είναι ότι έχουν διαδραματίσει μια πορεία και ίσως καθορίσει το πως θα μας φαίνεται ότι ήταν το metal, όταν το βλέπουμε στο μέλλον. Και μεις δεν πήραμε χαμπάρι. Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν με σπουδαίους δίσκους. Με μουσικά ρεύματα. Με ανερχόμενα συγκροτήματα. Και μετά από χρόνια τα θεωρούμε καταξιωμένα, αξιομνημόνευτα και γιατί ρε αδερφέ δεν τους είχαμε πιάσει εξ αρχής.
Ίσως είναι η φύση της μουσικής, που για να γίνει αποδεκτή η αξία σου χρειάζεται χρόνος. Που μετά από χρόνια ακόμα και οι γραφικότητες θεωρούνται ψαγμένες. Πάντως δεν ισχύει πλέον ότι δεν τους πήραμε χαμπάρι. Σαν τους αρουραίους που χρειάστηκαν αιώνες για να αντιληφθούμε το ρόλο τους στην πανούκλα...

Παρά φύση αθλητισμός

Υπάρχει πολύς κόσμος που δε θεωρεί την αθλητική δημοσιογραφία, πραγματική δημοσιογραφία. Είναι το ευτελές περιεχόμενο που φτάνει σε σημείο να αλλάζουν νούμερα στην οθόνη του υπολογιστή για να ενημερωθείς για την εξέλιξη του σκορ ενός αγώνα μπάσκετ. Δηλαδή καμιά σχέση με τον αθλητισμό τον ίδιο. Μην αναφερθώ στις ανταποκρίσεις από δεκάδες αθλητικογράφους από την προετοιμασία των ομάδων που μεταφέρουν τι έφαγαν και πως κοιμήθηκαν οι παίκτες.
Ας ξεπεράσουμε τα παραπάνω και ας παραδεχτούμε ότι πλέον θεωρούμε αθλητισμό το στοίχημα και τα άγνωστα ονόματα ομάδων που ακούμε σε αθλητικές εκπομπές. Η ενημέρωση για αθλητικά γεγονότα προσφέρεται είτε από τα αθλητικά ραδιόφωνα που είναι για 50αρηδες που συχνάζουν στα καφενεία είτε από τα αθλητικά site. Δυστυχώς και εκεί η προσέγγιση είναι με clickbait και σαλιάρικα post. Πάντα θα σου πετάξουν μια ημίγυμνη άγνωστη, η οποία φυσικά δεν έχει σχέση με κάτι αθλητικό.
Και πάμε σε ένα ακόμα σημείο των καιρών. Που δεν το συναντάμε σε εμάς όπως τα παραπάνω γιατί απλά το ποδόσφαιρο εδώ διεξάγεται στα δικαστήρια και στα ραδιόφωνα. Πρόσφατα αποχώρησε από τη Barcelona o Ινιέστα. Και πριν από καιρό ο Τσάβι. Ο οργανισμός της ομάδας διοργάνωσε τελετή που φυσικά υποστηρίχθηκε από τον κόσμο και τη δημοσιογραφική αγιοποίηση. Όπως χιλιάδες σημαντικοί αθλητές, αξίζουν να τιμηθούν όταν αποχωρούν από την ενεργό δράση ή και μετά από κάποιο διάστημα με βραβεύσεις. Το θέμα είναι ότι οι συγκεκριμένοι δεν αποχωρούν από το ποδόσφαιρο απλά πάνε στην Κίνα, Κατάρ κλπ για να πάρουν ένα καράβι εκατομμύρια. Όλοι είναι ικανοποιημένοι από αυτές τις "αποχωρήσεις" και δυστυχώς και οι φτωχομπινέδες που αποθεώνουν τους εκατομμυριούχους που πάνε να γίνουν πολυεκατομμυριούχοι.

Sleep(less) nights

Μου πήρε χρόνια, μη πω δεκαετίες για να αποδεχθώ τη φωνή του King Diamond. Τσιριχτή, επιτηδευμένη, περισσότερο με ενοχλούσε παρά μ άφηνε να ακούσω τα riffs. Το Sleepless Nights ήταν τραγούδι σε κασέτα από τις πρώτες που μου είχαν δώσει και περιέργως το έβρισκα από τότε τρομερό.
Πάλι καλά αϋπνίες δεν έχουμε μέχρι στιγμής. Σαν κούτσουρο πέφτω, σαν κούτσουρο σηκώνομαι. Η συνεχής κίνηση μέσα στη μέρα; Η υγρασία της Θεσσαλονίκης; Πάλι όμως υπάρχουν πολλά θέματα που σου δημιουργούν καταστάσεις και βγαίνουν μέσα στη νύχτα. Αυτό θα κάνει τον ύπνο πιο χάλια ενώ ίσως σε ξυπνήσουν. Έτσι είναι το υποσυνείδητο έτσι είναι το άγχος που κουβαλάμε. Το χειρότερο είναι που εν τω μέσω της νυκτός κάποια πράγματα φαίνονται τεράστια και ανυπέρβλητα. Σε σκεπάζουν και σε τυλίγουν. Πάλι καλά με το που σηκώνεσαι επανέρχονται στις διαστάσεις τους.

Οχρίδα - Lady of the Lake

Αυτή τη φορά το τραβήξαμε ακόμα πιο μακριά: κλείσαμε την εκδρομή μια μέρα πριν! Μας ευνόησε η διαθεσιμότητα σε δωμάτια και έτσι η αναποφασιστικότητα και πολυπραγματοσύνη μας επιβραβεύτηκε.
Από όλες τις απόψεις μιλάμε για ένα επιτυχημένο ταξίδι. Ο καιρός ήταν τέλειος. Το δωμάτιο με φοβερή θέα. Οι τιμές στον πάτο. Η διαδρομή άνετη. Αλλά αν δεν ήταν τα μέρη σούπερ, δε θα λέγαμε για επιτυχία.

Η Οχρίδα είναι μια ιστορική πόλη που αποτέλεσε σημαντικό ορμητήριο για βασιλιάδες και ιεραπόστολους. Αυτό αποτυπώνεται στις δεκάδες καλοδιατηρημένες βυζαντινές εκκλησίες και τις φοβερές τοιχογραφίες τους. Αποτυπώνεται στο επιβλητικό κάστρο και τα σημαντικά αρχοντικά. Όλα αυτά συνδέονται μέσα από τα πλακόστρωτα ανηφορικά σοκάκια της παλιάς πόλης. Η οποία παλιά πόλη έχει την τύχη να είναι χτισμένη μέσα στη φύση. Και να απλώνεται στα πόδια της η μεγάλη πεντακάθαρη λίμνη.
Για τους λάτρεις της φύσης και της ιστορίας υπάρχουν διαδρομές κατά μήκος της λίμνης. Με αποκορύφωμα το μοναστήρι του Όσιου Ναούμ με τον ιστορικό ναό και τις διαδρομές στις πηγές της λίμνης. Κερασάκι στην τούρτα o προϊστορικός οικισμός πάνω σε πασσάλους στο νερό.

Αλλά χωρίς ευ ζειν θα στεκόμασταν μόνο στην ομορφιά. Πολλά καφέ και πολλά εστιατόρια για όλα τα γούστα. Μας έπαιρνε και κάναμε μεγάλη ζωή. Εντύπωση μου έκαναν οι νυχτερινές επιλογές της Οχρίδας και ο πολύς κόσμος παντού.
Bonus η επίσκεψη στο Μοναστήρι (νυν Bitola). Μια ζωντανή πόλη με τον πεζόδρομο της και την αγορά της σαν το δικό μας Καπάνι.

ΥΓ. Επισκεφθήκαμε τη γειτονική χώρα σε μια περίοδο που έχω διαβάσει αρκετά για την ιστορία της περιοχής. Έτσι δε μου την έδιναν στα νεύρα οι γραφικότητες με τα αναμνηστικά με το Μεγαλέξαδρο και τον ήλιο της Βεργίνας.

Axel Rudi Pell - Knights Call

Καταλαβαίνω ότι αυτό το post είναι συνέπεια ενθουσιασμού. Ότι δε γίνεται ένας δίσκος που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, που θέλει χρόνια να δοκιμαστεί μια κυκλοφορία για να μπει.
Είχα χρόνια όμως να αισθανθώ τόσο ενθουσιασμό και να φάω τέτοιο κόλλημα. Και δε μιλάμε για κανέναν πρωτοποριακό δίσκο. Είναι σα να έβγαζε ο Blackmore πολύ καλό δίσκο με τους Rainbow. Hard Rock/Power που σε πάνε στα καλύτερα του γεροRichie, με τη φωνάρα του Johnny Gioeli να τα απογειώνει. Στίχοι πιο κλισέ πεθαίνεις και θεματολογία του χώρου. Λες και κυκλοφόρησε στα 70s.
Έψαξα στη δισκογραφία του Γερμανού κιθαρίστα αλλά ο ήχος δεν είναι τόσο hard rock και η έμπνευση δεν έχει χτυπήσει κόκκινο όπως εδώ. Δύσκολα βρίσκεις μέτρια στιγμή, με τα ρεφραίν να δίνουν και να παίρνουν και τον ήχο να σε πάει αλλού. In our wildest dreams We'll live forever

Μεταλλάδες και άλλα είδη

Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, θέλοντας και μη παρατηρείς κάποιες κοινές συμπεριφορές στα άτομα που ακούνε ενσυνείδητα κάποιο μουσικό είδος. Βέβαια τα στεγανά και τα τείχη έχουν πέσει προ πολλού και έτσι (ευτυχώς) δεν υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων.
Τα άτομα που πίνουν νερό στο όνομα του metal δύσκολα θα κοπανηθούν σε ένα μεταλλάδικο. Από το φαίνεσθαι θα αγριευτεί κάποιος αλλά συγκριτικά με άλλους είναι πιο καλά παιδιά. Αν πέσει κάποιος σε μια συναυλία θα τον σηκώσουν. Θα σεβαστούν και δεν θα κλέψουν σειρά για να μπουν. Χαρακτηρίζονται από μια σχεδόν παιδική αθωότητα.
Όσο ξεφεύγουμε από το καθαρά μουσικό και πάμε αλλού, χαλάει το πράγμα. Έτσι όταν το ζητούμενο είναι να βρουν ταίρι, οι νεαρές ειδικά ηλικίες δεν χαλιούνται από τη μουσική σαβούρα και θα στηθούν στην ουρά για να μπουν στο σκυλάδικο.
Όταν μπλέκεται και το ιδεολογικό βλέπεις τον κόσμο να χτυπιέται σε κομμάτια που διαφορετικά απλά θα χάζευε με μια μπύρα στο χέρι. Όσο πάμε σε άλλα επίπεδα διαπιστώνουμε ότι περισσότερο είναι το φαίνεσθαι και όχι η μουσική η ίδια. Αυτό είναι που θέλει και η μουσική βιομηχανία άλλωστε.