Party Time vs Κομμένη Μαγιονέζα

Έτυχε από την αρχή της χρονιάς να πάμε δύο φορές θέατρο και αυτές σε σκηνές της Καλαμαριάς. Τη πρώτη επειδή μας είχαμε καιρό να πάμε και το θέμα/κριτικές ήταν καλές. Τη δεύτερη επειδή είχαμε τζάμπα προσκλήσεις και φαινόταν κάτι χαλαρό.
Το Party Time βασιζόταν σε έργα του Χάρολντ Πίτερ. Δεν τον γνώριζα ενώ ήξερα τον Κιμούλη. Και σε πολιτικά/κοινωνικά θέματα προσφέρεται για αρκετή ανάλυση και προσέγγιση. Όμως η συρραφή των όποιων ιδεών και η σκηνοθεσία του Κιμούλη ήταν τραγική. Αν δεν είχα πάει πέρυσι στο Τώρα που γυρίζει θα έγραφα ότι ήταν η πιο χάλια παράσταση που έχω πάει. Η περιέργεια και η ανωμαλία, η χωρίς νόημα εμμονή του έργου κατέστρεψαν την όποια τροφή για σκέψη πάνω σε σημαντικά θέματα της κοινωνίας.
Από την άλλη, η Κομμένη Μαγιονέζα ήταν μια ελαφριά κωμωδία που διαδραματιζόταν τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Περάσαμε καλά, διασκεδάσαμε και μ' άρεσαν οι άγνωστοι ηθοποιοί. Στο υλικό που είχαν έδωσαν αυτό που είχαν και πέρασαν τη γελοιογραφία των χαρακτήρων.
Αλλά εκεί που δε χωράει σύγκριση είναι στο κλείσιμο, όταν βγαίνει ο θίασος και αποσπά το χειροκρότημα. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν ένα πεταχτό χειροκρότημα και μετά οι ηθοποιοί δεν ξαναβγήκαν. Πρώτη φορά μου έτυχε και μου έκανε εντύπωση η μαζεμένη συμπεριφορά τους. Σε αντίθεση με το Party Time που έβγαιναν και ξανάβγαιναν για να δείξουν το μεγαλείο του έργου τους. Τραγικοί.

Europanic

Εμείς τη μάθαμε ως ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Στη σημερινή, πιο εξελιγμένη μορφή της είναι η Ζώνη του Ευρώ. Και σε όσες δημοσκοπήσεις έχουν γίνει στη χώρα οι γνώμες ήταν πάντα θετικές. Γιατί τόσο η έννοια Ευρώπη μας παραπέμπει σε κάποια ιδεώδη όσο και το ισχυρό νόμισμα μας καθιστά αξιόπιστους. 
Βέβαια η πραγματικότητα πάντα είναι διαφορετική από τις εντυπώσεις. Έτσι από την αρχή η υιοθέτηση του ευρώ υπήρξε μεγάλο πλήγμα με τις ανατιμήσεις των προϊόντων που έπληξε το εισόδημα των μικρομεσαίων. Και όπως φαίνεται ξεκάθαρα μετά από τα μνημόνια, και πιο κραυγαλέα στα πρόσφατα eurogroup, πρόκειται για ένα σύστημα που οι ισχυροί δρουν σαν τοκογλύφοι κατευθύνοντας τους ανίσχυρους και πνίγοντας τους χρεωμένους.
Σίγουρα δεν είμαστε εμείς οι καλοί κατατρεγμένοι αλλά και οι υπόλοιποι περισσότερο σε κανιβάλους κάνουν πάρα σε εταίρους. Στα διάλα.

Σεμινάρια χρήσης δημόσιων τουαλετών

Η επίσκεψη στην τουαλέτα όταν βρισκόμαστε σε κάποιο χώρο εστίασης είτε είναι απλή καφετέρια ή εκλεπτυσμένο εστιατόριο, έχει εξελιχθεί σε εφιάλτη. Οι δυσκολίες έχουν αναλυθεί στο συγκεκριμένο ποστ ενώ συνέχεια ανακύπτουν καινούργιες. Οι δυσάρεστες συνέπειες της ελλιπούς εκπαίδευσης των θαμώνων έχει συνέπειες για τους ίδιους και για το κοινωνικό σύνολο. Εδώ έρχεται η νεοφυής επιχείρηση (aka start up) Seminarbest για να καλυτερέψει την καθημερινότητα.
Καταρχήν η αδυναμία εξεύρεσης του καζανακίου λόγω των πρωτοποριακών μεθόδων που έχουν εφαρμοστεί όπως και η χρήση φωτοκύτταρων που οδηγεί στην αστοχία, κάνουν τον χώρο ανυπόφορο. Κατόπιν η αδυναμία χρήσης του νιπτήρα, του μηχανήματος με το σαπούνι όπως και του στεγνωτήρα δημιουργούν κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Τέλος τα κρούσματα παρείσφρησης ατόμων του άλλου φύλλου στις τουαλέτες (λόγω ασάφειας των σημάτων), οδηγεί σε έντονα προβλήματα στα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης.
Η Seminarbest με το εξειδικευμένο προσωπικό και την πολυετή εμπειρία στη χρήση τουαλετών σε όλη την υφήλιο είναι ένα βήμα μπροστά. Με την παρακολούθηση των 10ωρων σεμιναρίων εξασφαλίζει στους συμμετέχοντες δύο πράγματα: ότι θα επισκεφθείτε τη σωστή τουαλέτα με άνεση και σύμφωνα με τους κανόνες υγιεινής και ότι στην περίπτωση που ηθελημένα παρακάμψετε τα παραπάνω θα μπορέσετε να γλιτώσετε την αποδοκιμασία των φίλων σας και των ατόμων του άλλου φύλου, με χαρακτηριστική άνεση.
Από όποια πλευρά και να κοιτάξετε το νόμισμα, η λύση στο έντονο πρόβλημα της χρήσης δημόσιων τουαλετών, που έχει οδηγήσει σε άσχημα αποτελέσματα και αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή, θα αντιμετωπιστεί μέσα από τα σεμινάρια της Seminarbest. Μην χάνετε χρόνο και δηλώστε άμεσα συμμετοχή. Εγγυημένο αποτέλεσμα.

Κοτσυφόκισσα

Μετά από αρκετό καιρό ολοκλήρωσα το τελευταίο βιβλίο της σειράς. Το ξεκίνησα μετά τη μούφα που ήταν η ταινία που βγήκε πρόσφατα και ήταν για το πρώτο κομμάτι του. Έτσι και με σκοπό να αποφύγω να δω και την ταινία που θα βγει σε κάνα χρόνο κάθισα και διάβασα το υπόλοιπο.
Βρήκα θετικό που δεν ήταν γραμμένο όπως το προηγούμενο, στο οποίο κάθε κεφάλαιο τελείωνε με ένα cliffhanger. Είχε μια σκοτεινιά αλλά η οπτική από την πλευρά της Κάτνις, μιας 17χρονής δεν είναι κάτι που μπορώ να ταυτιστώ. Ούτε ηλικιακά φυσικά, ούτε σε όλα τα άλλα.
Τέλος πάντων, δεν είναι κακό να διαβάζεις αλλά την επόμενη φορά θα ταν καλύτερο να είμαι πιο επιλεκτικός σε best seller σειρές. Απευθύνονται αλλού.

Ταινίες

Ποδαρικό με αναφορά σε ταινίες. Τις είχα παραμελημένες πέρυσι αλλά φέτος ελπίζω να αντιστραφεί η κατάσταση. Καλή χρονιά σε όλα τα επίπεδα.

• Gone Girl
  Είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια και έτσι δε μας πτόησαν οι 2,5 ώρες διάρκεια. Καλογυρισμένο και σε κρατάει ως το τέλος.
  
• The Hunger Games: Mockingjay - Part 1
  Περισσότερο από συνήθεια παρά ότι αναμένεις κάτι τρομερό, είδα τη συνέχεια της τετραλογίας. Αν είσαι έφηβος είναι καλή εισαγωγή σε ένα "επαναστατικό" mood. Αν έχεις δει σοβαρές ταινίες και διαβάσει σχετικά βιβλία, θα σου φανεί χαζομαρούλα.
  
• Force Majeure
  Σουηδική οικογένεια σε διακοπές σε χιονοδρομικό κέντρο. Οι ρόλοι σήμερα έχουν αλλοιωθεί και το αντρικό πρότυπο καταρρεύσει.
  
• Today
  Ιρανικό σινεμά με προσέγγιση σε ένα καθημερινό θέμα που υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες. Τόσο ρεαλιστική ταινία που την κουβαλάς.
  
• Magical Girl
  Η περιγραφή ισορροπούσε ανάμεσα στην κανονική πλοκή και την ιντελεκτουάλ. Πάλι καλά βάρυνε στην πρώτη. Ωραία δομή και γενικά πολύ καλή. Πρώτη φεστιβαλική για φέτος.
  
• My Left Foot
  Η ιστορία ενός ατόμου με εγκεφαλική παράλυση σε μια πολύ καλή ερμηνεία του Day Lewis. Με δύναμη και θέληση μπορούμε να ζήσουμε.
  
• Rise of the Planet of the Apes
  Σε ρυθμούς αμερικάνικης ταινίας του είδους που βλέπεται ευχάριστα. Τίποτα ιδιαίτερο
  
• The Lunchbox
  Ινδική ταινία που απεικονίζει τη ζωή στη Βομβάη του σήμερα μέσα από μια ρομαντική ιστορία. Σου ανοίγει την όρεξη για το Φεστιβάλ.
  
• Miss Violence
  Μια απλή οικογένεια ενός ταλαίπωρου πενηντάρη. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα και η αρρωστημένη και σχεδόν παρανοϊκή κατάσταση παρουσιάζεται σιγά σιγά. 
  
• Cinema Paradiso
  Με μια λέξη: νοσταλγικό. Αν το έβλεπα μικρός, πιστεύω θα το είχα σαν σημείο αναφοράς. Σήμερα σου φαίνεται αρκετά απλοϊκό. Σε κάθε περίπτωση η μουσική του σε ταξιδεύει.
• Michael Kohlhaas
  Με μια λέξη: φεστιβαλική. Σου αφήνει χώρο να τοποθετήσεις τον ήρωα στην εξέλιξη των γεγονότων και να αντιληφθείς όσα δε σου λέει ρητά.
  

  

Βελιγράδι

Να πω την αλήθεια μετά από δύο φορές στο εξωτερικό μέσα σε μια χρονιά, δεν ήταν και διακαής πόθος να βγω και τρίτη. Άσε που μες στα κρύα που να κινηθείς. Και η επιλογή του τρένου είχε τα καλά της ασφαλούς, πιο ξεκούραστης και κάπως πιο οικονομικής μετακίνησης. Είχε όμως και τα αρνητικά των ατελείωτων ωρών (16 να πας), της φασαρίας και των μακροσκελών ελέγχων στα σύνορα. Αυτά τα "ελληνικά".

Γιατί όταν φτάνεις στο Βελιγράδι τα ξεχνάς όλα και διαψεύδεται το στερεότυπο που κουβαλάς ότι θα δεις κάτι βαλκανικό. Περισσότερο κεντροευρωπαϊκό είναι, με πανέμορφα κτίρια και λογική σε όλα. Οι άνθρωποι ευγενικοί όσο δεν πάει, και όλοι να μιλάμε αγγλικά. Ζεστασιά μέσα στο ψύχος.

Την πόλη την περπατήσαμε και με ήλιο και με χιόνι. Κάθε περίπτωση είχε την ομορφιά της. Ανεξάρτητα καιρικών το φαγητό είναι σταθερή αξία και έχει πολλές επιλογές. Αν το ψάξεις σαν και μας, θα το απολαύσεις τρομερά. Για καφέ από στυλάτα μαγαζιά μέχρι βιβλιοπωλεία. Για βράδυ νταβαντούρικες ταβέρνες και ωραία μπαράκια με ζωντανή μουσική.

Τέλος αξίζει μια ημερήσια στο Νόβι Σαντ. Εκεί είναι λες και μεταφέρεσαι στο Salzburg ή κάτι παρόμοιο. Εμείς το είδαμε μέσα στα χιόνια που το έκανε απόκοσμο. Ειδικά η επίσκεψη στο φρούριο του Πεντροβαραντίν.

Metal Vol '14

Από το hard rock ως groove/nu metal. Δε το λες και μικρό το εύρος των καλών κυκλοφοριών για φέτος. Μπορεί να μην υπήρχε και πάλι δίσκος-σταθμός αλλά αυτό είναι το νόημα των τόσων που άκουσα φέτος;

 
Grand Magus - Triumph and Power
Άμα είσαι ειλικρινά επικός και cult, σου βγαίνει ο δίσκος χωρίς να ζοριστείς. Ψηλά η σημαία και άντε από τα μέρη μας.

Grave Digger - Return Of The Reaper
Τελευταία στιγμή έβγαλα τον δίσκο των Black Label Society για να βάλω τους powerάδες και σχεδόν cult Grave Digger. Οι άνθρωποι γράφουν καλό power metal και αυτή είναι η ουσία του πράγματος: να αφήσεις το φαίνεσθαι και να ακούς ξανά και ξανά τραγούδια που κάτι σου λένε.

Judas Priest - Redeemer of Souls
Μετά από 40 χρόνια δισκογραφίας, δεν το χουν χάσει. Και από τον τάφο riff θα γράφει ο Tipton. Ωραία και κολλητικά τραγούδια, ο δίσκος που άκουσα περισσότερο φέτος.

Machine Head - Bloodstone & Diamonds

Ο Robb Flynn είναι metal. Είκοσι χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο, είναι λες και το γκρουπ είναι ακόμα στις αρχές και ανεβαίνει. Δε γίνεται να τους χάσεις στα ντουζένια τους και να μη σε πατήσει ο ήχος οδοστρωτήρας.

 Sanctuary - The Year the Sun Died

Συγκρότημα σημείο αναφοράς για τους παλαιολάγνους. Μίξη εκείνης της ταυτότητας με το χαρακτήρα των Nevermore και το αποτέλεσμα μια πραγματικά πολύ αξιόλογη δουλειά.


Slash - World On Fire
Δε φανταζόμουν ότι ο Slash έχει θέση στη μουσική αυτής της δεκαετίας και ο προ τετραετίας δίσκος ήταν best of συνεργασίες. Κι όμως η κιθάρα του σε κάνει να νομίζεις ότι κάθε τραγούδι είναι από άλλο δίσκο του!

Slipknot - .5: The Gray Chapter
Ίσως οι δομές των τραγουδιών είναι πιο βατές και όχι χαοτικές, ίσως το αυτί είναι πλέον πιο φιλικό στο ολίγον nu metal τους. Έτσι 15 χρόνια μετά το αδιάφορο για μένα ντεμπούτο τους, κόλλησα και τους ξανάψαξα. Ευχάριστη είσοδος.