Ροκ ον δε ρέιντιο

Ραδιόφωνο ακούω στην αρκετή ώρα που είμαι στο αμάξι και σε κενούς χρόνους στο σπίτι. Άρα ποιοι είναι οι hot σταθμοί και οι persones του μέσου, δεν ξέρω.
Ένας κλασσικός σταθμός είναι ο 1055 rock. Δυστυχώς δεν παίζει μόνο μουσική αλλά παρεμβάλλεται το ύφος του διευθυντή. Στις βλακώδεις διαφημίσεις που παίζονται, το κερασάκι που με έκανε να γράψω το post είναι αυτή που λέει ότι είναι ο σταθμός που σου δίνει το δικαίωμα να αισθάνεσαι ροκ. Τι λες ρε καραμήτρο λέω εγώ. Ας θυμηθώ και άλλες γραφικές:

• το πρώτο ροκ ραδιόφωνο. Αν λέει χρονικά είναι λάθος γιατί πρώτα βγήκε το Rock Radio. Αν λέει από ακροαματικότητες παίζει να έχει 0,2 ενώ το Rock Radio να έχει 0,1.
• εδώ παίζει μόνο ροκ. Και καπάκι ακούς ποπ, ρέγκε. r'n'b κλπ.
• η διαφήμιση που έλεγε ότι το ΣΚ θα παίζει μόνο μουσική χωρίς παραγωγούς. Λες και  οι παραγωγοί είναι η σαβούρα. 

Άρα που καταλήγουμε: 106,5 \m/

Working Class Hero

Έχουν πλακώσει τόσα πολλά το τελευταίο διάστημα και για το επόμενο μεγάλο διάστημα, που δεν υπάρχει χρόνος για πολλά. Το θετικό είναι ότι όλα αυτά είναι για καλό.
Κοιτώντας το σήμερα απορείς πως κυλούσε ο χρόνος πριν. Για την ώρα το ελέγχω και μου θυμίζει όταν μικρός στα παιχνίδια έκανα τον πολυάσχολο. Κάπως έτσι θα το πάω γιατί αλλιώς εύκολα θα σε πλακώσουν οι δουλειές και τα τρεξίματα, αφού πρώτα σε αγχώσουν. Καλό προγραμματισμό και σε σειρά θέλει. Άντε ανέβα και κινήσαμε.

Πρέσπες

Δεν είναι ο κατεξοχήν πασχαλινός προορισμός και η αλήθεια είναι ότι δεν το σχεδιάζαμε και καιρό. Μακάρι να μέναμε άλλο τόσο, γιατί το τσιμέντο και η λαμαρίνα της πόλης δεν φεύγουν εύκολα από τον οργανισμό.
Ήμαστε τυχεροί γιατί ήταν οι πρώτες μέρες που ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος. Έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε περισσότερο τα γραφικά χωριά, τις ιδιαίτερες διαδρομές και τις λίμνες. Ένας κόσμος αποκομμένος στα δικά μας μάτια. Το παιδί που έτρεχε μια ταβέρνα στην περιοχή και πριν δούλευε στην Αθήνα, κάτι θα ήξερε όμως.
Πολύ καλό το φαγητό τους, η βαρκάδα στα ασκηταριά της Μεγάλης Πρέσπας δεν χάνεται, ενώ και οι άνθρωποι πολύ ζεστοί. Αγαπημένος τόπος.

ΥΓ Στην επιστροφή καθίσαμε στο Νυμφαίο: άλλη κλάση χωριό.
ΥΓ 2. Πάντα αγαπημένη η Καστοριά.
ΥΓ 3. Απροσδόκητα καλή η Φλώρινα.

Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ 2015

Είχα κάποια χρόνια να πάω στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Περισσότερο γιατί δε με ενθουσίαζαν ή δε βόλευε. Και αν δεν είσαι σε φάση για ψυχοπλάκωμα, άστο. Με προσκλήσεις από τον inside man παρακολουθήσαμε Μίλαντ – Ο πλανήτης μου και το Sull'orlo del Marocco.

Βασικά το πρώτο είχαμε επιλέξει αλλά μας προέκυψε και το δεύτερο. Ο Μίλαντ είναι ένα παιδάκι λαθρομεταναστών που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από το Αφγανιστάν. Σου βάζει στη μούρη το οξύ πρόβλημα που αδυνατεί να περιορίσει το διαλυμένο κράτος μας και να αποφύγουν οι αγαμπημένοι εταίροι μας. Αυτό που διέκρινα προσωπικά είναι ότι σε ένα τόσο γενικευμένο και μεγάλο πρόβλημα, οι ευθύνες υπάρχουν σε όλες τις πλευρές. Ακόμα και οι πρόσφυγες κουβαλάνε ένα μικρό μερίδιο ευθύνης αλλά ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, θα το καταλάβουνε όλοι θέλουν δε θέλουν.
Το δεύτερο παρουσίαζε τη μαύρη πλευρά του Μαρόκου. Γιατί σίγουρα όπως όλα έχει και θετική πλευρά. Αλλά έβλεπες περιστατικά, νοοτροπίες και ζωές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη ζει περισσότερο σαν υπάνθρωποι. Και μεις εδώ χαλιόμαστε και ασχολούμαστε με μαλακίες.
Γενικά πάντως μου έκανε εντύπωση ότι ο κόσμος το στηρίζει και ακόμα και αυτός ο θεσμός έχει γίνει κομμάτι της κατά τα άλλα κατοικημένης από ημιάγριους πόλης μας.

Sanctuary - Live in Eightball

Πέρασε πάλι καιρός από το προηγούμενο live. Φταίνε και αυτοί που δεν έρχονται κοντά, φταίνε και μεις που δε βρίσκουμε μεγάλο λόγο για να τραβηχτούμε.
Από όλες τις απόψεις ευχάριστη και πλήρης παρουσία. Ο κόσμος αρκετός, σε ένα χώρο που σε κάνει ένα με το συγκρότημα. Οι Sanctuary είναι ο ορισμός της μπάντας που απέκτησε το status και την αγάπη του μεταλλικού κοινού λόγω της 25ετίας που πέρασε από την τελευταία παρουσία τους. Όχι ότι δεν έχουν καλά τραγούδια αλλά οι θρυλικές διαστάσεις έτσι αποκτήθηκαν.
Ο Warrel Dane ήταν σε τρομερή φόρμα με ατάκες που βοηθούσαν. O Jim Sheppard αφασία με stage diving. Η κιθάρα του Lenny Rutledge στα top. Και τα τραγούδια; Τρελό χτύπημα στα κλασσικά. Ο κόσμος; Λες και έπαιζαν οι Maiden.
Δεν το περίμενα αλλά μας ανανέωσαν μεταλλικά. Youuuu, living in a liiiie \m/

Party Time vs Κομμένη Μαγιονέζα

Έτυχε από την αρχή της χρονιάς να πάμε δύο φορές θέατρο και αυτές σε σκηνές της Καλαμαριάς. Τη πρώτη επειδή μας είχαμε καιρό να πάμε και το θέμα/κριτικές ήταν καλές. Τη δεύτερη επειδή είχαμε τζάμπα προσκλήσεις και φαινόταν κάτι χαλαρό.
Το Party Time βασιζόταν σε έργα του Χάρολντ Πίτερ. Δεν τον γνώριζα ενώ ήξερα τον Κιμούλη. Και σε πολιτικά/κοινωνικά θέματα προσφέρεται για αρκετή ανάλυση και προσέγγιση. Όμως η συρραφή των όποιων ιδεών και η σκηνοθεσία του Κιμούλη ήταν τραγική. Αν δεν είχα πάει πέρυσι στο Τώρα που γυρίζει θα έγραφα ότι ήταν η πιο χάλια παράσταση που έχω πάει. Η περιέργεια και η ανωμαλία, η χωρίς νόημα εμμονή του έργου κατέστρεψαν την όποια τροφή για σκέψη πάνω σε σημαντικά θέματα της κοινωνίας.
Από την άλλη, η Κομμένη Μαγιονέζα ήταν μια ελαφριά κωμωδία που διαδραματιζόταν τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Περάσαμε καλά, διασκεδάσαμε και μ' άρεσαν οι άγνωστοι ηθοποιοί. Στο υλικό που είχαν έδωσαν αυτό που είχαν και πέρασαν τη γελοιογραφία των χαρακτήρων.
Αλλά εκεί που δε χωράει σύγκριση είναι στο κλείσιμο, όταν βγαίνει ο θίασος και αποσπά το χειροκρότημα. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν ένα πεταχτό χειροκρότημα και μετά οι ηθοποιοί δεν ξαναβγήκαν. Πρώτη φορά μου έτυχε και μου έκανε εντύπωση η μαζεμένη συμπεριφορά τους. Σε αντίθεση με το Party Time που έβγαιναν και ξανάβγαιναν για να δείξουν το μεγαλείο του έργου τους. Τραγικοί.

Europanic

Εμείς τη μάθαμε ως ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Στη σημερινή, πιο εξελιγμένη μορφή της είναι η Ζώνη του Ευρώ. Και σε όσες δημοσκοπήσεις έχουν γίνει στη χώρα οι γνώμες ήταν πάντα θετικές. Γιατί τόσο η έννοια Ευρώπη μας παραπέμπει σε κάποια ιδεώδη όσο και το ισχυρό νόμισμα μας καθιστά αξιόπιστους. 
Βέβαια η πραγματικότητα πάντα είναι διαφορετική από τις εντυπώσεις. Έτσι από την αρχή η υιοθέτηση του ευρώ υπήρξε μεγάλο πλήγμα με τις ανατιμήσεις των προϊόντων που έπληξε το εισόδημα των μικρομεσαίων. Και όπως φαίνεται ξεκάθαρα μετά από τα μνημόνια, και πιο κραυγαλέα στα πρόσφατα eurogroup, πρόκειται για ένα σύστημα που οι ισχυροί δρουν σαν τοκογλύφοι κατευθύνοντας τους ανίσχυρους και πνίγοντας τους χρεωμένους.
Σίγουρα δεν είμαστε εμείς οι καλοί κατατρεγμένοι αλλά και οι υπόλοιποι περισσότερο σε κανιβάλους κάνουν πάρα σε εταίρους. Στα διάλα.