Δια βίας διαφήμιση

Διάβαζα δεύτερο άρθρο μέσα σε λίγες βδομάδες (πολύ δέλτα...) ότι η Ελλάδα είναι η πιο ακριβή στην Ευρώπη στην κινητή τηλεφωνία και στα δεδομένα. Πιο ακριβή και από την Ελβετία! Και λίγους μήνες πιο πριν είχα πέσει σε ένα πληρωμένο άρθρο που ισχυριζόταν το ακριβώς αντίθετο. Το οποίο δε βασιζόταν σε στοιχεία αλλά στα λεγόμενα των εταιριών...
Λίγες μέρες πριν είχα διαβάσει και ένα άρθρο ότι torrent is dead. Αυτό έλεγαν οι εταιρίες για να προωθήσουν τις πλατφόρμες τους και φυσικά δε βασίζεται πουθενά αλλού.
Οι έμμεσες διαφημίσεις είναι οι πιο ύπουλες. Οι πιο ενοχλητικές είναι οι τηλεφωνικές. Και οι πιο κοροϊδία οι τηλεοπτικές, που μας περνούν για ούγκανους. Το χειρότερο είναι ότι όλες αυτές τις πληρώνουμε εμείς από ότι φαίνεται και χωρίς να μας ρωτήσουν μάλιστα. Τζάμπα μάγκες.
Αντίστοιχη περίπτωση είναι και με τα Super Market που βομβαρδιζόμαστε για τις "καταπληκτικές προσφορές" τους σε 3-4 προϊόντα. Για τα άλλα 1000 προϊόντα κιχ. Αν συγκρίνεις τις τιμές τους με τις αντίστοιχες ενός Super Market που δεν κάνει διαφήμιση (ένα είναι) τότε καταλαβαίνεις ποιος πληρώνει την προβολή τους...

Να είσαι αλλά να μην έχεις

Μέρα του πατέρα η χθεσινή...

Gourmet football

Με τα χρόνια μπορώ να πω ότι εξελίξαμε τις γαστρονομικές μας προτιμήσεις. Ποτέ δεν φτάσαμε σε υπερβολές και σε πιάτα όπως προβάλλονται σε διαγωνισμούς αλά Masterchef αλλά άμα είναι να επιλέξουμε, θέλουμε το κάτι διαφορετικό. Την ωραία προσέγγιση, την έξυπνη εκτέλεση, τη μαστοριά, την τέχνη.
Μεγαλωμένοι σε ένα περιβάλλον που αθλητισμός θα πει αντιπαράθεση, έπρεπε να περάσουν χρόνια για να καταλάβουμε ότι η νίκη και η επιβολή στον αντίπαλο δεν είναι αυτοσκοπός. Αν ήταν έτσι βρίσκουμε έναν τρόπο να τον καταστρέψουμε/σκοτώσουμε και τελείωσε. Εδώ προτιμάνε να σκοτώνουνε το άθλημα.
Αλλά το post δεν έχει σκοπό να βγάλει στεναχώρια για το το συμβαίνει εδώ. Αφού ποδόσφαιρο βλέπουμε από την τηλεόραση ποια η διαφορά να βλέπουμε εγχώρια και όχι ξένα προϊόντα; Έτσι αυτό που παρακολουθήσαμε στους δύο ημιτελικούς του φετινού Champions League ήταν απίστευτο. Δε θα σταθώ στις αναπάντεχες ανατροπές αλλά στις συνθήκες που τις επέτρεψαν. Στο περιβάλλον που διαδραματίστηκαν.
Αν οι ομάδες που είχαν πάρει το πάνω χέρι, σκόπευαν να καταστρέψουν το ρυθμό και το ίδιο το αγώνισμα θα το έκαναν με θέατρο, μανούρες, διαμαρτυρίες και καθυστερήσεις. Αντίθετα έπαιξαν με περηφάνια. Αν ο κόσμος δεν είχε παιδεία θα πετούσε μπάλες, αντικείμενα και θα γιούχαρε όχι μόνο τους αντιπάλους αλλά και τους δικούς του. Αντίθετα στήριξε τους αθλητές.
Με δυο λόγια μιλάμε για ανώτερες καταστάσεις, για ποιότητα, για τέχνη. Αν μιλούσαμε για φαγητό θα λέγαμε για gourmet.

8/11/1943

Πως είναι να δουλεύεις 12 ώρες νύχτα για τα 12 καλύτερα σου χρόνια;
Πως είναι να είσαι ευθύς και να σε αποδέχονται τόσοι πολλοί;
Πως γίνεται το χιούμορ σου να είναι πετυχημένο και πειραχτικό αλλά καθόλου ενοχλητικό;
Πως μπορεί να αντιμετωπίζεις με τόση ευστροφία τις καταστάσεις και να βρίσκεις λύσεις;
Πως γίνεται να είσαι ανοιχτόμυαλος και όχι με οποιοδήποτε κόλλημα;
Πως γίνεται να είσαι τόσο καλός στις κατασκευές, τις επισκευές, το ψήσιμο, την οδήγηση, στις αγροτικές εργασίες; Πως;;;;
Πως είναι να είσαι ο πατέρας μου;

Όσο και να προσπαθήσω δε θα γίνω τίποτα από τα παραπάνω. Αλλά θα προσπαθήσω.

Heaven & Hell & Fire

Όταν μετά από χρόνια δω αυτή την ανάρτηση ίσως ξυπνήσουν αναμνήσεις για το τι μου συνέβαινε αυτή τη βδομάδα. Από τον παράδεισο στην κόλαση και όλα αυτά μέσα από τη φωτιά. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να τα διαχειριστώ. Ελπίζω όταν μετά από χρόνια δω αυτή την ανάρτηση να χω σβήσει τη φωτιά.

Αξιοπρέπεια και περηφάνια

Ο καθένας είναι άλλη περίπτωση. Η δικιά μου περίπτωση είναι ότι από τα πολλά που μου πέρασαν και μέσα στα οποία μεγάλωσα ασυναίσθητα, είναι η αξιοπρέπεια και η περηφάνια. Δε μιλάω ούτε για υφάκι ούτε για φουσκωμένα μυαλά. Αντιθέτως πάντα προσγειωμένοι και ποτέ εις βάρος των άλλων. Διπλωματία μόνο αναγκαστικά.
Τους επόμενους μήνες πρέπει να συνεχίσουμε έτσι. Ούτε τώρα δεν θα αλλάξει. Και μέσα από αυτά τα δύο, μέσα στα τόσα, θα είναι πάντα εκεί.

Οι δύο όψεις του νομίσματος

Ανάμεσα στις καθημερινές μου σκέψεις πλέον, σπάνια έρχεται αυτό το ζήτημα. Περισσότερο να αισθανθώ την πικρία και την κάποια απογοήτευση που κάποιες φιλίες/επαφές τερματίστηκαν. Αν υπήρξε τελετή λήξης τους ίσως να είχα καθιερώσει και επέτειο ανάμνησης 😊 Ανεπίσημα αυτό πρέπει να κάνω για να εξανεμισθεί κι αυτό το συναίσθημα.

Το μυαλό ενός ανθρώπου μπορεί να κάθεται και να στεναχωριέται για την έλλειψη του σήμερα. Μέσα βαθιά να λέει ότι μπορεί κάποια μέρα να αντιστραφεί. Αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνει ότι η υπάρχουσα κατάσταση δεν είναι τυχαία. Ότι τερματίστηκε το αγαθό του χθες.

Σε μια απόφαση μπορεί να καταλήξει: να χαμογελάμε για αυτές τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε. Φαντάσου να υπήρχε έλλειψη αυτών. Αυτό θα ήταν ανεπανόρθωτο και μαύρο.